Sluice. App Store research for builders.

FictionWave

Started 1d ago

🔥Rhea Sala balowa była duszna. Przepych, władza i obezwładniający zapach setki dominujących wilków uciskały moje płuca, aż ledwo mogłam zaczerpnąć tchu. Nie powinnam tu być. Byłam słabeuszem. Moje miejsce było w ciemnych, zakurzonych magazynach albo na zapleczu dusznych kuchni, przy szorowaniu podłóg, gdzie nikt nie musiał patrzeć na moją żałosną egzystencję. Ale Ethel, główna ochmistrzyni domu watahy, była nieustępliwa. Brakowało im personelu na obchody trzydziestych piątych urodzin Alfy Eliasa, doniosłe wydarzenie uświetniające dziesiąty rok jego rządów nad Watahą Czarnego Kła. Wcisnęła mi w dłonie tacę do serwowania, ubrała w mundur tak duży, że pochłaniał moją kruchą sylwetkę jak koc, i wepchnęła mnie prosto w błyszczący tłum. „Spuść wzrok, serwuj szampana i nie zrób sceny” – warknęła Ethel, a jej oczy były pełne zwyczajowej pogardy. „Potrzebujemy więcej kelnerów. Nie proszę cię, Rhea, ja ci rozkazuję”. Teraz trzymałam podbródek przyciśnięty do klatki piersiowej, przeciskając się przez morze potężnych Alfów, ich świt i ich partnerek. Orkiestra grająca na żywo w tle wcale nie łagodziła szaleńczego bicia mojego serca. Każdy krok przypominał stąpanie po rozbitym szkle. Byłam chodzącym celem. Słabeuszów zabijano na całym świecie, uważano ich za klątwę, skazę na linii krwi watahy. Ocalałam tylko dzięki rzadkiej litości Alfy Eliasa, ale to nie oznaczało, że moje życie było darem. Było codziennym wyrokiem. Moja rodzina dbała o to, bym o tym nie zapomniała. Zacisnęłam palce na krawędzi srebrnej tacy tak mocno, że aż zbielały mi knykcie. Musiałam ich unikać. Moja matka, mój ojciec, mój okrutny młodszy brat, Luke. Byli tu dziś wieczorem, wystrojeni od stóp do głów, świętując wśród elity. Gdyby mój ojciec mnie zobaczył – gdyby zobaczył swój największy wstyd, serwujący drinki w za dużych ubraniach – jego gniew byłby niewyobrażalny. Od czterech lat nie zamienił ze mną ani słowa. Ani jednego. I wiedziałam, że przerwanie tej ciszy dzisiejszego wieczoru skończyłoby się tylko moją krwią na wypolerowanej marmurowej podłodze. Tylko się przemieszczaj, powtarzałam sobie w duchu. Opróżnij tacę, wracaj do kuchni. „Co ty tu robisz?” Syczący szept przebił się przez muzykę. Zamarłam, a krew odpłynęła mi z twarzy. Nawet nie musiałam się odwracać, by rozpoznać jad w tym głosie. To była moja matka. Powoli się odwróciłam, a moje dłonie drżały tak gwałtownie, że kryształowe kieliszki na tacy brzęczały o siebie. Stała na wpół ukryta za ogromną kompozycją kwiatową, a jej oczy płonęły mieszanką przerażenia i czystej nienawiści. „Myślałam, że nie będzie cię tu, na przyjęciu” – wypluła, a jej głos był cichy, lecz ostry jak brzytwa. „Nie miało – miałam pracować w kuchni, ale Ethel…” – wyjąkałam, instynktownie cofając się o krok. „Nie obchodzi mnie Ethel!” Przerwała mi, podchodząc bliżej, a jej drogie perfumy przyprawiały mnie o mdłości. „Nie pozwól, żeby ojciec cię tu zobaczył. Zwłaszcza wyglądającą w ten sposób. Wścieknie się, a potem stąd wyjdzie”. „Mamo, proszę, nic nie mogę zrobić” – błagałam, a mój głos się łamał. „Dostałam rozkaz…” „Wracaj wcześniej do domu i siedź w swoim pokoju. Zniknij, Rhea. Po prostu zniknij!” Jej słowa uderzyły we mnie jak fizyczny cios. Sama siła jej odrzucenia, głośna i wyraźna, nawet gdy mówiła tak cicho, wycisnęła z moich płuc resztki powietrza. Przełknęłam ciężko ślinę, walcząc ze łzami piekącymi pod powiekami. „Proszę” – dodała, odwracając się do mnie plecami, jakby sam mój widok sprawiał, że gniła jej dusza. Moje serce spadło do żołądka. Zrobiłam krok w tył, zdesperowana, by się wycofać, zdesperowana, by rozpłynąć się w cieniu, tak jak tego chciała. Ale kiedy obróciłam się, by uciec w stronę wyjścia dla służby po drugiej stronie sali balowej, moja stopa zahaczyła o ciężki brzeg za dużej spódnicy munduru. Potknęłam się. Nie miałam nawet czasu, by się przygotować, zanim z impetem wpadłam na ścianę twardych, nieustępliwych mięśni. Trzask. Dźwięk tłuczonego kryształu rozległ się echem niczym wystrzał z pistoletu. Szampan rozchlapał się gwałtownie, wsiąkając w moją cienką koszulę i opryskując cały ciemny, nieskazitelny garnitur mężczyzny, na którego właśnie wpadłam. Zbiorowe westchnienie przebiegło przez zgromadzony wokół tłum. Muzyka nie ucichła, ale głosy wokół mnie z pewnością tak. Panika, zimna i ostra, chwyciła mnie za gardło. Nie, nie, nie. Proszę, Księżycowa Bogini, nie. „Przepraszam” – wypaliłam natychmiast, a mój głos był żałosnym, drżącym piskiem, gdy padłam na kolana, gorączkowo zbierając rozbite kawałki szkła. Poszarpane krawędzie wbijały się w opuszki moich palców, ale nie czułam bólu przez ryczące przerażenie w mojej głowie. „Bardzo przepraszam. To był wypadek”. Moje dłonie trzęsły się w niekontrolowany sposób. Nie odważyłam się podnieść wzroku. Nie odważyłam się spojrzeć na potężnego wilka, którego właśnie upokorzyłam na oczach całej elity. Ale wtedy… uderzył we mnie zapach. Był silny. Tak intensywnie męski, przeplatany zapachem sosny, deszczu na suchej ziemi i czymś mrocznym, i przerażającym. W chwili, gdy ten zapach zalał moje zmysły, gwałtowny, elektryczny wstrząs przeszył całe moje ciało. To nie był tylko szok; to było przebudzenie. Złamany, milczący wilk głęboko w mojej duszy – wilk, który nigdy nie miał głosu – nagle się poruszył, wyjąc dziko w ciasnych ramach moich żeber. Przeznaczony. To uświadomienie uderzyło we mnie z siłą spadającej góry. Nie. To niemożliwe. Jestem słabeuszem. Słabeusze nie mają Przeznaczonych. Słabeusze są ciężarem. Powoli, wbrew wszelkim instynktom przetrwania krzyczącym, bym uciekała, uniosłam głowę. Znalazłam się, wpatrując się w najciemniejsze, najbardziej bezdenne oczy, jakie kiedykolwiek widziałam. Nie były pełne wybuchowego gniewu, którego się spodziewałam. Nie były też pełne życzliwości. Były po prostu… puste. Przerażająca, drapieżna otchłań. Stał tam, całkowicie nieruchomy, bóg pośród ludzi. Miał zaciśniętą szczękę, a jego szerokie ramiona zasłaniały światło. Czysta, dzika aura bijąca od jego ciała sprawiała, że powietrze stawało się ciężkie i duszne. Znałam jego twarz. Wszyscy znali jego twarz. Alfa Aron z Watahy Krwawego Pazura. Był legendą Północy. Potężny wilk, bezlitosny przywódca i najniebezpieczniejszy człowiek na całej tej półkuli. Opowieści o jego okrucieństwie szeptano przyciszonym głosem, by straszyć szczenięta i wymuszać posłuszeństwo. Rzadko opuszczał swoje terytorium, a jednak tu był, w ludzkiej postaci. A ja właśnie wylałam na niego szampana. Ale on nie patrzył na plamę. Wpatrywał się prosto w moją twarz, a jego intensywne spojrzenie obnażało mnie, zaglądając prosto w najgłębsze, najbardziej żałosne zakamarki mojej duszy. Jego nozdrza lekko się rozszerzyły, gdy wziął wdech. On też to czuł. Niezaprzeczalne, nieuniknione przyciąganie więzi Przeznaczenia. „Przepraszam” – wymamrotałam ponownie, a mój głos był zaledwie tchnieniem. Zerwałam się na równe nogi, ściskając rozbite szkło, podczas gdy moja krew kapała na marmur. Zrobiłam krok do tyłu, rozpaczliwie próbując stworzyć między nami dystans. Ale on zrobił powolny, celowy krok bliżej, a jego oczy ani na chwilę nie oderwały się od moich. Drapieżna gracja w jego ruchu sprawiła, że włosy na karku stanęły mi dęba. Moje ciało drżało tak gwałtownie, że dzwoniły mi zęby. Zamierzał mnie zabić. Zamierzał wyrwać mi gardło w tej samej chwili i nikt – nawet Alfa Elias – by go nie powstrzymał. Nie mogłam oddychać. Miażdżący ciężar jego obecności był zbyt wielki. Musiałam uciekać. Musiałam się ukryć. Obróciłam się na pięcie, zamierzając rzucić się w stronę korytarzy dla służby, w stronę jakiegokolwiek miejsca, w którym go nie było. Ale zanim zdążyłam zrobić choćby jeden pełny krok, jego głęboki, chropowaty głos zawibrował w powietrzu, posyłając paraliżujący dreszcz prosto wzdłuż mojego kręgosłupa. „Stój”. Rozdział 2 Rhea „Stój”. To pojedyncze słowo nie było tylko dźwiękiem; to była fizyczna siła. Uderzyło w mój kręgosłup, mrożąc krew w żyłach. Muzyka, gwar rozmów, brzęk kieliszków z szampanem – wszystko w sali balowej zdawało się zanikać w ogłuszającej ciszy. Mój wilk, żałosne, milczące stworzenie, które zazwyczaj kuliło się głęboko we mnie, nagle drapało moją klatkę piersiową, oszalałe i przerażone. Rozkaz Alfy Arona zawisł w powietrzu, ciężki od mrocznego, pierwotnego autorytetu, który żądał całkowitego podporządkowania. Ale czyste przerażenie płynące ze stania przed najbardziej bezlitosnym Alfą na Północy przełamało paraliż. Kierowana ślepą paniką, zignorowałam krwawiące rany na palcach, obróciłam się na pięcie i rzuciłam się do ucieczki. Nie obchodziło mnie, kto mnie widzi. Przemknęłam obok grupy zaskoczonych Lun, mój za duży mundur plątał mi się wokół nóg, i dosłownie rzuciłam się przez ciężkie dębowe drzwi do tylnej toalety. Zatrzasnęłam drzwi i oparłam się o nie całym ciężarem, łapiąc z trudem powietrze. Moja klatka piersiowa unosiła się boleśnie, a moje ręce trzęsły się tak bardzo, że musiałam przycisnąć je do chłodnego marmuru umywalki, aby się uspokoić. Jestem bezpieczna. Muszę tylko się umyć i zniknąć. Ale zanim moje galopujące serce zdążyło w ogóle zacząć zwalniać, mosiężna klamka drzwi kliknęła. Drzwi zostały pchnięte z przerażającą łatwością, zmuszając mnie do potknięcia się do tyłu. Ciężki kawał drewna znów się zatrzasnął, a zamek obrócił się z ostrym, ostatecznym głuchem stuknięciem, które odbiło się echem w małej przestrzeni. Byłam zgubiona. Aron wszedł do ciasnej łazienki i nagle zniknął cały tlen. Jego masywna, barczysta sylwetka sprawiła, że pokój stał się niezwykle klaustrofobiczny. Odurzający zapach ciemnej sosny, deszczu i surowej, dominującej mocy zalał moje zmysły, sprawiając, że zakręciło mi się w głowie. „Co ty tu robisz?” – wykrztusiłam, a mój głos drżał tak bardzo, że był zaledwie szeptem. Wcisnęłam się mocno plecami w marmurową umywalkę, rozpaczliwie pragnąc, aby ściana pożarła mnie w całości. Nie mrugnął. Jego czarne jak smoła oczy wpiły się w moje, zdzierając ze mnie wszelką obronę, jaką dysponowałam. „Jesteś moją Przeznaczoną”. Jego głos był głęboki, chropowaty i zabarwiony surową chrypką, która posłała gwałtowny dreszcz kaskadą w dół mojego kręgosłupa. Te słowa uderzyły we mnie jak fizyczny cios. Panika, zimna i ostra, chwyciła moje płuca. Przeznaczona? Nie. To był koszmar. „Nie” – pokręciłam energicznie głową, a łzy absolutnego przerażenia zakłuły mnie w kącikach oczu. „Mylisz się”. „Nie mylę” – oświadczył, robiąc powolny, drapieżny krok bliżej. „Twój zapach”. „Nie wiem, o czym mówisz!” – krzyknęłam, cofając się, aż krawędź umywalki boleśnie wbiła się w mój kręgosłup. „To pomyłka! Jesteś Alfą Aronem z Watahy Krwawego Pazura”. Wyplułam ten tytuł niczym tarczę, chociaż w niczym nie powstrzymało to jego marszu. „A ja jestem słabeuszem! Słabeusze nie mają Przeznaczonych! To niemożliwe!” Niebezpieczne, mroczne rozbawienie przemknęło przez jego bezduszne oczy. „I co z tego?” Zanim zdążyłam chociażby mrugnąć, pokonał resztę dystansu między nami. Wyciągnął rękę, a jego duża dłoń owinęła się wokół mojego delikatnego nadgarstka. Sapnęłam. W chwili, gdy jego skóra dotknęła mojej, palące, elektryczne gorąco eksplodowało w punkcie styku, uderzając prosto w moje serce. Płonęło, ale nie bólem – była to bolesna, niezaprzeczalna iskra więzi Przeznaczenia, która domagała się uznania. Próbowałam wyrwać ramię, ale jego uścisk był jak ze stali. Nieustępliwy. Absolutny. „Okłamujesz mnie” – mruknął, przenosząc wzrok na moje drżące usta, po czym znów spojrzał w moje przerażone oczy. „Twój zapach... wzywa mnie. Wzywa mojego wilka. Nie ma sensu temu zaprzeczać”. „Proszę” – błagałam, gdy łza w końcu spłynęła po moim policzku. Nienawidziłam tego, jak słabo brzmiałam, jak bardzo byłam krucha w jego uścisku. „Puść mnie. Muszę wracać, zanim ktoś zorientuje się, że zniknęłam”. „Boisz się” – zauważył, a do jego głębokiego głosu wkradła się kpiąca nuta. Ani trochę nie przejmował się moim niepokojem; był nim zafascynowany. „Oczywiście, że się boję!” – zawołałam, a moja frustracja w końcu wzięła górę nad terrorem. „Jesteś bezlitosnym nieznajomym i osaczyłeś mnie w zamkniętym pokoju! Puść mnie!” „Puszczę” – odpowiedział gładko, pochylając się, aż jego usta znalazły się zaledwie cale od mojego ucha. „Gdy tylko przyznasz, że jesteś moja”. Zacisnęłam oczy, gorączkowo kręcąc głową. Nie mogłam tego zaakceptować. Zostać uznaną przez potwora oznaczało wkroczenie do świata, który niechybnie by mnie zmiażdżył. Nagle ostre, autorytatywne pukanie uderzyło w drzwi łazienki, rozbijając gęste, odurzające napięcie w pomieszczeniu. „Wszystko tam w porządku?” To była Ethel. Jej ostrożny głos przenikał przez grube drewno. Wypuściłam drżący oddech, a moje oczy szeroko się otworzyły. Szczęka Arona się zacisnęła, a mięsień drgnął na jego policzku z powodu przerwania. Przez zatrzymującą serce sekundę myślałam, że zamierza ją zignorować i posiąść mnie tuż przy marmurowej umywalce. Ale powoli jego palce rozplotły się z mojego nadgarstka. Utrata jego palącego dotyku sprawiła, że moja skóra stała się dziwnie zimna. „U nas wszystko w porządku” – odkrzyknął Aron, a jego głos natychmiast wygładził się w maskę uprzejmej, mrożącej krew w żyłach kontroli. Zrobił krok w tył, dając mi dokładnie tyle miejsca, bym mogła oddychać, chociaż jego ciemne oczy obiecywały, że to jeszcze nie koniec. „Właśnie wychodziłem” – mruknął, a jego wzrok prześledził ścieżkę łzy na moim policzku. Odwrócił się w stronę drzwi, odblokowując je szybkim ruchem. Ale zanim wyszedł na korytarz, zatrzymał się, rzucając ostatnie, przerażające spojrzenie przez swoje szerokie ramię. Jego milczenie przemawiało głośniej niż jakakolwiek groźba. Możesz uciekać, ale się nie ukryjesz. W sekundzie, w której drzwi zatrzasnęły się za nim, ugięły się pode mną nogi. Zsunęłam się po szafkach, uderzając o zimną podłogę i walcząc o wciągnięcie powietrza do palących płuc. Miałam Przeznaczonego. Najbardziej niebezpiecznego żyjącego Alfę. Nie mogłam tu zostać. Zdarłam z siebie za duży, poplamiony szampanem mundur, włożyłam swoje podarte ubrania i wymknęłam się tylnym wyjściem z domu watahy w mroźną noc. Musiałam dotrzeć do domu. Potrzebowałam bezpiecznej przystani, by przetworzyć koszmar, który właśnie przeżyłam. Ale kiedy w ciemnej dali ukazała się znajoma, zrujnowana sylwetka domu mojej rodziny, mój żołądek zacisnął się w bolesny węzeł. Przeżyłam dziś spotkanie z Alfą, ale chwytając za klamkę wejściowych drzwi, wiedziałam, że moja prawdziwa kara czekała tuż po drugiej stronie. Rozdział 3 Rhea Przeszywający, nocny wiatr smagał moje cienkie, podarte ubrania, gdy prawie biegłam przez dwie mile z powrotem do domu mojej rodziny. Zapach sosny i mrocznej magii wciąż przylegał do mojej skóry, stanowiąc przerażające przypomnienie o potworze, któremu właśnie uciekłam. Moje płuca płonęły, a rozcięcia na palcach od stłuczonego kieliszka do szampana pulsowały z każdym uderzeniem serca. Potrzebowałam tylko mojego łóżka. Musiałam schować się pod cienkimi kocami i udawać, że koszmar w łazience nigdy się nie wydarzył. Potrzebowałam azylu. Jednak gdy popchnęłam zardzewiałe drzwi wejściowe naszego domu, iluzja bezpieczeństwa prysła w jednej chwili. „Patrzcie tylko, co tu przywlekło tego brudnego przybłędę”. Zamarłam. Mój młodszy brat, Luke, wyłonił się z cieni na korytarzu. W wieku osiemnastu lat już nade mną górował, a jego mięśnie były napięte z arogancką postawą wilka, który wiedział, że jest kimś lepszym. Jego oczy, tak bardzo podobne do oczu mojego ojca, lśniły złośliwą radością. „Ja... ja tylko idę do swojego pokoju, Luke” – wyszeptałam, opuszczając głowę i próbując się obok niego przecisnąć. „Nie tak szybko, Słabeuszu” – warknął, a jego ręka wystrzeliła, by chwycić mnie za garść włosów. Sapnęłam z bólu, gdy szarpnął mnie do tyłu, z impetem wbijając mój kręgosłup w drewnianą boazerię ściany. Uderzenie sprawiło, że zadzwoniły mi zęby, a taca, którą wcześniej nosiłam, zdawała się pozostawić w moich ramionach trwały ból. „Słyszałem, że zrobiłaś z siebie pośmiewisko tego wieczoru” – zakpił Luke, pochylając się tak blisko, że mogłam poczuć zapach zwietrzałego piwa w jego oddechu. „Rozlewanie drinków na wizytujących Alfów? Robienie z naszej rodziny żartu? Jesteś pierdolonym wstydem, Rhea. Nie wiem, dlaczego tata nie pozwolił Alfie Eliasowi cię uśpić, kiedy nie udało ci się przemienić”. „Puść mnie!” – krzyknęłam, wyrzucając ręce w górę, by odepchnąć jego twardą klatkę piersiową, ale w porównaniu z nim byłam absurdalnie słaba. „Uważaj na ton, ty bezwartościowy śmieciu” – zagrzmiał, popychając mnie ponownie. Moje ramię uderzyło w oprawiony obraz, strącając go na podłogę z głośnym brzękiem tłuczonego szkła. Hałas sprawił, że moja matka wyszła ze swojej sypialni. Przez ulotną, desperacką sekundę spojrzałam na nią, mając nadzieję na choćby odrobinę matczynego miłosierdzia. Zamiast tego jej oczy omiotły moje krwawiące palce, posiniaczone ramię i zapłakaną twarz z głębokim obrzydzeniem. „Co to za hałasy?” – syknęła, szczelniej owijając się swoim pluszowym szlafrokiem. „Luke, puść ją. Obudzisz ojca, a on już i tak jest wystarczająco wściekły, że nas dziś upokorzyła”. Nie kazała mu przestać, dlatego że sprawiał mi ból. Kazała mu przestać, dlatego że byłam niedogodnością. „Ona jest dziwadłem, mamo” – splunął Luke, w końcu wypuszczając moje włosy z gwałtownym pchnięciem, przez które upadłam z powrotem na zimną podłogę. „Ona nawet tu nie pasuje”. „Wiem” – odpowiedziała chłodno moja matka, nawet nie patrząc w dół, gdy łapałam powietrze na deskach podłogi. „Posprzątaj to szkło, Rhea. I jeśli usłyszę z twojej strony choćby jeden dźwięk przez resztę nocy, będziesz spała na zewnątrz, w błocie, tam, gdzie twoje miejsce”. Odwróciła się na pięcie i zatrzasnęła drzwi swojej sypialni. Luke wydał z siebie kpiący śmiech, kopnął mnie mocno w udo czubkiem buta i odszedł leniwie do kuchni. Leżałam w ciemności, a zimno przenikało mnie do kości, podczas gdy ciche łzy spływały mi po twarzy. Skrupulatnie zbierałam potłuczone szkło moimi i tak już krwawiącymi palcami. Byłam Słabeuszem. Kimś gorszym niż służba. Gorszym niż pies we własnym domu. Gdy w końcu zwinęłam się w kłębek na wyboistym materacu w moim lodowatym, wielkości szafy pokoju, przerażająca myśl wtargnęła do mojego umysłu. Jesteś moją Przeznaczoną. Mrożący krew w żyłach głos Arona odbił się echem w ciemności. Moja rodzina traktowała mnie jak śmieci, których należy się pozbyć. Ale najniebezpieczniejszy Alfa na świecie patrzył na mnie tak, jakbym była czymś, co chciał pochłonąć. Nie wiedziałam, co było gorszym koszmarem. Następnego ranka każdy mięsień w moim ciele krzyczał z protestu, gdy powlokłam się z powrotem przez bramy domu watahy. Niebo było posiniaczone, ponuro szare, idealnie pasując do mojego nastroju. Moje ramię pulsowało bólem w miejscu, w którym popchnął mnie Luke, a palce miałam owinięte tanim plastrem. Musiałam tylko spuścić głowę i przetrwać kolejny dzień. W chwili, gdy weszłam do kuchni, przechwyciła mnie Ethel. Wyglądała jak kobieta na skraju załamania nerwowego. „Ty!” – warknęła, wpychając w moje ręce ciężką, ozdobną srebrną tacę. Była załadowana świeżymi owocami, rzemieślniczym chlebem i parującym dzbankiem czarnej kawy. „Goście VIP z zeszłej nocy przedłużyli swój pobyt. Zanieś to natychmiast do biura Alfy na trzecim piętrze. I na miłość Księżycowej Bogini, nie rozlej niczego tym razem, bo każę cię wyrzucić na terytoria wyrzutków!” „Tak, proszę pani” – wymamrotałam, a moje ramiona drżały pod ciężarem. Trzecie piętro było surowo zarezerwowane dla Alfy Eliasa i wysoko postawionych urzędników. Rzadko kiedy pozwalano mi tam przebywać. Wielkie schody wydawały się górą, a moje uda piekły z każdym krokiem. Dwóch potężnych strażników ze stopniem Delty stało przed ciężkimi, mahoniowymi, podwójnymi drzwiami biura Alfy. Prawie na mnie nie spojrzeli, gdy podeszłam. Oparłam tacę na biodrze i zapukałam dwa razy, cicho. „Wejść”. Głos był przytłumiony przez grube drewno. Pchnęłam drzwi, trzymając wzrok z szacunkiem utkwiony w zawiłych wzorach dywanu. „Przyniosłam poranną tacę dla Alfy Eliasa…” – zaczęłam, a mój głos był potulny, gdy szłam w kierunku potężnego dębowego biurka na środku pokoju. Ale gdy zrobiłam trzeci krok, powietrze w pokoju nagle się zmieniło. Stało się gęste. Ciężkie. Temperatura zdawała się spaść o dziesięć stopni w ułamku sekundy. A potem uderzyło to w moje płuca. Przytłaczający, odurzający, przerażający zapach ciemnej sosny, deszczu i surowej, drapieżnej mocy. Mój oddech się zaciął. Moje serce uderzyło w żebra tak mocno, że myślałam, że je połamie. Srebrna taca zatrzęsła się gwałtownie w moich drżących dłoniach. Nie. To niemożliwe. Przyjęcie dobiegło końca. Miał wyjechać. Powoli, sparaliżowana strachem, który przenikał aż do moich kości, oderwałam wzrok od podłogi. Za ogromnym dębowym biurkiem, rozparty w fotelu Alfy Eliasa z aurą przerażającej, absolutnej własności, nie siedział Alfa mojej watahy. To był Alfa Aron. Był ubrany w nieskazitelnie czystą czarną koszulę, z podwiniętymi rękawami, które odsłaniały umięśnione przedramiona. A jego bezduszne, czarne jak smoła oczy były utkwione prosto we mnie, z mrocznym, zaborczym uśmieszkiem igrającym w kącikach jego ust. Diabeł nie odszedł. Został po swoją ofiarę. Rozdział 4 Rhea „Wejść”. Głos należał do Alfy Eliasa, ale obezwładniająca obecność, która dominowała w pokoju, należała w całości do potwora wylegującego się w skórzanym fotelu. Alfy Arona z Watahy Krwawego Pazura. Nie mrugnął. Jego ciemne, otchłanne oczy wpiły się w moją drżącą sylwetkę, gdy stałam zamarła w progu. Srebrna taca w moich dłoniach trzęsła się niekontrolowanie, a szlachetna porcelana głośno brzęczała w duszącej ciszy. „Ach, Rhea. Postaw to na stole” – powiedział Alfa Elias stojący przy oknie, zdając się nie zauważać gęstego, przerażającego napięcia wysysającego tlen z pokoju. Elias, mój własny Alfa, człowiek, który trzymał w dłoniach moje życie, wydawał się wręcz znikomy w obecności Arona. Zmusiałam moje nogi z ołowiu do ruchu. Jeden krok. Potem kolejny. Każdy instynkt we mnie krzyczał, abym odsłoniła szyję na znak uległości, padła na kolana i się schowała. Odurzający zapach sosny i deszczu owinął się wokół mnie niczym fizyczny łańcuch, zacieśniając się mocno na mojej klatce piersiowej. Opuściłam tacę na skraj mahoniowego biurka, a moje zabandażowane palce drżały tak gwałtownie, że omal nie przewróciłam dzbanka z kawą. „Właśnie mówiłem Alfie Aronowi, że może u nas zostać tak długo, jak tego potrzebuje” – kontynuował Elias, odwracając się do nas z uprzejmym uśmiechem. „Mój pobyt będzie... krótki” – mruknął Aron. Jego głos był niskim, wibrującym pomrukiem, który rezonował bezpośrednio w moich kościach. Nie spojrzał na Eliasa. Jego czarne jak smoła spojrzenie pozostało utkwione wyłącznie w mojej bladej, przerażonej twarzy. „Znalazłem dokładnie to, po co przyszedłem. Muszę to tylko odebrać”. Przestałam oddychać. Ukryta groźba w jego słowach była bezbłędna. Ja. Mówił o mnie. „To będzie wszystko, Rhea” – odprawił mnie Elias niedbałym machnięciem dłoni. Szybko pochyliłam głowę, zdesperowana, by uciec, i odwróciłam się na pięcie. Dosłownie wybiegłam przez ciężkie podwójne drzwi, łapiąc powietrze w sekundzie, w której wpadłam na wyłożony dywanem korytarz. Ale nie zaszłam daleko. Zanim zdążyłam dotrzeć do wielkich schodów, duża, zrogowaciała dłoń zacisnęła się na moim ramieniu. Zostałam obrócona i brutalnie – acz ostrożnie – przyciśnięta do ściany korytarza. Aron. Poruszał się szybciej, niż moje oczy były w stanie to zarejestrować. Jego masywna klatka piersiowa uwięziła mnie, zasłaniając światło z żyrandoli. „Czy naprawdę myślałaś, że ucieczka zeszłej nocy cię uratuje?” – wyszeptał, pochylając się tak blisko, że jego usta niemal musnęły muszlę mojego ucha. Ciepło emanujące od jego ciała było parzące, roztapiające wszelkie racjonalne myśli, jakie mi pozostały. „P-proszę” – jęknęłam, kuląc się przy tapecie. „Alfa Elias to…” „Elias nie zrobi nic” – przerwał Aron, a mroczny, kpiący chichot zawibrował w jego klatce piersiowej. „Jeśli powiem mu, że jesteś moją Przeznaczoną, owinie cię w kokardę i odda mi, by ocalić swoją żałosną watahę. Ale nie chcę, żeby cię przekazywał. Chcę, żebyś sama do mnie przyszła”. Przycisnął płasko dłoń do ściany obok mojej głowy, całkowicie mnie więżąc. „Masz czas do zachodu słońca, Rhea. Przyjdź do moich komnat dobrowolnie, zaakceptuj więź, a będziesz traktowana jak moja Luna. Jeśli słońce zajdzie, a ty tam nie będziesz…” Przerwał, a jego ciemne oczy błysnęły z przerażającą, dziką obietnicą. „Rozniosę ten dom watahy cegła po cegle, aby cię znaleźć. I nie będę delikatny, kiedy to zrobię”. Puścił mnie, a nagły brak jego ciepła sprawił, że gwałtownie zadrżałam. „Zachód słońca” – rozkazał cicho, po czym odwrócił się i wszedł z powrotem do biura Eliasa, jakby nigdy nic się nie stało. Zbiegłam po schodach, a moje serce wybijało gorączkowy, nierówny rytm o żebra. Zachód słońca. Miałam czas do zachodu słońca. Nie mogłam z nim pójść. Bycie Przeznaczoną potwora oznaczało życie pełne tortur. Słabeusze byli zabawkami, workami treningowymi. Zostałabym rozszarpana na strzępy w Watasze Krwawego Pazura. Desperacja zaćmiła mój umysł. Musiałam się ukryć. Musiałam stać się niewidzialna. Uciekłam z domu watahy, szukając schronienia w jedynym miejscu, gdzie nikt nie pomyślałby, by szukać: na błotnistych, rozległych terenach treningowych na skraju lasu. Wojownicy w większości odpoczywali po długiej nocy świętowania. Tereny były puste, usłane tępymi toporami, drewnianymi tarczami i manekinami treningowymi. Chwyciłam ciężki kosz i zaczęłam z furią zbierać porozrzucaną broń, pozwalając fizycznej pracy uśmierzyć absolutne przerażenie pożerające moją poczytalność. Ukryj się. Po prostu nie rzucaj się w oczy. Nie znajdzie mnie tutaj. Ciągnęłam ciężkie pudło z toporami w stronę magazynu, kiedy padł na mnie cień, zasłaniając słabe popołudniowe słońce. „Proszę, proszę. Kogo my tu mamy”. Zesztywniałam. Głos ociekał złośliwą radością. Odwróciłam się powoli, a krew zmroziła mi się w żyłach. Stał tam Ezra, dowódca wojowników Gamma, w otoczeniu Samuela, sadystycznego Delty. Byli wielcy, pokryci bliznami i patrzyli na mnie z tym samym obrzydzeniem, jakie rezerwowali dla wyrzutków bez watahy. „Ciężko pracujesz, Słabeuszu?” – zadrwił Ezra, podchodząc bliżej. Kopnął pudło z toporami, które trzymałam, przewracając je. Ciężkie, metalowe ostrza rozsypały się po ziemi. „Tylko sprzątam” – wymruczałam, utrzymując spuszczony wzrok i modląc się, by tylko mnie obrazili i odeszli. Samuel strzelił knykciami, a na jego twarzy wykwitł okrutny uśmiech. „Właśnie pomyśleliśmy, że potrzebujemy treningu z ruchomym celem. Drewniane manekiny robią się zbyt nudne”. Mój żołądek runął w dół. „Nie” – wyszeptałam, robiąc spanikowany krok w tył. „Ethel potrzebuje mnie w środku. Muszę iść”. Zanim zdążyłam się odwrócić, Ezra rzucił się na mnie, a jego dłoń wystrzeliła i złapała mnie za gardło. Zakrztusiłam się, moje dłonie powędrowały w górę, by drapać jego żelazny uścisk. „Nigdzie nie idziesz, Słabeuszu” – warknął Ezra, z łatwością wlokąc moje wierzgające ciało w kierunku gęstej, ciemnej linii drzew, gdzie ukryta była strzelnica do łucznictwa i rzucania toporami. „Zagramy w małą grę. A ty będziesz główną atrakcją”. Rozdział 5 Rhea Ciemny baldachim lasu pochłonął popołudniowe słońce, gdy Ezra i Samuel wlekli mnie głębiej w las. Moje buty ryły okopy w błocie, podczas gdy walczyłam ze wszystkim, co miałam – kopiąc, drapiąc, miotając się dziko przeciwko ich żelaznym uściskom. „Puśćcie mnie! Proszę!” – krzyczałam, podczas gdy szorstka kora mijanych drzew drapała moje wymachujące na oślep ramiona. „Zamknij się, Słabeuszu!” – szczeknął Samuel, uderzając mnie wierzchem dłoni w twarz. Metaliczny posmak krwi natychmiast zalał moje usta. W głowie mi się zakręciło, a wzrok się zamazł, ale Ezra nie zwolnił swojego nieustępliwego tempa. Wciągnęli mnie na odosobnioną polanę, gdzie znajdowała się strzelnica. W samym środku stała masywna, popękana drewniana deska z wyblakłym, namalowanym czerwonym okiem byka. Była głęboko poznaczona bliznami po tysiącach uderzeń ostrzy. „Zwiąż ją” – rozkazał Ezra, brutalnie popychając mnie na ciężkie drewno. Próbowałam się wyczołgać, ale Samuel uderzył we mnie swoim ciężkim ciałem, przygważdżając mnie do deski. Chwycił z pobliskiego pniaka gruby, szorstki zwój liny. Szlochałam histerycznie, gdy rozciągnął mi ręce na boki, oplatając szorstką linę wokół moich nadgarstków. Pociągnął ją tak mocno, że włókna wbiły się bezpośrednio w moją skórę, wyciskając kropelki świeżej krwi. „Nie, nie, nie! Nie możecie tego zrobić! Alfa Elias was ukarze!” – wrzasnęłam, a mój głos łamał się z absolutnego przerażenia. Ezra odrzucił głowę do tyłu i się zaśmiał, a był to okrutny, dudniący dźwięk, który odbił się echem wśród pustych drzew. „Elias? Naprawdę myślisz, że Alfa przejmuje się bezwartościowym, pozbawionym Przeznaczonego Słabeuszem? Jeśli dzisiaj tu zginiesz, po prostu wrzucą twoje ciało do rzeki i do kolacji zapomną, że w ogóle istniałaś”. Samuel skończył wiązać mi kostki, pozostawiając mnie całkowicie unieruchomioną, rozciągniętą w pozycji orła na tarczy. Byłam bezradna. Uwięzione zwierzę czekające na rzeź. Ezra przeszedł dziesięć kroków w tył, zatrzymując się na linii rzutu. Swobodnie sięgnął w dół i podniósł z ziemi dwa ciężkie, okrutnie wyglądające topory do rzucania. Wypolerowana stal łapała słabe, leśne światło, lśniąc morderczą obietnicą. „Zobaczymy, czy potrafisz siedzieć cicho, Słabeuszu” – zadrwił Ezra, przerzucając jeden topór z ręki do ręki. „Założę się, że potrafię przyszpilić włos do deski bez odcinania ci ucha. Chcesz przyjąć ten zakład?” „Proszę” – zaszlochałam, a całe moje ciało drżało tak gwałtownie, że drewniana deska za mną się trzęsła. Zbliżający się zachód słońca, przed którym ostrzegał mnie Aron, odszedł w niepamięć. Nie miałam dożyć zachodu słońca. „Zrobię wszystko. Proszę, puśćcie mnie”. „Nuda” – wymamrotał Samuel z boku. „Po prostu rzuć tym cholerstwem, Ezra”. Oczy Ezry pociemniały od sadystycznej radości. Przeniósł ciężar ciała, wziął zamach i wypuścił z rąk ciężki topór. Z mojego gardła wyrwał się zdławiony krzyk, a ja zacisnęłam mocno oczy. TRACH. Dźwięk był ogłuszający. Masywne ostrze wbiło się głęboko w drewno – mniej niż cal od mojego lewego policzka. Sama siła uderzenia wstrząsnęła moimi kośćmi, a zimny metal otarł się o moją skórę. Hiperwentylowałam, szlochając niekontrolowanie. Miałam umrzeć. Miałam tu umrzeć, przygwożdżona do deski dla ich chorej rozrywki. „Moja kolej” – zaśmiał się Samuel, podchodząc do linii i chwytając drugi topór. „Założę się, że uda mi się trafić bliżej jej szyi”. „Patrz, jak się kuli” – szydził Ezra. „Jeśli się ruszysz, Słabeuszu, sama się nadziejesz”. Samuel wziął zamach. Wpatrywałam się w śmiercionośną stal, a moje serce wybijało gorączkowy, chaotyczny rytm o żebra. W tej przerażającej, ostatniej sekundzie przez mój ogarnięty paniką umysł przemknęła zdradziecka myśl. Aron. Potwór, który twierdził, że jestem jego. Potwór, który obiecał, że rozbierze dom watahy, by mnie znaleźć. Gdzie jesteś? Samuel rzucił toporem. Wirował w powietrzu, śmiercionośna srebrna smuga wymierzona prosto w moje ramię. Ale zanim ostrze zdążyło dosięgnąć mojego ciała, sama ziemia pod nami zadrżała. Potworny, mrożący krew w żyłach ryk – dźwięk tak przepełniony czystą, apokaliptyczną wściekłością, że nie brzmiał nawet ludzko – eksplodował w lesie, strącając igły z sosen. Topór do rzucania wbił się w deskę, draskając moje ramię i rozdzierając koszulę. Ale Ezra i Samuel już się nie śmiali. Zamarli, ich twarze pobladły ze wszystkich kolorów, wpatrując się z szeroko otwartymi oczami w cienie linii drzew. Z ciemności wyłonił się koszmar. Alfa Aron. Jego oczy były całkowicie czarne, żarzące się demoniczną, morderczą furią. Jego pazury były w pełni wysunięte, wcinając się w jego własne dłonie, a jego klatka piersiowa falowała, gdy utopił mordercze spojrzenie w dwóch mężczyznach, którzy ośmielili się dotknąć jego Przeznaczonej. „Wy” – warknął Aron, a dźwięk ten był obietnicą absolutnej rzezi. „Jesteście martwi”.

„Jestem Słabeuszem… a najokrutniejszy Alfa uznał mnie za swoją. Ucieczka czy poddanie?”

👉 Pobierz aplikację, aby przeczytać więcej rozdziałów.

lp.novelmuch.com

facebook · instagram

GB DE FR BR

FictionWave

Started 1d ago

What competitors are running.