Meta Ad Library · GB,DE,FR,BR
What competitors are running.
Active Facebook + Instagram + Messenger ads from this app’s developer (and lookalike pages). Spend and impressions only show for EU/UK/BR-targeted ads under DSA disclosure.
Active Facebook + Instagram + Messenger ads from this app’s developer (and lookalike pages). Spend and impressions only show for EU/UK/BR-targeted ads under DSA disclosure.
Pobre de origem, mas reconhecida por uma família rica da capital 💢 Familiares e a falsa herdeira a provocavam sem parar 💔 Ela só focava nos estudos 🩸 Depois de conseguir residência na capital, estudou ainda mais 💥 Quem zombava dela ainda estava parado 🔥 Enquanto ela já tinha a carta de aprovação da universidade dos sonhos 💎 Assista agora 👉 🔥O Retorno da Herdeira Gênio🔥 #GoodShort #Herdeira #Determinação #Sonhos #Superação
Eles mataram minha esposa… só porque eu era forte demais. 💔 Eu aguentei 8 anos calado— vivendo como ninguém… só pela minha filha. Até hoje. Encostaram nela. 😡 Agora— o homem que eles temiam… voltou. E dessa vez— ninguém sai vivo. 🔥 Assista agora 👉 🔥Quando o Rei Volta às Ruas🔥 #GoodShort #Vingança #ArtesMarciais #PaiCorajoso #Justiça
o que era um apego de menina por meu pai de repente desabrochou em um amor romântico por ele. cariciei suavemente a parte de baixo dos meus sei0s. Era um jogo que eu gostava de brincar; fechei os olhos e imaginei que minhas mãos eram as do meu pai. Mas mudei-me para um apartamento novo para ir para a faculdade. Não haveria mais manhãs preguiçosas de sábado assistindo desenhos animados com meu pai. Não haveria mais abraços diários. Como eu iria viver sem ele? —Papi? —Você se importa se eu dormir com você? —Tem certeza de que é isso que você quer, minha filha? —perguntou meu pai, com o corpo imóvel. Estiquei a mão para trás e agarrei sua bvnda. —Tenho certeza — disse — Quero você, papi.Quero que você tire a minha v@gindade. --- Capítulo 1 Meu padrasto desligou a televisão e se virou para olhar para mim. Como de costume, assim que seus olhos azuis penetrantes encontraram os meus, não pude conter o arrepio que perpassou meu corpo. João sorriu e afastou as mãos para dar de ombros. —O meteorologista diz que o tempo continuará péssimo assim até amanhã de manhã. O estado emitiu um alerta para evitar pegar estrada e sair de casa —informou, então prosseguiu: —Tem tudo para ser a tempestade do século. Acho que estamos presos aqui, esta noite. Só você e eu, garota. —Tudo bem, papi. Podemos jantar o pouco de macarrão com queijo que tenho na geladeira. Meu padrasto riu e veio até mim. Seus braços me envolveram e me apertaram contra ele, ao que deitei a cabeça em seu peito, inalando seu aroma inebriante e aproveitando o calor que emanava de seu corpo. Quando se afastou, manteve as mãos em meus ombros para me estudar. Eu trajava um short jeans apertado e uma regata branca, e notei seus olhos descerem e focarem em meu decote por um momento. Abri um sorriso dócil. Ele pigarreou, reencontrando meu olhar. —Então, querida —disse— o que está achando do novo apartamento? Olhei ao redor, ainda sem acreditar que estava finalmente morando sozinha. Após dezoito anos vivendo naquela casa, era estranho ter meu próprio cantinho em uma nova cidade. Em especial, era difícil me acostumar com a ideia de estar longe do meu padrasto. E pela forma com a qual vinha agindo durante todo o final de semana enquanto me ajudava a organizar as coisas, sabia que ele sentia o mesmo. —Estou amando, papi. Embora esteja um pouco nervosa com o começo das aulas na faculdade. Meu pai sorriu. —Você vai se divertir muito, querida. A época da faculdade é uma das melhores da vida. Lembre-se de estudar muito, mas também de deixar um espaço para a diversão. Ah, e tome cuidado com os garotos. —Pai! —Estou falando sério —seu sorriso assumiu um caráter brincalhão. —Vai conhecer vários e, linda do jeito que é, com certeza vão querer fazer coisas com você. Mas só faça o que se sentir confortável em fazer e lembre-se de usar proteção. —Papi! —exclamei de novo— vai ficar tudo bem. De qualquer forma, não tenho mais interesse nesse tipo de cara. —Diz isso agora. Ainda assim, tenho que a instruir. Apesar de ter certeza de que já é saxvalmente ativa, eu me sinto melhor como pai ao alertar... —Não sou saxvalmente ativa —interrompi. —Não? —pelo entusiasmo em sua voz, notei que a notícia o agradara. —Não, papi —murmurei, avançando para abraçar seu tronco largo. —Não sou. Estou me guardando para alguém especial. Não quero me entregar para qualquer um, sabe? Meu pai se inclinou e bei jou o topo da minha cabeça, alguns de meus fios castanhos e encaracolados se enganchando em sua barba por fazer à medida que ajeitou a postura e retribuiu meu aperto com força. —Que bom, querida. Quando finalmente decidir se entregar, sei que será para um homem de muita sorte. Mesmo sendo seu pai, não tenho problema nenhum em dizer o quão linda você é. —Obrigada, papi. —Amo você, querida —declarou, ao que respondi sem hesitar com um "também te amo". —Agora —disse, afastando nossos corpos mais uma vez— o que me diz de montarmos aquela sua mesa de centro nova antes de ficarmos sem energia e completamente no breu? Capítulo 2 Pouco depois, a tempestade chegou com tudo. Uma chuva leve começou a tamborilar na janela assim que meu pai girou a chave de fenda pela última vez antes de soltá-la no tapete. Ele recuou e analisou a mesa de centro à sua frente. Estava sentada no sofá, do outro lado da sala, assistindo a todo o processo com um pote de sorvete nas mãos. Gostava de ver os músculos definidos de seus braços se tensionarem conforme afixava as várias peças, a testa franzida em concentração, a língua automaticamente para fora e colada ao canto da boca. Sempre gostara de vê-lo trabalhar. Ele possuía uma habilidade incrível de se perder no que quer que estivesse fazendo e, bonitão do jeito que era, o efeito acabava sendo intoxicante. —O que acha? —perguntou, limpando as mãos. —Ficou boa, né? —Ficou, papi, amei. Obrigada por montá-la. —Por nada, querida, foi um prazer. É claro que minha parte favorita foi tê-la como espectadora —disse, dando uma piscadela. Abri um sorriso. —Gosto de vê-lo trabalhar. Você fica tão concentrado. Naquele exato momento, um trovão ensurdecedor fez todas as janelas tremerem. Dei um pulo, arrancando uma risada de meu pai. —Não precisa ter medo, Léia. É só uma tempestade. —Soa como uma tempestade assustadora. Outro trovão cortou o céu. A garoa se transformou em um dilúvio, o vento açoitando as janelas e chacoalhando os vidros. Meu pai se levantou e foi até elas para estudar o céu. —Tenho que admitir que parece que vai ser uma tempestade daquelas. Ele deu meia-volta e alcançou o sofá, sentando-se ao meu lado. Quando repousou uma mão em meu joelho, meu coração palpitou. —Teremos que nos contentar com alguns jogos de tabuleiro. O que acha, minha filha? —Contanto que prometa que não seremos levados pela chuva. Meu pai riu e deu uma batidinha carinhosa em meu joelho. Seus dedos roçaram meu braço quando ele olhou nos meus olhos verdes. —Prometo, amor. Por mais que fosse apenas meu padrasto, João era a única figura parental que possuía. Meu pai verdadeiro havia abandonado minha mãe antes de eu nascer, ao passo que ela fugira pouco depois. Como o grande homem que sempre fora, assim que percebera que minha mãe havia partido, meu padrasto não pensara duas vezes antes de decidir ficar comigo e me criar sozinho. Como me dissera em mais de uma ocasião, apesar de não termos vínculos sanguíneos, ele soubera, desde o momento em que me vira pela primeira vez, que eu seria o amor da sua vida. No auge dos seus trinta e poucos, quase quarenta anos, meu padrasto era um partidão. Era alto, com quase 1,90, e devastadoramente lindo, dono de um olhar penetrante e uma aura tão repleta de confiança e gentileza que, de forma inevitável, todas as mulheres que o conheciam acabavam se apaixonando. Era um milionário que havia alcançado o sucesso por esforço próprio e se aposentado após a partida de minha mãe, e sua única tarefa fora cuidar de mim, sempre me proporcionando o melhor e garantindo minha felicidade. Uma ou duas vezes, havia lhe perguntado o motivo de não se interessar pelas mulheres que conhecia, algumas delas estonteantes, contudo, ele sempre dera de ombros daquele seu jeitinho adorável. —Porque você é tudo do que preciso —costumava dizer. Capítulo 3 Então, era algo natural que eu crescesse o amando tanto quanto o amava. E, em algum momento, o que era um apego de menina por meu pai de repente desabrochou em um amor romântico por ele. Não que eu planejasse contar isso a ele. Eu era inteligente o suficiente para saber que a maioria das pessoas consideraria os meus sentimentos pelo meu padrasto inadequado. Embora eu não achasse que o meu padrasto fosse uma dessas pessoas, não queria arriscar. Ainda assim, em um canto do meu coração, eu guardava a esperança de que ele sentisse o mesmo por mim, e era por isso que nunca me interessei por nenhum dos rapazes da minha turma e, quando todas as outras meninas falavam sobre sax0 oral, t1ansar e sarem mastvrbadas pela primeira vez, eu me afastava e não participava das conversas. Para falar a verdade, eu estava me guardando, a minha v@gindade, para o homem que eu não tinha certeza se algum dia iria me tocar. —Léia? Léia! —a voz aguda do meu pai interrompeu meus pensamentos, me trazendo de volta ao presente. Outro trovão sacudiu as janelas. Eu me virei para olhar para o meu pai. Minha mão desceu até a dele, que estava no meu joelho nv, e eu sorri. —Desculpe, papi —eu disse— estava com a cabeça nas nuvens. —Eu percebi. Você está bem? Suspirei e encostei minha cabeça no ombro dele. Meu pai inclinou a cabeça contra a minha e nossos dedos se entrelaçaram. —Sim, estou bem, papi. Só me sinto um pouco sobrecarregada com toda essa coisa de crescer. —Nem me fale —disse ele, sua voz melancólica perdida no meio dos trovões. BOOM! Um gigante parecia ter pisado no telhado do prédio e as luzes piscaram e se apagaram. De repente, ficou tudo estranhamente silencioso, até mesmo os ruídos ambientes dos pequenos aparelhos eletrônicos zumbindo em suas caixas se apagaram. —Bem, acho que é isso —disse meu padrasto, jogando suas cartas sobre a nova mesa de centro. —Como você está se sentindo? Quer continuar jogando? Podemos pegar as lanternas e segurá-las entre os dentes. Eu bocejei. —Não, tudo bem. Estou bem cansada, papi. Foi um dia longo. Talvez devêssemos apenas ir para a cama. —Ok, é só me acordar se precisar de alguma coisa. —Tudo bem. Eu te amo. —Eu também te amo. Boa noite. Ouvi meu pai atravessar a sala, seus passos desaparecendo no meu quarto. Suspirando, desabotoei minhas calças e as tirei. Estava muito escuro e eu estava cansada demais para vasculhar uma das minhas caixas de roupas por um pijama. Eu teria que dormir de ca1cinha. Estiquei os br@ços para trás e abri meu sut1ã. Puxei as alças pelos br@ços, uma de cada vez, e tirei o sut1ã por cima da camiseta. Na escuridão, passei as mãos por baixo da camiseta, sentindo minha barriga lisa e plana. Acariciei suavemente a parte de baixo dos meus sei0s. Segurando-os, comecei a massageá-los lentamente. Era um jogo que eu gostava de brincar; enquanto me tocava, fechei os olhos e imaginei que minhas mãos eram as do meu pai. Mordi o lábio e belisquei meus mamil0s com os polegares e os indicadores, rolando-os para frente e para trás. —Você está bem aí? —meu pai perguntou do quarto. Eu congelei, com meus mamil0s eret0s entre os dedos. —Estou bem —respondi. Capítulo 4 —Você não precisa de mais cobertores? —Não, estou bem assim. —OK. Boa noite! Até amanhã de manhã. Era uma sensação tão estranha saber que essa seria minha nova vida. Não haveria mais manhãs preguiçosas de sábado assistindo desenhos animados com meu pai. Não haveria mais abraços diários. Não haveria mais jantares, almoços ou cafés da manhã. Eu sabia que esse dia chegaria, mas com todas as fantasias que eu alimentava, nunca acreditei realmente nisso. Outro estrondo alto de trovão quebrou o silêncio ensurdecedor da sala, fazendo-me tremer debaixo do cobertor. Em breve, meu padrasto iria embora e em breve eu precisaria enfrentar essas tempestades sozinha. Como eu iria viver sem ele? Com o próximo estrondo de trovão, eu desabei. Levantando-me com cautela, atravessei a sala, arrastando os pés para evitar tropeçar nas várias bugigangas espalhadas pelo chão. Na porta do quarto, parei para ouvir. A respiração do meu pai estava regular; ele parecia estar dormindo. Fiquei ali por um momento, indecisa. Então, um raio disparou novamente e as sombras estranhas que se projetavam pelo apartamento voltaram, e eu me rendi. —Papi? —sussurrei. A respiração do meu pai permaneceu inalterada. Falei novamente, desta vez um pouco mais alto. —Papi? Meu pai se mexeu no escuro, e vi sua silhueta indistinta se mover e sentar na cama. —Léia, o que foi? —Papi, estou com medo. —Da tempestade? —Sim. —Ah, querida. Está tudo bem. Não há nada com que se preocupar. —Você se importa se eu dormir com você? —Claro que não. Há espaço de sobra. Aqui —meu pai se afastou e deu um tapinha na cama ao lado dele. —Venha aqui. Atravessei o quarto e subi cautelosamente na cama. Estiquei os pés debaixo dos lençóis e meus dedos tocaram a panturrilha nua do meu pai. Aconcheguei-me ainda mais, deitando-me e puxando um cobertor sobre os ombros. Um trovão estrondou novamente e eu me encolhi e me aproximei mais do meu pai. Seus braços estavam atrás da cabeça e eu coloquei minha cabeça gentilmente em seu peito. Ele não estava usando camisa; minha bochecha estava pressionada contra sua pele quente. Coloquei uma mão sobre sua barriga, apertando minha mão em torno de sua cintura. Coloquei minhas pernas contra as dele. Foi então que percebi que ele estava usando apenas cuecas boxer. —Desculpe, querida —ele disse— não achei que você fosse dormir comigo. Se quiser, pode me passar minha camisa e calça que estão no chão e eu vou vesti-las. Apertei sua cintura e aconcheguei minha cabeça em seu peito. —Não me importo, papai —sussurrei baixinho— gosto do seu calor. Me sinto tão segura em seus braços. Meu pai passou o braço ao meu redor, seus dedos acariciando meu ombro. Eu murmurei um pouco e deslizei minha perna contra a dele. Ficamos deitados ali, ouvindo o som da chuva batendo no telhado acima de nós. Era meu sonho se tornando realidade. Eu estava na cama com meu pai, meu rosto contra o peito dele, o braço dele ao meu redor. Distraidamente, passei os dedos pela barriga dele, sentindo os músculos tensos do abdômen. Capítulo 5 —Hum —ele grunhiu— isso é gostoso. Enquanto minha mão subia e descia, meus dedos foram descendo cada vez mais. O barulho no peito do meu pai ficou mais profundo. Com uma carícia em particular, minha mão chegou ao topo da cueca boxer do meu pai e meu dedo mindinho tocou alg0 dur0. Era o seu pên1s empurrando a cueca; ele estava exc1tado! Meu pai afastou os qvadris da minha mão. —Desculpe, querida —ele sussurrou. —Tudo bem, papai —acariciei sua barriga novamente, passando pelo umbigo e deixando minha mão descer novamente para "acidentalmente" tocar seu pên1s pela segunda vez. Eu estremeci e sua mão apertou meu ombro. —Não há motivo para se preocupar. Isso acontece com todo mundo. —É que... você é muito bonita e eu não consigo evitar. —Sério, está tudo bem, papai. Eu entendo o que você quer dizer. Eu também fico exc1tada. Ficamos em silêncio e eu fechei os olhos e passei minha mão para cima e para baixo em seu estômago, parando minha mão assim que meus dedos entraram em contato com sua er eçã0. A cada movimento, minha mão fazia um contato mais firme, até que meus dedos conseguiram sentir o contorno completo de sua c@beça e seu pav gr0sso. Meu pai não se moveu, embora sua respiração estivesse irregular. Encorajada pela falta de resistência dele, passei a mão até a v1rilha dele e envolvi seu membr0 gross0 com os dedos. A parte de cima da cueca boxer estava molhada de pré-g0z0. Eu podia sentir meus próprios f1uidos esc0rrendo entre as pernas. Gemi um pouco e be1je1 o peito dele, acar1ciando-o suavemente para cima e para baixo. —O que você está fazendo, querida? —meu pai sussurrou baixinho, sem fazer nada para me impedir. Virei meu rosto para olhar para ele. —Eu te amo, papi —sussurrei— eu sonho muito com você. Sonho muito com isso. —Você sonha? —O tempo todo, papi. É isso que eu quero, o que eu queria desde que era pequena. Você não sonha comigo também, papi? —Claro que sonho com você. É só que... —Você me ama, papai? Apertei seu pên1s e meu pai gemeu acima de mim. —Eu te amo muito, querida. Mas você é minha filha. Isso não é errado? —Isso parece errado? —Não. Parece tão certo. —Para mim também parece certo. Agarrei a cintura da cueca dele e puxei-a para baixo, descobrindo seu pên1s. Estiquei o braço e fechei a mão em torno de seu membro nv. Sua pele estava quente ao toque, sua mascvlinidade v1brando entre meus dedos. Inclinei a cabeça para trás e aproximei meus lábios de sua orelha. —Quero que você seja o meu primeiro, papai —sussurrei— quero lhe entregar minha v@gindade. A cabeça do meu pai se inclinou em direção à minha e senti seu hálito quente contra minha bochecha. Estiquei o pescoço para cima até nossos láb1os se encontrarem. Ao primeiro toque, derreti contra o corpo dele. A mão do meu pai acariciou meu ombro e ele passou a outra mão pelo nosso corpo para agarrar meu quadr1l. Ele mudou de posição, me empurrando contra a cama, minha mão ainda envolvendo seu pav dur0. Ele me be1jou mais profundamente, com mais força, um profundo barulho crescendo no meu peito enquanto eu me contorcia em seus braços. Através da parte externa da minha blusa, ele começou a massagear meus sei0s, alternando entre eles. —Ah, papi... Ele puxou minha blusa até que ela estivesse acima do meu pe1t0. Seus dedos acariciaram suavemente a parte de baixo, as laterais e a parte de cima dos meus sei0s nvs. Seus dedos circularam minha aré0la direita. Meu mamil0 estava dur0 e eu gemi quando ele fechou os dedos em torno dele, seu polegar e indicador o apertando e o roçando para frente e para trás. Sua mão soltou meu ma1lo e deslizou de volta pela minha barriga. Levantei os quadr1s e meu pai puxou minha ca1cinha até os joelhos. Ao deslizar a mão de volta para cima, ele acariciou a parte interna das minhas c0xas, abrindo minhas pern@s. —Papi... Papi, por favor... Era isso: meu primeiro toque por um homem. Ele envolveu seus braços ao meu redor e me puxou para ele. —Eu te amo, minha garotinha. —Eu também te amo, papi. Era o momento que eu tanto sonhava, o momento pelo qual eu ansiava. —Tem certeza de que é isso que você quer, minha filha? —perguntou meu pai, com o corpo imóvel. Estiquei a mão para trás e agarrei sua bun da. —Tenho certeza —disse —quero que você f0da sua garotinha, papi. Quero que você tire a minha v@rgindade. Era tudo o que ele precisava ouvir. Muito lentamente, ele empurrou os qvadris para frente e me penetr0u.
Pobre de origem, mas reconhecida por uma família rica da capital 💢 Familiares e a falsa herdeira a provocavam sem parar 💔 Ela só focava nos estudos 🩸 Depois de conseguir residência na capital, estudou ainda mais 💥 Quem zombava dela ainda estava parado 🔥 Enquanto ela já tinha a carta de aprovação da universidade dos sonhos 💎 Assista agora 👉 🔥O Retorno da Herdeira Gênio🔥 #GoodShort #Herdeira #Determinação #Sonhos #Superação
Após a reencarnação, Princesa Isabel Nogueira confronta João Almeida, General Leonardo Fonseca e Laura Pereira várias vezes, revelando as mentiras de Laura e rompendo com João. Após conflitos de casamento e revelações, Isabel opta por Leonardo como seu par, completando sua vingança e redenção pessoal.
Eles mataram minha esposa… só porque eu era forte demais. 💔 Eu aguentei 8 anos calado— vivendo como ninguém… só pela minha filha. Até hoje. Encostaram nela. 😡 Agora— o homem que eles temiam… voltou. E dessa vez— ninguém sai vivo. 🔥 Assista agora 👉 🔥Quando o Rei Volta às Ruas🔥 #GoodShort #Vingança #ArtesMarciais #PaiCorajoso #Justiça
o que era um apego de menina por meu pai de repente desabrochou em um amor romântico por ele. cariciei suavemente a parte de baixo dos meus sei0s. Era um jogo que eu gostava de brincar; fechei os olhos e imaginei que minhas mãos eram as do meu pai. Mas mudei-me para um apartamento novo para ir para a faculdade. Não haveria mais manhãs preguiçosas de sábado assistindo desenhos animados com meu pai. Não haveria mais abraços diários. Como eu iria viver sem ele? —Papi? —Você se importa se eu dormir com você? —Tem certeza de que é isso que você quer, minha filha? —perguntou meu pai, com o corpo imóvel. Estiquei a mão para trás e agarrei sua bvnda. —Tenho certeza — disse — Quero você, papi.Quero que você tire a minha v@gindade. --- Capítulo 1 Meu padrasto desligou a televisão e se virou para olhar para mim. Como de costume, assim que seus olhos azuis penetrantes encontraram os meus, não pude conter o arrepio que perpassou meu corpo. João sorriu e afastou as mãos para dar de ombros. —O meteorologista diz que o tempo continuará péssimo assim até amanhã de manhã. O estado emitiu um alerta para evitar pegar estrada e sair de casa —informou, então prosseguiu: —Tem tudo para ser a tempestade do século. Acho que estamos presos aqui, esta noite. Só você e eu, garota. —Tudo bem, papi. Podemos jantar o pouco de macarrão com queijo que tenho na geladeira. Meu padrasto riu e veio até mim. Seus braços me envolveram e me apertaram contra ele, ao que deitei a cabeça em seu peito, inalando seu aroma inebriante e aproveitando o calor que emanava de seu corpo. Quando se afastou, manteve as mãos em meus ombros para me estudar. Eu trajava um short jeans apertado e uma regata branca, e notei seus olhos descerem e focarem em meu decote por um momento. Abri um sorriso dócil. Ele pigarreou, reencontrando meu olhar. —Então, querida —disse— o que está achando do novo apartamento? Olhei ao redor, ainda sem acreditar que estava finalmente morando sozinha. Após dezoito anos vivendo naquela casa, era estranho ter meu próprio cantinho em uma nova cidade. Em especial, era difícil me acostumar com a ideia de estar longe do meu padrasto. E pela forma com a qual vinha agindo durante todo o final de semana enquanto me ajudava a organizar as coisas, sabia que ele sentia o mesmo. —Estou amando, papi. Embora esteja um pouco nervosa com o começo das aulas na faculdade. Meu pai sorriu. —Você vai se divertir muito, querida. A época da faculdade é uma das melhores da vida. Lembre-se de estudar muito, mas também de deixar um espaço para a diversão. Ah, e tome cuidado com os garotos. —Pai! —Estou falando sério —seu sorriso assumiu um caráter brincalhão. —Vai conhecer vários e, linda do jeito que é, com certeza vão querer fazer coisas com você. Mas só faça o que se sentir confortável em fazer e lembre-se de usar proteção. —Papi! —exclamei de novo— vai ficar tudo bem. De qualquer forma, não tenho mais interesse nesse tipo de cara. —Diz isso agora. Ainda assim, tenho que a instruir. Apesar de ter certeza de que já é saxvalmente ativa, eu me sinto melhor como pai ao alertar... —Não sou saxvalmente ativa —interrompi. —Não? —pelo entusiasmo em sua voz, notei que a notícia o agradara. —Não, papi —murmurei, avançando para abraçar seu tronco largo. —Não sou. Estou me guardando para alguém especial. Não quero me entregar para qualquer um, sabe? Meu pai se inclinou e bei jou o topo da minha cabeça, alguns de meus fios castanhos e encaracolados se enganchando em sua barba por fazer à medida que ajeitou a postura e retribuiu meu aperto com força. —Que bom, querida. Quando finalmente decidir se entregar, sei que será para um homem de muita sorte. Mesmo sendo seu pai, não tenho problema nenhum em dizer o quão linda você é. —Obrigada, papi. —Amo você, querida —declarou, ao que respondi sem hesitar com um "também te amo". —Agora —disse, afastando nossos corpos mais uma vez— o que me diz de montarmos aquela sua mesa de centro nova antes de ficarmos sem energia e completamente no breu? Capítulo 2 Pouco depois, a tempestade chegou com tudo. Uma chuva leve começou a tamborilar na janela assim que meu pai girou a chave de fenda pela última vez antes de soltá-la no tapete. Ele recuou e analisou a mesa de centro à sua frente. Estava sentada no sofá, do outro lado da sala, assistindo a todo o processo com um pote de sorvete nas mãos. Gostava de ver os músculos definidos de seus braços se tensionarem conforme afixava as várias peças, a testa franzida em concentração, a língua automaticamente para fora e colada ao canto da boca. Sempre gostara de vê-lo trabalhar. Ele possuía uma habilidade incrível de se perder no que quer que estivesse fazendo e, bonitão do jeito que era, o efeito acabava sendo intoxicante. —O que acha? —perguntou, limpando as mãos. —Ficou boa, né? —Ficou, papi, amei. Obrigada por montá-la. —Por nada, querida, foi um prazer. É claro que minha parte favorita foi tê-la como espectadora —disse, dando uma piscadela. Abri um sorriso. —Gosto de vê-lo trabalhar. Você fica tão concentrado. Naquele exato momento, um trovão ensurdecedor fez todas as janelas tremerem. Dei um pulo, arrancando uma risada de meu pai. —Não precisa ter medo, Léia. É só uma tempestade. —Soa como uma tempestade assustadora. Outro trovão cortou o céu. A garoa se transformou em um dilúvio, o vento açoitando as janelas e chacoalhando os vidros. Meu pai se levantou e foi até elas para estudar o céu. —Tenho que admitir que parece que vai ser uma tempestade daquelas. Ele deu meia-volta e alcançou o sofá, sentando-se ao meu lado. Quando repousou uma mão em meu joelho, meu coração palpitou. —Teremos que nos contentar com alguns jogos de tabuleiro. O que acha, minha filha? —Contanto que prometa que não seremos levados pela chuva. Meu pai riu e deu uma batidinha carinhosa em meu joelho. Seus dedos roçaram meu braço quando ele olhou nos meus olhos verdes. —Prometo, amor. Por mais que fosse apenas meu padrasto, João era a única figura parental que possuía. Meu pai verdadeiro havia abandonado minha mãe antes de eu nascer, ao passo que ela fugira pouco depois. Como o grande homem que sempre fora, assim que percebera que minha mãe havia partido, meu padrasto não pensara duas vezes antes de decidir ficar comigo e me criar sozinho. Como me dissera em mais de uma ocasião, apesar de não termos vínculos sanguíneos, ele soubera, desde o momento em que me vira pela primeira vez, que eu seria o amor da sua vida. No auge dos seus trinta e poucos, quase quarenta anos, meu padrasto era um partidão. Era alto, com quase 1,90, e devastadoramente lindo, dono de um olhar penetrante e uma aura tão repleta de confiança e gentileza que, de forma inevitável, todas as mulheres que o conheciam acabavam se apaixonando. Era um milionário que havia alcançado o sucesso por esforço próprio e se aposentado após a partida de minha mãe, e sua única tarefa fora cuidar de mim, sempre me proporcionando o melhor e garantindo minha felicidade. Uma ou duas vezes, havia lhe perguntado o motivo de não se interessar pelas mulheres que conhecia, algumas delas estonteantes, contudo, ele sempre dera de ombros daquele seu jeitinho adorável. —Porque você é tudo do que preciso —costumava dizer. Capítulo 3 Então, era algo natural que eu crescesse o amando tanto quanto o amava. E, em algum momento, o que era um apego de menina por meu pai de repente desabrochou em um amor romântico por ele. Não que eu planejasse contar isso a ele. Eu era inteligente o suficiente para saber que a maioria das pessoas consideraria os meus sentimentos pelo meu padrasto inadequado. Embora eu não achasse que o meu padrasto fosse uma dessas pessoas, não queria arriscar. Ainda assim, em um canto do meu coração, eu guardava a esperança de que ele sentisse o mesmo por mim, e era por isso que nunca me interessei por nenhum dos rapazes da minha turma e, quando todas as outras meninas falavam sobre sax0 oral, t1ansar e sarem mastvrbadas pela primeira vez, eu me afastava e não participava das conversas. Para falar a verdade, eu estava me guardando, a minha v@gindade, para o homem que eu não tinha certeza se algum dia iria me tocar. —Léia? Léia! —a voz aguda do meu pai interrompeu meus pensamentos, me trazendo de volta ao presente. Outro trovão sacudiu as janelas. Eu me virei para olhar para o meu pai. Minha mão desceu até a dele, que estava no meu joelho nv, e eu sorri. —Desculpe, papi —eu disse— estava com a cabeça nas nuvens. —Eu percebi. Você está bem? Suspirei e encostei minha cabeça no ombro dele. Meu pai inclinou a cabeça contra a minha e nossos dedos se entrelaçaram. —Sim, estou bem, papi. Só me sinto um pouco sobrecarregada com toda essa coisa de crescer. —Nem me fale —disse ele, sua voz melancólica perdida no meio dos trovões. BOOM! Um gigante parecia ter pisado no telhado do prédio e as luzes piscaram e se apagaram. De repente, ficou tudo estranhamente silencioso, até mesmo os ruídos ambientes dos pequenos aparelhos eletrônicos zumbindo em suas caixas se apagaram. —Bem, acho que é isso —disse meu padrasto, jogando suas cartas sobre a nova mesa de centro. —Como você está se sentindo? Quer continuar jogando? Podemos pegar as lanternas e segurá-las entre os dentes. Eu bocejei. —Não, tudo bem. Estou bem cansada, papi. Foi um dia longo. Talvez devêssemos apenas ir para a cama. —Ok, é só me acordar se precisar de alguma coisa. —Tudo bem. Eu te amo. —Eu também te amo. Boa noite. Ouvi meu pai atravessar a sala, seus passos desaparecendo no meu quarto. Suspirando, desabotoei minhas calças e as tirei. Estava muito escuro e eu estava cansada demais para vasculhar uma das minhas caixas de roupas por um pijama. Eu teria que dormir de ca1cinha. Estiquei os br@ços para trás e abri meu sut1ã. Puxei as alças pelos br@ços, uma de cada vez, e tirei o sut1ã por cima da camiseta. Na escuridão, passei as mãos por baixo da camiseta, sentindo minha barriga lisa e plana. Acariciei suavemente a parte de baixo dos meus sei0s. Segurando-os, comecei a massageá-los lentamente. Era um jogo que eu gostava de brincar; enquanto me tocava, fechei os olhos e imaginei que minhas mãos eram as do meu pai. Mordi o lábio e belisquei meus mamil0s com os polegares e os indicadores, rolando-os para frente e para trás. —Você está bem aí? —meu pai perguntou do quarto. Eu congelei, com meus mamil0s eret0s entre os dedos. —Estou bem —respondi. Capítulo 4 —Você não precisa de mais cobertores? —Não, estou bem assim. —OK. Boa noite! Até amanhã de manhã. Era uma sensação tão estranha saber que essa seria minha nova vida. Não haveria mais manhãs preguiçosas de sábado assistindo desenhos animados com meu pai. Não haveria mais abraços diários. Não haveria mais jantares, almoços ou cafés da manhã. Eu sabia que esse dia chegaria, mas com todas as fantasias que eu alimentava, nunca acreditei realmente nisso. Outro estrondo alto de trovão quebrou o silêncio ensurdecedor da sala, fazendo-me tremer debaixo do cobertor. Em breve, meu padrasto iria embora e em breve eu precisaria enfrentar essas tempestades sozinha. Como eu iria viver sem ele? Com o próximo estrondo de trovão, eu desabei. Levantando-me com cautela, atravessei a sala, arrastando os pés para evitar tropeçar nas várias bugigangas espalhadas pelo chão. Na porta do quarto, parei para ouvir. A respiração do meu pai estava regular; ele parecia estar dormindo. Fiquei ali por um momento, indecisa. Então, um raio disparou novamente e as sombras estranhas que se projetavam pelo apartamento voltaram, e eu me rendi. —Papi? —sussurrei. A respiração do meu pai permaneceu inalterada. Falei novamente, desta vez um pouco mais alto. —Papi? Meu pai se mexeu no escuro, e vi sua silhueta indistinta se mover e sentar na cama. —Léia, o que foi? —Papi, estou com medo. —Da tempestade? —Sim. —Ah, querida. Está tudo bem. Não há nada com que se preocupar. —Você se importa se eu dormir com você? —Claro que não. Há espaço de sobra. Aqui —meu pai se afastou e deu um tapinha na cama ao lado dele. —Venha aqui. Atravessei o quarto e subi cautelosamente na cama. Estiquei os pés debaixo dos lençóis e meus dedos tocaram a panturrilha nua do meu pai. Aconcheguei-me ainda mais, deitando-me e puxando um cobertor sobre os ombros. Um trovão estrondou novamente e eu me encolhi e me aproximei mais do meu pai. Seus braços estavam atrás da cabeça e eu coloquei minha cabeça gentilmente em seu peito. Ele não estava usando camisa; minha bochecha estava pressionada contra sua pele quente. Coloquei uma mão sobre sua barriga, apertando minha mão em torno de sua cintura. Coloquei minhas pernas contra as dele. Foi então que percebi que ele estava usando apenas cuecas boxer. —Desculpe, querida —ele disse— não achei que você fosse dormir comigo. Se quiser, pode me passar minha camisa e calça que estão no chão e eu vou vesti-las. Apertei sua cintura e aconcheguei minha cabeça em seu peito. —Não me importo, papai —sussurrei baixinho— gosto do seu calor. Me sinto tão segura em seus braços. Meu pai passou o braço ao meu redor, seus dedos acariciando meu ombro. Eu murmurei um pouco e deslizei minha perna contra a dele. Ficamos deitados ali, ouvindo o som da chuva batendo no telhado acima de nós. Era meu sonho se tornando realidade. Eu estava na cama com meu pai, meu rosto contra o peito dele, o braço dele ao meu redor. Distraidamente, passei os dedos pela barriga dele, sentindo os músculos tensos do abdômen. Capítulo 5 —Hum —ele grunhiu— isso é gostoso. Enquanto minha mão subia e descia, meus dedos foram descendo cada vez mais. O barulho no peito do meu pai ficou mais profundo. Com uma carícia em particular, minha mão chegou ao topo da cueca boxer do meu pai e meu dedo mindinho tocou alg0 dur0. Era o seu pên1s empurrando a cueca; ele estava exc1tado! Meu pai afastou os qvadris da minha mão. —Desculpe, querida —ele sussurrou. —Tudo bem, papai —acariciei sua barriga novamente, passando pelo umbigo e deixando minha mão descer novamente para "acidentalmente" tocar seu pên1s pela segunda vez. Eu estremeci e sua mão apertou meu ombro. —Não há motivo para se preocupar. Isso acontece com todo mundo. —É que... você é muito bonita e eu não consigo evitar. —Sério, está tudo bem, papai. Eu entendo o que você quer dizer. Eu também fico exc1tada. Ficamos em silêncio e eu fechei os olhos e passei minha mão para cima e para baixo em seu estômago, parando minha mão assim que meus dedos entraram em contato com sua er eçã0. A cada movimento, minha mão fazia um contato mais firme, até que meus dedos conseguiram sentir o contorno completo de sua c@beça e seu pav gr0sso. Meu pai não se moveu, embora sua respiração estivesse irregular. Encorajada pela falta de resistência dele, passei a mão até a v1rilha dele e envolvi seu membr0 gross0 com os dedos. A parte de cima da cueca boxer estava molhada de pré-g0z0. Eu podia sentir meus próprios f1uidos esc0rrendo entre as pernas. Gemi um pouco e be1je1 o peito dele, acar1ciando-o suavemente para cima e para baixo. —O que você está fazendo, querida? —meu pai sussurrou baixinho, sem fazer nada para me impedir. Virei meu rosto para olhar para ele. —Eu te amo, papi —sussurrei— eu sonho muito com você. Sonho muito com isso. —Você sonha? —O tempo todo, papi. É isso que eu quero, o que eu queria desde que era pequena. Você não sonha comigo também, papi? —Claro que sonho com você. É só que... —Você me ama, papai? Apertei seu pên1s e meu pai gemeu acima de mim. —Eu te amo muito, querida. Mas você é minha filha. Isso não é errado? —Isso parece errado? —Não. Parece tão certo. —Para mim também parece certo. Agarrei a cintura da cueca dele e puxei-a para baixo, descobrindo seu pên1s. Estiquei o braço e fechei a mão em torno de seu membro nv. Sua pele estava quente ao toque, sua mascvlinidade v1brando entre meus dedos. Inclinei a cabeça para trás e aproximei meus lábios de sua orelha. —Quero que você seja o meu primeiro, papai —sussurrei— quero lhe entregar minha v@gindade. A cabeça do meu pai se inclinou em direção à minha e senti seu hálito quente contra minha bochecha. Estiquei o pescoço para cima até nossos láb1os se encontrarem. Ao primeiro toque, derreti contra o corpo dele. A mão do meu pai acariciou meu ombro e ele passou a outra mão pelo nosso corpo para agarrar meu quadr1l. Ele mudou de posição, me empurrando contra a cama, minha mão ainda envolvendo seu pav dur0. Ele me be1jou mais profundamente, com mais força, um profundo barulho crescendo no meu peito enquanto eu me contorcia em seus braços. Através da parte externa da minha blusa, ele começou a massagear meus sei0s, alternando entre eles. —Ah, papi... Ele puxou minha blusa até que ela estivesse acima do meu pe1t0. Seus dedos acariciaram suavemente a parte de baixo, as laterais e a parte de cima dos meus sei0s nvs. Seus dedos circularam minha aré0la direita. Meu mamil0 estava dur0 e eu gemi quando ele fechou os dedos em torno dele, seu polegar e indicador o apertando e o roçando para frente e para trás. Sua mão soltou meu ma1lo e deslizou de volta pela minha barriga. Levantei os quadr1s e meu pai puxou minha ca1cinha até os joelhos. Ao deslizar a mão de volta para cima, ele acariciou a parte interna das minhas c0xas, abrindo minhas pern@s. —Papi... Papi, por favor... Era isso: meu primeiro toque por um homem. Ele envolveu seus braços ao meu redor e me puxou para ele. —Eu te amo, minha garotinha. —Eu também te amo, papi. Era o momento que eu tanto sonhava, o momento pelo qual eu ansiava. —Tem certeza de que é isso que você quer, minha filha? —perguntou meu pai, com o corpo imóvel. Estiquei a mão para trás e agarrei sua bun da. —Tenho certeza —disse —quero que você f0da sua garotinha, papi. Quero que você tire a minha v@rgindade. Era tudo o que ele precisava ouvir. Muito lentamente, ele empurrou os qvadris para frente e me penetr0u.
o que era um apego de menina por meu pai de repente desabrochou em um amor romântico por ele. cariciei suavemente a parte de baixo dos meus sei0s. Era um jogo que eu gostava de brincar; fechei os olhos e imaginei que minhas mãos eram as do meu pai. Mas mudei-me para um apartamento novo para ir para a faculdade. Não haveria mais manhãs preguiçosas de sábado assistindo desenhos animados com meu pai. Não haveria mais abraços diários. Como eu iria viver sem ele? —Papi? —Você se importa se eu dormir com você? —Tem certeza de que é isso que você quer, minha filha? —perguntou meu pai, com o corpo imóvel. Estiquei a mão para trás e agarrei sua bvnda. —Tenho certeza — disse — Quero você, papi.Quero que você tire a minha v@gindade. --- Capítulo 1 Meu padrasto desligou a televisão e se virou para olhar para mim. Como de costume, assim que seus olhos azuis penetrantes encontraram os meus, não pude conter o arrepio que perpassou meu corpo. João sorriu e afastou as mãos para dar de ombros. —O meteorologista diz que o tempo continuará péssimo assim até amanhã de manhã. O estado emitiu um alerta para evitar pegar estrada e sair de casa —informou, então prosseguiu: —Tem tudo para ser a tempestade do século. Acho que estamos presos aqui, esta noite. Só você e eu, garota. —Tudo bem, papi. Podemos jantar o pouco de macarrão com queijo que tenho na geladeira. Meu padrasto riu e veio até mim. Seus braços me envolveram e me apertaram contra ele, ao que deitei a cabeça em seu peito, inalando seu aroma inebriante e aproveitando o calor que emanava de seu corpo. Quando se afastou, manteve as mãos em meus ombros para me estudar. Eu trajava um short jeans apertado e uma regata branca, e notei seus olhos descerem e focarem em meu decote por um momento. Abri um sorriso dócil. Ele pigarreou, reencontrando meu olhar. —Então, querida —disse— o que está achando do novo apartamento? Olhei ao redor, ainda sem acreditar que estava finalmente morando sozinha. Após dezoito anos vivendo naquela casa, era estranho ter meu próprio cantinho em uma nova cidade. Em especial, era difícil me acostumar com a ideia de estar longe do meu padrasto. E pela forma com a qual vinha agindo durante todo o final de semana enquanto me ajudava a organizar as coisas, sabia que ele sentia o mesmo. —Estou amando, papi. Embora esteja um pouco nervosa com o começo das aulas na faculdade. Meu pai sorriu. —Você vai se divertir muito, querida. A época da faculdade é uma das melhores da vida. Lembre-se de estudar muito, mas também de deixar um espaço para a diversão. Ah, e tome cuidado com os garotos. —Pai! —Estou falando sério —seu sorriso assumiu um caráter brincalhão. —Vai conhecer vários e, linda do jeito que é, com certeza vão querer fazer coisas com você. Mas só faça o que se sentir confortável em fazer e lembre-se de usar proteção. —Papi! —exclamei de novo— vai ficar tudo bem. De qualquer forma, não tenho mais interesse nesse tipo de cara. —Diz isso agora. Ainda assim, tenho que a instruir. Apesar de ter certeza de que já é saxvalmente ativa, eu me sinto melhor como pai ao alertar... —Não sou saxvalmente ativa —interrompi. —Não? —pelo entusiasmo em sua voz, notei que a notícia o agradara. —Não, papi —murmurei, avançando para abraçar seu tronco largo. —Não sou. Estou me guardando para alguém especial. Não quero me entregar para qualquer um, sabe? Meu pai se inclinou e bei jou o topo da minha cabeça, alguns de meus fios castanhos e encaracolados se enganchando em sua barba por fazer à medida que ajeitou a postura e retribuiu meu aperto com força. —Que bom, querida. Quando finalmente decidir se entregar, sei que será para um homem de muita sorte. Mesmo sendo seu pai, não tenho problema nenhum em dizer o quão linda você é. —Obrigada, papi. —Amo você, querida —declarou, ao que respondi sem hesitar com um "também te amo". —Agora —disse, afastando nossos corpos mais uma vez— o que me diz de montarmos aquela sua mesa de centro nova antes de ficarmos sem energia e completamente no breu? Capítulo 2 Pouco depois, a tempestade chegou com tudo. Uma chuva leve começou a tamborilar na janela assim que meu pai girou a chave de fenda pela última vez antes de soltá-la no tapete. Ele recuou e analisou a mesa de centro à sua frente. Estava sentada no sofá, do outro lado da sala, assistindo a todo o processo com um pote de sorvete nas mãos. Gostava de ver os músculos definidos de seus braços se tensionarem conforme afixava as várias peças, a testa franzida em concentração, a língua automaticamente para fora e colada ao canto da boca. Sempre gostara de vê-lo trabalhar. Ele possuía uma habilidade incrível de se perder no que quer que estivesse fazendo e, bonitão do jeito que era, o efeito acabava sendo intoxicante. —O que acha? —perguntou, limpando as mãos. —Ficou boa, né? —Ficou, papi, amei. Obrigada por montá-la. —Por nada, querida, foi um prazer. É claro que minha parte favorita foi tê-la como espectadora —disse, dando uma piscadela. Abri um sorriso. —Gosto de vê-lo trabalhar. Você fica tão concentrado. Naquele exato momento, um trovão ensurdecedor fez todas as janelas tremerem. Dei um pulo, arrancando uma risada de meu pai. —Não precisa ter medo, Léia. É só uma tempestade. —Soa como uma tempestade assustadora. Outro trovão cortou o céu. A garoa se transformou em um dilúvio, o vento açoitando as janelas e chacoalhando os vidros. Meu pai se levantou e foi até elas para estudar o céu. —Tenho que admitir que parece que vai ser uma tempestade daquelas. Ele deu meia-volta e alcançou o sofá, sentando-se ao meu lado. Quando repousou uma mão em meu joelho, meu coração palpitou. —Teremos que nos contentar com alguns jogos de tabuleiro. O que acha, minha filha? —Contanto que prometa que não seremos levados pela chuva. Meu pai riu e deu uma batidinha carinhosa em meu joelho. Seus dedos roçaram meu braço quando ele olhou nos meus olhos verdes. —Prometo, amor. Por mais que fosse apenas meu padrasto, João era a única figura parental que possuía. Meu pai verdadeiro havia abandonado minha mãe antes de eu nascer, ao passo que ela fugira pouco depois. Como o grande homem que sempre fora, assim que percebera que minha mãe havia partido, meu padrasto não pensara duas vezes antes de decidir ficar comigo e me criar sozinho. Como me dissera em mais de uma ocasião, apesar de não termos vínculos sanguíneos, ele soubera, desde o momento em que me vira pela primeira vez, que eu seria o amor da sua vida. No auge dos seus trinta e poucos, quase quarenta anos, meu padrasto era um partidão. Era alto, com quase 1,90, e devastadoramente lindo, dono de um olhar penetrante e uma aura tão repleta de confiança e gentileza que, de forma inevitável, todas as mulheres que o conheciam acabavam se apaixonando. Era um milionário que havia alcançado o sucesso por esforço próprio e se aposentado após a partida de minha mãe, e sua única tarefa fora cuidar de mim, sempre me proporcionando o melhor e garantindo minha felicidade. Uma ou duas vezes, havia lhe perguntado o motivo de não se interessar pelas mulheres que conhecia, algumas delas estonteantes, contudo, ele sempre dera de ombros daquele seu jeitinho adorável. —Porque você é tudo do que preciso —costumava dizer. Capítulo 3 Então, era algo natural que eu crescesse o amando tanto quanto o amava. E, em algum momento, o que era um apego de menina por meu pai de repente desabrochou em um amor romântico por ele. Não que eu planejasse contar isso a ele. Eu era inteligente o suficiente para saber que a maioria das pessoas consideraria os meus sentimentos pelo meu padrasto inadequado. Embora eu não achasse que o meu padrasto fosse uma dessas pessoas, não queria arriscar. Ainda assim, em um canto do meu coração, eu guardava a esperança de que ele sentisse o mesmo por mim, e era por isso que nunca me interessei por nenhum dos rapazes da minha turma e, quando todas as outras meninas falavam sobre sax0 oral, t1ansar e sarem mastvrbadas pela primeira vez, eu me afastava e não participava das conversas. Para falar a verdade, eu estava me guardando, a minha v@gindade, para o homem que eu não tinha certeza se algum dia iria me tocar. —Léia? Léia! —a voz aguda do meu pai interrompeu meus pensamentos, me trazendo de volta ao presente. Outro trovão sacudiu as janelas. Eu me virei para olhar para o meu pai. Minha mão desceu até a dele, que estava no meu joelho nv, e eu sorri. —Desculpe, papi —eu disse— estava com a cabeça nas nuvens. —Eu percebi. Você está bem? Suspirei e encostei minha cabeça no ombro dele. Meu pai inclinou a cabeça contra a minha e nossos dedos se entrelaçaram. —Sim, estou bem, papi. Só me sinto um pouco sobrecarregada com toda essa coisa de crescer. —Nem me fale —disse ele, sua voz melancólica perdida no meio dos trovões. BOOM! Um gigante parecia ter pisado no telhado do prédio e as luzes piscaram e se apagaram. De repente, ficou tudo estranhamente silencioso, até mesmo os ruídos ambientes dos pequenos aparelhos eletrônicos zumbindo em suas caixas se apagaram. —Bem, acho que é isso —disse meu padrasto, jogando suas cartas sobre a nova mesa de centro. —Como você está se sentindo? Quer continuar jogando? Podemos pegar as lanternas e segurá-las entre os dentes. Eu bocejei. —Não, tudo bem. Estou bem cansada, papi. Foi um dia longo. Talvez devêssemos apenas ir para a cama. —Ok, é só me acordar se precisar de alguma coisa. —Tudo bem. Eu te amo. —Eu também te amo. Boa noite. Ouvi meu pai atravessar a sala, seus passos desaparecendo no meu quarto. Suspirando, desabotoei minhas calças e as tirei. Estava muito escuro e eu estava cansada demais para vasculhar uma das minhas caixas de roupas por um pijama. Eu teria que dormir de ca1cinha. Estiquei os br@ços para trás e abri meu sut1ã. Puxei as alças pelos br@ços, uma de cada vez, e tirei o sut1ã por cima da camiseta. Na escuridão, passei as mãos por baixo da camiseta, sentindo minha barriga lisa e plana. Acariciei suavemente a parte de baixo dos meus sei0s. Segurando-os, comecei a massageá-los lentamente. Era um jogo que eu gostava de brincar; enquanto me tocava, fechei os olhos e imaginei que minhas mãos eram as do meu pai. Mordi o lábio e belisquei meus mamil0s com os polegares e os indicadores, rolando-os para frente e para trás. —Você está bem aí? —meu pai perguntou do quarto. Eu congelei, com meus mamil0s eret0s entre os dedos. —Estou bem —respondi. Capítulo 4 —Você não precisa de mais cobertores? —Não, estou bem assim. —OK. Boa noite! Até amanhã de manhã. Era uma sensação tão estranha saber que essa seria minha nova vida. Não haveria mais manhãs preguiçosas de sábado assistindo desenhos animados com meu pai. Não haveria mais abraços diários. Não haveria mais jantares, almoços ou cafés da manhã. Eu sabia que esse dia chegaria, mas com todas as fantasias que eu alimentava, nunca acreditei realmente nisso. Outro estrondo alto de trovão quebrou o silêncio ensurdecedor da sala, fazendo-me tremer debaixo do cobertor. Em breve, meu padrasto iria embora e em breve eu precisaria enfrentar essas tempestades sozinha. Como eu iria viver sem ele? Com o próximo estrondo de trovão, eu desabei. Levantando-me com cautela, atravessei a sala, arrastando os pés para evitar tropeçar nas várias bugigangas espalhadas pelo chão. Na porta do quarto, parei para ouvir. A respiração do meu pai estava regular; ele parecia estar dormindo. Fiquei ali por um momento, indecisa. Então, um raio disparou novamente e as sombras estranhas que se projetavam pelo apartamento voltaram, e eu me rendi. —Papi? —sussurrei. A respiração do meu pai permaneceu inalterada. Falei novamente, desta vez um pouco mais alto. —Papi? Meu pai se mexeu no escuro, e vi sua silhueta indistinta se mover e sentar na cama. —Léia, o que foi? —Papi, estou com medo. —Da tempestade? —Sim. —Ah, querida. Está tudo bem. Não há nada com que se preocupar. —Você se importa se eu dormir com você? —Claro que não. Há espaço de sobra. Aqui —meu pai se afastou e deu um tapinha na cama ao lado dele. —Venha aqui. Atravessei o quarto e subi cautelosamente na cama. Estiquei os pés debaixo dos lençóis e meus dedos tocaram a panturrilha nua do meu pai. Aconcheguei-me ainda mais, deitando-me e puxando um cobertor sobre os ombros. Um trovão estrondou novamente e eu me encolhi e me aproximei mais do meu pai. Seus braços estavam atrás da cabeça e eu coloquei minha cabeça gentilmente em seu peito. Ele não estava usando camisa; minha bochecha estava pressionada contra sua pele quente. Coloquei uma mão sobre sua barriga, apertando minha mão em torno de sua cintura. Coloquei minhas pernas contra as dele. Foi então que percebi que ele estava usando apenas cuecas boxer. —Desculpe, querida —ele disse— não achei que você fosse dormir comigo. Se quiser, pode me passar minha camisa e calça que estão no chão e eu vou vesti-las. Apertei sua cintura e aconcheguei minha cabeça em seu peito. —Não me importo, papai —sussurrei baixinho— gosto do seu calor. Me sinto tão segura em seus braços. Meu pai passou o braço ao meu redor, seus dedos acariciando meu ombro. Eu murmurei um pouco e deslizei minha perna contra a dele. Ficamos deitados ali, ouvindo o som da chuva batendo no telhado acima de nós. Era meu sonho se tornando realidade. Eu estava na cama com meu pai, meu rosto contra o peito dele, o braço dele ao meu redor. Distraidamente, passei os dedos pela barriga dele, sentindo os músculos tensos do abdômen. Capítulo 5 —Hum —ele grunhiu— isso é gostoso. Enquanto minha mão subia e descia, meus dedos foram descendo cada vez mais. O barulho no peito do meu pai ficou mais profundo. Com uma carícia em particular, minha mão chegou ao topo da cueca boxer do meu pai e meu dedo mindinho tocou alg0 dur0. Era o seu pên1s empurrando a cueca; ele estava exc1tado! Meu pai afastou os qvadris da minha mão. —Desculpe, querida —ele sussurrou. —Tudo bem, papai —acariciei sua barriga novamente, passando pelo umbigo e deixando minha mão descer novamente para "acidentalmente" tocar seu pên1s pela segunda vez. Eu estremeci e sua mão apertou meu ombro. —Não há motivo para se preocupar. Isso acontece com todo mundo. —É que... você é muito bonita e eu não consigo evitar. —Sério, está tudo bem, papai. Eu entendo o que você quer dizer. Eu também fico exc1tada. Ficamos em silêncio e eu fechei os olhos e passei minha mão para cima e para baixo em seu estômago, parando minha mão assim que meus dedos entraram em contato com sua er eçã0. A cada movimento, minha mão fazia um contato mais firme, até que meus dedos conseguiram sentir o contorno completo de sua c@beça e seu pav gr0sso. Meu pai não se moveu, embora sua respiração estivesse irregular. Encorajada pela falta de resistência dele, passei a mão até a v1rilha dele e envolvi seu membr0 gross0 com os dedos. A parte de cima da cueca boxer estava molhada de pré-g0z0. Eu podia sentir meus próprios f1uidos esc0rrendo entre as pernas. Gemi um pouco e be1je1 o peito dele, acar1ciando-o suavemente para cima e para baixo. —O que você está fazendo, querida? —meu pai sussurrou baixinho, sem fazer nada para me impedir. Virei meu rosto para olhar para ele. —Eu te amo, papi —sussurrei— eu sonho muito com você. Sonho muito com isso. —Você sonha? —O tempo todo, papi. É isso que eu quero, o que eu queria desde que era pequena. Você não sonha comigo também, papi? —Claro que sonho com você. É só que... —Você me ama, papai? Apertei seu pên1s e meu pai gemeu acima de mim. —Eu te amo muito, querida. Mas você é minha filha. Isso não é errado? —Isso parece errado? —Não. Parece tão certo. —Para mim também parece certo. Agarrei a cintura da cueca dele e puxei-a para baixo, descobrindo seu pên1s. Estiquei o braço e fechei a mão em torno de seu membro nv. Sua pele estava quente ao toque, sua mascvlinidade v1brando entre meus dedos. Inclinei a cabeça para trás e aproximei meus lábios de sua orelha. —Quero que você seja o meu primeiro, papai —sussurrei— quero lhe entregar minha v@gindade. A cabeça do meu pai se inclinou em direção à minha e senti seu hálito quente contra minha bochecha. Estiquei o pescoço para cima até nossos láb1os se encontrarem. Ao primeiro toque, derreti contra o corpo dele. A mão do meu pai acariciou meu ombro e ele passou a outra mão pelo nosso corpo para agarrar meu quadr1l. Ele mudou de posição, me empurrando contra a cama, minha mão ainda envolvendo seu pav dur0. Ele me be1jou mais profundamente, com mais força, um profundo barulho crescendo no meu peito enquanto eu me contorcia em seus braços. Através da parte externa da minha blusa, ele começou a massagear meus sei0s, alternando entre eles. —Ah, papi... Ele puxou minha blusa até que ela estivesse acima do meu pe1t0. Seus dedos acariciaram suavemente a parte de baixo, as laterais e a parte de cima dos meus sei0s nvs. Seus dedos circularam minha aré0la direita. Meu mamil0 estava dur0 e eu gemi quando ele fechou os dedos em torno dele, seu polegar e indicador o apertando e o roçando para frente e para trás. Sua mão soltou meu ma1lo e deslizou de volta pela minha barriga. Levantei os quadr1s e meu pai puxou minha ca1cinha até os joelhos. Ao deslizar a mão de volta para cima, ele acariciou a parte interna das minhas c0xas, abrindo minhas pern@s. —Papi... Papi, por favor... Era isso: meu primeiro toque por um homem. Ele envolveu seus braços ao meu redor e me puxou para ele. —Eu te amo, minha garotinha. —Eu também te amo, papi. Era o momento que eu tanto sonhava, o momento pelo qual eu ansiava. —Tem certeza de que é isso que você quer, minha filha? —perguntou meu pai, com o corpo imóvel. Estiquei a mão para trás e agarrei sua bun da. —Tenho certeza —disse —quero que você f0da sua garotinha, papi. Quero que você tire a minha v@rgindade. Era tudo o que ele precisava ouvir. Muito lentamente, ele empurrou os qvadris para frente e me penetr0u.
o que era um apego de menina por meu pai de repente desabrochou em um amor romântico por ele. cariciei suavemente a parte de baixo dos meus sei0s. Era um jogo que eu gostava de brincar; fechei os olhos e imaginei que minhas mãos eram as do meu pai. Mas mudei-me para um apartamento novo para ir para a faculdade. Não haveria mais manhãs preguiçosas de sábado assistindo desenhos animados com meu pai. Não haveria mais abraços diários. Como eu iria viver sem ele? —Papi? —Você se importa se eu dormir com você? —Tem certeza de que é isso que você quer, minha filha? —perguntou meu pai, com o corpo imóvel. Estiquei a mão para trás e agarrei sua bvnda. —Tenho certeza — disse — Quero você, papi.Quero que você tire a minha v@gindade. --- Capítulo 1 Meu padrasto desligou a televisão e se virou para olhar para mim. Como de costume, assim que seus olhos azuis penetrantes encontraram os meus, não pude conter o arrepio que perpassou meu corpo. João sorriu e afastou as mãos para dar de ombros. —O meteorologista diz que o tempo continuará péssimo assim até amanhã de manhã. O estado emitiu um alerta para evitar pegar estrada e sair de casa —informou, então prosseguiu: —Tem tudo para ser a tempestade do século. Acho que estamos presos aqui, esta noite. Só você e eu, garota. —Tudo bem, papi. Podemos jantar o pouco de macarrão com queijo que tenho na geladeira. Meu padrasto riu e veio até mim. Seus braços me envolveram e me apertaram contra ele, ao que deitei a cabeça em seu peito, inalando seu aroma inebriante e aproveitando o calor que emanava de seu corpo. Quando se afastou, manteve as mãos em meus ombros para me estudar. Eu trajava um short jeans apertado e uma regata branca, e notei seus olhos descerem e focarem em meu decote por um momento. Abri um sorriso dócil. Ele pigarreou, reencontrando meu olhar. —Então, querida —disse— o que está achando do novo apartamento? Olhei ao redor, ainda sem acreditar que estava finalmente morando sozinha. Após dezoito anos vivendo naquela casa, era estranho ter meu próprio cantinho em uma nova cidade. Em especial, era difícil me acostumar com a ideia de estar longe do meu padrasto. E pela forma com a qual vinha agindo durante todo o final de semana enquanto me ajudava a organizar as coisas, sabia que ele sentia o mesmo. —Estou amando, papi. Embora esteja um pouco nervosa com o começo das aulas na faculdade. Meu pai sorriu. —Você vai se divertir muito, querida. A época da faculdade é uma das melhores da vida. Lembre-se de estudar muito, mas também de deixar um espaço para a diversão. Ah, e tome cuidado com os garotos. —Pai! —Estou falando sério —seu sorriso assumiu um caráter brincalhão. —Vai conhecer vários e, linda do jeito que é, com certeza vão querer fazer coisas com você. Mas só faça o que se sentir confortável em fazer e lembre-se de usar proteção. —Papi! —exclamei de novo— vai ficar tudo bem. De qualquer forma, não tenho mais interesse nesse tipo de cara. —Diz isso agora. Ainda assim, tenho que a instruir. Apesar de ter certeza de que já é saxvalmente ativa, eu me sinto melhor como pai ao alertar... —Não sou saxvalmente ativa —interrompi. —Não? —pelo entusiasmo em sua voz, notei que a notícia o agradara. —Não, papi —murmurei, avançando para abraçar seu tronco largo. —Não sou. Estou me guardando para alguém especial. Não quero me entregar para qualquer um, sabe? Meu pai se inclinou e bei jou o topo da minha cabeça, alguns de meus fios castanhos e encaracolados se enganchando em sua barba por fazer à medida que ajeitou a postura e retribuiu meu aperto com força. —Que bom, querida. Quando finalmente decidir se entregar, sei que será para um homem de muita sorte. Mesmo sendo seu pai, não tenho problema nenhum em dizer o quão linda você é. —Obrigada, papi. —Amo você, querida —declarou, ao que respondi sem hesitar com um "também te amo". —Agora —disse, afastando nossos corpos mais uma vez— o que me diz de montarmos aquela sua mesa de centro nova antes de ficarmos sem energia e completamente no breu? Capítulo 2 Pouco depois, a tempestade chegou com tudo. Uma chuva leve começou a tamborilar na janela assim que meu pai girou a chave de fenda pela última vez antes de soltá-la no tapete. Ele recuou e analisou a mesa de centro à sua frente. Estava sentada no sofá, do outro lado da sala, assistindo a todo o processo com um pote de sorvete nas mãos. Gostava de ver os músculos definidos de seus braços se tensionarem conforme afixava as várias peças, a testa franzida em concentração, a língua automaticamente para fora e colada ao canto da boca. Sempre gostara de vê-lo trabalhar. Ele possuía uma habilidade incrível de se perder no que quer que estivesse fazendo e, bonitão do jeito que era, o efeito acabava sendo intoxicante. —O que acha? —perguntou, limpando as mãos. —Ficou boa, né? —Ficou, papi, amei. Obrigada por montá-la. —Por nada, querida, foi um prazer. É claro que minha parte favorita foi tê-la como espectadora —disse, dando uma piscadela. Abri um sorriso. —Gosto de vê-lo trabalhar. Você fica tão concentrado. Naquele exato momento, um trovão ensurdecedor fez todas as janelas tremerem. Dei um pulo, arrancando uma risada de meu pai. —Não precisa ter medo, Léia. É só uma tempestade. —Soa como uma tempestade assustadora. Outro trovão cortou o céu. A garoa se transformou em um dilúvio, o vento açoitando as janelas e chacoalhando os vidros. Meu pai se levantou e foi até elas para estudar o céu. —Tenho que admitir que parece que vai ser uma tempestade daquelas. Ele deu meia-volta e alcançou o sofá, sentando-se ao meu lado. Quando repousou uma mão em meu joelho, meu coração palpitou. —Teremos que nos contentar com alguns jogos de tabuleiro. O que acha, minha filha? —Contanto que prometa que não seremos levados pela chuva. Meu pai riu e deu uma batidinha carinhosa em meu joelho. Seus dedos roçaram meu braço quando ele olhou nos meus olhos verdes. —Prometo, amor. Por mais que fosse apenas meu padrasto, João era a única figura parental que possuía. Meu pai verdadeiro havia abandonado minha mãe antes de eu nascer, ao passo que ela fugira pouco depois. Como o grande homem que sempre fora, assim que percebera que minha mãe havia partido, meu padrasto não pensara duas vezes antes de decidir ficar comigo e me criar sozinho. Como me dissera em mais de uma ocasião, apesar de não termos vínculos sanguíneos, ele soubera, desde o momento em que me vira pela primeira vez, que eu seria o amor da sua vida. No auge dos seus trinta e poucos, quase quarenta anos, meu padrasto era um partidão. Era alto, com quase 1,90, e devastadoramente lindo, dono de um olhar penetrante e uma aura tão repleta de confiança e gentileza que, de forma inevitável, todas as mulheres que o conheciam acabavam se apaixonando. Era um milionário que havia alcançado o sucesso por esforço próprio e se aposentado após a partida de minha mãe, e sua única tarefa fora cuidar de mim, sempre me proporcionando o melhor e garantindo minha felicidade. Uma ou duas vezes, havia lhe perguntado o motivo de não se interessar pelas mulheres que conhecia, algumas delas estonteantes, contudo, ele sempre dera de ombros daquele seu jeitinho adorável. —Porque você é tudo do que preciso —costumava dizer. Capítulo 3 Então, era algo natural que eu crescesse o amando tanto quanto o amava. E, em algum momento, o que era um apego de menina por meu pai de repente desabrochou em um amor romântico por ele. Não que eu planejasse contar isso a ele. Eu era inteligente o suficiente para saber que a maioria das pessoas consideraria os meus sentimentos pelo meu padrasto inadequado. Embora eu não achasse que o meu padrasto fosse uma dessas pessoas, não queria arriscar. Ainda assim, em um canto do meu coração, eu guardava a esperança de que ele sentisse o mesmo por mim, e era por isso que nunca me interessei por nenhum dos rapazes da minha turma e, quando todas as outras meninas falavam sobre sax0 oral, t1ansar e sarem mastvrbadas pela primeira vez, eu me afastava e não participava das conversas. Para falar a verdade, eu estava me guardando, a minha v@gindade, para o homem que eu não tinha certeza se algum dia iria me tocar. —Léia? Léia! —a voz aguda do meu pai interrompeu meus pensamentos, me trazendo de volta ao presente. Outro trovão sacudiu as janelas. Eu me virei para olhar para o meu pai. Minha mão desceu até a dele, que estava no meu joelho nv, e eu sorri. —Desculpe, papi —eu disse— estava com a cabeça nas nuvens. —Eu percebi. Você está bem? Suspirei e encostei minha cabeça no ombro dele. Meu pai inclinou a cabeça contra a minha e nossos dedos se entrelaçaram. —Sim, estou bem, papi. Só me sinto um pouco sobrecarregada com toda essa coisa de crescer. —Nem me fale —disse ele, sua voz melancólica perdida no meio dos trovões. BOOM! Um gigante parecia ter pisado no telhado do prédio e as luzes piscaram e se apagaram. De repente, ficou tudo estranhamente silencioso, até mesmo os ruídos ambientes dos pequenos aparelhos eletrônicos zumbindo em suas caixas se apagaram. —Bem, acho que é isso —disse meu padrasto, jogando suas cartas sobre a nova mesa de centro. —Como você está se sentindo? Quer continuar jogando? Podemos pegar as lanternas e segurá-las entre os dentes. Eu bocejei. —Não, tudo bem. Estou bem cansada, papi. Foi um dia longo. Talvez devêssemos apenas ir para a cama. —Ok, é só me acordar se precisar de alguma coisa. —Tudo bem. Eu te amo. —Eu também te amo. Boa noite. Ouvi meu pai atravessar a sala, seus passos desaparecendo no meu quarto. Suspirando, desabotoei minhas calças e as tirei. Estava muito escuro e eu estava cansada demais para vasculhar uma das minhas caixas de roupas por um pijama. Eu teria que dormir de ca1cinha. Estiquei os br@ços para trás e abri meu sut1ã. Puxei as alças pelos br@ços, uma de cada vez, e tirei o sut1ã por cima da camiseta. Na escuridão, passei as mãos por baixo da camiseta, sentindo minha barriga lisa e plana. Acariciei suavemente a parte de baixo dos meus sei0s. Segurando-os, comecei a massageá-los lentamente. Era um jogo que eu gostava de brincar; enquanto me tocava, fechei os olhos e imaginei que minhas mãos eram as do meu pai. Mordi o lábio e belisquei meus mamil0s com os polegares e os indicadores, rolando-os para frente e para trás. —Você está bem aí? —meu pai perguntou do quarto. Eu congelei, com meus mamil0s eret0s entre os dedos. —Estou bem —respondi. Capítulo 4 —Você não precisa de mais cobertores? —Não, estou bem assim. —OK. Boa noite! Até amanhã de manhã. Era uma sensação tão estranha saber que essa seria minha nova vida. Não haveria mais manhãs preguiçosas de sábado assistindo desenhos animados com meu pai. Não haveria mais abraços diários. Não haveria mais jantares, almoços ou cafés da manhã. Eu sabia que esse dia chegaria, mas com todas as fantasias que eu alimentava, nunca acreditei realmente nisso. Outro estrondo alto de trovão quebrou o silêncio ensurdecedor da sala, fazendo-me tremer debaixo do cobertor. Em breve, meu padrasto iria embora e em breve eu precisaria enfrentar essas tempestades sozinha. Como eu iria viver sem ele? Com o próximo estrondo de trovão, eu desabei. Levantando-me com cautela, atravessei a sala, arrastando os pés para evitar tropeçar nas várias bugigangas espalhadas pelo chão. Na porta do quarto, parei para ouvir. A respiração do meu pai estava regular; ele parecia estar dormindo. Fiquei ali por um momento, indecisa. Então, um raio disparou novamente e as sombras estranhas que se projetavam pelo apartamento voltaram, e eu me rendi. —Papi? —sussurrei. A respiração do meu pai permaneceu inalterada. Falei novamente, desta vez um pouco mais alto. —Papi? Meu pai se mexeu no escuro, e vi sua silhueta indistinta se mover e sentar na cama. —Léia, o que foi? —Papi, estou com medo. —Da tempestade? —Sim. —Ah, querida. Está tudo bem. Não há nada com que se preocupar. —Você se importa se eu dormir com você? —Claro que não. Há espaço de sobra. Aqui —meu pai se afastou e deu um tapinha na cama ao lado dele. —Venha aqui. Atravessei o quarto e subi cautelosamente na cama. Estiquei os pés debaixo dos lençóis e meus dedos tocaram a panturrilha nua do meu pai. Aconcheguei-me ainda mais, deitando-me e puxando um cobertor sobre os ombros. Um trovão estrondou novamente e eu me encolhi e me aproximei mais do meu pai. Seus braços estavam atrás da cabeça e eu coloquei minha cabeça gentilmente em seu peito. Ele não estava usando camisa; minha bochecha estava pressionada contra sua pele quente. Coloquei uma mão sobre sua barriga, apertando minha mão em torno de sua cintura. Coloquei minhas pernas contra as dele. Foi então que percebi que ele estava usando apenas cuecas boxer. —Desculpe, querida —ele disse— não achei que você fosse dormir comigo. Se quiser, pode me passar minha camisa e calça que estão no chão e eu vou vesti-las. Apertei sua cintura e aconcheguei minha cabeça em seu peito. —Não me importo, papai —sussurrei baixinho— gosto do seu calor. Me sinto tão segura em seus braços. Meu pai passou o braço ao meu redor, seus dedos acariciando meu ombro. Eu murmurei um pouco e deslizei minha perna contra a dele. Ficamos deitados ali, ouvindo o som da chuva batendo no telhado acima de nós. Era meu sonho se tornando realidade. Eu estava na cama com meu pai, meu rosto contra o peito dele, o braço dele ao meu redor. Distraidamente, passei os dedos pela barriga dele, sentindo os músculos tensos do abdômen. Capítulo 5 —Hum —ele grunhiu— isso é gostoso. Enquanto minha mão subia e descia, meus dedos foram descendo cada vez mais. O barulho no peito do meu pai ficou mais profundo. Com uma carícia em particular, minha mão chegou ao topo da cueca boxer do meu pai e meu dedo mindinho tocou alg0 dur0. Era o seu pên1s empurrando a cueca; ele estava exc1tado! Meu pai afastou os qvadris da minha mão. —Desculpe, querida —ele sussurrou. —Tudo bem, papai —acariciei sua barriga novamente, passando pelo umbigo e deixando minha mão descer novamente para "acidentalmente" tocar seu pên1s pela segunda vez. Eu estremeci e sua mão apertou meu ombro. —Não há motivo para se preocupar. Isso acontece com todo mundo. —É que... você é muito bonita e eu não consigo evitar. —Sério, está tudo bem, papai. Eu entendo o que você quer dizer. Eu também fico exc1tada. Ficamos em silêncio e eu fechei os olhos e passei minha mão para cima e para baixo em seu estômago, parando minha mão assim que meus dedos entraram em contato com sua er eçã0. A cada movimento, minha mão fazia um contato mais firme, até que meus dedos conseguiram sentir o contorno completo de sua c@beça e seu pav gr0sso. Meu pai não se moveu, embora sua respiração estivesse irregular. Encorajada pela falta de resistência dele, passei a mão até a v1rilha dele e envolvi seu membr0 gross0 com os dedos. A parte de cima da cueca boxer estava molhada de pré-g0z0. Eu podia sentir meus próprios f1uidos esc0rrendo entre as pernas. Gemi um pouco e be1je1 o peito dele, acar1ciando-o suavemente para cima e para baixo. —O que você está fazendo, querida? —meu pai sussurrou baixinho, sem fazer nada para me impedir. Virei meu rosto para olhar para ele. —Eu te amo, papi —sussurrei— eu sonho muito com você. Sonho muito com isso. —Você sonha? —O tempo todo, papi. É isso que eu quero, o que eu queria desde que era pequena. Você não sonha comigo também, papi? —Claro que sonho com você. É só que... —Você me ama, papai? Apertei seu pên1s e meu pai gemeu acima de mim. —Eu te amo muito, querida. Mas você é minha filha. Isso não é errado? —Isso parece errado? —Não. Parece tão certo. —Para mim também parece certo. Agarrei a cintura da cueca dele e puxei-a para baixo, descobrindo seu pên1s. Estiquei o braço e fechei a mão em torno de seu membro nv. Sua pele estava quente ao toque, sua mascvlinidade v1brando entre meus dedos. Inclinei a cabeça para trás e aproximei meus lábios de sua orelha. —Quero que você seja o meu primeiro, papai —sussurrei— quero lhe entregar minha v@gindade. A cabeça do meu pai se inclinou em direção à minha e senti seu hálito quente contra minha bochecha. Estiquei o pescoço para cima até nossos láb1os se encontrarem. Ao primeiro toque, derreti contra o corpo dele. A mão do meu pai acariciou meu ombro e ele passou a outra mão pelo nosso corpo para agarrar meu quadr1l. Ele mudou de posição, me empurrando contra a cama, minha mão ainda envolvendo seu pav dur0. Ele me be1jou mais profundamente, com mais força, um profundo barulho crescendo no meu peito enquanto eu me contorcia em seus braços. Através da parte externa da minha blusa, ele começou a massagear meus sei0s, alternando entre eles. —Ah, papi... Ele puxou minha blusa até que ela estivesse acima do meu pe1t0. Seus dedos acariciaram suavemente a parte de baixo, as laterais e a parte de cima dos meus sei0s nvs. Seus dedos circularam minha aré0la direita. Meu mamil0 estava dur0 e eu gemi quando ele fechou os dedos em torno dele, seu polegar e indicador o apertando e o roçando para frente e para trás. Sua mão soltou meu ma1lo e deslizou de volta pela minha barriga. Levantei os quadr1s e meu pai puxou minha ca1cinha até os joelhos. Ao deslizar a mão de volta para cima, ele acariciou a parte interna das minhas c0xas, abrindo minhas pern@s. —Papi... Papi, por favor... Era isso: meu primeiro toque por um homem. Ele envolveu seus braços ao meu redor e me puxou para ele. —Eu te amo, minha garotinha. —Eu também te amo, papi. Era o momento que eu tanto sonhava, o momento pelo qual eu ansiava. —Tem certeza de que é isso que você quer, minha filha? —perguntou meu pai, com o corpo imóvel. Estiquei a mão para trás e agarrei sua bun da. —Tenho certeza —disse —quero que você f0da sua garotinha, papi. Quero que você tire a minha v@rgindade. Era tudo o que ele precisava ouvir. Muito lentamente, ele empurrou os qvadris para frente e me penetr0u.
Rondon! 📍 Investimentos que não para de chegar em Rondon! Parabéns ao Prefeito @rcorredato e pela sua equipe competente, e ao nosso Governador Ratinho Junior @ratinho_junior por cuidar dos nossos municípios! Unidos e em Paz! 🚀
São Luiz do Anauá vai ter uma Prefeitura nova e #TemTrabalhoDoChico em parceria com o nosso Prefeito @chicao.saoluiz . Essa obra vai sair do papel e servir ao povo 💪🏻💛 #OPovoNoSenado
o que era um apego de menina por meu pai de repente desabrochou em um amor romântico por ele. cariciei suavemente a parte de baixo dos meus sei0s. Era um jogo que eu gostava de brincar; fechei os olhos e imaginei que minhas mãos eram as do meu pai. Mas mudei-me para um apartamento novo para ir para a faculdade. Não haveria mais manhãs preguiçosas de sábado assistindo desenhos animados com meu pai. Não haveria mais abraços diários. Como eu iria viver sem ele? —Papi? —Você se importa se eu dormir com você? —Tem certeza de que é isso que você quer, minha filha? —perguntou meu pai, com o corpo imóvel. Estiquei a mão para trás e agarrei sua bvnda. —Tenho certeza — disse — Quero você, papi.Quero que você tire a minha v@gindade. --- Capítulo 1 Meu padrasto desligou a televisão e se virou para olhar para mim. Como de costume, assim que seus olhos azuis penetrantes encontraram os meus, não pude conter o arrepio que perpassou meu corpo. João sorriu e afastou as mãos para dar de ombros. —O meteorologista diz que o tempo continuará péssimo assim até amanhã de manhã. O estado emitiu um alerta para evitar pegar estrada e sair de casa —informou, então prosseguiu: —Tem tudo para ser a tempestade do século. Acho que estamos presos aqui, esta noite. Só você e eu, garota. —Tudo bem, papi. Podemos jantar o pouco de macarrão com queijo que tenho na geladeira. Meu padrasto riu e veio até mim. Seus braços me envolveram e me apertaram contra ele, ao que deitei a cabeça em seu peito, inalando seu aroma inebriante e aproveitando o calor que emanava de seu corpo. Quando se afastou, manteve as mãos em meus ombros para me estudar. Eu trajava um short jeans apertado e uma regata branca, e notei seus olhos descerem e focarem em meu decote por um momento. Abri um sorriso dócil. Ele pigarreou, reencontrando meu olhar. —Então, querida —disse— o que está achando do novo apartamento? Olhei ao redor, ainda sem acreditar que estava finalmente morando sozinha. Após dezoito anos vivendo naquela casa, era estranho ter meu próprio cantinho em uma nova cidade. Em especial, era difícil me acostumar com a ideia de estar longe do meu padrasto. E pela forma com a qual vinha agindo durante todo o final de semana enquanto me ajudava a organizar as coisas, sabia que ele sentia o mesmo. —Estou amando, papi. Embora esteja um pouco nervosa com o começo das aulas na faculdade. Meu pai sorriu. —Você vai se divertir muito, querida. A época da faculdade é uma das melhores da vida. Lembre-se de estudar muito, mas também de deixar um espaço para a diversão. Ah, e tome cuidado com os garotos. —Pai! —Estou falando sério —seu sorriso assumiu um caráter brincalhão. —Vai conhecer vários e, linda do jeito que é, com certeza vão querer fazer coisas com você. Mas só faça o que se sentir confortável em fazer e lembre-se de usar proteção. —Papi! —exclamei de novo— vai ficar tudo bem. De qualquer forma, não tenho mais interesse nesse tipo de cara. —Diz isso agora. Ainda assim, tenho que a instruir. Apesar de ter certeza de que já é saxvalmente ativa, eu me sinto melhor como pai ao alertar... —Não sou saxvalmente ativa —interrompi. —Não? —pelo entusiasmo em sua voz, notei que a notícia o agradara. —Não, papi —murmurei, avançando para abraçar seu tronco largo. —Não sou. Estou me guardando para alguém especial. Não quero me entregar para qualquer um, sabe? Meu pai se inclinou e bei jou o topo da minha cabeça, alguns de meus fios castanhos e encaracolados se enganchando em sua barba por fazer à medida que ajeitou a postura e retribuiu meu aperto com força. —Que bom, querida. Quando finalmente decidir se entregar, sei que será para um homem de muita sorte. Mesmo sendo seu pai, não tenho problema nenhum em dizer o quão linda você é. —Obrigada, papi. —Amo você, querida —declarou, ao que respondi sem hesitar com um "também te amo". —Agora —disse, afastando nossos corpos mais uma vez— o que me diz de montarmos aquela sua mesa de centro nova antes de ficarmos sem energia e completamente no breu? Capítulo 2 Pouco depois, a tempestade chegou com tudo. Uma chuva leve começou a tamborilar na janela assim que meu pai girou a chave de fenda pela última vez antes de soltá-la no tapete. Ele recuou e analisou a mesa de centro à sua frente. Estava sentada no sofá, do outro lado da sala, assistindo a todo o processo com um pote de sorvete nas mãos. Gostava de ver os músculos definidos de seus braços se tensionarem conforme afixava as várias peças, a testa franzida em concentração, a língua automaticamente para fora e colada ao canto da boca. Sempre gostara de vê-lo trabalhar. Ele possuía uma habilidade incrível de se perder no que quer que estivesse fazendo e, bonitão do jeito que era, o efeito acabava sendo intoxicante. —O que acha? —perguntou, limpando as mãos. —Ficou boa, né? —Ficou, papi, amei. Obrigada por montá-la. —Por nada, querida, foi um prazer. É claro que minha parte favorita foi tê-la como espectadora —disse, dando uma piscadela. Abri um sorriso. —Gosto de vê-lo trabalhar. Você fica tão concentrado. Naquele exato momento, um trovão ensurdecedor fez todas as janelas tremerem. Dei um pulo, arrancando uma risada de meu pai. —Não precisa ter medo, Léia. É só uma tempestade. —Soa como uma tempestade assustadora. Outro trovão cortou o céu. A garoa se transformou em um dilúvio, o vento açoitando as janelas e chacoalhando os vidros. Meu pai se levantou e foi até elas para estudar o céu. —Tenho que admitir que parece que vai ser uma tempestade daquelas. Ele deu meia-volta e alcançou o sofá, sentando-se ao meu lado. Quando repousou uma mão em meu joelho, meu coração palpitou. —Teremos que nos contentar com alguns jogos de tabuleiro. O que acha, minha filha? —Contanto que prometa que não seremos levados pela chuva. Meu pai riu e deu uma batidinha carinhosa em meu joelho. Seus dedos roçaram meu braço quando ele olhou nos meus olhos verdes. —Prometo, amor. Por mais que fosse apenas meu padrasto, João era a única figura parental que possuía. Meu pai verdadeiro havia abandonado minha mãe antes de eu nascer, ao passo que ela fugira pouco depois. Como o grande homem que sempre fora, assim que percebera que minha mãe havia partido, meu padrasto não pensara duas vezes antes de decidir ficar comigo e me criar sozinho. Como me dissera em mais de uma ocasião, apesar de não termos vínculos sanguíneos, ele soubera, desde o momento em que me vira pela primeira vez, que eu seria o amor da sua vida. No auge dos seus trinta e poucos, quase quarenta anos, meu padrasto era um partidão. Era alto, com quase 1,90, e devastadoramente lindo, dono de um olhar penetrante e uma aura tão repleta de confiança e gentileza que, de forma inevitável, todas as mulheres que o conheciam acabavam se apaixonando. Era um milionário que havia alcançado o sucesso por esforço próprio e se aposentado após a partida de minha mãe, e sua única tarefa fora cuidar de mim, sempre me proporcionando o melhor e garantindo minha felicidade. Uma ou duas vezes, havia lhe perguntado o motivo de não se interessar pelas mulheres que conhecia, algumas delas estonteantes, contudo, ele sempre dera de ombros daquele seu jeitinho adorável. —Porque você é tudo do que preciso —costumava dizer. Capítulo 3 Então, era algo natural que eu crescesse o amando tanto quanto o amava. E, em algum momento, o que era um apego de menina por meu pai de repente desabrochou em um amor romântico por ele. Não que eu planejasse contar isso a ele. Eu era inteligente o suficiente para saber que a maioria das pessoas consideraria os meus sentimentos pelo meu padrasto inadequado. Embora eu não achasse que o meu padrasto fosse uma dessas pessoas, não queria arriscar. Ainda assim, em um canto do meu coração, eu guardava a esperança de que ele sentisse o mesmo por mim, e era por isso que nunca me interessei por nenhum dos rapazes da minha turma e, quando todas as outras meninas falavam sobre sax0 oral, t1ansar e sarem mastvrbadas pela primeira vez, eu me afastava e não participava das conversas. Para falar a verdade, eu estava me guardando, a minha v@gindade, para o homem que eu não tinha certeza se algum dia iria me tocar. —Léia? Léia! —a voz aguda do meu pai interrompeu meus pensamentos, me trazendo de volta ao presente. Outro trovão sacudiu as janelas. Eu me virei para olhar para o meu pai. Minha mão desceu até a dele, que estava no meu joelho nv, e eu sorri. —Desculpe, papi —eu disse— estava com a cabeça nas nuvens. —Eu percebi. Você está bem? Suspirei e encostei minha cabeça no ombro dele. Meu pai inclinou a cabeça contra a minha e nossos dedos se entrelaçaram. —Sim, estou bem, papi. Só me sinto um pouco sobrecarregada com toda essa coisa de crescer. —Nem me fale —disse ele, sua voz melancólica perdida no meio dos trovões. BOOM! Um gigante parecia ter pisado no telhado do prédio e as luzes piscaram e se apagaram. De repente, ficou tudo estranhamente silencioso, até mesmo os ruídos ambientes dos pequenos aparelhos eletrônicos zumbindo em suas caixas se apagaram. —Bem, acho que é isso —disse meu padrasto, jogando suas cartas sobre a nova mesa de centro. —Como você está se sentindo? Quer continuar jogando? Podemos pegar as lanternas e segurá-las entre os dentes. Eu bocejei. —Não, tudo bem. Estou bem cansada, papi. Foi um dia longo. Talvez devêssemos apenas ir para a cama. —Ok, é só me acordar se precisar de alguma coisa. —Tudo bem. Eu te amo. —Eu também te amo. Boa noite. Ouvi meu pai atravessar a sala, seus passos desaparecendo no meu quarto. Suspirando, desabotoei minhas calças e as tirei. Estava muito escuro e eu estava cansada demais para vasculhar uma das minhas caixas de roupas por um pijama. Eu teria que dormir de ca1cinha. Estiquei os br@ços para trás e abri meu sut1ã. Puxei as alças pelos br@ços, uma de cada vez, e tirei o sut1ã por cima da camiseta. Na escuridão, passei as mãos por baixo da camiseta, sentindo minha barriga lisa e plana. Acariciei suavemente a parte de baixo dos meus sei0s. Segurando-os, comecei a massageá-los lentamente. Era um jogo que eu gostava de brincar; enquanto me tocava, fechei os olhos e imaginei que minhas mãos eram as do meu pai. Mordi o lábio e belisquei meus mamil0s com os polegares e os indicadores, rolando-os para frente e para trás. —Você está bem aí? —meu pai perguntou do quarto. Eu congelei, com meus mamil0s eret0s entre os dedos. —Estou bem —respondi. Capítulo 4 —Você não precisa de mais cobertores? —Não, estou bem assim. —OK. Boa noite! Até amanhã de manhã. Era uma sensação tão estranha saber que essa seria minha nova vida. Não haveria mais manhãs preguiçosas de sábado assistindo desenhos animados com meu pai. Não haveria mais abraços diários. Não haveria mais jantares, almoços ou cafés da manhã. Eu sabia que esse dia chegaria, mas com todas as fantasias que eu alimentava, nunca acreditei realmente nisso. Outro estrondo alto de trovão quebrou o silêncio ensurdecedor da sala, fazendo-me tremer debaixo do cobertor. Em breve, meu padrasto iria embora e em breve eu precisaria enfrentar essas tempestades sozinha. Como eu iria viver sem ele? Com o próximo estrondo de trovão, eu desabei. Levantando-me com cautela, atravessei a sala, arrastando os pés para evitar tropeçar nas várias bugigangas espalhadas pelo chão. Na porta do quarto, parei para ouvir. A respiração do meu pai estava regular; ele parecia estar dormindo. Fiquei ali por um momento, indecisa. Então, um raio disparou novamente e as sombras estranhas que se projetavam pelo apartamento voltaram, e eu me rendi. —Papi? —sussurrei. A respiração do meu pai permaneceu inalterada. Falei novamente, desta vez um pouco mais alto. —Papi? Meu pai se mexeu no escuro, e vi sua silhueta indistinta se mover e sentar na cama. —Léia, o que foi? —Papi, estou com medo. —Da tempestade? —Sim. —Ah, querida. Está tudo bem. Não há nada com que se preocupar. —Você se importa se eu dormir com você? —Claro que não. Há espaço de sobra. Aqui —meu pai se afastou e deu um tapinha na cama ao lado dele. —Venha aqui. Atravessei o quarto e subi cautelosamente na cama. Estiquei os pés debaixo dos lençóis e meus dedos tocaram a panturrilha nua do meu pai. Aconcheguei-me ainda mais, deitando-me e puxando um cobertor sobre os ombros. Um trovão estrondou novamente e eu me encolhi e me aproximei mais do meu pai. Seus braços estavam atrás da cabeça e eu coloquei minha cabeça gentilmente em seu peito. Ele não estava usando camisa; minha bochecha estava pressionada contra sua pele quente. Coloquei uma mão sobre sua barriga, apertando minha mão em torno de sua cintura. Coloquei minhas pernas contra as dele. Foi então que percebi que ele estava usando apenas cuecas boxer. —Desculpe, querida —ele disse— não achei que você fosse dormir comigo. Se quiser, pode me passar minha camisa e calça que estão no chão e eu vou vesti-las. Apertei sua cintura e aconcheguei minha cabeça em seu peito. —Não me importo, papai —sussurrei baixinho— gosto do seu calor. Me sinto tão segura em seus braços. Meu pai passou o braço ao meu redor, seus dedos acariciando meu ombro. Eu murmurei um pouco e deslizei minha perna contra a dele. Ficamos deitados ali, ouvindo o som da chuva batendo no telhado acima de nós. Era meu sonho se tornando realidade. Eu estava na cama com meu pai, meu rosto contra o peito dele, o braço dele ao meu redor. Distraidamente, passei os dedos pela barriga dele, sentindo os músculos tensos do abdômen. Capítulo 5 —Hum —ele grunhiu— isso é gostoso. Enquanto minha mão subia e descia, meus dedos foram descendo cada vez mais. O barulho no peito do meu pai ficou mais profundo. Com uma carícia em particular, minha mão chegou ao topo da cueca boxer do meu pai e meu dedo mindinho tocou alg0 dur0. Era o seu pên1s empurrando a cueca; ele estava exc1tado! Meu pai afastou os qvadris da minha mão. —Desculpe, querida —ele sussurrou. —Tudo bem, papai —acariciei sua barriga novamente, passando pelo umbigo e deixando minha mão descer novamente para "acidentalmente" tocar seu pên1s pela segunda vez. Eu estremeci e sua mão apertou meu ombro. —Não há motivo para se preocupar. Isso acontece com todo mundo. —É que... você é muito bonita e eu não consigo evitar. —Sério, está tudo bem, papai. Eu entendo o que você quer dizer. Eu também fico exc1tada. Ficamos em silêncio e eu fechei os olhos e passei minha mão para cima e para baixo em seu estômago, parando minha mão assim que meus dedos entraram em contato com sua er eçã0. A cada movimento, minha mão fazia um contato mais firme, até que meus dedos conseguiram sentir o contorno completo de sua c@beça e seu pav gr0sso. Meu pai não se moveu, embora sua respiração estivesse irregular. Encorajada pela falta de resistência dele, passei a mão até a v1rilha dele e envolvi seu membr0 gross0 com os dedos. A parte de cima da cueca boxer estava molhada de pré-g0z0. Eu podia sentir meus próprios f1uidos esc0rrendo entre as pernas. Gemi um pouco e be1je1 o peito dele, acar1ciando-o suavemente para cima e para baixo. —O que você está fazendo, querida? —meu pai sussurrou baixinho, sem fazer nada para me impedir. Virei meu rosto para olhar para ele. —Eu te amo, papi —sussurrei— eu sonho muito com você. Sonho muito com isso. —Você sonha? —O tempo todo, papi. É isso que eu quero, o que eu queria desde que era pequena. Você não sonha comigo também, papi? —Claro que sonho com você. É só que... —Você me ama, papai? Apertei seu pên1s e meu pai gemeu acima de mim. —Eu te amo muito, querida. Mas você é minha filha. Isso não é errado? —Isso parece errado? —Não. Parece tão certo. —Para mim também parece certo. Agarrei a cintura da cueca dele e puxei-a para baixo, descobrindo seu pên1s. Estiquei o braço e fechei a mão em torno de seu membro nv. Sua pele estava quente ao toque, sua mascvlinidade v1brando entre meus dedos. Inclinei a cabeça para trás e aproximei meus lábios de sua orelha. —Quero que você seja o meu primeiro, papai —sussurrei— quero lhe entregar minha v@gindade. A cabeça do meu pai se inclinou em direção à minha e senti seu hálito quente contra minha bochecha. Estiquei o pescoço para cima até nossos láb1os se encontrarem. Ao primeiro toque, derreti contra o corpo dele. A mão do meu pai acariciou meu ombro e ele passou a outra mão pelo nosso corpo para agarrar meu quadr1l. Ele mudou de posição, me empurrando contra a cama, minha mão ainda envolvendo seu pav dur0. Ele me be1jou mais profundamente, com mais força, um profundo barulho crescendo no meu peito enquanto eu me contorcia em seus braços. Através da parte externa da minha blusa, ele começou a massagear meus sei0s, alternando entre eles. —Ah, papi... Ele puxou minha blusa até que ela estivesse acima do meu pe1t0. Seus dedos acariciaram suavemente a parte de baixo, as laterais e a parte de cima dos meus sei0s nvs. Seus dedos circularam minha aré0la direita. Meu mamil0 estava dur0 e eu gemi quando ele fechou os dedos em torno dele, seu polegar e indicador o apertando e o roçando para frente e para trás. Sua mão soltou meu ma1lo e deslizou de volta pela minha barriga. Levantei os quadr1s e meu pai puxou minha ca1cinha até os joelhos. Ao deslizar a mão de volta para cima, ele acariciou a parte interna das minhas c0xas, abrindo minhas pern@s. —Papi... Papi, por favor... Era isso: meu primeiro toque por um homem. Ele envolveu seus braços ao meu redor e me puxou para ele. —Eu te amo, minha garotinha. —Eu também te amo, papi. Era o momento que eu tanto sonhava, o momento pelo qual eu ansiava. —Tem certeza de que é isso que você quer, minha filha? —perguntou meu pai, com o corpo imóvel. Estiquei a mão para trás e agarrei sua bun da. —Tenho certeza —disse —quero que você f0da sua garotinha, papi. Quero que você tire a minha v@rgindade. Era tudo o que ele precisava ouvir. Muito lentamente, ele empurrou os qvadris para frente e me penetr0u.
o que era um apego de menina por meu pai de repente desabrochou em um amor romântico por ele. cariciei suavemente a parte de baixo dos meus sei0s. Era um jogo que eu gostava de brincar; fechei os olhos e imaginei que minhas mãos eram as do meu pai. Mas mudei-me para um apartamento novo para ir para a faculdade. Não haveria mais manhãs preguiçosas de sábado assistindo desenhos animados com meu pai. Não haveria mais abraços diários. Como eu iria viver sem ele? —Papi? —Você se importa se eu dormir com você? —Tem certeza de que é isso que você quer, minha filha? —perguntou meu pai, com o corpo imóvel. Estiquei a mão para trás e agarrei sua bvnda. —Tenho certeza — disse — Quero você, papi.Quero que você tire a minha v@gindade. --- Capítulo 1 Meu padrasto desligou a televisão e se virou para olhar para mim. Como de costume, assim que seus olhos azuis penetrantes encontraram os meus, não pude conter o arrepio que perpassou meu corpo. João sorriu e afastou as mãos para dar de ombros. —O meteorologista diz que o tempo continuará péssimo assim até amanhã de manhã. O estado emitiu um alerta para evitar pegar estrada e sair de casa —informou, então prosseguiu: —Tem tudo para ser a tempestade do século. Acho que estamos presos aqui, esta noite. Só você e eu, garota. —Tudo bem, papi. Podemos jantar o pouco de macarrão com queijo que tenho na geladeira. Meu padrasto riu e veio até mim. Seus braços me envolveram e me apertaram contra ele, ao que deitei a cabeça em seu peito, inalando seu aroma inebriante e aproveitando o calor que emanava de seu corpo. Quando se afastou, manteve as mãos em meus ombros para me estudar. Eu trajava um short jeans apertado e uma regata branca, e notei seus olhos descerem e focarem em meu decote por um momento. Abri um sorriso dócil. Ele pigarreou, reencontrando meu olhar. —Então, querida —disse— o que está achando do novo apartamento? Olhei ao redor, ainda sem acreditar que estava finalmente morando sozinha. Após dezoito anos vivendo naquela casa, era estranho ter meu próprio cantinho em uma nova cidade. Em especial, era difícil me acostumar com a ideia de estar longe do meu padrasto. E pela forma com a qual vinha agindo durante todo o final de semana enquanto me ajudava a organizar as coisas, sabia que ele sentia o mesmo. —Estou amando, papi. Embora esteja um pouco nervosa com o começo das aulas na faculdade. Meu pai sorriu. —Você vai se divertir muito, querida. A época da faculdade é uma das melhores da vida. Lembre-se de estudar muito, mas também de deixar um espaço para a diversão. Ah, e tome cuidado com os garotos. —Pai! —Estou falando sério —seu sorriso assumiu um caráter brincalhão. —Vai conhecer vários e, linda do jeito que é, com certeza vão querer fazer coisas com você. Mas só faça o que se sentir confortável em fazer e lembre-se de usar proteção. —Papi! —exclamei de novo— vai ficar tudo bem. De qualquer forma, não tenho mais interesse nesse tipo de cara. —Diz isso agora. Ainda assim, tenho que a instruir. Apesar de ter certeza de que já é saxvalmente ativa, eu me sinto melhor como pai ao alertar... —Não sou saxvalmente ativa —interrompi. —Não? —pelo entusiasmo em sua voz, notei que a notícia o agradara. —Não, papi —murmurei, avançando para abraçar seu tronco largo. —Não sou. Estou me guardando para alguém especial. Não quero me entregar para qualquer um, sabe? Meu pai se inclinou e bei jou o topo da minha cabeça, alguns de meus fios castanhos e encaracolados se enganchando em sua barba por fazer à medida que ajeitou a postura e retribuiu meu aperto com força. —Que bom, querida. Quando finalmente decidir se entregar, sei que será para um homem de muita sorte. Mesmo sendo seu pai, não tenho problema nenhum em dizer o quão linda você é. —Obrigada, papi. —Amo você, querida —declarou, ao que respondi sem hesitar com um "também te amo". —Agora —disse, afastando nossos corpos mais uma vez— o que me diz de montarmos aquela sua mesa de centro nova antes de ficarmos sem energia e completamente no breu? Capítulo 2 Pouco depois, a tempestade chegou com tudo. Uma chuva leve começou a tamborilar na janela assim que meu pai girou a chave de fenda pela última vez antes de soltá-la no tapete. Ele recuou e analisou a mesa de centro à sua frente. Estava sentada no sofá, do outro lado da sala, assistindo a todo o processo com um pote de sorvete nas mãos. Gostava de ver os músculos definidos de seus braços se tensionarem conforme afixava as várias peças, a testa franzida em concentração, a língua automaticamente para fora e colada ao canto da boca. Sempre gostara de vê-lo trabalhar. Ele possuía uma habilidade incrível de se perder no que quer que estivesse fazendo e, bonitão do jeito que era, o efeito acabava sendo intoxicante. —O que acha? —perguntou, limpando as mãos. —Ficou boa, né? —Ficou, papi, amei. Obrigada por montá-la. —Por nada, querida, foi um prazer. É claro que minha parte favorita foi tê-la como espectadora —disse, dando uma piscadela. Abri um sorriso. —Gosto de vê-lo trabalhar. Você fica tão concentrado. Naquele exato momento, um trovão ensurdecedor fez todas as janelas tremerem. Dei um pulo, arrancando uma risada de meu pai. —Não precisa ter medo, Léia. É só uma tempestade. —Soa como uma tempestade assustadora. Outro trovão cortou o céu. A garoa se transformou em um dilúvio, o vento açoitando as janelas e chacoalhando os vidros. Meu pai se levantou e foi até elas para estudar o céu. —Tenho que admitir que parece que vai ser uma tempestade daquelas. Ele deu meia-volta e alcançou o sofá, sentando-se ao meu lado. Quando repousou uma mão em meu joelho, meu coração palpitou. —Teremos que nos contentar com alguns jogos de tabuleiro. O que acha, minha filha? —Contanto que prometa que não seremos levados pela chuva. Meu pai riu e deu uma batidinha carinhosa em meu joelho. Seus dedos roçaram meu braço quando ele olhou nos meus olhos verdes. —Prometo, amor. Por mais que fosse apenas meu padrasto, João era a única figura parental que possuía. Meu pai verdadeiro havia abandonado minha mãe antes de eu nascer, ao passo que ela fugira pouco depois. Como o grande homem que sempre fora, assim que percebera que minha mãe havia partido, meu padrasto não pensara duas vezes antes de decidir ficar comigo e me criar sozinho. Como me dissera em mais de uma ocasião, apesar de não termos vínculos sanguíneos, ele soubera, desde o momento em que me vira pela primeira vez, que eu seria o amor da sua vida. No auge dos seus trinta e poucos, quase quarenta anos, meu padrasto era um partidão. Era alto, com quase 1,90, e devastadoramente lindo, dono de um olhar penetrante e uma aura tão repleta de confiança e gentileza que, de forma inevitável, todas as mulheres que o conheciam acabavam se apaixonando. Era um milionário que havia alcançado o sucesso por esforço próprio e se aposentado após a partida de minha mãe, e sua única tarefa fora cuidar de mim, sempre me proporcionando o melhor e garantindo minha felicidade. Uma ou duas vezes, havia lhe perguntado o motivo de não se interessar pelas mulheres que conhecia, algumas delas estonteantes, contudo, ele sempre dera de ombros daquele seu jeitinho adorável. —Porque você é tudo do que preciso —costumava dizer. Capítulo 3 Então, era algo natural que eu crescesse o amando tanto quanto o amava. E, em algum momento, o que era um apego de menina por meu pai de repente desabrochou em um amor romântico por ele. Não que eu planejasse contar isso a ele. Eu era inteligente o suficiente para saber que a maioria das pessoas consideraria os meus sentimentos pelo meu padrasto inadequado. Embora eu não achasse que o meu padrasto fosse uma dessas pessoas, não queria arriscar. Ainda assim, em um canto do meu coração, eu guardava a esperança de que ele sentisse o mesmo por mim, e era por isso que nunca me interessei por nenhum dos rapazes da minha turma e, quando todas as outras meninas falavam sobre sax0 oral, t1ansar e sarem mastvrbadas pela primeira vez, eu me afastava e não participava das conversas. Para falar a verdade, eu estava me guardando, a minha v@gindade, para o homem que eu não tinha certeza se algum dia iria me tocar. —Léia? Léia! —a voz aguda do meu pai interrompeu meus pensamentos, me trazendo de volta ao presente. Outro trovão sacudiu as janelas. Eu me virei para olhar para o meu pai. Minha mão desceu até a dele, que estava no meu joelho nv, e eu sorri. —Desculpe, papi —eu disse— estava com a cabeça nas nuvens. —Eu percebi. Você está bem? Suspirei e encostei minha cabeça no ombro dele. Meu pai inclinou a cabeça contra a minha e nossos dedos se entrelaçaram. —Sim, estou bem, papi. Só me sinto um pouco sobrecarregada com toda essa coisa de crescer. —Nem me fale —disse ele, sua voz melancólica perdida no meio dos trovões. BOOM! Um gigante parecia ter pisado no telhado do prédio e as luzes piscaram e se apagaram. De repente, ficou tudo estranhamente silencioso, até mesmo os ruídos ambientes dos pequenos aparelhos eletrônicos zumbindo em suas caixas se apagaram. —Bem, acho que é isso —disse meu padrasto, jogando suas cartas sobre a nova mesa de centro. —Como você está se sentindo? Quer continuar jogando? Podemos pegar as lanternas e segurá-las entre os dentes. Eu bocejei. —Não, tudo bem. Estou bem cansada, papi. Foi um dia longo. Talvez devêssemos apenas ir para a cama. —Ok, é só me acordar se precisar de alguma coisa. —Tudo bem. Eu te amo. —Eu também te amo. Boa noite. Ouvi meu pai atravessar a sala, seus passos desaparecendo no meu quarto. Suspirando, desabotoei minhas calças e as tirei. Estava muito escuro e eu estava cansada demais para vasculhar uma das minhas caixas de roupas por um pijama. Eu teria que dormir de ca1cinha. Estiquei os br@ços para trás e abri meu sut1ã. Puxei as alças pelos br@ços, uma de cada vez, e tirei o sut1ã por cima da camiseta. Na escuridão, passei as mãos por baixo da camiseta, sentindo minha barriga lisa e plana. Acariciei suavemente a parte de baixo dos meus sei0s. Segurando-os, comecei a massageá-los lentamente. Era um jogo que eu gostava de brincar; enquanto me tocava, fechei os olhos e imaginei que minhas mãos eram as do meu pai. Mordi o lábio e belisquei meus mamil0s com os polegares e os indicadores, rolando-os para frente e para trás. —Você está bem aí? —meu pai perguntou do quarto. Eu congelei, com meus mamil0s eret0s entre os dedos. —Estou bem —respondi. Capítulo 4 —Você não precisa de mais cobertores? —Não, estou bem assim. —OK. Boa noite! Até amanhã de manhã. Era uma sensação tão estranha saber que essa seria minha nova vida. Não haveria mais manhãs preguiçosas de sábado assistindo desenhos animados com meu pai. Não haveria mais abraços diários. Não haveria mais jantares, almoços ou cafés da manhã. Eu sabia que esse dia chegaria, mas com todas as fantasias que eu alimentava, nunca acreditei realmente nisso. Outro estrondo alto de trovão quebrou o silêncio ensurdecedor da sala, fazendo-me tremer debaixo do cobertor. Em breve, meu padrasto iria embora e em breve eu precisaria enfrentar essas tempestades sozinha. Como eu iria viver sem ele? Com o próximo estrondo de trovão, eu desabei. Levantando-me com cautela, atravessei a sala, arrastando os pés para evitar tropeçar nas várias bugigangas espalhadas pelo chão. Na porta do quarto, parei para ouvir. A respiração do meu pai estava regular; ele parecia estar dormindo. Fiquei ali por um momento, indecisa. Então, um raio disparou novamente e as sombras estranhas que se projetavam pelo apartamento voltaram, e eu me rendi. —Papi? —sussurrei. A respiração do meu pai permaneceu inalterada. Falei novamente, desta vez um pouco mais alto. —Papi? Meu pai se mexeu no escuro, e vi sua silhueta indistinta se mover e sentar na cama. —Léia, o que foi? —Papi, estou com medo. —Da tempestade? —Sim. —Ah, querida. Está tudo bem. Não há nada com que se preocupar. —Você se importa se eu dormir com você? —Claro que não. Há espaço de sobra. Aqui —meu pai se afastou e deu um tapinha na cama ao lado dele. —Venha aqui. Atravessei o quarto e subi cautelosamente na cama. Estiquei os pés debaixo dos lençóis e meus dedos tocaram a panturrilha nua do meu pai. Aconcheguei-me ainda mais, deitando-me e puxando um cobertor sobre os ombros. Um trovão estrondou novamente e eu me encolhi e me aproximei mais do meu pai. Seus braços estavam atrás da cabeça e eu coloquei minha cabeça gentilmente em seu peito. Ele não estava usando camisa; minha bochecha estava pressionada contra sua pele quente. Coloquei uma mão sobre sua barriga, apertando minha mão em torno de sua cintura. Coloquei minhas pernas contra as dele. Foi então que percebi que ele estava usando apenas cuecas boxer. —Desculpe, querida —ele disse— não achei que você fosse dormir comigo. Se quiser, pode me passar minha camisa e calça que estão no chão e eu vou vesti-las. Apertei sua cintura e aconcheguei minha cabeça em seu peito. —Não me importo, papai —sussurrei baixinho— gosto do seu calor. Me sinto tão segura em seus braços. Meu pai passou o braço ao meu redor, seus dedos acariciando meu ombro. Eu murmurei um pouco e deslizei minha perna contra a dele. Ficamos deitados ali, ouvindo o som da chuva batendo no telhado acima de nós. Era meu sonho se tornando realidade. Eu estava na cama com meu pai, meu rosto contra o peito dele, o braço dele ao meu redor. Distraidamente, passei os dedos pela barriga dele, sentindo os músculos tensos do abdômen. Capítulo 5 —Hum —ele grunhiu— isso é gostoso. Enquanto minha mão subia e descia, meus dedos foram descendo cada vez mais. O barulho no peito do meu pai ficou mais profundo. Com uma carícia em particular, minha mão chegou ao topo da cueca boxer do meu pai e meu dedo mindinho tocou alg0 dur0. Era o seu pên1s empurrando a cueca; ele estava exc1tado! Meu pai afastou os qvadris da minha mão. —Desculpe, querida —ele sussurrou. —Tudo bem, papai —acariciei sua barriga novamente, passando pelo umbigo e deixando minha mão descer novamente para "acidentalmente" tocar seu pên1s pela segunda vez. Eu estremeci e sua mão apertou meu ombro. —Não há motivo para se preocupar. Isso acontece com todo mundo. —É que... você é muito bonita e eu não consigo evitar. —Sério, está tudo bem, papai. Eu entendo o que você quer dizer. Eu também fico exc1tada. Ficamos em silêncio e eu fechei os olhos e passei minha mão para cima e para baixo em seu estômago, parando minha mão assim que meus dedos entraram em contato com sua er eçã0. A cada movimento, minha mão fazia um contato mais firme, até que meus dedos conseguiram sentir o contorno completo de sua c@beça e seu pav gr0sso. Meu pai não se moveu, embora sua respiração estivesse irregular. Encorajada pela falta de resistência dele, passei a mão até a v1rilha dele e envolvi seu membr0 gross0 com os dedos. A parte de cima da cueca boxer estava molhada de pré-g0z0. Eu podia sentir meus próprios f1uidos esc0rrendo entre as pernas. Gemi um pouco e be1je1 o peito dele, acar1ciando-o suavemente para cima e para baixo. —O que você está fazendo, querida? —meu pai sussurrou baixinho, sem fazer nada para me impedir. Virei meu rosto para olhar para ele. —Eu te amo, papi —sussurrei— eu sonho muito com você. Sonho muito com isso. —Você sonha? —O tempo todo, papi. É isso que eu quero, o que eu queria desde que era pequena. Você não sonha comigo também, papi? —Claro que sonho com você. É só que... —Você me ama, papai? Apertei seu pên1s e meu pai gemeu acima de mim. —Eu te amo muito, querida. Mas você é minha filha. Isso não é errado? —Isso parece errado? —Não. Parece tão certo. —Para mim também parece certo. Agarrei a cintura da cueca dele e puxei-a para baixo, descobrindo seu pên1s. Estiquei o braço e fechei a mão em torno de seu membro nv. Sua pele estava quente ao toque, sua mascvlinidade v1brando entre meus dedos. Inclinei a cabeça para trás e aproximei meus lábios de sua orelha. —Quero que você seja o meu primeiro, papai —sussurrei— quero lhe entregar minha v@gindade. A cabeça do meu pai se inclinou em direção à minha e senti seu hálito quente contra minha bochecha. Estiquei o pescoço para cima até nossos láb1os se encontrarem. Ao primeiro toque, derreti contra o corpo dele. A mão do meu pai acariciou meu ombro e ele passou a outra mão pelo nosso corpo para agarrar meu quadr1l. Ele mudou de posição, me empurrando contra a cama, minha mão ainda envolvendo seu pav dur0. Ele me be1jou mais profundamente, com mais força, um profundo barulho crescendo no meu peito enquanto eu me contorcia em seus braços. Através da parte externa da minha blusa, ele começou a massagear meus sei0s, alternando entre eles. —Ah, papi... Ele puxou minha blusa até que ela estivesse acima do meu pe1t0. Seus dedos acariciaram suavemente a parte de baixo, as laterais e a parte de cima dos meus sei0s nvs. Seus dedos circularam minha aré0la direita. Meu mamil0 estava dur0 e eu gemi quando ele fechou os dedos em torno dele, seu polegar e indicador o apertando e o roçando para frente e para trás. Sua mão soltou meu ma1lo e deslizou de volta pela minha barriga. Levantei os quadr1s e meu pai puxou minha ca1cinha até os joelhos. Ao deslizar a mão de volta para cima, ele acariciou a parte interna das minhas c0xas, abrindo minhas pern@s. —Papi... Papi, por favor... Era isso: meu primeiro toque por um homem. Ele envolveu seus braços ao meu redor e me puxou para ele. —Eu te amo, minha garotinha. —Eu também te amo, papi. Era o momento que eu tanto sonhava, o momento pelo qual eu ansiava. —Tem certeza de que é isso que você quer, minha filha? —perguntou meu pai, com o corpo imóvel. Estiquei a mão para trás e agarrei sua bun da. —Tenho certeza —disse —quero que você f0da sua garotinha, papi. Quero que você tire a minha v@rgindade. Era tudo o que ele precisava ouvir. Muito lentamente, ele empurrou os qvadris para frente e me penetr0u.
o que era um apego de menina por meu pai de repente desabrochou em um amor romântico por ele. cariciei suavemente a parte de baixo dos meus sei0s. Era um jogo que eu gostava de brincar; fechei os olhos e imaginei que minhas mãos eram as do meu pai. Mas mudei-me para um apartamento novo para ir para a faculdade. Não haveria mais manhãs preguiçosas de sábado assistindo desenhos animados com meu pai. Não haveria mais abraços diários. Como eu iria viver sem ele? —Papi? —Você se importa se eu dormir com você? —Tem certeza de que é isso que você quer, minha filha? —perguntou meu pai, com o corpo imóvel. Estiquei a mão para trás e agarrei sua bvnda. —Tenho certeza — disse — Quero você, papi.Quero que você tire a minha v@gindade. --- Capítulo 1 Meu padrasto desligou a televisão e se virou para olhar para mim. Como de costume, assim que seus olhos azuis penetrantes encontraram os meus, não pude conter o arrepio que perpassou meu corpo. João sorriu e afastou as mãos para dar de ombros. —O meteorologista diz que o tempo continuará péssimo assim até amanhã de manhã. O estado emitiu um alerta para evitar pegar estrada e sair de casa —informou, então prosseguiu: —Tem tudo para ser a tempestade do século. Acho que estamos presos aqui, esta noite. Só você e eu, garota. —Tudo bem, papi. Podemos jantar o pouco de macarrão com queijo que tenho na geladeira. Meu padrasto riu e veio até mim. Seus braços me envolveram e me apertaram contra ele, ao que deitei a cabeça em seu peito, inalando seu aroma inebriante e aproveitando o calor que emanava de seu corpo. Quando se afastou, manteve as mãos em meus ombros para me estudar. Eu trajava um short jeans apertado e uma regata branca, e notei seus olhos descerem e focarem em meu decote por um momento. Abri um sorriso dócil. Ele pigarreou, reencontrando meu olhar. —Então, querida —disse— o que está achando do novo apartamento? Olhei ao redor, ainda sem acreditar que estava finalmente morando sozinha. Após dezoito anos vivendo naquela casa, era estranho ter meu próprio cantinho em uma nova cidade. Em especial, era difícil me acostumar com a ideia de estar longe do meu padrasto. E pela forma com a qual vinha agindo durante todo o final de semana enquanto me ajudava a organizar as coisas, sabia que ele sentia o mesmo. —Estou amando, papi. Embora esteja um pouco nervosa com o começo das aulas na faculdade. Meu pai sorriu. —Você vai se divertir muito, querida. A época da faculdade é uma das melhores da vida. Lembre-se de estudar muito, mas também de deixar um espaço para a diversão. Ah, e tome cuidado com os garotos. —Pai! —Estou falando sério —seu sorriso assumiu um caráter brincalhão. —Vai conhecer vários e, linda do jeito que é, com certeza vão querer fazer coisas com você. Mas só faça o que se sentir confortável em fazer e lembre-se de usar proteção. —Papi! —exclamei de novo— vai ficar tudo bem. De qualquer forma, não tenho mais interesse nesse tipo de cara. —Diz isso agora. Ainda assim, tenho que a instruir. Apesar de ter certeza de que já é saxvalmente ativa, eu me sinto melhor como pai ao alertar... —Não sou saxvalmente ativa —interrompi. —Não? —pelo entusiasmo em sua voz, notei que a notícia o agradara. —Não, papi —murmurei, avançando para abraçar seu tronco largo. —Não sou. Estou me guardando para alguém especial. Não quero me entregar para qualquer um, sabe? Meu pai se inclinou e bei jou o topo da minha cabeça, alguns de meus fios castanhos e encaracolados se enganchando em sua barba por fazer à medida que ajeitou a postura e retribuiu meu aperto com força. —Que bom, querida. Quando finalmente decidir se entregar, sei que será para um homem de muita sorte. Mesmo sendo seu pai, não tenho problema nenhum em dizer o quão linda você é. —Obrigada, papi. —Amo você, querida —declarou, ao que respondi sem hesitar com um "também te amo". —Agora —disse, afastando nossos corpos mais uma vez— o que me diz de montarmos aquela sua mesa de centro nova antes de ficarmos sem energia e completamente no breu? Capítulo 2 Pouco depois, a tempestade chegou com tudo. Uma chuva leve começou a tamborilar na janela assim que meu pai girou a chave de fenda pela última vez antes de soltá-la no tapete. Ele recuou e analisou a mesa de centro à sua frente. Estava sentada no sofá, do outro lado da sala, assistindo a todo o processo com um pote de sorvete nas mãos. Gostava de ver os músculos definidos de seus braços se tensionarem conforme afixava as várias peças, a testa franzida em concentração, a língua automaticamente para fora e colada ao canto da boca. Sempre gostara de vê-lo trabalhar. Ele possuía uma habilidade incrível de se perder no que quer que estivesse fazendo e, bonitão do jeito que era, o efeito acabava sendo intoxicante. —O que acha? —perguntou, limpando as mãos. —Ficou boa, né? —Ficou, papi, amei. Obrigada por montá-la. —Por nada, querida, foi um prazer. É claro que minha parte favorita foi tê-la como espectadora —disse, dando uma piscadela. Abri um sorriso. —Gosto de vê-lo trabalhar. Você fica tão concentrado. Naquele exato momento, um trovão ensurdecedor fez todas as janelas tremerem. Dei um pulo, arrancando uma risada de meu pai. —Não precisa ter medo, Léia. É só uma tempestade. —Soa como uma tempestade assustadora. Outro trovão cortou o céu. A garoa se transformou em um dilúvio, o vento açoitando as janelas e chacoalhando os vidros. Meu pai se levantou e foi até elas para estudar o céu. —Tenho que admitir que parece que vai ser uma tempestade daquelas. Ele deu meia-volta e alcançou o sofá, sentando-se ao meu lado. Quando repousou uma mão em meu joelho, meu coração palpitou. —Teremos que nos contentar com alguns jogos de tabuleiro. O que acha, minha filha? —Contanto que prometa que não seremos levados pela chuva. Meu pai riu e deu uma batidinha carinhosa em meu joelho. Seus dedos roçaram meu braço quando ele olhou nos meus olhos verdes. —Prometo, amor. Por mais que fosse apenas meu padrasto, João era a única figura parental que possuía. Meu pai verdadeiro havia abandonado minha mãe antes de eu nascer, ao passo que ela fugira pouco depois. Como o grande homem que sempre fora, assim que percebera que minha mãe havia partido, meu padrasto não pensara duas vezes antes de decidir ficar comigo e me criar sozinho. Como me dissera em mais de uma ocasião, apesar de não termos vínculos sanguíneos, ele soubera, desde o momento em que me vira pela primeira vez, que eu seria o amor da sua vida. No auge dos seus trinta e poucos, quase quarenta anos, meu padrasto era um partidão. Era alto, com quase 1,90, e devastadoramente lindo, dono de um olhar penetrante e uma aura tão repleta de confiança e gentileza que, de forma inevitável, todas as mulheres que o conheciam acabavam se apaixonando. Era um milionário que havia alcançado o sucesso por esforço próprio e se aposentado após a partida de minha mãe, e sua única tarefa fora cuidar de mim, sempre me proporcionando o melhor e garantindo minha felicidade. Uma ou duas vezes, havia lhe perguntado o motivo de não se interessar pelas mulheres que conhecia, algumas delas estonteantes, contudo, ele sempre dera de ombros daquele seu jeitinho adorável. —Porque você é tudo do que preciso —costumava dizer. Capítulo 3 Então, era algo natural que eu crescesse o amando tanto quanto o amava. E, em algum momento, o que era um apego de menina por meu pai de repente desabrochou em um amor romântico por ele. Não que eu planejasse contar isso a ele. Eu era inteligente o suficiente para saber que a maioria das pessoas consideraria os meus sentimentos pelo meu padrasto inadequado. Embora eu não achasse que o meu padrasto fosse uma dessas pessoas, não queria arriscar. Ainda assim, em um canto do meu coração, eu guardava a esperança de que ele sentisse o mesmo por mim, e era por isso que nunca me interessei por nenhum dos rapazes da minha turma e, quando todas as outras meninas falavam sobre sax0 oral, t1ansar e sarem mastvrbadas pela primeira vez, eu me afastava e não participava das conversas. Para falar a verdade, eu estava me guardando, a minha v@gindade, para o homem que eu não tinha certeza se algum dia iria me tocar. —Léia? Léia! —a voz aguda do meu pai interrompeu meus pensamentos, me trazendo de volta ao presente. Outro trovão sacudiu as janelas. Eu me virei para olhar para o meu pai. Minha mão desceu até a dele, que estava no meu joelho nv, e eu sorri. —Desculpe, papi —eu disse— estava com a cabeça nas nuvens. —Eu percebi. Você está bem? Suspirei e encostei minha cabeça no ombro dele. Meu pai inclinou a cabeça contra a minha e nossos dedos se entrelaçaram. —Sim, estou bem, papi. Só me sinto um pouco sobrecarregada com toda essa coisa de crescer. —Nem me fale —disse ele, sua voz melancólica perdida no meio dos trovões. BOOM! Um gigante parecia ter pisado no telhado do prédio e as luzes piscaram e se apagaram. De repente, ficou tudo estranhamente silencioso, até mesmo os ruídos ambientes dos pequenos aparelhos eletrônicos zumbindo em suas caixas se apagaram. —Bem, acho que é isso —disse meu padrasto, jogando suas cartas sobre a nova mesa de centro. —Como você está se sentindo? Quer continuar jogando? Podemos pegar as lanternas e segurá-las entre os dentes. Eu bocejei. —Não, tudo bem. Estou bem cansada, papi. Foi um dia longo. Talvez devêssemos apenas ir para a cama. —Ok, é só me acordar se precisar de alguma coisa. —Tudo bem. Eu te amo. —Eu também te amo. Boa noite. Ouvi meu pai atravessar a sala, seus passos desaparecendo no meu quarto. Suspirando, desabotoei minhas calças e as tirei. Estava muito escuro e eu estava cansada demais para vasculhar uma das minhas caixas de roupas por um pijama. Eu teria que dormir de ca1cinha. Estiquei os br@ços para trás e abri meu sut1ã. Puxei as alças pelos br@ços, uma de cada vez, e tirei o sut1ã por cima da camiseta. Na escuridão, passei as mãos por baixo da camiseta, sentindo minha barriga lisa e plana. Acariciei suavemente a parte de baixo dos meus sei0s. Segurando-os, comecei a massageá-los lentamente. Era um jogo que eu gostava de brincar; enquanto me tocava, fechei os olhos e imaginei que minhas mãos eram as do meu pai. Mordi o lábio e belisquei meus mamil0s com os polegares e os indicadores, rolando-os para frente e para trás. —Você está bem aí? —meu pai perguntou do quarto. Eu congelei, com meus mamil0s eret0s entre os dedos. —Estou bem —respondi. Capítulo 4 —Você não precisa de mais cobertores? —Não, estou bem assim. —OK. Boa noite! Até amanhã de manhã. Era uma sensação tão estranha saber que essa seria minha nova vida. Não haveria mais manhãs preguiçosas de sábado assistindo desenhos animados com meu pai. Não haveria mais abraços diários. Não haveria mais jantares, almoços ou cafés da manhã. Eu sabia que esse dia chegaria, mas com todas as fantasias que eu alimentava, nunca acreditei realmente nisso. Outro estrondo alto de trovão quebrou o silêncio ensurdecedor da sala, fazendo-me tremer debaixo do cobertor. Em breve, meu padrasto iria embora e em breve eu precisaria enfrentar essas tempestades sozinha. Como eu iria viver sem ele? Com o próximo estrondo de trovão, eu desabei. Levantando-me com cautela, atravessei a sala, arrastando os pés para evitar tropeçar nas várias bugigangas espalhadas pelo chão. Na porta do quarto, parei para ouvir. A respiração do meu pai estava regular; ele parecia estar dormindo. Fiquei ali por um momento, indecisa. Então, um raio disparou novamente e as sombras estranhas que se projetavam pelo apartamento voltaram, e eu me rendi. —Papi? —sussurrei. A respiração do meu pai permaneceu inalterada. Falei novamente, desta vez um pouco mais alto. —Papi? Meu pai se mexeu no escuro, e vi sua silhueta indistinta se mover e sentar na cama. —Léia, o que foi? —Papi, estou com medo. —Da tempestade? —Sim. —Ah, querida. Está tudo bem. Não há nada com que se preocupar. —Você se importa se eu dormir com você? —Claro que não. Há espaço de sobra. Aqui —meu pai se afastou e deu um tapinha na cama ao lado dele. —Venha aqui. Atravessei o quarto e subi cautelosamente na cama. Estiquei os pés debaixo dos lençóis e meus dedos tocaram a panturrilha nua do meu pai. Aconcheguei-me ainda mais, deitando-me e puxando um cobertor sobre os ombros. Um trovão estrondou novamente e eu me encolhi e me aproximei mais do meu pai. Seus braços estavam atrás da cabeça e eu coloquei minha cabeça gentilmente em seu peito. Ele não estava usando camisa; minha bochecha estava pressionada contra sua pele quente. Coloquei uma mão sobre sua barriga, apertando minha mão em torno de sua cintura. Coloquei minhas pernas contra as dele. Foi então que percebi que ele estava usando apenas cuecas boxer. —Desculpe, querida —ele disse— não achei que você fosse dormir comigo. Se quiser, pode me passar minha camisa e calça que estão no chão e eu vou vesti-las. Apertei sua cintura e aconcheguei minha cabeça em seu peito. —Não me importo, papai —sussurrei baixinho— gosto do seu calor. Me sinto tão segura em seus braços. Meu pai passou o braço ao meu redor, seus dedos acariciando meu ombro. Eu murmurei um pouco e deslizei minha perna contra a dele. Ficamos deitados ali, ouvindo o som da chuva batendo no telhado acima de nós. Era meu sonho se tornando realidade. Eu estava na cama com meu pai, meu rosto contra o peito dele, o braço dele ao meu redor. Distraidamente, passei os dedos pela barriga dele, sentindo os músculos tensos do abdômen. Capítulo 5 —Hum —ele grunhiu— isso é gostoso. Enquanto minha mão subia e descia, meus dedos foram descendo cada vez mais. O barulho no peito do meu pai ficou mais profundo. Com uma carícia em particular, minha mão chegou ao topo da cueca boxer do meu pai e meu dedo mindinho tocou alg0 dur0. Era o seu pên1s empurrando a cueca; ele estava exc1tado! Meu pai afastou os qvadris da minha mão. —Desculpe, querida —ele sussurrou. —Tudo bem, papai —acariciei sua barriga novamente, passando pelo umbigo e deixando minha mão descer novamente para "acidentalmente" tocar seu pên1s pela segunda vez. Eu estremeci e sua mão apertou meu ombro. —Não há motivo para se preocupar. Isso acontece com todo mundo. —É que... você é muito bonita e eu não consigo evitar. —Sério, está tudo bem, papai. Eu entendo o que você quer dizer. Eu também fico exc1tada. Ficamos em silêncio e eu fechei os olhos e passei minha mão para cima e para baixo em seu estômago, parando minha mão assim que meus dedos entraram em contato com sua er eçã0. A cada movimento, minha mão fazia um contato mais firme, até que meus dedos conseguiram sentir o contorno completo de sua c@beça e seu pav gr0sso. Meu pai não se moveu, embora sua respiração estivesse irregular. Encorajada pela falta de resistência dele, passei a mão até a v1rilha dele e envolvi seu membr0 gross0 com os dedos. A parte de cima da cueca boxer estava molhada de pré-g0z0. Eu podia sentir meus próprios f1uidos esc0rrendo entre as pernas. Gemi um pouco e be1je1 o peito dele, acar1ciando-o suavemente para cima e para baixo. —O que você está fazendo, querida? —meu pai sussurrou baixinho, sem fazer nada para me impedir. Virei meu rosto para olhar para ele. —Eu te amo, papi —sussurrei— eu sonho muito com você. Sonho muito com isso. —Você sonha? —O tempo todo, papi. É isso que eu quero, o que eu queria desde que era pequena. Você não sonha comigo também, papi? —Claro que sonho com você. É só que... —Você me ama, papai? Apertei seu pên1s e meu pai gemeu acima de mim. —Eu te amo muito, querida. Mas você é minha filha. Isso não é errado? —Isso parece errado? —Não. Parece tão certo. —Para mim também parece certo. Agarrei a cintura da cueca dele e puxei-a para baixo, descobrindo seu pên1s. Estiquei o braço e fechei a mão em torno de seu membro nv. Sua pele estava quente ao toque, sua mascvlinidade v1brando entre meus dedos. Inclinei a cabeça para trás e aproximei meus lábios de sua orelha. —Quero que você seja o meu primeiro, papai —sussurrei— quero lhe entregar minha v@gindade. A cabeça do meu pai se inclinou em direção à minha e senti seu hálito quente contra minha bochecha. Estiquei o pescoço para cima até nossos láb1os se encontrarem. Ao primeiro toque, derreti contra o corpo dele. A mão do meu pai acariciou meu ombro e ele passou a outra mão pelo nosso corpo para agarrar meu quadr1l. Ele mudou de posição, me empurrando contra a cama, minha mão ainda envolvendo seu pav dur0. Ele me be1jou mais profundamente, com mais força, um profundo barulho crescendo no meu peito enquanto eu me contorcia em seus braços. Através da parte externa da minha blusa, ele começou a massagear meus sei0s, alternando entre eles. —Ah, papi... Ele puxou minha blusa até que ela estivesse acima do meu pe1t0. Seus dedos acariciaram suavemente a parte de baixo, as laterais e a parte de cima dos meus sei0s nvs. Seus dedos circularam minha aré0la direita. Meu mamil0 estava dur0 e eu gemi quando ele fechou os dedos em torno dele, seu polegar e indicador o apertando e o roçando para frente e para trás. Sua mão soltou meu ma1lo e deslizou de volta pela minha barriga. Levantei os quadr1s e meu pai puxou minha ca1cinha até os joelhos. Ao deslizar a mão de volta para cima, ele acariciou a parte interna das minhas c0xas, abrindo minhas pern@s. —Papi... Papi, por favor... Era isso: meu primeiro toque por um homem. Ele envolveu seus braços ao meu redor e me puxou para ele. —Eu te amo, minha garotinha. —Eu também te amo, papi. Era o momento que eu tanto sonhava, o momento pelo qual eu ansiava. —Tem certeza de que é isso que você quer, minha filha? —perguntou meu pai, com o corpo imóvel. Estiquei a mão para trás e agarrei sua bun da. —Tenho certeza —disse —quero que você f0da sua garotinha, papi. Quero que você tire a minha v@rgindade. Era tudo o que ele precisava ouvir. Muito lentamente, ele empurrou os qvadris para frente e me penetr0u.
Baixe seus vídeos favoritos rapidamente com o aplicativo Video Downloader & Player 🔥
A presidente do Grupo Borba, Eloísa, para impedir que o poder da empresa caia nas mãos de sua madrasta Hilda, precisa obter os 10% das ações que seu avô deixou para o futuro marido dela. Mas quando ela descobre que um de seus pretendentes é um espião, ela rejeita todos eles, escolhendo Carlos - o homem extraordinariamente bonito, mas aparentemente sem dinheiro, que ela encontra do lado de fora do cartório.
Abandonada por dezesseis anos, Rowena retorna a Nova York para reivindicar a herança da mãe. Prometida ao segundo filho dos Valença, ela acaba salvando Damien, o primogênito, de um ataque da máfia. Em meio a intrigas familiares, os dois se tornam aliados ao investigar um assassinato misterioso.
Hoje quero deixar meu abraço e minha gratidão a todos os enfermeiros e enfermeiras da Paraíba e do Brasil. Vocês cuidam da nossa gente com coragem, dedicação e humanidade. Como pré-candidato ao Senado, reafirmo meu compromisso de defender mais valorização, respeito e melhores condições de trabalho para a enfermagem. Reconhecer esses profissionais é cuidar de quem cuida do povo. Parabéns pelo Dia Internacional da Enfermagem! #TôComNabor
Sevdiğim adam beni nikâh masasında terk etti. Ertesi gün babam karşıma geçti. “Hazırlan,” dedi.“Mardin’e gelin gidiyorsun.” … “Benden çocuk doğuracaksın,” dedi ilk gecemizde. “Benimle sadece yatak arkadaşı olabilirsin.” Sesi soğuktu. Acımasızdı. “Benden kocalık bekleme.” Dudaklarım titredi. Konuşamadım. “Kalbimde başka bir kadın var,” dedi gözlerime bile bakmadan. “Bu evde sadece yatağımda olacaksın. Kalbimde değil. Nikâh kıydık diye sana âşık olacağımı mı sandın?” O an anladım. Bu evlilik bir kader değil, bir anlaşmaydı. ------ Tanıtım Töreye kurban gitmiş bedenim acıyla sarsıldı.“Seninle sadece yatak arkadaşı olabilirim. Gerçek bir kocalık bekleme benden!” dedi acımasızca. Gözlerimden bir damla yaş aşağı süzüldü. “Benim kalbimle başka bir kadın var. Bu evde sadece yatağımda olabilirsin, kalbimde değil. Evlendik diye sana aşık olacağımı zannetme!” *** Ellerim öyle çok terliyordu ki bunun korkudan olduğunu biliyordum sadece. Karşımda bana pişmiş kelle gibi bakan kişi babamdan başkası değildi. Sanki ben kızı değil de düşmanıydım, neden benden bu kadar nefret ediyordu ki? Sırf anneme benzediğim için mi? Bu benim suçum muydu? “Artık senden kurtulacağım.” Dediğinde kalbim korkuyla kasıldı. Bu ne demek oluyordu? Beni öldürecek miydi? Evde, odamda yıllardır hapis halindeydim. Babam çok zengin bir iş adamı olsa da beni asla çocuğu olarak camiaya tanıtmamıştı. Neymiş, ben bir yüz karasıymışım! Büyük dedelerim aslen Mardinliydi fakat ben doğma büyüme İstanbulluydum. Erkek olmayışım bile onlar için gurur kırıcı bir şeydi. Bir diğer neden ise dilsiz olmamdı. Annemi on yaşımda kaybettiğimden beridir konuşmuyordum. Tıbbi olarak hiçbir açıklaması yoktu. Sağlığım konuşmak için elverişliydi ama dilim bağlanmıştı sanki, kelimeler dudaklarımdan dökülmüyordu. “Şöyle söyleyeyim güzel kızım, evleneceksin.” Gözlerim irice açıldı ve oturduğum sandalyeden fırlayıp kafamı iki yana salladım. Bu tepkim onu daha keyiflendirdi. Yaslandığı kapıdan sırıtarak bana bakmaya devam etti. “Mardin’in en zengin ağasının oğluyla hem de. Bizim şirkete ortak olacaklar. Bana, eğer oğluna hayırlı sessiz sakin bir kız bulursa bizimle ortak olmayı kabul edeceğini söyledi. Oğlu yani Küçük Ağa’nın karısı çocuğu olmadığı için kendini asmış. Oğlu da çıkan dedikodular nedeniyle hiç tanımadığı biriyle sadece evleneceğini söylemiş. Karısı öleli üç ay olmuş daha yeni ikna edebilmişler tekrar evlenmeye. Eh, tek erkek çocuk. Onlara bir erkek evlat verirsin artık değil mi? Hoş, annen bana veremedi ama belki sen verirsin.” Söylediği her cümle etime mızrak gibi saplandı, nefes almakta zorlandım. Kafamı yine şiddetle iki yana salladığımda yüzünde ki gülümseme söndü. “Boşuna kafanı sallama. Al sana kurtuluş bileti. Kıyafetlerini hazırla, hafta sonu tanışma için Mardin’e gidiyoruz.” Gözlerimden yaşlar usul usul süzüldü. Ben Mihrimah Kaya. Hayatım bir kuş gibi kafeste geçti. Şimdi ise beni kurtuluş bileti diye bir Ağa’nın önüne atacaklar ve dilsizliğimle beni ezeceklerdi. Bu bir kurtuluş mu yoksa ölüm müydü? Nikah Masası Mihrimah Kaya/ Nikah Günü Hayat, avuçlarımıza tüm iyilikleri ve kötülükleri bırakıp biz ise onları ayırmakla uğraşırdık. Avuçlarımın içerisine bırakılmış iyilikleri bir kefeye, kötülükleri başka kefeye koydum. Şimdi ise ikisinin ortasında yürüyor gibiydim. Gelinliğim içerisinde öyle heyecanlı, öyle mutluydum ki sanki kimseler bozamazdı mutluluğumu. Heyecanım bir çocuktan farksızdı. Zira bugün benim en mutlu olduğum gün aynı zamanda en çocuksu olduğum gündü. Aynada ki yansımama bakıp gülümsedim. Sevdiğim adamla evleniyordum. Oğuz Atasoy ile. Üniversiteyi beraber okumuştuk. Babam benden haz etmese de Oğuz’un ailesi market zincirlerinin sahibi olduğu için işine gelmişti bu evlilik. Hem benden de kurtulmuş olacaktı, bir taşla iki kuş! Ben ise mutluydum çünkü üniversite de ona olan aşkımı herkes bilirdi. Beni konuşma engelli olmama rağmen kabul eden tek adamdı. Bu devirde kim kalmıştı ki böyle güzel seven? O ela gözleri, pırıl pırıl gülümsemesi ile aşık olunmayacak gibi değildi. Oğuz çok yakışıklı bir adamdı, etrafında onlarca kız olmasına rağmen beni seçmiş olması kalbimi daha da sıcacık yapıyordu. Üç yılın sonunda nihayet evleniyorduk. Tek yakın arkadaşım olan Hilal, bugün de beni yalnız bırakmıyordu. “Çok güzel oldun prensesim.” Dedi iç geçirerek. “Peri kızı gibisin, nasıl bu kadar duru güzelliğin var anlam veremiyorum.” Dedi hayran hayran. Bu benzetmesi üzerine utangaç bir gülümseme gönderdim ona. O kadar heyecanlıydım ki sanki kalbim yerinden çıkıp ayaklarımın dibine düşecek gibiydi. Ellerim titriyor, bu muttu an için başım dönüyordu. “Hadi kızlar!” diye bağırdı Oğuz’un arkadaşı Cem. Bunun üzerine daha da heyecanlandım tabi ki. Hemen gelinliğimin eteklerinden tutup kapıya yürümeye başladığımda Hilal önümden yürüyordu. Kapı açıldı, Oğuz ile göz göze geldik. Bana samimi, her zaman tanık olduğum sıcak bir gülümseme ile bakıyordu. “Çok güzel olmuşsun.” Diye fısıldadı dibime girip alnıma bir öpücük bırakırken. Biraz tedirgin di bakışları neden böyleydi anlam veremedim ama heyecanına verdim. İşaret diliyle ona karşılık verdim. Sırf benim için işaret dili öğrenmişti ve bu en büyük lütuftu benim için. “Teşekkür ederim, sen de çok yakışıklı olmuşsun.” Gerçekten de öyleydi. Takım elbisesinin içerisinde muazzam görünüyordu. Saatler sonra onun kolları arasında olacağım hayali ile içim kıpır kıpırdı. “Teşekkür ederim, konukları bekletmeden hadi gidelim.” Ona ayak uydurup koluna girdim ve birlikte merdivenlerin başına geldik. Aşağıda onlarca insan vardı. Sosyete camiası gerçekten fazla kalabalıktı. Onları gördükçe daha çok elim ayağıma dolaşıyordu. “Sakin ol, bitecek her şey birazdan.” Dedi gergince. Bana diyordu ama kendinden haberi yoktu. Fazla gergindi. Belki de bana söylerken aslında kendini rahatlatıyordu. Merdivenlerden inerken kopan alkış tufanı ile dudaklarımı ısırıp gülümsedim. Konuşamıyordum belki ama mimiklerim zaten benim yerime konuşuyordu. Nikah masasına geldiğimizde alkış tufanı devam ediyordu. Nihayet oturduğunda babamın sahte gülümsemesini gördüm. Bir an modum düşecek gibi olsa da ona aldırış etmedim. En çok da babamdan kurtulacağım için mutluydum! Nikah memuru bize gülümseyip konuşma yaptı. Ardından ise iş o malum soruya geldi. “Yaptığımız araştırmada evlenmenizde bir sakınca görülmemiştir. Bana verilen yetki ile sizi evlendirmek için görevlendirildim. Sayın Musa Kızı Mihrimah Kaya; Fehmi oğlu Oğuz Atasoy’u, İyi günde kötü günde, sağlıkta hastalıkta , zenginlikte , yoksullukta, sonsuza kadar sayıp severek , kimsenin etkisi olmadan eşin olarak kabul ediyor musun?” Parıldayan gözlerimi yakın zamanda kocam olacak adama çevirdim ve kafamı sallayarak aynı zamanda işaret diliyle, “Evet!” dedim. Cevabım üzerine herkes alkışlamaya başladı. Bu sefer nikah memurunun gözleri Oğuz’a döndü. “ Sayın Fehmi oğlu Oğuz Atasoy; Musa kızı Mihrimah Kaya’yı, İyi günde kötü günde, sağlıkta hastalıkta , zenginlikte , yoksullukta, sonsuza kadar sayıp severek , kimsenin etkisi olmadan eşin olarak kabul ediyor musun?” Oğuz duraksadı, gözleri kalabalıkta birini arıyor gibiydi ve sanki bulmuş gibi aniden gözleri parladı. Baktığı yere baktığımda sarı saçlı alımlı bir kadın gördüm. Bizden birkaç yaş büyüktü. O an Oğuz hiç beklemediğim bir cevap verdi. “Hayır! Kabul etmiyorum.” Gözlerim irice açıldı, tüm mutlu ifadem bin parçaya ayrıldı. Bu da ne demek oluyordu böyle? “Anlamadım?” dedi nikah memuru da benim gibi şaşkınlık içerisinde. “Duydunuz, kabul etmiyorum. Ben başkasını seviyorum. Üzgünüm Mihrimah. Sen çok iyi bir kızsın ve bunları hak etmiyorsun ancak ben sesini duymadığım biriyle yapamam. Seninle önce iddia üzerine sevgili oldum sonradan çok tatlı bulduğum için devam ettim. Açıkçası senden hoşlandım da ancak geçen yaz tatilinde Selin ile tanıştım ve ona aşık oldum. Eğer bugün gelmeseydi seninle evlenmeye razı olacaktım ama geldi işte. Demek o da beni seviyor. Sana hayatında başarılar, tekrardan özür dilerim.” Diyerek nikah masasından kalktı ve o sarılın kadına doğru koşmaya başladı. Onun ailesi arkasından bağırırken kimseyi umursamadı. Benim ise başımdan aşağı kaynar sular döküldü, ocağına sanki ateş düştü. Gözlerim doldu, elimi acıyan kalbime götürdüm. Babam ile göz göze geldiğimde bana nefretle baktı. Bu bakışı biliyordum, bir şeyi beceremedim! Bakışlarıydı. Gözümden yaş süzülürken o anın verdiği hayal kırıklığı ve şok etkisiyle bilincimi yitirdim. Önce aldatıldığımı öğrendim, sonra da kocam olacak adam beni nikah masasında terk etti. Hayat, elimden tüm şanslarımı almıştı. Beni babama mecbur kılmıştı. Peki ya ikinci bir şans kapımı çalacak mıydı? İntihar İpi Hazar Şahindağ/ İntihar Günü Önüme altın tepsiyle sunulmuştu acı, yıpranmışlık ve bitmişlik hissi. Ne zordu doğu törelerine ayak uydurmak öyle değil mi? Aylardır karım sırf çocuk olsun, törenin istediği olsun diye kendini paralıyordu. Benim onca itirazlarımı kimse umursamıyordu. Çocuğumun olup olmaması benim için şu an çok da önemli değildi. Ben sadece sevdiğim kadın ile hayatıma bakmak istiyordum ama mümkün mü? Asla. “Ben gidiyorum, istediğin bir şey var mıdır?” dedim camın önüne çöreklenmiş karım Berivan’a bakarak. Yazmasını düzeltip bana döndü, saatlerdir kara kara o pencereden dışarı bakıyordu. Onun görüp de bizim göremediğimiz ne var o pencerenin önünde bende anlamış değilim ama artık beni dinlemediği için bir şey de demek istemiyordum yoksa bu sefer iyice sinirlerim gerilecekti ve aramızda son zamanlarda hiç eksik olmayan o kavga yine çıkacaktı. “Yok.” Dedi soğukça. Esmer teni bugün gözüme fazla beyaz mı geliyordu? Ben mi yanlış görüyordum bilmiyorum ama kahverengi gözlerine bakıp iç çektim ve dışarı çıktım. Kahveye gidecektim ağaların yanına. Bir süredir şirket işleri için onların yanına gidiyordum, iyice bir şeyler öğrenmek için. Babam artık işleri ele almamı istiyordu. Büyük abim dört ay önce töreye kurban gitmişti. Sırf kan davası uğruna onun canına kıymışlardı. Töre büyükleri şimdilik bizi susturmuş olsalar da ne zamana kadar susturabileceklerdi ki? Abimin intikamını günün birinde alacaktım. Kahveye geldiğimde babamın çoktan geldiğini gördüm. Bugün de hava epey kapalıydı anlaşılan yağmur yağacaktı. “Gel oğul. Biraz şu yeni sözleşmelere göz at.” Diyen babam Asım’ın yanına oturup ağalara selam verdim. Dediği gibi sözleşmelere göz atmaya başladığımda Atasoy aşiretinin ağası olan Sidar başımda ot gibi bitti. Kendisinden gram haz etmezdim keza o da benimle aynı duyguları paylaşıyordu. Geçmişte sevdiği kız bana aşık oldu diye beni suçlayıp durmuştu. Bir zamanlar yakın arkadaştık ama şimdi düşman sayılırdık. “Sen bunlardan anlar mısın be çapkın ağa?” diye bana laf soktuğunda bir sabır çektim. “Senden daha çok anladığım kesin.” Bana eskiden ne yazık ki Çapkın Ağa derlerdi. Gençliğini nirvanalarda yaşamış kişilerden biriydim. Üniversiteyi İstanbul’da okuduğum için de biraz aileden uzak olmanın verdiği etkiyle çapkınlıklar yapmıştım. Adım da bu civarda Çapkın Ağa’ya çıkmıştı. Sidar kulağıma eğilip fısıldadı. “Elinden en sevdiğin şeyleri alacağım , çünkü sen benim sevdiğimi aldın. Yaz bunu bir kenara!” dedi ve bir hışım yanımdan çekti gitti. Arkasından bir süre boş boş baktım bir gün elimde kalacaktı ya neyse. O gün bugün değil anlaşılan. Bir süre babamın verdiği belgeleri inceleyip uygun anlaşmalara göz attım. Bu esnada üzerimde bazı gözler hissediyordum. İnsanlar benden çekinirdi. Çünkü ben aynı zamanda karanlık işlerde de parmağı olan biriydim. Mardin’e giren çıkan silahların sorumluluğu bendeydi. Aynı zamanda ülke çapında da birçok yerle iletişimim vardı. Kahvede işim bittikten sonra içimdeki sıkıntıya anlam veremeyerek konağın yolunu tuttum. Normalde bu kadar erken eve gelmezdim ama içimde ki dürtü beni eve götürüyordu. Konağın avlusuna geldiğimde annem Zeliha huysuz yüzüyle bana baktı. “Senin kısır karın çıkmadı bugün odasından yine depresyonda herhalde bak hele şuna.” Sabır çekip merdivenlere yöneldim. Berivan’ı bana annem almış olmasına rağmen kısır olduğunu öğrendikten sonra resmen onu küçümser olmuştu. Zaten hiçbir haltı da beğenmezdi annem o da ayrı konu. Midyat annemden çok çekmişti... Odaya girdiğimde onu içeride göremedim. Sonra banyonun ışığının yandığını gördüm ve kapıyı çaldım. “Berivan Xanım müsait misin?” Ses yoktu. Bir kez daha duymamıştır diye düşünüp tekrardan kapıyı daha sert bir şekilde çaldım ama yine geri dönüş sadece sessizlik oldu. “Benden günah gitti!” diyerek kapıyı açtım, elim kapı kolunda kaldı. Karım, önümde cansız bedeniyle sallanıyordu. Dizlerimin bağı çözüldü, yere dizlerimin üzerinde düştüm. Boğazımda ki düğümler beni boğmaya başladığında avazım çıktığı kadar bağırdım. “Berivan!!” Ve karım, çocuğumuz olmuyor diye kendini asarak öldürdü... Ben ise bana bıraktığı büyük travma ve aşk acısıyla sınandım. Hayat beni tam kalbimin ortasından vurmuşken yeniden ayağa kalkabilecek miydim? O kurşunu oradan çıkarabilecek miydim? Peki ya hayat bana ikinci şansı verecek miydi? Küçük Ağa Hazar Şahindağ/ Aşiretin küçük ağası: “Evlenmek istemiyorum dedim! Anlamaz mısınız siz hiç laftan?” diye haykırdı avlunun ortasında Hazar. Babası Asım Ağa kaşlarını çatıp, “Oğlum inat etme! Ailemize bir erkek torun lazım. Evlenmen gerekiyor bırak artık Berivan’ın yasını!” diye çıkıştığında Hazar bedeninde baş gösteren öfkenin kurbanıydı. Eline geçen vazoları avlunun ortasına fırlattığında konağın tüm çalışanları ona korku içinde bakıyordu. Kalbine kor ateşleri düşmüştü de kimse onu anlamıyordu. Acısı daha tazeyken ondan istedikleri şeyi aklı almıyordu. “Acıma bile saygınız yok sizin! İnsanlığınız öldü mü? Nerede o tüm Midyat’ın en merhametli ağası dediği adam? Bu mu senin merhametin?” Oğlunun lafları üzerine Asım Ağa iyice gerildi. Kalbi sıkışmaya başlıyordu. Tüm Mardin’in dilinde onlar vardı. Önce büyük oğlunu kaybetti, sonra gelinini. Gelinin de adı kısır kadına çıkınca hep dalga geçilen o oldu ama kimse onun omuzlarında ki yükü bilmiyordu tabi. Davulun sesi herkese uzaktan hoş geliyordu. “Ben çok mu mutluyum sanıyorsun oğlum? Sana aşkından vazgeç demiyorum sadece bir torun istiyorum çok mu? Kahveye gitmeye utanıyorum artık. Herkes bana sen ne biçim ağasın bir oğluna söz bile geçiremiyorsun dedikleri halde ben sen üzülme, sen kırılma diye tüm lafları hep yuttum ama yeter artık. Berivan’ın kısır olması aşiretimize yeterince gölge düşürdü. Gelinimi bende severdim ölsün ister miydim? Kuma almış gibi düşüneceksin.” Onlar için bunlar normaldi. Kuma almak, Kan davası uğruna birilerini öldürmek ve niceleri. Ne yazık ki doğunun kanunları kafa ağrıtıcıydı. Hazar ise buralardan nefret eder hale gelmişti. “Onları diyeni getir karşıma da kafasına sıkayım! “ “Kafaya sıkmakla çözülüyorsa her şey ben kendi kafama sıkayım da bu şeyleri duymayayım!" Diye bağırdı en sonunda Asım Ağa. Kalbi daha fazla sıkışmaya başlıyordu. Hazar takım elbisesinin kravatını çekiştirdi. Daha yeni şirketten gelmiş kafasını sikmeye başlamıştı sevgili ailesi. Zaten şirkette yeterince sorun, personel eksiliği vardı bir de bunlarla uğraştığı için daha da öfkeleniyordu. “Abim öldü diye niye her şeyin faturası bana kesiliyor baba? Neden bu aileye bir erkek evlat getirmek zorundayım? Yeni gelecek olan kadının erkek doğuracağı ne malum?” diye hiddetle bağırmaya devam etti. Aynı zamanda bir ileri bir geri hırsla yürüyordu. “Kendine gel Hazar! Soyumuz için bu gerekli! Bak kuzenlerine paşa gibi oğulları oldu sen de hala iş yoktur. 28 yaşına geldin artık bir yerden başlaman gerekir!” Hazar’ın annesi Zeliha yazmasını düzeltip konuştu. “Baban doğru söyler oğlum. Büyüklerin ne diyorsa yap.” Hazar bu sefer annesine döndü hiddetle. “Bana evlen dedin, senin istediğin kızla evlendim zaten. Daha derdin nedir ana?” “Çürük yumurta seçmişim ne yapayım? Hadi inat etme de birini bulalım sana bak kaç tane kız bekliyor seninle evlenmeyi. Yakışıklısın, işin gücün yerinde inat etme be oğul.” Diyerek kanına girmeye çalıştı annesi ama Hazar Nuh diyor peygamber demiyordu. “Evlenmeyeceğim!” sesi çok net ve kendinden emindi. En azından bu kadar kısa süre içerisinde evlenmek istemiyordu. Daha yası bile bitmemişti neydi bu aceleleri? O esnada babası Asım Ağa kalbini tuttu. Artık yaşadığı stres bedenine fazla geliyordu. Aniden yere düştüğünde herkes bağırarak ona koştu. Konağın korumaları hemen dibinde bitmişti. Hazar korkuyla babasının yanına gittiğinde yüzünün kıpkırmızı olduğunu görünce korkuyla nefesini tuttu. Kalp krizi geçiriyordu. Onu alel acele kucaklayıp hastaneye giderken de dualar etmeye başlamıştı. Hepsi onun yüzünden olmuştu. Babasına bir şey olursa asla kendini affetmezdi. Karısını kaybetmişti bir de babasını kaybederse mahvolurdu! Hastaneye gelip hemen babasını sedyeye bindirdiler ve bir odaya doktorlar. Annesi korkuyla ağlamaya devam ediyordu. “Ne olurdu he deseydin? Bir inat uğruna babanı kaybetsek daha mı iyi olacak senin için?” diye kızdı oğluna. Hazar sustu. Şu an konuşacak hali bile yoktu. Nihayet doktorlar çıkıp durumunun iyi olduğunu, ani kalp spazmı olduğunu söyleyince rahat bir nefes aldı ve içeri girdi. Babası yorgun gözleriyle ona bakarken sıkkın bir nefes aldı ve konuştu. “Tamam, evleneceğim. Ama benden sakın düzgün bir karı koca ilişkisi beklemeyin! Sadece çocuk olsun diye uğraşacağım o kadar. Eğer bundan da olmazsa sakın beni zorlamayacaksınız. Burada ki ağaların kızlarından birini istemiyorum. Buluyorsanız da başka bir kız bulun, sessiz sakin olsun.” Bu sözler üzerine herkesin yüzünde güller açarken annesi Zeliha çoktan kız arayışlarına düşmüştü bile. Acı Bileklerimi neşterle kesseler, kalbimi yerinden söküp alsalar yine de acıyacaktı canım biliyorum. Bu hayat bana acıdan başka hiçbir şey vermemiş, aksine elimde ki en değerli şeylerimi almıştı. Önce annemi, sonra babamın sevgisini, ardından konuşma yetimi ve en sonunda ise sevdiğim adamı benden almıştı. O günün üzerinden tam bir yıl geçmişti. Babamın her Allah’ın günü bana nefret kustuğu, bir haltı beceremedin diye haykırdığı, doğru düzgün yemek bile vermediği 1 yıl. Resmen bir deri bir kemik kalmış, tüm güzelliğimi yitirmiştim. Elim kolum kalkmaz olmuştu. Oğuz beni sadece terk etmemişti. Benden tüm güzel duygularımı da beraberinde alıp gitmişti. Şu an ne yapıyordu? Hiçbir fikrim yok. En yakın arkadaşımla bile görüşemiyordum. Babam telefonumu da elimden almıştı. Babam zaten kendini etrafa amcam olarak tanıtmıştı. Benden öyle çok utanıyordu ki, babam olduğunu bile söylemiyordu. Konuşma engelli olmam, kadın olmam onun için büyük bir kusurdu! Ne de olsa o da aşiret soyundan geliyordu ancak bu kadar mı sevmiyorlardı kadınları? Sanmıyorum. Kızlarını seviyordur mutlaka babalar. Sadece erkek evlatlar aşiretin bel göbeği, neslin devamı açısından istiyorlardı. Ama benim babam direkt nefret ediyordu cinsimden. Geçmişte böyle miydi diye sorarsanız... Hayır. Annem hayattayken sevgisini az da olsa görürdüm. Zaten çalıştığı için çok görmezdim ancak annem öldükten sonra benden tamamen nefret etmişti. Sanki onu ben öldürmüşüm gibi davranıyordu. Kendi içinde ki acısının nefretini bana kusmaktan bir an olsun çekinmiyordu. Saçlarımı tararken aynada gördüğüm kadın bana yabancıydı. Gözlerim buz gibi, içimse gözlerimden daha soğuktu. “Seni çok özlüyorum anne.” Yazdım aynanın buğusuna. Burası çok soğuktu, babam kombiyi bile açma zahmetinde bulunmamıştı. Kendi kendime ölmemi istiyordu sanırım. Isınmak için dolapta ki battaniyelerimi ararken yanlışlıkla Oğuz ile fotoğrafımı bulunca dolu olan gözlerimden yaşlar akmaya başladı. “Neden bana bunu yaptın?” dedim ağzımı oynatarak. Sesim yoktu ama dudaklarım ve gözlerim bana ses olurdu. Onu çok sevmiştim. Neden sevdiğim her şeyin elimden gitmesi gibi bir huyu var ki? Artık gerçekten yorulmuştum. Allah’ım, bari canımı al da kurtulayım! Fotoğrafı parçalara ayırıp çöp kutusuna attım. Kendi kendime isyan ederken kapı açıldı. Babamı görmem ile tüm tüylerim diken diken oldu. Onu görmek şeytana bakmak gibiydi. Ellerim öyle çok terliyordu ki bunun korkudan olduğunu biliyordum sadece. Karşımda bana pişmiş kelle gibi bakan kişi babamdan başkası değildi. Sanki ben kızı değil de düşmanıydım, neden benden bu kadar nefret ediyordu ki? Sırf anneme benzediğim için mi? Bu benim suçum muydu? “Artık senden kurtulacağım.” Dediğinde kalbim korkuyla kasıldı. Bu ne demek oluyordu? Beni öldürecek miydi? Evde, odamda yıllardır hapis halindeydim. Babam çok zengin bir iş adamı olsa da beni asla çocuğu olarak camiaya tanıtmamıştı. Neymiş, ben bir yüz karasıymışım! Büyük dedelerim aslen Mardinliydi fakat ben doğma büyüme İstanbulluydum. Erkek olmayışım bile onlar için gurur kırıcı bir şeydi. Bir diğer neden ise dilsiz olmamdı. Annemi on yaşımda kaybettiğimden beridir konuşmuyordum. Tıbbi olarak hiçbir açıklaması yoktu. Sağlığım konuşmak için elverişliydi ama dilim bağlanmıştı sanki, kelimeler dudaklarımdan dökülmüyordu. “Şöyle söyleyeyim güzel kızım, evleneceksin.” Gözlerim irice açıldı ve oturduğum sandalyeden fırlayıp kafamı iki yana salladım. Bu tepkim onu daha keyiflendirdi. Yaslandığı kapıdan sırıtarak bana bakmaya devam etti. “Mardin’in en zengin ağasının oğluyla hem de. Bizim şirkete ortak olacaklar. Bana, eğer oğluna hayırlı sessiz sakin bir kız bulursa bizimle ortak olmayı kabul edeceğini söyledi. Oğlu yani Küçük Ağa’nın karısı çocuğu olmadığı için kendini asmış. Oğlu da çıkan dedikodular nedeniyle hiç tanımadığı biriyle sadece evleneceğini söylemiş. Karısı öleli üç ay olmuş daha yeni ikna edebilmişler tekrar evlenmeye. Eh, tek erkek çocuk. Onlara bir erkek evlat verirsin artık değil mi? Hoş, annen bana veremedi ama belki sen kocana verirsin.” Söylediği her cümle etime mızrak gibi saplandı, nefes almakta zorlandım. Kafamı yine şiddetle iki yana salladığımda yüzünde ki gülümseme söndü. “Boşuna kafanı sallama. Al sana kurtuluş bileti. Kıyafetlerini hazırla, hafta sonu tanışma için Mardin’e gidiyoruz.” Gözlerimden yaşlar usul usul süzüldü. Ben Mihrimah Çelebi. Hayatım bir kuş gibi kafeste geçti. Şimdi ise beni kurtuluş bileti diye bir Ağa’nın önüne atacaklar ve dilsizliğimle beni ezeceklerdi. Bu bir kurtuluş mu yoksa ölüm müydü? Konak Kara yazı gibi bağlanmıştı terk edilmem alnıma. Herkes dalga geçer olmuş, herkes arkamdan atıp tutar olmuştu. Kimisi, kim alır bu dilsizi dedi kimisi adam yattı kalktı hevesini aldı şutladı dedi. Erkeğin hiçbir vasfı yoktu ya! Olan kadına oluyor tabi. Erkek hep namuslu, hep aklanır ama kadına yapılınca bir kere o kara leke hep izi kalır. Gözyaşlarım eşliğinde valizimi toparlarken beni kendine misafir eden odama baktım. Bu odada çok hasta oldum, çok kez ağladım ve çok kez ölmek istedim yine de bana yoldaş oldu, sırdaş oldu, arkadaş oldu. Tüm iyi ve kötü anılarım buradaydı ve artık burayla bir bağımın kalmayacağını bilmek tuhaf hissettirdi. Aslında babamdan kurtulacağım için sevinmem gerekliydi ancak ben evliliğe düşman olmuştum. Erkeklerden nefret eder olmuştum. Nasıl başka bir adamın koynuna girecektim ki kalbimde ki yara hala tazeyken? Benden çok şey istiyordu babam. Ben ona annemin emanetiydim hiç mi saygısı yoktu bu emanete? Neye saygısı vardı ki ona olsun! Şeytanın kalfası falan olmalıydı babam başka bir açıklama bulamıyordum. İç çeke çeke eşyalarımı toplayıp odadan dışarı çıkarken tüm bedenim zangır zangır titriyordu. Babam ıslık çalarak yanaklarına krem sürerek lavabodan çıktı ve yanıma gelip sırıtarak alnını öptü. “Aferin, kedi olalı bir fare tuttun.” Dediğinde şaşkınlıkla yüzüne baktım. Bu zamana kadar bırak alnımdan öpmeyi bir kez bile tenime değmemişti şimdi ise para uğruna girdiği şu hallere bak gerçekten yazık... Hastalandığımda bile asla yanıma gelmez beni resmen ölüme terk ederdi. Bense kendi kendime ateşimi düşürmeye çalışırdım. Bana hiçbir güzel duygu yaşatmadığı için ondan çok ama çok nefret ediyordum. Boş boş yüzüne baktığımda kapının önünde bekleyen adama valizlerimizi aldırttı ve yine ıslık çalarak evden çıktı. Gözlerim dolu dolu burnumu çekerek bende evden peşinden çıktım. Şimdi ne yapacaktım? Daha doğrusu bana ne yapacaklardı? Törelerde kadının hükmü yoktu beni yılanın başını ezer gibi ezeceklerdi, biliyorum. Mardin’e gelene kadar ağladım içli içli. Ağlayışlarım babamın umrunda olmadı tabi. Konağın önüne gelirken arabanın içinde sertçe kolumu tuttu. “Bana bak, zorlamayı kes. Asım Ağa iyi bir ağadır yat kalk şükret onun gelini oluyorsun diye. Adam seni sevmez zaten sevilecek bir tipin de yok ya neyse. Kaynanan Zeliha’dan biraz çekeceksin ama umrumda değil. Ne b*k yersen ye burda bana laf söz getirtme! Zaten dilin de yok anca çocuk yapmaya yararsın sen.”Bana ettiği hakaretler öyle çok kanıma dokundu ki kalbim deli gibi sıkıştı ama bunu bile belli edemeyecek kadar ifadesizdim. Ben neşe dolu, yeri gelince asi olan bir kızdım ama benden bütün duygularımı çalmışlardı. Sevda konağın önünde indiğimizde kenarında ki Şahin logosuna takıldı gözüm. Şahindağ... Kimlerdi, nasıl biriydiler hiçbir fikrim yok. Biz de buralı olsak da hiçbir bağım olmamıştı. “Şimdi büyük dedenler gelecek, onlara da saygılı davran. ”Dedemler, amcamlar, kuzenlerim hiçbirini tanımıyordum çünkü babam sağ olsun hiç biriyle bağ kurmama izin vermemişti. Onun için her daim utanç kaynağı olmaktan öteye gidememiştim ne yazık ki... Sanki kız doğmak benim suçummuş gibi! Anlaşılan hiç biyoloji dersi almamış. Cinsiyeti belirleyenin erkek olduğunun ya farkında değildi ya da umrunda değildi biyolojik kavramlar. Dolan gözlerimden yaşlarımı akıtmamak için ifadesiz kalmayı başardım ve sadece başımı salladım. Ben bu saatten sonra yaşayan bir ölüydüm artık. O gün o kazada keşke bende ölseydim de bunları görmeseydim! Babamın beni bir mal gibi sattığını, beni düşmanı gibi gördüğünü, benden nefret ettiğini görmeseydim keşke . İç çeke çeke arabadan indiğimde karşı taraftan gelen başka bir araba yanımızda durdu ve arkasından gelen arabalar da aynı şekilde. Resmen bir aşiret gelmişti. Dedemler olmalıydı. Herkes arabadan inerken dedemi gördüm. Sert yüz hatları, sert bakışları ile ben acımasızım diye bağırıyordu adeta. Onun ürkütücü ve acımasız biri olduğunu daha önce kuzenlerim aralarında konulurken duymuştum zaten. Zira babam da ondan çok korkardı. “Babam!” dedi babam koşarak yanıma gidip boynu bükük bir şekilde elini öperken. Ceketini de önünde iliklemişti. Dedem onun sırtına bir iki tane vurdu. “Hoş geldin oğul. Bu iş güzel olacak.” Dedi keyifle. Herkesin tek düşündüğü para pul şöhretti. Sonuçta Mardin’in en zengin ağasına kız veriyorlardı. Onlar için bunlar önemli detaylardı. Detaylar da boğulmak üzereydim. Hayat beni genel olarak boğuyordu. Dedemin elini öpüp amcamlara döndüm ve onların da elini öptüm. Kuzenlerim ile de selamlaştık ama hepsi umursamaz bir şekilde bana bakıyordu. Biri hariç. Adını Havin olarak hatırladığım kuzenim bana öfke ve nefretle bakıyordu. Neden öyle bakıyordu ki anlam vermemiştim. Ona ne yapmıştım ki ben? Neden bana nefretle bakıyordu? Herkes bana acıyarak bakıyordu ben acınacak ne yapmıştım ki? “Seni alacak birini bulduğun için şanslısın.” Diye dalga geçti Havin benimle. “Ama bunu Hazar ile yapmak zorunda mıydın?” Sesi öfke doluydu. Şimdi derdi anlaşılmıştı. Derdi Hazar denilen adamdı. Yani yakında kocam olacak adam. Sertçe yutkundum. “Havin! Bu konuyu konuşmuştuk kızım!” dedi Elif Yengem. Sesi sertti ve bana da sinirle bakıyordu. Sanki bu benim suçumdu? Ben mi evlenmeyi istemiştim sanki? Aksine istememiştim bile ama yine her zaman ki gibi suçlu hep bir kadındı ve suçlayan da aynı şekilde başka bir kadındı. Gerçekten çok yazık ne desem ne düşünsem boştu onlar için. Bende aile diye bir şey olsaydı zaten babam yıllarca beni kafes gibi odaya kapatmazdı. Sadece okul okumama izin vermişti dışarıda arkadaşlarımla buluşmama bile müsaade etmezdi çok nadir sevgilimle takılırdı. Boş bakışlarımı onların üzerine gezdirdim. “Şuna baksana anne! Hazar bunu ne yapsın sanki yaşayan ölü! Bir de dilsiz. Baştan aşağı kusurlu!” “Öyle deme kuzen belki yatakta iyidir.” Diye bu sefer Bedirhan benimle dalga geçti. “Yatakta iyi olsaydı kocası olmak üzere olan adam bunu masada terk eder gider miydi?” Hiçbir şey koymamıştı da bu söylediği ağır koymuştu. Gözlerim hızla dolarken bu sefer dedem araya girdi. “Yeter! Benim yanımda nasıl böyle hadsizce konuşursunuz? Dayağımı özlediniz galiba!” Hepsinin sesi kesildi. İlk kez dedeme minnet duydum çünkü daha fazla onların sesini duymak istemiyordum. “Hadi! Yürüyün içeri. Bizi beklerler.” Dedi dedem ve öne geçip ellerini arkadan birleştirip tesbihini çeke çeke konağın kapısına girdi. O sırada konakta bir bağırış kopmuştu. Gür sesli bir adam bağırdı. “Yeter ana! Dilsiz bir kadını bana karı ettiğin yetmedi bir de beni işimden mi edeceksin? İşlerime karışma benim!” Kim olduğunu kullandığı kelimelerden anlamak mümkündü tabi. Müstakbel kocam ! Anlaşılan, hayatım boyunca hiçbir yerde istenmeyecektim . Gerginlik İçim yangın yeriydi ancak i***e su serpen yoktu. Sanki dünyada ki herkes bana düşmanmış gibi geliyordu. Neden kimse beni sevmek için çabalamıyordu? Sevilmeyecek kadar kötü ne yapmıştım ki ben? Bunları düşünmek bile gözlerimi doldurmuştu. Dedem konağın kapısını çalıp geri çekildi ve kapılar kısa süre sonra ardına kadar açılmıştı. Karşımda, başka aşiret mensupları vardı. “Hoş geldiniz Sadullah Ağa.” Dedi bu konağın ağası olan Asım Ağa. Gözlerim onun sert çehresinde gezindi. Sert yüz hatlarından ziyade sakin ve anlayışlı ifadeleri vardı. Babam Mardin’in en merhametli ağası demişti onun için. Gerçekten öyle miydi? Bana da merhametli olur muydu? “Hoş bulduk Asım Ağam. Nasılsınız? Allah konağınıza zeval vermesin.” Dedemin sesi öyle keyifliydi ki sanki alım satım yapacakmış gibi heyecanlıydı. Gözüm bu esnada en arkada olan küçük bir kız çocuğuna takıldı. Gülümseyerek bana el salladığında buruk bir tebessüm ile ona göz kırptım. Asım Ağa’nın arkasında olan erkeklere baktım ama kocam olacak adam hangisi acaba diye düşünürken hiçbiri bana o havayı vermedi. Burada değil miydi? “Buyrun, içeri geçelim.” Dedikten sonra bizi konağın merdivenlerinden yukarı çıkardı ve geniş bir odaya getirip şiltelere oturttu. Burası çok kalabalıktı en son ne zaman bu kadar büyük bir kalabalığın içeresinde oldum bilmiyordum bile. Herkesin gözleri bizim sülalenin kızlarındaydı. Muhtemelen hangisi gelin diye düşünüyorlardı. “Hangisi gelin kızımız?” dedi annesi olarak tahmin ettiğim kadın. Babam adı Zeliha demişti. Kadının gözleri Havin’in üzerinde dolaştı. “Sen misin? Maşallah pek de güzelsin.” Benden tarafa bakmıyordu bile. Çirkin bir kız sayılmazdım ancak babam bana çok yemek vermediği için çok zayıftım. Bu nedenle yüzüm çökmüştü biraz. Havin’in yüzünde egoist bir gülümseme oluştu. “Gelininiz olmak isterdim tabi ama ben değilim Zeliha Xanım. Kuzenim Mihrimah gelininiz.” Diyerek acınası bir şekilde bakışlarını bana çevirdi. Zeliha Hanım’ın gülen yüzü beni görmesiyle soldu. Beni baştan aşağı süzerken yüzünü buruşturmamak için çaba sarf ediyordu. “Pek de zayıfmışsın. Hiç mi ekmek yemedin kızım?” diye sorduğunda babam ile göz göze geldik. Hemen olaya el attı. “Yemek yemeyi pek sevmez.” Dediğinde alayla gülmek istedim. Hayır, yalan söylüyordu. Ben yemek yemeyi severdim ama bana bir tas çorbadan başka yemeği hak görmeyen bir babam vardı! Nasıl kilo alabilirim ki? “Oğlum Hazar sevmez zayıf kız. Artık mecbur yiyip kilo alacaksın.” Dediğinde boş boş yüzüne baktım. Neden bir erkek için kilo almak zorundaydım ki? Beni kabul eden olduğum gibi kabul etmeliydi ancak onlar da öncelik her zaman erkeklerin istekleriydi! “Alır alır, merak etmeyin.” Dedi babam keyifle. Şu an ondan mutlusu yoktu. “Damat bey nerde?” dedi dedem merakla etrafa bakarak. Asım Ağa mahcup bir şekilde dedeme baktı. “Gelir birazdan. İşlerden ötürü biraz canı sıkkındı da onun kusuruna bakmayın. Yoğun bu aralar.” Bunun yalan olduğunu hepimiz sezmiştik ama ben hariç kimsenin umurunda değildi tabi. Daha kocam olacak adam kimdi bilmiyordum bile. Belki de yaşlı bir adamdı nereden bileceğim? Gerçi bunun bir önemi yoktu değil mi? Benim isteklerinin hiçbir zaman önemi olmamıştı. Hayatımda bir kez babam istediğim kişiyle olmama izin verdi o da b*k olmuştu. O gün kırılan sesimi açarak bas bas bağırmak istedim ama dilim varmamıştı tabi. Ama bir gün konuşacaktım, biliyorum. “Önemli değil, iş adamı olmak kolay değil tabi. Hazar bey oğlum işleriyle adından çok bahsettirdi kendini Mardin de.” Annesinin göğsü bu laflar üzerine kabardı. Bu sırada genç bir delikanlının gözleri benim üzerimdeydi. İlgiyle bana bakıyordu. Yakışıklı bir delikanlıyı muhtemelen aynı yaşlardaydık. “Öyledir, çalışkandır oğlum.” Dedi annesi gururla ve sonrasında sohbet etmeye başladılar. Tabi ben bu sohbetin dışındaydım zaten konuşamıyordum da nasıl sohbet edecektim ki? Hiçbirinin işaret dili bilmediğine de emindim. Belli bir süre boş boş muhabbet edildi. Daha doğrusu benim anlamadığım muhabbetler. Ben sıkılmış bir şekilde etrafa bakarken kapıdan boylu poslu yakışıklı bir adam girdi. Üzerinde takım elbise vardı ve çok asil görünüyordu. Gözleri kısa bir an bana uğradı sonrasında ise dedemlere baktı. “Hoş geldiniz ağam, kusura bakmayın geciktim.” Dedi sert ve tok sesiyle. Oldukça gergin ve sinirli görünüyordu. Siniri benimle evleneceğine miydi yoksa dedikleri gibi işine mi? Dilsiz olmam sonuçta onu sinirlendiren bir etkendi, girmeden önce duymuştum dediklerini. “Estağfurullah. Gel otur hele, biraz konuşalım.” Dedi dedem omuzlarını gere gere. Öyle kasıntılardı ki onlara bakarken bile midem bulanıyordu. Umarım kendi ailemden daha beter çıkmazdı bunlar da. Onlar kadar beterine henüz rastlamamıştım da. İsminin Hazar olduğunu öğrendiğim yakışıklı adam 1.90 boyunda ve heybetliydi. Geçip babamların yanına kuruldu. “Gelinin olacak kızım Mihrimah.” Diyerek benimle tanıştırdı babam Hazar’ı. Kalbim heyecanla atarken acaba ne tepki verecek diye merakla yüzüne baktım ama o benden tarafa bakmadı bile. Bu biraz incitmişti. “Kısa sürede evlilik işleri halledilsin bu iş de aradan çıksın.” Dedi Hazar gergince. Dedem gerginliğini fark etmiş olmalı ki çok uzatması. Yoksa maazallah talih kuşu kaçardı! “Tabi oğul, sen nasıl istersen. Yarın düğün hazırlıklarına başlayalım istersen?” Hazar öfkeyle kafasını kaldırdı. “Düğün mü? Düğün falan yok. Ben bir kere evlendim zaten. İkinci karıya, hele ki nikâh masasında bırakılmış kadına ne düğünü yapacağım? Elalem ne der?!” demesiyle kalbime büyük bir acı oturdu. Ağlamamak için ne kadar dirensem de gözümden bir yaş firar etti, yanaklarımda yollar çizerek avcumun içine damladı. Başımı yere eğdim. Zaten yaraydı bu mevzu i***e şimdi başkasının ağzından duymak beni daha da beter hale sokmuştu. Kafamı bile kaldıramıyorum hüngür hüngür ağlarım korkusuna. Yakışıklıydı ama vicdan yoksunuydu bu adam! Belki de karısı çocuğum olmamaktan ziyade bunun vicdansızlığından intihar etmişti. “Hazar! Laflarına dikkat et.” Diye kızdı babası Asım ona. Bizimkilerin demesi gerekeni babası demişti. Babasına içim ısınmıştı. Anlaşılan bu konakta en çok onu sevecektim. “Yanlış mı söylerim baba? Hepsi doğrudur.” Diye kızdı babasına Hazar da. “Düğün olacak! Büyük bir düğün olmasa da olacak.” Babasının sesi netti ama bu Hazar’ın umrunda değildi. “Sırf sen istediğin için evlenmeyi kabul ettim ama daha fazla beni zorlama baba! Olmayacak diyorsam olmayacak. Beni daha fazla delirtmeyin çeker giderim bir daha yüzümü de göremezsiniz!” sesi öyle gür çıkıyordu ki irkildim. Benim yüzüme bile bakmıyordu sanki kabahat benimmiş gibi. Babası mağlubiyetle omuzlarını indirdi. “Peki, yarın nikahınız kıyılır o zaman.” Ve Hazar, hiç beklemediğim bir cümle kurdu. “Şimdilik sadece imam nikahı kıyılacak. Eğer çocuk vermezse kapının önüne koyarım. Bana ne zaman oğul evlat verirse resmi nikah kıyarım.” İşte bu, acımasızlığın alasıydı. Herkesten nefret ediyordum ama en çok da ondan! Ben bu adamla nasıl gerdeğe girecektim?
Sevdiğim adam beni nikâh masasında terk etti. Ertesi gün babam karşıma geçti. “Hazırlan,” dedi.“Mardin’e gelin gidiyorsun.” … “Benden çocuk doğuracaksın,” dedi ilk gecemizde. “Benimle sadece yatak arkadaşı olabilirsin.” Sesi soğuktu. Acımasızdı. “Benden kocalık bekleme.” Dudaklarım titredi. Konuşamadım. “Kalbimde başka bir kadın var,” dedi gözlerime bile bakmadan. “Bu evde sadece yatağımda olacaksın. Kalbimde değil. Nikâh kıydık diye sana âşık olacağımı mı sandın?” O an anladım. Bu evlilik bir kader değil, bir anlaşmaydı. ------ Tanıtım Töreye kurban gitmiş bedenim acıyla sarsıldı.“Seninle sadece yatak arkadaşı olabilirim. Gerçek bir kocalık bekleme benden!” dedi acımasızca. Gözlerimden bir damla yaş aşağı süzüldü. “Benim kalbimle başka bir kadın var. Bu evde sadece yatağımda olabilirsin, kalbimde değil. Evlendik diye sana aşık olacağımı zannetme!” *** Ellerim öyle çok terliyordu ki bunun korkudan olduğunu biliyordum sadece. Karşımda bana pişmiş kelle gibi bakan kişi babamdan başkası değildi. Sanki ben kızı değil de düşmanıydım, neden benden bu kadar nefret ediyordu ki? Sırf anneme benzediğim için mi? Bu benim suçum muydu? “Artık senden kurtulacağım.” Dediğinde kalbim korkuyla kasıldı. Bu ne demek oluyordu? Beni öldürecek miydi? Evde, odamda yıllardır hapis halindeydim. Babam çok zengin bir iş adamı olsa da beni asla çocuğu olarak camiaya tanıtmamıştı. Neymiş, ben bir yüz karasıymışım! Büyük dedelerim aslen Mardinliydi fakat ben doğma büyüme İstanbulluydum. Erkek olmayışım bile onlar için gurur kırıcı bir şeydi. Bir diğer neden ise dilsiz olmamdı. Annemi on yaşımda kaybettiğimden beridir konuşmuyordum. Tıbbi olarak hiçbir açıklaması yoktu. Sağlığım konuşmak için elverişliydi ama dilim bağlanmıştı sanki, kelimeler dudaklarımdan dökülmüyordu. “Şöyle söyleyeyim güzel kızım, evleneceksin.” Gözlerim irice açıldı ve oturduğum sandalyeden fırlayıp kafamı iki yana salladım. Bu tepkim onu daha keyiflendirdi. Yaslandığı kapıdan sırıtarak bana bakmaya devam etti. “Mardin’in en zengin ağasının oğluyla hem de. Bizim şirkete ortak olacaklar. Bana, eğer oğluna hayırlı sessiz sakin bir kız bulursa bizimle ortak olmayı kabul edeceğini söyledi. Oğlu yani Küçük Ağa’nın karısı çocuğu olmadığı için kendini asmış. Oğlu da çıkan dedikodular nedeniyle hiç tanımadığı biriyle sadece evleneceğini söylemiş. Karısı öleli üç ay olmuş daha yeni ikna edebilmişler tekrar evlenmeye. Eh, tek erkek çocuk. Onlara bir erkek evlat verirsin artık değil mi? Hoş, annen bana veremedi ama belki sen verirsin.” Söylediği her cümle etime mızrak gibi saplandı, nefes almakta zorlandım. Kafamı yine şiddetle iki yana salladığımda yüzünde ki gülümseme söndü. “Boşuna kafanı sallama. Al sana kurtuluş bileti. Kıyafetlerini hazırla, hafta sonu tanışma için Mardin’e gidiyoruz.” Gözlerimden yaşlar usul usul süzüldü. Ben Mihrimah Kaya. Hayatım bir kuş gibi kafeste geçti. Şimdi ise beni kurtuluş bileti diye bir Ağa’nın önüne atacaklar ve dilsizliğimle beni ezeceklerdi. Bu bir kurtuluş mu yoksa ölüm müydü? Nikah Masası Mihrimah Kaya/ Nikah Günü Hayat, avuçlarımıza tüm iyilikleri ve kötülükleri bırakıp biz ise onları ayırmakla uğraşırdık. Avuçlarımın içerisine bırakılmış iyilikleri bir kefeye, kötülükleri başka kefeye koydum. Şimdi ise ikisinin ortasında yürüyor gibiydim. Gelinliğim içerisinde öyle heyecanlı, öyle mutluydum ki sanki kimseler bozamazdı mutluluğumu. Heyecanım bir çocuktan farksızdı. Zira bugün benim en mutlu olduğum gün aynı zamanda en çocuksu olduğum gündü. Aynada ki yansımama bakıp gülümsedim. Sevdiğim adamla evleniyordum. Oğuz Atasoy ile. Üniversiteyi beraber okumuştuk. Babam benden haz etmese de Oğuz’un ailesi market zincirlerinin sahibi olduğu için işine gelmişti bu evlilik. Hem benden de kurtulmuş olacaktı, bir taşla iki kuş! Ben ise mutluydum çünkü üniversite de ona olan aşkımı herkes bilirdi. Beni konuşma engelli olmama rağmen kabul eden tek adamdı. Bu devirde kim kalmıştı ki böyle güzel seven? O ela gözleri, pırıl pırıl gülümsemesi ile aşık olunmayacak gibi değildi. Oğuz çok yakışıklı bir adamdı, etrafında onlarca kız olmasına rağmen beni seçmiş olması kalbimi daha da sıcacık yapıyordu. Üç yılın sonunda nihayet evleniyorduk. Tek yakın arkadaşım olan Hilal, bugün de beni yalnız bırakmıyordu. “Çok güzel oldun prensesim.” Dedi iç geçirerek. “Peri kızı gibisin, nasıl bu kadar duru güzelliğin var anlam veremiyorum.” Dedi hayran hayran. Bu benzetmesi üzerine utangaç bir gülümseme gönderdim ona. O kadar heyecanlıydım ki sanki kalbim yerinden çıkıp ayaklarımın dibine düşecek gibiydi. Ellerim titriyor, bu muttu an için başım dönüyordu. “Hadi kızlar!” diye bağırdı Oğuz’un arkadaşı Cem. Bunun üzerine daha da heyecanlandım tabi ki. Hemen gelinliğimin eteklerinden tutup kapıya yürümeye başladığımda Hilal önümden yürüyordu. Kapı açıldı, Oğuz ile göz göze geldik. Bana samimi, her zaman tanık olduğum sıcak bir gülümseme ile bakıyordu. “Çok güzel olmuşsun.” Diye fısıldadı dibime girip alnıma bir öpücük bırakırken. Biraz tedirgin di bakışları neden böyleydi anlam veremedim ama heyecanına verdim. İşaret diliyle ona karşılık verdim. Sırf benim için işaret dili öğrenmişti ve bu en büyük lütuftu benim için. “Teşekkür ederim, sen de çok yakışıklı olmuşsun.” Gerçekten de öyleydi. Takım elbisesinin içerisinde muazzam görünüyordu. Saatler sonra onun kolları arasında olacağım hayali ile içim kıpır kıpırdı. “Teşekkür ederim, konukları bekletmeden hadi gidelim.” Ona ayak uydurup koluna girdim ve birlikte merdivenlerin başına geldik. Aşağıda onlarca insan vardı. Sosyete camiası gerçekten fazla kalabalıktı. Onları gördükçe daha çok elim ayağıma dolaşıyordu. “Sakin ol, bitecek her şey birazdan.” Dedi gergince. Bana diyordu ama kendinden haberi yoktu. Fazla gergindi. Belki de bana söylerken aslında kendini rahatlatıyordu. Merdivenlerden inerken kopan alkış tufanı ile dudaklarımı ısırıp gülümsedim. Konuşamıyordum belki ama mimiklerim zaten benim yerime konuşuyordu. Nikah masasına geldiğimizde alkış tufanı devam ediyordu. Nihayet oturduğunda babamın sahte gülümsemesini gördüm. Bir an modum düşecek gibi olsa da ona aldırış etmedim. En çok da babamdan kurtulacağım için mutluydum! Nikah memuru bize gülümseyip konuşma yaptı. Ardından ise iş o malum soruya geldi. “Yaptığımız araştırmada evlenmenizde bir sakınca görülmemiştir. Bana verilen yetki ile sizi evlendirmek için görevlendirildim. Sayın Musa Kızı Mihrimah Kaya; Fehmi oğlu Oğuz Atasoy’u, İyi günde kötü günde, sağlıkta hastalıkta , zenginlikte , yoksullukta, sonsuza kadar sayıp severek , kimsenin etkisi olmadan eşin olarak kabul ediyor musun?” Parıldayan gözlerimi yakın zamanda kocam olacak adama çevirdim ve kafamı sallayarak aynı zamanda işaret diliyle, “Evet!” dedim. Cevabım üzerine herkes alkışlamaya başladı. Bu sefer nikah memurunun gözleri Oğuz’a döndü. “ Sayın Fehmi oğlu Oğuz Atasoy; Musa kızı Mihrimah Kaya’yı, İyi günde kötü günde, sağlıkta hastalıkta , zenginlikte , yoksullukta, sonsuza kadar sayıp severek , kimsenin etkisi olmadan eşin olarak kabul ediyor musun?” Oğuz duraksadı, gözleri kalabalıkta birini arıyor gibiydi ve sanki bulmuş gibi aniden gözleri parladı. Baktığı yere baktığımda sarı saçlı alımlı bir kadın gördüm. Bizden birkaç yaş büyüktü. O an Oğuz hiç beklemediğim bir cevap verdi. “Hayır! Kabul etmiyorum.” Gözlerim irice açıldı, tüm mutlu ifadem bin parçaya ayrıldı. Bu da ne demek oluyordu böyle? “Anlamadım?” dedi nikah memuru da benim gibi şaşkınlık içerisinde. “Duydunuz, kabul etmiyorum. Ben başkasını seviyorum. Üzgünüm Mihrimah. Sen çok iyi bir kızsın ve bunları hak etmiyorsun ancak ben sesini duymadığım biriyle yapamam. Seninle önce iddia üzerine sevgili oldum sonradan çok tatlı bulduğum için devam ettim. Açıkçası senden hoşlandım da ancak geçen yaz tatilinde Selin ile tanıştım ve ona aşık oldum. Eğer bugün gelmeseydi seninle evlenmeye razı olacaktım ama geldi işte. Demek o da beni seviyor. Sana hayatında başarılar, tekrardan özür dilerim.” Diyerek nikah masasından kalktı ve o sarılın kadına doğru koşmaya başladı. Onun ailesi arkasından bağırırken kimseyi umursamadı. Benim ise başımdan aşağı kaynar sular döküldü, ocağına sanki ateş düştü. Gözlerim doldu, elimi acıyan kalbime götürdüm. Babam ile göz göze geldiğimde bana nefretle baktı. Bu bakışı biliyordum, bir şeyi beceremedim! Bakışlarıydı. Gözümden yaş süzülürken o anın verdiği hayal kırıklığı ve şok etkisiyle bilincimi yitirdim. Önce aldatıldığımı öğrendim, sonra da kocam olacak adam beni nikah masasında terk etti. Hayat, elimden tüm şanslarımı almıştı. Beni babama mecbur kılmıştı. Peki ya ikinci bir şans kapımı çalacak mıydı? İntihar İpi Hazar Şahindağ/ İntihar Günü Önüme altın tepsiyle sunulmuştu acı, yıpranmışlık ve bitmişlik hissi. Ne zordu doğu törelerine ayak uydurmak öyle değil mi? Aylardır karım sırf çocuk olsun, törenin istediği olsun diye kendini paralıyordu. Benim onca itirazlarımı kimse umursamıyordu. Çocuğumun olup olmaması benim için şu an çok da önemli değildi. Ben sadece sevdiğim kadın ile hayatıma bakmak istiyordum ama mümkün mü? Asla. “Ben gidiyorum, istediğin bir şey var mıdır?” dedim camın önüne çöreklenmiş karım Berivan’a bakarak. Yazmasını düzeltip bana döndü, saatlerdir kara kara o pencereden dışarı bakıyordu. Onun görüp de bizim göremediğimiz ne var o pencerenin önünde bende anlamış değilim ama artık beni dinlemediği için bir şey de demek istemiyordum yoksa bu sefer iyice sinirlerim gerilecekti ve aramızda son zamanlarda hiç eksik olmayan o kavga yine çıkacaktı. “Yok.” Dedi soğukça. Esmer teni bugün gözüme fazla beyaz mı geliyordu? Ben mi yanlış görüyordum bilmiyorum ama kahverengi gözlerine bakıp iç çektim ve dışarı çıktım. Kahveye gidecektim ağaların yanına. Bir süredir şirket işleri için onların yanına gidiyordum, iyice bir şeyler öğrenmek için. Babam artık işleri ele almamı istiyordu. Büyük abim dört ay önce töreye kurban gitmişti. Sırf kan davası uğruna onun canına kıymışlardı. Töre büyükleri şimdilik bizi susturmuş olsalar da ne zamana kadar susturabileceklerdi ki? Abimin intikamını günün birinde alacaktım. Kahveye geldiğimde babamın çoktan geldiğini gördüm. Bugün de hava epey kapalıydı anlaşılan yağmur yağacaktı. “Gel oğul. Biraz şu yeni sözleşmelere göz at.” Diyen babam Asım’ın yanına oturup ağalara selam verdim. Dediği gibi sözleşmelere göz atmaya başladığımda Atasoy aşiretinin ağası olan Sidar başımda ot gibi bitti. Kendisinden gram haz etmezdim keza o da benimle aynı duyguları paylaşıyordu. Geçmişte sevdiği kız bana aşık oldu diye beni suçlayıp durmuştu. Bir zamanlar yakın arkadaştık ama şimdi düşman sayılırdık. “Sen bunlardan anlar mısın be çapkın ağa?” diye bana laf soktuğunda bir sabır çektim. “Senden daha çok anladığım kesin.” Bana eskiden ne yazık ki Çapkın Ağa derlerdi. Gençliğini nirvanalarda yaşamış kişilerden biriydim. Üniversiteyi İstanbul’da okuduğum için de biraz aileden uzak olmanın verdiği etkiyle çapkınlıklar yapmıştım. Adım da bu civarda Çapkın Ağa’ya çıkmıştı. Sidar kulağıma eğilip fısıldadı. “Elinden en sevdiğin şeyleri alacağım , çünkü sen benim sevdiğimi aldın. Yaz bunu bir kenara!” dedi ve bir hışım yanımdan çekti gitti. Arkasından bir süre boş boş baktım bir gün elimde kalacaktı ya neyse. O gün bugün değil anlaşılan. Bir süre babamın verdiği belgeleri inceleyip uygun anlaşmalara göz attım. Bu esnada üzerimde bazı gözler hissediyordum. İnsanlar benden çekinirdi. Çünkü ben aynı zamanda karanlık işlerde de parmağı olan biriydim. Mardin’e giren çıkan silahların sorumluluğu bendeydi. Aynı zamanda ülke çapında da birçok yerle iletişimim vardı. Kahvede işim bittikten sonra içimdeki sıkıntıya anlam veremeyerek konağın yolunu tuttum. Normalde bu kadar erken eve gelmezdim ama içimde ki dürtü beni eve götürüyordu. Konağın avlusuna geldiğimde annem Zeliha huysuz yüzüyle bana baktı. “Senin kısır karın çıkmadı bugün odasından yine depresyonda herhalde bak hele şuna.” Sabır çekip merdivenlere yöneldim. Berivan’ı bana annem almış olmasına rağmen kısır olduğunu öğrendikten sonra resmen onu küçümser olmuştu. Zaten hiçbir haltı da beğenmezdi annem o da ayrı konu. Midyat annemden çok çekmişti... Odaya girdiğimde onu içeride göremedim. Sonra banyonun ışığının yandığını gördüm ve kapıyı çaldım. “Berivan Xanım müsait misin?” Ses yoktu. Bir kez daha duymamıştır diye düşünüp tekrardan kapıyı daha sert bir şekilde çaldım ama yine geri dönüş sadece sessizlik oldu. “Benden günah gitti!” diyerek kapıyı açtım, elim kapı kolunda kaldı. Karım, önümde cansız bedeniyle sallanıyordu. Dizlerimin bağı çözüldü, yere dizlerimin üzerinde düştüm. Boğazımda ki düğümler beni boğmaya başladığında avazım çıktığı kadar bağırdım. “Berivan!!” Ve karım, çocuğumuz olmuyor diye kendini asarak öldürdü... Ben ise bana bıraktığı büyük travma ve aşk acısıyla sınandım. Hayat beni tam kalbimin ortasından vurmuşken yeniden ayağa kalkabilecek miydim? O kurşunu oradan çıkarabilecek miydim? Peki ya hayat bana ikinci şansı verecek miydi? Küçük Ağa Hazar Şahindağ/ Aşiretin küçük ağası: “Evlenmek istemiyorum dedim! Anlamaz mısınız siz hiç laftan?” diye haykırdı avlunun ortasında Hazar. Babası Asım Ağa kaşlarını çatıp, “Oğlum inat etme! Ailemize bir erkek torun lazım. Evlenmen gerekiyor bırak artık Berivan’ın yasını!” diye çıkıştığında Hazar bedeninde baş gösteren öfkenin kurbanıydı. Eline geçen vazoları avlunun ortasına fırlattığında konağın tüm çalışanları ona korku içinde bakıyordu. Kalbine kor ateşleri düşmüştü de kimse onu anlamıyordu. Acısı daha tazeyken ondan istedikleri şeyi aklı almıyordu. “Acıma bile saygınız yok sizin! İnsanlığınız öldü mü? Nerede o tüm Midyat’ın en merhametli ağası dediği adam? Bu mu senin merhametin?” Oğlunun lafları üzerine Asım Ağa iyice gerildi. Kalbi sıkışmaya başlıyordu. Tüm Mardin’in dilinde onlar vardı. Önce büyük oğlunu kaybetti, sonra gelinini. Gelinin de adı kısır kadına çıkınca hep dalga geçilen o oldu ama kimse onun omuzlarında ki yükü bilmiyordu tabi. Davulun sesi herkese uzaktan hoş geliyordu. “Ben çok mu mutluyum sanıyorsun oğlum? Sana aşkından vazgeç demiyorum sadece bir torun istiyorum çok mu? Kahveye gitmeye utanıyorum artık. Herkes bana sen ne biçim ağasın bir oğluna söz bile geçiremiyorsun dedikleri halde ben sen üzülme, sen kırılma diye tüm lafları hep yuttum ama yeter artık. Berivan’ın kısır olması aşiretimize yeterince gölge düşürdü. Gelinimi bende severdim ölsün ister miydim? Kuma almış gibi düşüneceksin.” Onlar için bunlar normaldi. Kuma almak, Kan davası uğruna birilerini öldürmek ve niceleri. Ne yazık ki doğunun kanunları kafa ağrıtıcıydı. Hazar ise buralardan nefret eder hale gelmişti. “Onları diyeni getir karşıma da kafasına sıkayım! “ “Kafaya sıkmakla çözülüyorsa her şey ben kendi kafama sıkayım da bu şeyleri duymayayım!" Diye bağırdı en sonunda Asım Ağa. Kalbi daha fazla sıkışmaya başlıyordu. Hazar takım elbisesinin kravatını çekiştirdi. Daha yeni şirketten gelmiş kafasını sikmeye başlamıştı sevgili ailesi. Zaten şirkette yeterince sorun, personel eksiliği vardı bir de bunlarla uğraştığı için daha da öfkeleniyordu. “Abim öldü diye niye her şeyin faturası bana kesiliyor baba? Neden bu aileye bir erkek evlat getirmek zorundayım? Yeni gelecek olan kadının erkek doğuracağı ne malum?” diye hiddetle bağırmaya devam etti. Aynı zamanda bir ileri bir geri hırsla yürüyordu. “Kendine gel Hazar! Soyumuz için bu gerekli! Bak kuzenlerine paşa gibi oğulları oldu sen de hala iş yoktur. 28 yaşına geldin artık bir yerden başlaman gerekir!” Hazar’ın annesi Zeliha yazmasını düzeltip konuştu. “Baban doğru söyler oğlum. Büyüklerin ne diyorsa yap.” Hazar bu sefer annesine döndü hiddetle. “Bana evlen dedin, senin istediğin kızla evlendim zaten. Daha derdin nedir ana?” “Çürük yumurta seçmişim ne yapayım? Hadi inat etme de birini bulalım sana bak kaç tane kız bekliyor seninle evlenmeyi. Yakışıklısın, işin gücün yerinde inat etme be oğul.” Diyerek kanına girmeye çalıştı annesi ama Hazar Nuh diyor peygamber demiyordu. “Evlenmeyeceğim!” sesi çok net ve kendinden emindi. En azından bu kadar kısa süre içerisinde evlenmek istemiyordu. Daha yası bile bitmemişti neydi bu aceleleri? O esnada babası Asım Ağa kalbini tuttu. Artık yaşadığı stres bedenine fazla geliyordu. Aniden yere düştüğünde herkes bağırarak ona koştu. Konağın korumaları hemen dibinde bitmişti. Hazar korkuyla babasının yanına gittiğinde yüzünün kıpkırmızı olduğunu görünce korkuyla nefesini tuttu. Kalp krizi geçiriyordu. Onu alel acele kucaklayıp hastaneye giderken de dualar etmeye başlamıştı. Hepsi onun yüzünden olmuştu. Babasına bir şey olursa asla kendini affetmezdi. Karısını kaybetmişti bir de babasını kaybederse mahvolurdu! Hastaneye gelip hemen babasını sedyeye bindirdiler ve bir odaya doktorlar. Annesi korkuyla ağlamaya devam ediyordu. “Ne olurdu he deseydin? Bir inat uğruna babanı kaybetsek daha mı iyi olacak senin için?” diye kızdı oğluna. Hazar sustu. Şu an konuşacak hali bile yoktu. Nihayet doktorlar çıkıp durumunun iyi olduğunu, ani kalp spazmı olduğunu söyleyince rahat bir nefes aldı ve içeri girdi. Babası yorgun gözleriyle ona bakarken sıkkın bir nefes aldı ve konuştu. “Tamam, evleneceğim. Ama benden sakın düzgün bir karı koca ilişkisi beklemeyin! Sadece çocuk olsun diye uğraşacağım o kadar. Eğer bundan da olmazsa sakın beni zorlamayacaksınız. Burada ki ağaların kızlarından birini istemiyorum. Buluyorsanız da başka bir kız bulun, sessiz sakin olsun.” Bu sözler üzerine herkesin yüzünde güller açarken annesi Zeliha çoktan kız arayışlarına düşmüştü bile. Acı Bileklerimi neşterle kesseler, kalbimi yerinden söküp alsalar yine de acıyacaktı canım biliyorum. Bu hayat bana acıdan başka hiçbir şey vermemiş, aksine elimde ki en değerli şeylerimi almıştı. Önce annemi, sonra babamın sevgisini, ardından konuşma yetimi ve en sonunda ise sevdiğim adamı benden almıştı. O günün üzerinden tam bir yıl geçmişti. Babamın her Allah’ın günü bana nefret kustuğu, bir haltı beceremedin diye haykırdığı, doğru düzgün yemek bile vermediği 1 yıl. Resmen bir deri bir kemik kalmış, tüm güzelliğimi yitirmiştim. Elim kolum kalkmaz olmuştu. Oğuz beni sadece terk etmemişti. Benden tüm güzel duygularımı da beraberinde alıp gitmişti. Şu an ne yapıyordu? Hiçbir fikrim yok. En yakın arkadaşımla bile görüşemiyordum. Babam telefonumu da elimden almıştı. Babam zaten kendini etrafa amcam olarak tanıtmıştı. Benden öyle çok utanıyordu ki, babam olduğunu bile söylemiyordu. Konuşma engelli olmam, kadın olmam onun için büyük bir kusurdu! Ne de olsa o da aşiret soyundan geliyordu ancak bu kadar mı sevmiyorlardı kadınları? Sanmıyorum. Kızlarını seviyordur mutlaka babalar. Sadece erkek evlatlar aşiretin bel göbeği, neslin devamı açısından istiyorlardı. Ama benim babam direkt nefret ediyordu cinsimden. Geçmişte böyle miydi diye sorarsanız... Hayır. Annem hayattayken sevgisini az da olsa görürdüm. Zaten çalıştığı için çok görmezdim ancak annem öldükten sonra benden tamamen nefret etmişti. Sanki onu ben öldürmüşüm gibi davranıyordu. Kendi içinde ki acısının nefretini bana kusmaktan bir an olsun çekinmiyordu. Saçlarımı tararken aynada gördüğüm kadın bana yabancıydı. Gözlerim buz gibi, içimse gözlerimden daha soğuktu. “Seni çok özlüyorum anne.” Yazdım aynanın buğusuna. Burası çok soğuktu, babam kombiyi bile açma zahmetinde bulunmamıştı. Kendi kendime ölmemi istiyordu sanırım. Isınmak için dolapta ki battaniyelerimi ararken yanlışlıkla Oğuz ile fotoğrafımı bulunca dolu olan gözlerimden yaşlar akmaya başladı. “Neden bana bunu yaptın?” dedim ağzımı oynatarak. Sesim yoktu ama dudaklarım ve gözlerim bana ses olurdu. Onu çok sevmiştim. Neden sevdiğim her şeyin elimden gitmesi gibi bir huyu var ki? Artık gerçekten yorulmuştum. Allah’ım, bari canımı al da kurtulayım! Fotoğrafı parçalara ayırıp çöp kutusuna attım. Kendi kendime isyan ederken kapı açıldı. Babamı görmem ile tüm tüylerim diken diken oldu. Onu görmek şeytana bakmak gibiydi. Ellerim öyle çok terliyordu ki bunun korkudan olduğunu biliyordum sadece. Karşımda bana pişmiş kelle gibi bakan kişi babamdan başkası değildi. Sanki ben kızı değil de düşmanıydım, neden benden bu kadar nefret ediyordu ki? Sırf anneme benzediğim için mi? Bu benim suçum muydu? “Artık senden kurtulacağım.” Dediğinde kalbim korkuyla kasıldı. Bu ne demek oluyordu? Beni öldürecek miydi? Evde, odamda yıllardır hapis halindeydim. Babam çok zengin bir iş adamı olsa da beni asla çocuğu olarak camiaya tanıtmamıştı. Neymiş, ben bir yüz karasıymışım! Büyük dedelerim aslen Mardinliydi fakat ben doğma büyüme İstanbulluydum. Erkek olmayışım bile onlar için gurur kırıcı bir şeydi. Bir diğer neden ise dilsiz olmamdı. Annemi on yaşımda kaybettiğimden beridir konuşmuyordum. Tıbbi olarak hiçbir açıklaması yoktu. Sağlığım konuşmak için elverişliydi ama dilim bağlanmıştı sanki, kelimeler dudaklarımdan dökülmüyordu. “Şöyle söyleyeyim güzel kızım, evleneceksin.” Gözlerim irice açıldı ve oturduğum sandalyeden fırlayıp kafamı iki yana salladım. Bu tepkim onu daha keyiflendirdi. Yaslandığı kapıdan sırıtarak bana bakmaya devam etti. “Mardin’in en zengin ağasının oğluyla hem de. Bizim şirkete ortak olacaklar. Bana, eğer oğluna hayırlı sessiz sakin bir kız bulursa bizimle ortak olmayı kabul edeceğini söyledi. Oğlu yani Küçük Ağa’nın karısı çocuğu olmadığı için kendini asmış. Oğlu da çıkan dedikodular nedeniyle hiç tanımadığı biriyle sadece evleneceğini söylemiş. Karısı öleli üç ay olmuş daha yeni ikna edebilmişler tekrar evlenmeye. Eh, tek erkek çocuk. Onlara bir erkek evlat verirsin artık değil mi? Hoş, annen bana veremedi ama belki sen kocana verirsin.” Söylediği her cümle etime mızrak gibi saplandı, nefes almakta zorlandım. Kafamı yine şiddetle iki yana salladığımda yüzünde ki gülümseme söndü. “Boşuna kafanı sallama. Al sana kurtuluş bileti. Kıyafetlerini hazırla, hafta sonu tanışma için Mardin’e gidiyoruz.” Gözlerimden yaşlar usul usul süzüldü. Ben Mihrimah Çelebi. Hayatım bir kuş gibi kafeste geçti. Şimdi ise beni kurtuluş bileti diye bir Ağa’nın önüne atacaklar ve dilsizliğimle beni ezeceklerdi. Bu bir kurtuluş mu yoksa ölüm müydü? Konak Kara yazı gibi bağlanmıştı terk edilmem alnıma. Herkes dalga geçer olmuş, herkes arkamdan atıp tutar olmuştu. Kimisi, kim alır bu dilsizi dedi kimisi adam yattı kalktı hevesini aldı şutladı dedi. Erkeğin hiçbir vasfı yoktu ya! Olan kadına oluyor tabi. Erkek hep namuslu, hep aklanır ama kadına yapılınca bir kere o kara leke hep izi kalır. Gözyaşlarım eşliğinde valizimi toparlarken beni kendine misafir eden odama baktım. Bu odada çok hasta oldum, çok kez ağladım ve çok kez ölmek istedim yine de bana yoldaş oldu, sırdaş oldu, arkadaş oldu. Tüm iyi ve kötü anılarım buradaydı ve artık burayla bir bağımın kalmayacağını bilmek tuhaf hissettirdi. Aslında babamdan kurtulacağım için sevinmem gerekliydi ancak ben evliliğe düşman olmuştum. Erkeklerden nefret eder olmuştum. Nasıl başka bir adamın koynuna girecektim ki kalbimde ki yara hala tazeyken? Benden çok şey istiyordu babam. Ben ona annemin emanetiydim hiç mi saygısı yoktu bu emanete? Neye saygısı vardı ki ona olsun! Şeytanın kalfası falan olmalıydı babam başka bir açıklama bulamıyordum. İç çeke çeke eşyalarımı toplayıp odadan dışarı çıkarken tüm bedenim zangır zangır titriyordu. Babam ıslık çalarak yanaklarına krem sürerek lavabodan çıktı ve yanıma gelip sırıtarak alnını öptü. “Aferin, kedi olalı bir fare tuttun.” Dediğinde şaşkınlıkla yüzüne baktım. Bu zamana kadar bırak alnımdan öpmeyi bir kez bile tenime değmemişti şimdi ise para uğruna girdiği şu hallere bak gerçekten yazık... Hastalandığımda bile asla yanıma gelmez beni resmen ölüme terk ederdi. Bense kendi kendime ateşimi düşürmeye çalışırdım. Bana hiçbir güzel duygu yaşatmadığı için ondan çok ama çok nefret ediyordum. Boş boş yüzüne baktığımda kapının önünde bekleyen adama valizlerimizi aldırttı ve yine ıslık çalarak evden çıktı. Gözlerim dolu dolu burnumu çekerek bende evden peşinden çıktım. Şimdi ne yapacaktım? Daha doğrusu bana ne yapacaklardı? Törelerde kadının hükmü yoktu beni yılanın başını ezer gibi ezeceklerdi, biliyorum. Mardin’e gelene kadar ağladım içli içli. Ağlayışlarım babamın umrunda olmadı tabi. Konağın önüne gelirken arabanın içinde sertçe kolumu tuttu. “Bana bak, zorlamayı kes. Asım Ağa iyi bir ağadır yat kalk şükret onun gelini oluyorsun diye. Adam seni sevmez zaten sevilecek bir tipin de yok ya neyse. Kaynanan Zeliha’dan biraz çekeceksin ama umrumda değil. Ne b*k yersen ye burda bana laf söz getirtme! Zaten dilin de yok anca çocuk yapmaya yararsın sen.”Bana ettiği hakaretler öyle çok kanıma dokundu ki kalbim deli gibi sıkıştı ama bunu bile belli edemeyecek kadar ifadesizdim. Ben neşe dolu, yeri gelince asi olan bir kızdım ama benden bütün duygularımı çalmışlardı. Sevda konağın önünde indiğimizde kenarında ki Şahin logosuna takıldı gözüm. Şahindağ... Kimlerdi, nasıl biriydiler hiçbir fikrim yok. Biz de buralı olsak da hiçbir bağım olmamıştı. “Şimdi büyük dedenler gelecek, onlara da saygılı davran. ”Dedemler, amcamlar, kuzenlerim hiçbirini tanımıyordum çünkü babam sağ olsun hiç biriyle bağ kurmama izin vermemişti. Onun için her daim utanç kaynağı olmaktan öteye gidememiştim ne yazık ki... Sanki kız doğmak benim suçummuş gibi! Anlaşılan hiç biyoloji dersi almamış. Cinsiyeti belirleyenin erkek olduğunun ya farkında değildi ya da umrunda değildi biyolojik kavramlar. Dolan gözlerimden yaşlarımı akıtmamak için ifadesiz kalmayı başardım ve sadece başımı salladım. Ben bu saatten sonra yaşayan bir ölüydüm artık. O gün o kazada keşke bende ölseydim de bunları görmeseydim! Babamın beni bir mal gibi sattığını, beni düşmanı gibi gördüğünü, benden nefret ettiğini görmeseydim keşke . İç çeke çeke arabadan indiğimde karşı taraftan gelen başka bir araba yanımızda durdu ve arkasından gelen arabalar da aynı şekilde. Resmen bir aşiret gelmişti. Dedemler olmalıydı. Herkes arabadan inerken dedemi gördüm. Sert yüz hatları, sert bakışları ile ben acımasızım diye bağırıyordu adeta. Onun ürkütücü ve acımasız biri olduğunu daha önce kuzenlerim aralarında konulurken duymuştum zaten. Zira babam da ondan çok korkardı. “Babam!” dedi babam koşarak yanıma gidip boynu bükük bir şekilde elini öperken. Ceketini de önünde iliklemişti. Dedem onun sırtına bir iki tane vurdu. “Hoş geldin oğul. Bu iş güzel olacak.” Dedi keyifle. Herkesin tek düşündüğü para pul şöhretti. Sonuçta Mardin’in en zengin ağasına kız veriyorlardı. Onlar için bunlar önemli detaylardı. Detaylar da boğulmak üzereydim. Hayat beni genel olarak boğuyordu. Dedemin elini öpüp amcamlara döndüm ve onların da elini öptüm. Kuzenlerim ile de selamlaştık ama hepsi umursamaz bir şekilde bana bakıyordu. Biri hariç. Adını Havin olarak hatırladığım kuzenim bana öfke ve nefretle bakıyordu. Neden öyle bakıyordu ki anlam vermemiştim. Ona ne yapmıştım ki ben? Neden bana nefretle bakıyordu? Herkes bana acıyarak bakıyordu ben acınacak ne yapmıştım ki? “Seni alacak birini bulduğun için şanslısın.” Diye dalga geçti Havin benimle. “Ama bunu Hazar ile yapmak zorunda mıydın?” Sesi öfke doluydu. Şimdi derdi anlaşılmıştı. Derdi Hazar denilen adamdı. Yani yakında kocam olacak adam. Sertçe yutkundum. “Havin! Bu konuyu konuşmuştuk kızım!” dedi Elif Yengem. Sesi sertti ve bana da sinirle bakıyordu. Sanki bu benim suçumdu? Ben mi evlenmeyi istemiştim sanki? Aksine istememiştim bile ama yine her zaman ki gibi suçlu hep bir kadındı ve suçlayan da aynı şekilde başka bir kadındı. Gerçekten çok yazık ne desem ne düşünsem boştu onlar için. Bende aile diye bir şey olsaydı zaten babam yıllarca beni kafes gibi odaya kapatmazdı. Sadece okul okumama izin vermişti dışarıda arkadaşlarımla buluşmama bile müsaade etmezdi çok nadir sevgilimle takılırdı. Boş bakışlarımı onların üzerine gezdirdim. “Şuna baksana anne! Hazar bunu ne yapsın sanki yaşayan ölü! Bir de dilsiz. Baştan aşağı kusurlu!” “Öyle deme kuzen belki yatakta iyidir.” Diye bu sefer Bedirhan benimle dalga geçti. “Yatakta iyi olsaydı kocası olmak üzere olan adam bunu masada terk eder gider miydi?” Hiçbir şey koymamıştı da bu söylediği ağır koymuştu. Gözlerim hızla dolarken bu sefer dedem araya girdi. “Yeter! Benim yanımda nasıl böyle hadsizce konuşursunuz? Dayağımı özlediniz galiba!” Hepsinin sesi kesildi. İlk kez dedeme minnet duydum çünkü daha fazla onların sesini duymak istemiyordum. “Hadi! Yürüyün içeri. Bizi beklerler.” Dedi dedem ve öne geçip ellerini arkadan birleştirip tesbihini çeke çeke konağın kapısına girdi. O sırada konakta bir bağırış kopmuştu. Gür sesli bir adam bağırdı. “Yeter ana! Dilsiz bir kadını bana karı ettiğin yetmedi bir de beni işimden mi edeceksin? İşlerime karışma benim!” Kim olduğunu kullandığı kelimelerden anlamak mümkündü tabi. Müstakbel kocam ! Anlaşılan, hayatım boyunca hiçbir yerde istenmeyecektim . Gerginlik İçim yangın yeriydi ancak i***e su serpen yoktu. Sanki dünyada ki herkes bana düşmanmış gibi geliyordu. Neden kimse beni sevmek için çabalamıyordu? Sevilmeyecek kadar kötü ne yapmıştım ki ben? Bunları düşünmek bile gözlerimi doldurmuştu. Dedem konağın kapısını çalıp geri çekildi ve kapılar kısa süre sonra ardına kadar açılmıştı. Karşımda, başka aşiret mensupları vardı. “Hoş geldiniz Sadullah Ağa.” Dedi bu konağın ağası olan Asım Ağa. Gözlerim onun sert çehresinde gezindi. Sert yüz hatlarından ziyade sakin ve anlayışlı ifadeleri vardı. Babam Mardin’in en merhametli ağası demişti onun için. Gerçekten öyle miydi? Bana da merhametli olur muydu? “Hoş bulduk Asım Ağam. Nasılsınız? Allah konağınıza zeval vermesin.” Dedemin sesi öyle keyifliydi ki sanki alım satım yapacakmış gibi heyecanlıydı. Gözüm bu esnada en arkada olan küçük bir kız çocuğuna takıldı. Gülümseyerek bana el salladığında buruk bir tebessüm ile ona göz kırptım. Asım Ağa’nın arkasında olan erkeklere baktım ama kocam olacak adam hangisi acaba diye düşünürken hiçbiri bana o havayı vermedi. Burada değil miydi? “Buyrun, içeri geçelim.” Dedikten sonra bizi konağın merdivenlerinden yukarı çıkardı ve geniş bir odaya getirip şiltelere oturttu. Burası çok kalabalıktı en son ne zaman bu kadar büyük bir kalabalığın içeresinde oldum bilmiyordum bile. Herkesin gözleri bizim sülalenin kızlarındaydı. Muhtemelen hangisi gelin diye düşünüyorlardı. “Hangisi gelin kızımız?” dedi annesi olarak tahmin ettiğim kadın. Babam adı Zeliha demişti. Kadının gözleri Havin’in üzerinde dolaştı. “Sen misin? Maşallah pek de güzelsin.” Benden tarafa bakmıyordu bile. Çirkin bir kız sayılmazdım ancak babam bana çok yemek vermediği için çok zayıftım. Bu nedenle yüzüm çökmüştü biraz. Havin’in yüzünde egoist bir gülümseme oluştu. “Gelininiz olmak isterdim tabi ama ben değilim Zeliha Xanım. Kuzenim Mihrimah gelininiz.” Diyerek acınası bir şekilde bakışlarını bana çevirdi. Zeliha Hanım’ın gülen yüzü beni görmesiyle soldu. Beni baştan aşağı süzerken yüzünü buruşturmamak için çaba sarf ediyordu. “Pek de zayıfmışsın. Hiç mi ekmek yemedin kızım?” diye sorduğunda babam ile göz göze geldik. Hemen olaya el attı. “Yemek yemeyi pek sevmez.” Dediğinde alayla gülmek istedim. Hayır, yalan söylüyordu. Ben yemek yemeyi severdim ama bana bir tas çorbadan başka yemeği hak görmeyen bir babam vardı! Nasıl kilo alabilirim ki? “Oğlum Hazar sevmez zayıf kız. Artık mecbur yiyip kilo alacaksın.” Dediğinde boş boş yüzüne baktım. Neden bir erkek için kilo almak zorundaydım ki? Beni kabul eden olduğum gibi kabul etmeliydi ancak onlar da öncelik her zaman erkeklerin istekleriydi! “Alır alır, merak etmeyin.” Dedi babam keyifle. Şu an ondan mutlusu yoktu. “Damat bey nerde?” dedi dedem merakla etrafa bakarak. Asım Ağa mahcup bir şekilde dedeme baktı. “Gelir birazdan. İşlerden ötürü biraz canı sıkkındı da onun kusuruna bakmayın. Yoğun bu aralar.” Bunun yalan olduğunu hepimiz sezmiştik ama ben hariç kimsenin umurunda değildi tabi. Daha kocam olacak adam kimdi bilmiyordum bile. Belki de yaşlı bir adamdı nereden bileceğim? Gerçi bunun bir önemi yoktu değil mi? Benim isteklerinin hiçbir zaman önemi olmamıştı. Hayatımda bir kez babam istediğim kişiyle olmama izin verdi o da b*k olmuştu. O gün kırılan sesimi açarak bas bas bağırmak istedim ama dilim varmamıştı tabi. Ama bir gün konuşacaktım, biliyorum. “Önemli değil, iş adamı olmak kolay değil tabi. Hazar bey oğlum işleriyle adından çok bahsettirdi kendini Mardin de.” Annesinin göğsü bu laflar üzerine kabardı. Bu sırada genç bir delikanlının gözleri benim üzerimdeydi. İlgiyle bana bakıyordu. Yakışıklı bir delikanlıyı muhtemelen aynı yaşlardaydık. “Öyledir, çalışkandır oğlum.” Dedi annesi gururla ve sonrasında sohbet etmeye başladılar. Tabi ben bu sohbetin dışındaydım zaten konuşamıyordum da nasıl sohbet edecektim ki? Hiçbirinin işaret dili bilmediğine de emindim. Belli bir süre boş boş muhabbet edildi. Daha doğrusu benim anlamadığım muhabbetler. Ben sıkılmış bir şekilde etrafa bakarken kapıdan boylu poslu yakışıklı bir adam girdi. Üzerinde takım elbise vardı ve çok asil görünüyordu. Gözleri kısa bir an bana uğradı sonrasında ise dedemlere baktı. “Hoş geldiniz ağam, kusura bakmayın geciktim.” Dedi sert ve tok sesiyle. Oldukça gergin ve sinirli görünüyordu. Siniri benimle evleneceğine miydi yoksa dedikleri gibi işine mi? Dilsiz olmam sonuçta onu sinirlendiren bir etkendi, girmeden önce duymuştum dediklerini. “Estağfurullah. Gel otur hele, biraz konuşalım.” Dedi dedem omuzlarını gere gere. Öyle kasıntılardı ki onlara bakarken bile midem bulanıyordu. Umarım kendi ailemden daha beter çıkmazdı bunlar da. Onlar kadar beterine henüz rastlamamıştım da. İsminin Hazar olduğunu öğrendiğim yakışıklı adam 1.90 boyunda ve heybetliydi. Geçip babamların yanına kuruldu. “Gelinin olacak kızım Mihrimah.” Diyerek benimle tanıştırdı babam Hazar’ı. Kalbim heyecanla atarken acaba ne tepki verecek diye merakla yüzüne baktım ama o benden tarafa bakmadı bile. Bu biraz incitmişti. “Kısa sürede evlilik işleri halledilsin bu iş de aradan çıksın.” Dedi Hazar gergince. Dedem gerginliğini fark etmiş olmalı ki çok uzatması. Yoksa maazallah talih kuşu kaçardı! “Tabi oğul, sen nasıl istersen. Yarın düğün hazırlıklarına başlayalım istersen?” Hazar öfkeyle kafasını kaldırdı. “Düğün mü? Düğün falan yok. Ben bir kere evlendim zaten. İkinci karıya, hele ki nikâh masasında bırakılmış kadına ne düğünü yapacağım? Elalem ne der?!” demesiyle kalbime büyük bir acı oturdu. Ağlamamak için ne kadar dirensem de gözümden bir yaş firar etti, yanaklarımda yollar çizerek avcumun içine damladı. Başımı yere eğdim. Zaten yaraydı bu mevzu i***e şimdi başkasının ağzından duymak beni daha da beter hale sokmuştu. Kafamı bile kaldıramıyorum hüngür hüngür ağlarım korkusuna. Yakışıklıydı ama vicdan yoksunuydu bu adam! Belki de karısı çocuğum olmamaktan ziyade bunun vicdansızlığından intihar etmişti. “Hazar! Laflarına dikkat et.” Diye kızdı babası Asım ona. Bizimkilerin demesi gerekeni babası demişti. Babasına içim ısınmıştı. Anlaşılan bu konakta en çok onu sevecektim. “Yanlış mı söylerim baba? Hepsi doğrudur.” Diye kızdı babasına Hazar da. “Düğün olacak! Büyük bir düğün olmasa da olacak.” Babasının sesi netti ama bu Hazar’ın umrunda değildi. “Sırf sen istediğin için evlenmeyi kabul ettim ama daha fazla beni zorlama baba! Olmayacak diyorsam olmayacak. Beni daha fazla delirtmeyin çeker giderim bir daha yüzümü de göremezsiniz!” sesi öyle gür çıkıyordu ki irkildim. Benim yüzüme bile bakmıyordu sanki kabahat benimmiş gibi. Babası mağlubiyetle omuzlarını indirdi. “Peki, yarın nikahınız kıyılır o zaman.” Ve Hazar, hiç beklemediğim bir cümle kurdu. “Şimdilik sadece imam nikahı kıyılacak. Eğer çocuk vermezse kapının önüne koyarım. Bana ne zaman oğul evlat verirse resmi nikah kıyarım.” İşte bu, acımasızlığın alasıydı. Herkesten nefret ediyordum ama en çok da ondan! Ben bu adamla nasıl gerdeğe girecektim?
"🤩 Can she take back the life that should have been hers? 💯 Binge all 100 episodes in one go — you just can’t stop! 👓 4K Blu-ray special edition, exclusively on Short Max. ⚡ Download in just 3 seconds and start watching now! 🔥 Tens of thousands of short dramas updated nonstop — everything you want to watch is right here!!"
"🤩 Can she take back the life that should have been hers? 💯 Binge all 100 episodes in one go — you just can’t stop! 👓 4K Blu-ray special edition, exclusively on Short Max. ⚡ Download in just 3 seconds and start watching now! 🔥 Tens of thousands of short dramas updated nonstop — everything you want to watch is right here!!"
"🤩 Can she take back the life that should have been hers? 💯 Binge all 100 episodes in one go — you just can’t stop! 👓 4K Blu-ray special edition, exclusively on Short Max. ⚡ Download in just 3 seconds and start watching now! 🔥 Tens of thousands of short dramas updated nonstop — everything you want to watch is right here!!"
A eleição do CFT/CRT está chegando, e essa é a oportunidade de colocar o Conselho nas mãos de quem realmente conhece a realidade da profissão: os técnicos. Conheça os candidatos da Chapa 54 e vote pela mudança! ✅ Diretoria Federal — Chapa 2 ✅ Conselheiro Federal — Chapa 104 ✅ Diretoria Estadual — Chapa 54 Chega de interesses políticos acima da categoria. É de Técnico para Técnico. Seu voto pode transformar o futuro dos profissionais técnicos! #Chapa54 #Chapa2 #TecnicoIndustrial #CRT #CFT
Sevdiğim adam beni nikâh masasında terk etti. Ertesi gün babam karşıma geçti. “Hazırlan,” dedi.“Mardin’e gelin gidiyorsun.” … “Benden çocuk doğuracaksın,” dedi ilk gecemizde. “Benimle sadece yatak arkadaşı olabilirsin.” Sesi soğuktu. Acımasızdı. “Benden kocalık bekleme.” Dudaklarım titredi. Konuşamadım. “Kalbimde başka bir kadın var,” dedi gözlerime bile bakmadan. “Bu evde sadece yatağımda olacaksın. Kalbimde değil. Nikâh kıydık diye sana âşık olacağımı mı sandın?” O an anladım. Bu evlilik bir kader değil, bir anlaşmaydı. ------ Tanıtım Töreye kurban gitmiş bedenim acıyla sarsıldı.“Seninle sadece yatak arkadaşı olabilirim. Gerçek bir kocalık bekleme benden!” dedi acımasızca. Gözlerimden bir damla yaş aşağı süzüldü. “Benim kalbimle başka bir kadın var. Bu evde sadece yatağımda olabilirsin, kalbimde değil. Evlendik diye sana aşık olacağımı zannetme!” *** Ellerim öyle çok terliyordu ki bunun korkudan olduğunu biliyordum sadece. Karşımda bana pişmiş kelle gibi bakan kişi babamdan başkası değildi. Sanki ben kızı değil de düşmanıydım, neden benden bu kadar nefret ediyordu ki? Sırf anneme benzediğim için mi? Bu benim suçum muydu? “Artık senden kurtulacağım.” Dediğinde kalbim korkuyla kasıldı. Bu ne demek oluyordu? Beni öldürecek miydi? Evde, odamda yıllardır hapis halindeydim. Babam çok zengin bir iş adamı olsa da beni asla çocuğu olarak camiaya tanıtmamıştı. Neymiş, ben bir yüz karasıymışım! Büyük dedelerim aslen Mardinliydi fakat ben doğma büyüme İstanbulluydum. Erkek olmayışım bile onlar için gurur kırıcı bir şeydi. Bir diğer neden ise dilsiz olmamdı. Annemi on yaşımda kaybettiğimden beridir konuşmuyordum. Tıbbi olarak hiçbir açıklaması yoktu. Sağlığım konuşmak için elverişliydi ama dilim bağlanmıştı sanki, kelimeler dudaklarımdan dökülmüyordu. “Şöyle söyleyeyim güzel kızım, evleneceksin.” Gözlerim irice açıldı ve oturduğum sandalyeden fırlayıp kafamı iki yana salladım. Bu tepkim onu daha keyiflendirdi. Yaslandığı kapıdan sırıtarak bana bakmaya devam etti. “Mardin’in en zengin ağasının oğluyla hem de. Bizim şirkete ortak olacaklar. Bana, eğer oğluna hayırlı sessiz sakin bir kız bulursa bizimle ortak olmayı kabul edeceğini söyledi. Oğlu yani Küçük Ağa’nın karısı çocuğu olmadığı için kendini asmış. Oğlu da çıkan dedikodular nedeniyle hiç tanımadığı biriyle sadece evleneceğini söylemiş. Karısı öleli üç ay olmuş daha yeni ikna edebilmişler tekrar evlenmeye. Eh, tek erkek çocuk. Onlara bir erkek evlat verirsin artık değil mi? Hoş, annen bana veremedi ama belki sen verirsin.” Söylediği her cümle etime mızrak gibi saplandı, nefes almakta zorlandım. Kafamı yine şiddetle iki yana salladığımda yüzünde ki gülümseme söndü. “Boşuna kafanı sallama. Al sana kurtuluş bileti. Kıyafetlerini hazırla, hafta sonu tanışma için Mardin’e gidiyoruz.” Gözlerimden yaşlar usul usul süzüldü. Ben Mihrimah Kaya. Hayatım bir kuş gibi kafeste geçti. Şimdi ise beni kurtuluş bileti diye bir Ağa’nın önüne atacaklar ve dilsizliğimle beni ezeceklerdi. Bu bir kurtuluş mu yoksa ölüm müydü? Nikah Masası Mihrimah Kaya/ Nikah Günü Hayat, avuçlarımıza tüm iyilikleri ve kötülükleri bırakıp biz ise onları ayırmakla uğraşırdık. Avuçlarımın içerisine bırakılmış iyilikleri bir kefeye, kötülükleri başka kefeye koydum. Şimdi ise ikisinin ortasında yürüyor gibiydim. Gelinliğim içerisinde öyle heyecanlı, öyle mutluydum ki sanki kimseler bozamazdı mutluluğumu. Heyecanım bir çocuktan farksızdı. Zira bugün benim en mutlu olduğum gün aynı zamanda en çocuksu olduğum gündü. Aynada ki yansımama bakıp gülümsedim. Sevdiğim adamla evleniyordum. Oğuz Atasoy ile. Üniversiteyi beraber okumuştuk. Babam benden haz etmese de Oğuz’un ailesi market zincirlerinin sahibi olduğu için işine gelmişti bu evlilik. Hem benden de kurtulmuş olacaktı, bir taşla iki kuş! Ben ise mutluydum çünkü üniversite de ona olan aşkımı herkes bilirdi. Beni konuşma engelli olmama rağmen kabul eden tek adamdı. Bu devirde kim kalmıştı ki böyle güzel seven? O ela gözleri, pırıl pırıl gülümsemesi ile aşık olunmayacak gibi değildi. Oğuz çok yakışıklı bir adamdı, etrafında onlarca kız olmasına rağmen beni seçmiş olması kalbimi daha da sıcacık yapıyordu. Üç yılın sonunda nihayet evleniyorduk. Tek yakın arkadaşım olan Hilal, bugün de beni yalnız bırakmıyordu. “Çok güzel oldun prensesim.” Dedi iç geçirerek. “Peri kızı gibisin, nasıl bu kadar duru güzelliğin var anlam veremiyorum.” Dedi hayran hayran. Bu benzetmesi üzerine utangaç bir gülümseme gönderdim ona. O kadar heyecanlıydım ki sanki kalbim yerinden çıkıp ayaklarımın dibine düşecek gibiydi. Ellerim titriyor, bu muttu an için başım dönüyordu. “Hadi kızlar!” diye bağırdı Oğuz’un arkadaşı Cem. Bunun üzerine daha da heyecanlandım tabi ki. Hemen gelinliğimin eteklerinden tutup kapıya yürümeye başladığımda Hilal önümden yürüyordu. Kapı açıldı, Oğuz ile göz göze geldik. Bana samimi, her zaman tanık olduğum sıcak bir gülümseme ile bakıyordu. “Çok güzel olmuşsun.” Diye fısıldadı dibime girip alnıma bir öpücük bırakırken. Biraz tedirgin di bakışları neden böyleydi anlam veremedim ama heyecanına verdim. İşaret diliyle ona karşılık verdim. Sırf benim için işaret dili öğrenmişti ve bu en büyük lütuftu benim için. “Teşekkür ederim, sen de çok yakışıklı olmuşsun.” Gerçekten de öyleydi. Takım elbisesinin içerisinde muazzam görünüyordu. Saatler sonra onun kolları arasında olacağım hayali ile içim kıpır kıpırdı. “Teşekkür ederim, konukları bekletmeden hadi gidelim.” Ona ayak uydurup koluna girdim ve birlikte merdivenlerin başına geldik. Aşağıda onlarca insan vardı. Sosyete camiası gerçekten fazla kalabalıktı. Onları gördükçe daha çok elim ayağıma dolaşıyordu. “Sakin ol, bitecek her şey birazdan.” Dedi gergince. Bana diyordu ama kendinden haberi yoktu. Fazla gergindi. Belki de bana söylerken aslında kendini rahatlatıyordu. Merdivenlerden inerken kopan alkış tufanı ile dudaklarımı ısırıp gülümsedim. Konuşamıyordum belki ama mimiklerim zaten benim yerime konuşuyordu. Nikah masasına geldiğimizde alkış tufanı devam ediyordu. Nihayet oturduğunda babamın sahte gülümsemesini gördüm. Bir an modum düşecek gibi olsa da ona aldırış etmedim. En çok da babamdan kurtulacağım için mutluydum! Nikah memuru bize gülümseyip konuşma yaptı. Ardından ise iş o malum soruya geldi. “Yaptığımız araştırmada evlenmenizde bir sakınca görülmemiştir. Bana verilen yetki ile sizi evlendirmek için görevlendirildim. Sayın Musa Kızı Mihrimah Kaya; Fehmi oğlu Oğuz Atasoy’u, İyi günde kötü günde, sağlıkta hastalıkta , zenginlikte , yoksullukta, sonsuza kadar sayıp severek , kimsenin etkisi olmadan eşin olarak kabul ediyor musun?” Parıldayan gözlerimi yakın zamanda kocam olacak adama çevirdim ve kafamı sallayarak aynı zamanda işaret diliyle, “Evet!” dedim. Cevabım üzerine herkes alkışlamaya başladı. Bu sefer nikah memurunun gözleri Oğuz’a döndü. “ Sayın Fehmi oğlu Oğuz Atasoy; Musa kızı Mihrimah Kaya’yı, İyi günde kötü günde, sağlıkta hastalıkta , zenginlikte , yoksullukta, sonsuza kadar sayıp severek , kimsenin etkisi olmadan eşin olarak kabul ediyor musun?” Oğuz duraksadı, gözleri kalabalıkta birini arıyor gibiydi ve sanki bulmuş gibi aniden gözleri parladı. Baktığı yere baktığımda sarı saçlı alımlı bir kadın gördüm. Bizden birkaç yaş büyüktü. O an Oğuz hiç beklemediğim bir cevap verdi. “Hayır! Kabul etmiyorum.” Gözlerim irice açıldı, tüm mutlu ifadem bin parçaya ayrıldı. Bu da ne demek oluyordu böyle? “Anlamadım?” dedi nikah memuru da benim gibi şaşkınlık içerisinde. “Duydunuz, kabul etmiyorum. Ben başkasını seviyorum. Üzgünüm Mihrimah. Sen çok iyi bir kızsın ve bunları hak etmiyorsun ancak ben sesini duymadığım biriyle yapamam. Seninle önce iddia üzerine sevgili oldum sonradan çok tatlı bulduğum için devam ettim. Açıkçası senden hoşlandım da ancak geçen yaz tatilinde Selin ile tanıştım ve ona aşık oldum. Eğer bugün gelmeseydi seninle evlenmeye razı olacaktım ama geldi işte. Demek o da beni seviyor. Sana hayatında başarılar, tekrardan özür dilerim.” Diyerek nikah masasından kalktı ve o sarılın kadına doğru koşmaya başladı. Onun ailesi arkasından bağırırken kimseyi umursamadı. Benim ise başımdan aşağı kaynar sular döküldü, ocağına sanki ateş düştü. Gözlerim doldu, elimi acıyan kalbime götürdüm. Babam ile göz göze geldiğimde bana nefretle baktı. Bu bakışı biliyordum, bir şeyi beceremedim! Bakışlarıydı. Gözümden yaş süzülürken o anın verdiği hayal kırıklığı ve şok etkisiyle bilincimi yitirdim. Önce aldatıldığımı öğrendim, sonra da kocam olacak adam beni nikah masasında terk etti. Hayat, elimden tüm şanslarımı almıştı. Beni babama mecbur kılmıştı. Peki ya ikinci bir şans kapımı çalacak mıydı? İntihar İpi Hazar Şahindağ/ İntihar Günü Önüme altın tepsiyle sunulmuştu acı, yıpranmışlık ve bitmişlik hissi. Ne zordu doğu törelerine ayak uydurmak öyle değil mi? Aylardır karım sırf çocuk olsun, törenin istediği olsun diye kendini paralıyordu. Benim onca itirazlarımı kimse umursamıyordu. Çocuğumun olup olmaması benim için şu an çok da önemli değildi. Ben sadece sevdiğim kadın ile hayatıma bakmak istiyordum ama mümkün mü? Asla. “Ben gidiyorum, istediğin bir şey var mıdır?” dedim camın önüne çöreklenmiş karım Berivan’a bakarak. Yazmasını düzeltip bana döndü, saatlerdir kara kara o pencereden dışarı bakıyordu. Onun görüp de bizim göremediğimiz ne var o pencerenin önünde bende anlamış değilim ama artık beni dinlemediği için bir şey de demek istemiyordum yoksa bu sefer iyice sinirlerim gerilecekti ve aramızda son zamanlarda hiç eksik olmayan o kavga yine çıkacaktı. “Yok.” Dedi soğukça. Esmer teni bugün gözüme fazla beyaz mı geliyordu? Ben mi yanlış görüyordum bilmiyorum ama kahverengi gözlerine bakıp iç çektim ve dışarı çıktım. Kahveye gidecektim ağaların yanına. Bir süredir şirket işleri için onların yanına gidiyordum, iyice bir şeyler öğrenmek için. Babam artık işleri ele almamı istiyordu. Büyük abim dört ay önce töreye kurban gitmişti. Sırf kan davası uğruna onun canına kıymışlardı. Töre büyükleri şimdilik bizi susturmuş olsalar da ne zamana kadar susturabileceklerdi ki? Abimin intikamını günün birinde alacaktım. Kahveye geldiğimde babamın çoktan geldiğini gördüm. Bugün de hava epey kapalıydı anlaşılan yağmur yağacaktı. “Gel oğul. Biraz şu yeni sözleşmelere göz at.” Diyen babam Asım’ın yanına oturup ağalara selam verdim. Dediği gibi sözleşmelere göz atmaya başladığımda Atasoy aşiretinin ağası olan Sidar başımda ot gibi bitti. Kendisinden gram haz etmezdim keza o da benimle aynı duyguları paylaşıyordu. Geçmişte sevdiği kız bana aşık oldu diye beni suçlayıp durmuştu. Bir zamanlar yakın arkadaştık ama şimdi düşman sayılırdık. “Sen bunlardan anlar mısın be çapkın ağa?” diye bana laf soktuğunda bir sabır çektim. “Senden daha çok anladığım kesin.” Bana eskiden ne yazık ki Çapkın Ağa derlerdi. Gençliğini nirvanalarda yaşamış kişilerden biriydim. Üniversiteyi İstanbul’da okuduğum için de biraz aileden uzak olmanın verdiği etkiyle çapkınlıklar yapmıştım. Adım da bu civarda Çapkın Ağa’ya çıkmıştı. Sidar kulağıma eğilip fısıldadı. “Elinden en sevdiğin şeyleri alacağım , çünkü sen benim sevdiğimi aldın. Yaz bunu bir kenara!” dedi ve bir hışım yanımdan çekti gitti. Arkasından bir süre boş boş baktım bir gün elimde kalacaktı ya neyse. O gün bugün değil anlaşılan. Bir süre babamın verdiği belgeleri inceleyip uygun anlaşmalara göz attım. Bu esnada üzerimde bazı gözler hissediyordum. İnsanlar benden çekinirdi. Çünkü ben aynı zamanda karanlık işlerde de parmağı olan biriydim. Mardin’e giren çıkan silahların sorumluluğu bendeydi. Aynı zamanda ülke çapında da birçok yerle iletişimim vardı. Kahvede işim bittikten sonra içimdeki sıkıntıya anlam veremeyerek konağın yolunu tuttum. Normalde bu kadar erken eve gelmezdim ama içimde ki dürtü beni eve götürüyordu. Konağın avlusuna geldiğimde annem Zeliha huysuz yüzüyle bana baktı. “Senin kısır karın çıkmadı bugün odasından yine depresyonda herhalde bak hele şuna.” Sabır çekip merdivenlere yöneldim. Berivan’ı bana annem almış olmasına rağmen kısır olduğunu öğrendikten sonra resmen onu küçümser olmuştu. Zaten hiçbir haltı da beğenmezdi annem o da ayrı konu. Midyat annemden çok çekmişti... Odaya girdiğimde onu içeride göremedim. Sonra banyonun ışığının yandığını gördüm ve kapıyı çaldım. “Berivan Xanım müsait misin?” Ses yoktu. Bir kez daha duymamıştır diye düşünüp tekrardan kapıyı daha sert bir şekilde çaldım ama yine geri dönüş sadece sessizlik oldu. “Benden günah gitti!” diyerek kapıyı açtım, elim kapı kolunda kaldı. Karım, önümde cansız bedeniyle sallanıyordu. Dizlerimin bağı çözüldü, yere dizlerimin üzerinde düştüm. Boğazımda ki düğümler beni boğmaya başladığında avazım çıktığı kadar bağırdım. “Berivan!!” Ve karım, çocuğumuz olmuyor diye kendini asarak öldürdü... Ben ise bana bıraktığı büyük travma ve aşk acısıyla sınandım. Hayat beni tam kalbimin ortasından vurmuşken yeniden ayağa kalkabilecek miydim? O kurşunu oradan çıkarabilecek miydim? Peki ya hayat bana ikinci şansı verecek miydi? Küçük Ağa Hazar Şahindağ/ Aşiretin küçük ağası: “Evlenmek istemiyorum dedim! Anlamaz mısınız siz hiç laftan?” diye haykırdı avlunun ortasında Hazar. Babası Asım Ağa kaşlarını çatıp, “Oğlum inat etme! Ailemize bir erkek torun lazım. Evlenmen gerekiyor bırak artık Berivan’ın yasını!” diye çıkıştığında Hazar bedeninde baş gösteren öfkenin kurbanıydı. Eline geçen vazoları avlunun ortasına fırlattığında konağın tüm çalışanları ona korku içinde bakıyordu. Kalbine kor ateşleri düşmüştü de kimse onu anlamıyordu. Acısı daha tazeyken ondan istedikleri şeyi aklı almıyordu. “Acıma bile saygınız yok sizin! İnsanlığınız öldü mü? Nerede o tüm Midyat’ın en merhametli ağası dediği adam? Bu mu senin merhametin?” Oğlunun lafları üzerine Asım Ağa iyice gerildi. Kalbi sıkışmaya başlıyordu. Tüm Mardin’in dilinde onlar vardı. Önce büyük oğlunu kaybetti, sonra gelinini. Gelinin de adı kısır kadına çıkınca hep dalga geçilen o oldu ama kimse onun omuzlarında ki yükü bilmiyordu tabi. Davulun sesi herkese uzaktan hoş geliyordu. “Ben çok mu mutluyum sanıyorsun oğlum? Sana aşkından vazgeç demiyorum sadece bir torun istiyorum çok mu? Kahveye gitmeye utanıyorum artık. Herkes bana sen ne biçim ağasın bir oğluna söz bile geçiremiyorsun dedikleri halde ben sen üzülme, sen kırılma diye tüm lafları hep yuttum ama yeter artık. Berivan’ın kısır olması aşiretimize yeterince gölge düşürdü. Gelinimi bende severdim ölsün ister miydim? Kuma almış gibi düşüneceksin.” Onlar için bunlar normaldi. Kuma almak, Kan davası uğruna birilerini öldürmek ve niceleri. Ne yazık ki doğunun kanunları kafa ağrıtıcıydı. Hazar ise buralardan nefret eder hale gelmişti. “Onları diyeni getir karşıma da kafasına sıkayım! “ “Kafaya sıkmakla çözülüyorsa her şey ben kendi kafama sıkayım da bu şeyleri duymayayım!" Diye bağırdı en sonunda Asım Ağa. Kalbi daha fazla sıkışmaya başlıyordu. Hazar takım elbisesinin kravatını çekiştirdi. Daha yeni şirketten gelmiş kafasını sikmeye başlamıştı sevgili ailesi. Zaten şirkette yeterince sorun, personel eksiliği vardı bir de bunlarla uğraştığı için daha da öfkeleniyordu. “Abim öldü diye niye her şeyin faturası bana kesiliyor baba? Neden bu aileye bir erkek evlat getirmek zorundayım? Yeni gelecek olan kadının erkek doğuracağı ne malum?” diye hiddetle bağırmaya devam etti. Aynı zamanda bir ileri bir geri hırsla yürüyordu. “Kendine gel Hazar! Soyumuz için bu gerekli! Bak kuzenlerine paşa gibi oğulları oldu sen de hala iş yoktur. 28 yaşına geldin artık bir yerden başlaman gerekir!” Hazar’ın annesi Zeliha yazmasını düzeltip konuştu. “Baban doğru söyler oğlum. Büyüklerin ne diyorsa yap.” Hazar bu sefer annesine döndü hiddetle. “Bana evlen dedin, senin istediğin kızla evlendim zaten. Daha derdin nedir ana?” “Çürük yumurta seçmişim ne yapayım? Hadi inat etme de birini bulalım sana bak kaç tane kız bekliyor seninle evlenmeyi. Yakışıklısın, işin gücün yerinde inat etme be oğul.” Diyerek kanına girmeye çalıştı annesi ama Hazar Nuh diyor peygamber demiyordu. “Evlenmeyeceğim!” sesi çok net ve kendinden emindi. En azından bu kadar kısa süre içerisinde evlenmek istemiyordu. Daha yası bile bitmemişti neydi bu aceleleri? O esnada babası Asım Ağa kalbini tuttu. Artık yaşadığı stres bedenine fazla geliyordu. Aniden yere düştüğünde herkes bağırarak ona koştu. Konağın korumaları hemen dibinde bitmişti. Hazar korkuyla babasının yanına gittiğinde yüzünün kıpkırmızı olduğunu görünce korkuyla nefesini tuttu. Kalp krizi geçiriyordu. Onu alel acele kucaklayıp hastaneye giderken de dualar etmeye başlamıştı. Hepsi onun yüzünden olmuştu. Babasına bir şey olursa asla kendini affetmezdi. Karısını kaybetmişti bir de babasını kaybederse mahvolurdu! Hastaneye gelip hemen babasını sedyeye bindirdiler ve bir odaya doktorlar. Annesi korkuyla ağlamaya devam ediyordu. “Ne olurdu he deseydin? Bir inat uğruna babanı kaybetsek daha mı iyi olacak senin için?” diye kızdı oğluna. Hazar sustu. Şu an konuşacak hali bile yoktu. Nihayet doktorlar çıkıp durumunun iyi olduğunu, ani kalp spazmı olduğunu söyleyince rahat bir nefes aldı ve içeri girdi. Babası yorgun gözleriyle ona bakarken sıkkın bir nefes aldı ve konuştu. “Tamam, evleneceğim. Ama benden sakın düzgün bir karı koca ilişkisi beklemeyin! Sadece çocuk olsun diye uğraşacağım o kadar. Eğer bundan da olmazsa sakın beni zorlamayacaksınız. Burada ki ağaların kızlarından birini istemiyorum. Buluyorsanız da başka bir kız bulun, sessiz sakin olsun.” Bu sözler üzerine herkesin yüzünde güller açarken annesi Zeliha çoktan kız arayışlarına düşmüştü bile. Acı Bileklerimi neşterle kesseler, kalbimi yerinden söküp alsalar yine de acıyacaktı canım biliyorum. Bu hayat bana acıdan başka hiçbir şey vermemiş, aksine elimde ki en değerli şeylerimi almıştı. Önce annemi, sonra babamın sevgisini, ardından konuşma yetimi ve en sonunda ise sevdiğim adamı benden almıştı. O günün üzerinden tam bir yıl geçmişti. Babamın her Allah’ın günü bana nefret kustuğu, bir haltı beceremedin diye haykırdığı, doğru düzgün yemek bile vermediği 1 yıl. Resmen bir deri bir kemik kalmış, tüm güzelliğimi yitirmiştim. Elim kolum kalkmaz olmuştu. Oğuz beni sadece terk etmemişti. Benden tüm güzel duygularımı da beraberinde alıp gitmişti. Şu an ne yapıyordu? Hiçbir fikrim yok. En yakın arkadaşımla bile görüşemiyordum. Babam telefonumu da elimden almıştı. Babam zaten kendini etrafa amcam olarak tanıtmıştı. Benden öyle çok utanıyordu ki, babam olduğunu bile söylemiyordu. Konuşma engelli olmam, kadın olmam onun için büyük bir kusurdu! Ne de olsa o da aşiret soyundan geliyordu ancak bu kadar mı sevmiyorlardı kadınları? Sanmıyorum. Kızlarını seviyordur mutlaka babalar. Sadece erkek evlatlar aşiretin bel göbeği, neslin devamı açısından istiyorlardı. Ama benim babam direkt nefret ediyordu cinsimden. Geçmişte böyle miydi diye sorarsanız... Hayır. Annem hayattayken sevgisini az da olsa görürdüm. Zaten çalıştığı için çok görmezdim ancak annem öldükten sonra benden tamamen nefret etmişti. Sanki onu ben öldürmüşüm gibi davranıyordu. Kendi içinde ki acısının nefretini bana kusmaktan bir an olsun çekinmiyordu. Saçlarımı tararken aynada gördüğüm kadın bana yabancıydı. Gözlerim buz gibi, içimse gözlerimden daha soğuktu. “Seni çok özlüyorum anne.” Yazdım aynanın buğusuna. Burası çok soğuktu, babam kombiyi bile açma zahmetinde bulunmamıştı. Kendi kendime ölmemi istiyordu sanırım. Isınmak için dolapta ki battaniyelerimi ararken yanlışlıkla Oğuz ile fotoğrafımı bulunca dolu olan gözlerimden yaşlar akmaya başladı. “Neden bana bunu yaptın?” dedim ağzımı oynatarak. Sesim yoktu ama dudaklarım ve gözlerim bana ses olurdu. Onu çok sevmiştim. Neden sevdiğim her şeyin elimden gitmesi gibi bir huyu var ki? Artık gerçekten yorulmuştum. Allah’ım, bari canımı al da kurtulayım! Fotoğrafı parçalara ayırıp çöp kutusuna attım. Kendi kendime isyan ederken kapı açıldı. Babamı görmem ile tüm tüylerim diken diken oldu. Onu görmek şeytana bakmak gibiydi. Ellerim öyle çok terliyordu ki bunun korkudan olduğunu biliyordum sadece. Karşımda bana pişmiş kelle gibi bakan kişi babamdan başkası değildi. Sanki ben kızı değil de düşmanıydım, neden benden bu kadar nefret ediyordu ki? Sırf anneme benzediğim için mi? Bu benim suçum muydu? “Artık senden kurtulacağım.” Dediğinde kalbim korkuyla kasıldı. Bu ne demek oluyordu? Beni öldürecek miydi? Evde, odamda yıllardır hapis halindeydim. Babam çok zengin bir iş adamı olsa da beni asla çocuğu olarak camiaya tanıtmamıştı. Neymiş, ben bir yüz karasıymışım! Büyük dedelerim aslen Mardinliydi fakat ben doğma büyüme İstanbulluydum. Erkek olmayışım bile onlar için gurur kırıcı bir şeydi. Bir diğer neden ise dilsiz olmamdı. Annemi on yaşımda kaybettiğimden beridir konuşmuyordum. Tıbbi olarak hiçbir açıklaması yoktu. Sağlığım konuşmak için elverişliydi ama dilim bağlanmıştı sanki, kelimeler dudaklarımdan dökülmüyordu. “Şöyle söyleyeyim güzel kızım, evleneceksin.” Gözlerim irice açıldı ve oturduğum sandalyeden fırlayıp kafamı iki yana salladım. Bu tepkim onu daha keyiflendirdi. Yaslandığı kapıdan sırıtarak bana bakmaya devam etti. “Mardin’in en zengin ağasının oğluyla hem de. Bizim şirkete ortak olacaklar. Bana, eğer oğluna hayırlı sessiz sakin bir kız bulursa bizimle ortak olmayı kabul edeceğini söyledi. Oğlu yani Küçük Ağa’nın karısı çocuğu olmadığı için kendini asmış. Oğlu da çıkan dedikodular nedeniyle hiç tanımadığı biriyle sadece evleneceğini söylemiş. Karısı öleli üç ay olmuş daha yeni ikna edebilmişler tekrar evlenmeye. Eh, tek erkek çocuk. Onlara bir erkek evlat verirsin artık değil mi? Hoş, annen bana veremedi ama belki sen kocana verirsin.” Söylediği her cümle etime mızrak gibi saplandı, nefes almakta zorlandım. Kafamı yine şiddetle iki yana salladığımda yüzünde ki gülümseme söndü. “Boşuna kafanı sallama. Al sana kurtuluş bileti. Kıyafetlerini hazırla, hafta sonu tanışma için Mardin’e gidiyoruz.” Gözlerimden yaşlar usul usul süzüldü. Ben Mihrimah Çelebi. Hayatım bir kuş gibi kafeste geçti. Şimdi ise beni kurtuluş bileti diye bir Ağa’nın önüne atacaklar ve dilsizliğimle beni ezeceklerdi. Bu bir kurtuluş mu yoksa ölüm müydü? Konak Kara yazı gibi bağlanmıştı terk edilmem alnıma. Herkes dalga geçer olmuş, herkes arkamdan atıp tutar olmuştu. Kimisi, kim alır bu dilsizi dedi kimisi adam yattı kalktı hevesini aldı şutladı dedi. Erkeğin hiçbir vasfı yoktu ya! Olan kadına oluyor tabi. Erkek hep namuslu, hep aklanır ama kadına yapılınca bir kere o kara leke hep izi kalır. Gözyaşlarım eşliğinde valizimi toparlarken beni kendine misafir eden odama baktım. Bu odada çok hasta oldum, çok kez ağladım ve çok kez ölmek istedim yine de bana yoldaş oldu, sırdaş oldu, arkadaş oldu. Tüm iyi ve kötü anılarım buradaydı ve artık burayla bir bağımın kalmayacağını bilmek tuhaf hissettirdi. Aslında babamdan kurtulacağım için sevinmem gerekliydi ancak ben evliliğe düşman olmuştum. Erkeklerden nefret eder olmuştum. Nasıl başka bir adamın koynuna girecektim ki kalbimde ki yara hala tazeyken? Benden çok şey istiyordu babam. Ben ona annemin emanetiydim hiç mi saygısı yoktu bu emanete? Neye saygısı vardı ki ona olsun! Şeytanın kalfası falan olmalıydı babam başka bir açıklama bulamıyordum. İç çeke çeke eşyalarımı toplayıp odadan dışarı çıkarken tüm bedenim zangır zangır titriyordu. Babam ıslık çalarak yanaklarına krem sürerek lavabodan çıktı ve yanıma gelip sırıtarak alnını öptü. “Aferin, kedi olalı bir fare tuttun.” Dediğinde şaşkınlıkla yüzüne baktım. Bu zamana kadar bırak alnımdan öpmeyi bir kez bile tenime değmemişti şimdi ise para uğruna girdiği şu hallere bak gerçekten yazık... Hastalandığımda bile asla yanıma gelmez beni resmen ölüme terk ederdi. Bense kendi kendime ateşimi düşürmeye çalışırdım. Bana hiçbir güzel duygu yaşatmadığı için ondan çok ama çok nefret ediyordum. Boş boş yüzüne baktığımda kapının önünde bekleyen adama valizlerimizi aldırttı ve yine ıslık çalarak evden çıktı. Gözlerim dolu dolu burnumu çekerek bende evden peşinden çıktım. Şimdi ne yapacaktım? Daha doğrusu bana ne yapacaklardı? Törelerde kadının hükmü yoktu beni yılanın başını ezer gibi ezeceklerdi, biliyorum. Mardin’e gelene kadar ağladım içli içli. Ağlayışlarım babamın umrunda olmadı tabi. Konağın önüne gelirken arabanın içinde sertçe kolumu tuttu. “Bana bak, zorlamayı kes. Asım Ağa iyi bir ağadır yat kalk şükret onun gelini oluyorsun diye. Adam seni sevmez zaten sevilecek bir tipin de yok ya neyse. Kaynanan Zeliha’dan biraz çekeceksin ama umrumda değil. Ne b*k yersen ye burda bana laf söz getirtme! Zaten dilin de yok anca çocuk yapmaya yararsın sen.”Bana ettiği hakaretler öyle çok kanıma dokundu ki kalbim deli gibi sıkıştı ama bunu bile belli edemeyecek kadar ifadesizdim. Ben neşe dolu, yeri gelince asi olan bir kızdım ama benden bütün duygularımı çalmışlardı. Sevda konağın önünde indiğimizde kenarında ki Şahin logosuna takıldı gözüm. Şahindağ... Kimlerdi, nasıl biriydiler hiçbir fikrim yok. Biz de buralı olsak da hiçbir bağım olmamıştı. “Şimdi büyük dedenler gelecek, onlara da saygılı davran. ”Dedemler, amcamlar, kuzenlerim hiçbirini tanımıyordum çünkü babam sağ olsun hiç biriyle bağ kurmama izin vermemişti. Onun için her daim utanç kaynağı olmaktan öteye gidememiştim ne yazık ki... Sanki kız doğmak benim suçummuş gibi! Anlaşılan hiç biyoloji dersi almamış. Cinsiyeti belirleyenin erkek olduğunun ya farkında değildi ya da umrunda değildi biyolojik kavramlar. Dolan gözlerimden yaşlarımı akıtmamak için ifadesiz kalmayı başardım ve sadece başımı salladım. Ben bu saatten sonra yaşayan bir ölüydüm artık. O gün o kazada keşke bende ölseydim de bunları görmeseydim! Babamın beni bir mal gibi sattığını, beni düşmanı gibi gördüğünü, benden nefret ettiğini görmeseydim keşke . İç çeke çeke arabadan indiğimde karşı taraftan gelen başka bir araba yanımızda durdu ve arkasından gelen arabalar da aynı şekilde. Resmen bir aşiret gelmişti. Dedemler olmalıydı. Herkes arabadan inerken dedemi gördüm. Sert yüz hatları, sert bakışları ile ben acımasızım diye bağırıyordu adeta. Onun ürkütücü ve acımasız biri olduğunu daha önce kuzenlerim aralarında konulurken duymuştum zaten. Zira babam da ondan çok korkardı. “Babam!” dedi babam koşarak yanıma gidip boynu bükük bir şekilde elini öperken. Ceketini de önünde iliklemişti. Dedem onun sırtına bir iki tane vurdu. “Hoş geldin oğul. Bu iş güzel olacak.” Dedi keyifle. Herkesin tek düşündüğü para pul şöhretti. Sonuçta Mardin’in en zengin ağasına kız veriyorlardı. Onlar için bunlar önemli detaylardı. Detaylar da boğulmak üzereydim. Hayat beni genel olarak boğuyordu. Dedemin elini öpüp amcamlara döndüm ve onların da elini öptüm. Kuzenlerim ile de selamlaştık ama hepsi umursamaz bir şekilde bana bakıyordu. Biri hariç. Adını Havin olarak hatırladığım kuzenim bana öfke ve nefretle bakıyordu. Neden öyle bakıyordu ki anlam vermemiştim. Ona ne yapmıştım ki ben? Neden bana nefretle bakıyordu? Herkes bana acıyarak bakıyordu ben acınacak ne yapmıştım ki? “Seni alacak birini bulduğun için şanslısın.” Diye dalga geçti Havin benimle. “Ama bunu Hazar ile yapmak zorunda mıydın?” Sesi öfke doluydu. Şimdi derdi anlaşılmıştı. Derdi Hazar denilen adamdı. Yani yakında kocam olacak adam. Sertçe yutkundum. “Havin! Bu konuyu konuşmuştuk kızım!” dedi Elif Yengem. Sesi sertti ve bana da sinirle bakıyordu. Sanki bu benim suçumdu? Ben mi evlenmeyi istemiştim sanki? Aksine istememiştim bile ama yine her zaman ki gibi suçlu hep bir kadındı ve suçlayan da aynı şekilde başka bir kadındı. Gerçekten çok yazık ne desem ne düşünsem boştu onlar için. Bende aile diye bir şey olsaydı zaten babam yıllarca beni kafes gibi odaya kapatmazdı. Sadece okul okumama izin vermişti dışarıda arkadaşlarımla buluşmama bile müsaade etmezdi çok nadir sevgilimle takılırdı. Boş bakışlarımı onların üzerine gezdirdim. “Şuna baksana anne! Hazar bunu ne yapsın sanki yaşayan ölü! Bir de dilsiz. Baştan aşağı kusurlu!” “Öyle deme kuzen belki yatakta iyidir.” Diye bu sefer Bedirhan benimle dalga geçti. “Yatakta iyi olsaydı kocası olmak üzere olan adam bunu masada terk eder gider miydi?” Hiçbir şey koymamıştı da bu söylediği ağır koymuştu. Gözlerim hızla dolarken bu sefer dedem araya girdi. “Yeter! Benim yanımda nasıl böyle hadsizce konuşursunuz? Dayağımı özlediniz galiba!” Hepsinin sesi kesildi. İlk kez dedeme minnet duydum çünkü daha fazla onların sesini duymak istemiyordum. “Hadi! Yürüyün içeri. Bizi beklerler.” Dedi dedem ve öne geçip ellerini arkadan birleştirip tesbihini çeke çeke konağın kapısına girdi. O sırada konakta bir bağırış kopmuştu. Gür sesli bir adam bağırdı. “Yeter ana! Dilsiz bir kadını bana karı ettiğin yetmedi bir de beni işimden mi edeceksin? İşlerime karışma benim!” Kim olduğunu kullandığı kelimelerden anlamak mümkündü tabi. Müstakbel kocam ! Anlaşılan, hayatım boyunca hiçbir yerde istenmeyecektim . Gerginlik İçim yangın yeriydi ancak i***e su serpen yoktu. Sanki dünyada ki herkes bana düşmanmış gibi geliyordu. Neden kimse beni sevmek için çabalamıyordu? Sevilmeyecek kadar kötü ne yapmıştım ki ben? Bunları düşünmek bile gözlerimi doldurmuştu. Dedem konağın kapısını çalıp geri çekildi ve kapılar kısa süre sonra ardına kadar açılmıştı. Karşımda, başka aşiret mensupları vardı. “Hoş geldiniz Sadullah Ağa.” Dedi bu konağın ağası olan Asım Ağa. Gözlerim onun sert çehresinde gezindi. Sert yüz hatlarından ziyade sakin ve anlayışlı ifadeleri vardı. Babam Mardin’in en merhametli ağası demişti onun için. Gerçekten öyle miydi? Bana da merhametli olur muydu? “Hoş bulduk Asım Ağam. Nasılsınız? Allah konağınıza zeval vermesin.” Dedemin sesi öyle keyifliydi ki sanki alım satım yapacakmış gibi heyecanlıydı. Gözüm bu esnada en arkada olan küçük bir kız çocuğuna takıldı. Gülümseyerek bana el salladığında buruk bir tebessüm ile ona göz kırptım. Asım Ağa’nın arkasında olan erkeklere baktım ama kocam olacak adam hangisi acaba diye düşünürken hiçbiri bana o havayı vermedi. Burada değil miydi? “Buyrun, içeri geçelim.” Dedikten sonra bizi konağın merdivenlerinden yukarı çıkardı ve geniş bir odaya getirip şiltelere oturttu. Burası çok kalabalıktı en son ne zaman bu kadar büyük bir kalabalığın içeresinde oldum bilmiyordum bile. Herkesin gözleri bizim sülalenin kızlarındaydı. Muhtemelen hangisi gelin diye düşünüyorlardı. “Hangisi gelin kızımız?” dedi annesi olarak tahmin ettiğim kadın. Babam adı Zeliha demişti. Kadının gözleri Havin’in üzerinde dolaştı. “Sen misin? Maşallah pek de güzelsin.” Benden tarafa bakmıyordu bile. Çirkin bir kız sayılmazdım ancak babam bana çok yemek vermediği için çok zayıftım. Bu nedenle yüzüm çökmüştü biraz. Havin’in yüzünde egoist bir gülümseme oluştu. “Gelininiz olmak isterdim tabi ama ben değilim Zeliha Xanım. Kuzenim Mihrimah gelininiz.” Diyerek acınası bir şekilde bakışlarını bana çevirdi. Zeliha Hanım’ın gülen yüzü beni görmesiyle soldu. Beni baştan aşağı süzerken yüzünü buruşturmamak için çaba sarf ediyordu. “Pek de zayıfmışsın. Hiç mi ekmek yemedin kızım?” diye sorduğunda babam ile göz göze geldik. Hemen olaya el attı. “Yemek yemeyi pek sevmez.” Dediğinde alayla gülmek istedim. Hayır, yalan söylüyordu. Ben yemek yemeyi severdim ama bana bir tas çorbadan başka yemeği hak görmeyen bir babam vardı! Nasıl kilo alabilirim ki? “Oğlum Hazar sevmez zayıf kız. Artık mecbur yiyip kilo alacaksın.” Dediğinde boş boş yüzüne baktım. Neden bir erkek için kilo almak zorundaydım ki? Beni kabul eden olduğum gibi kabul etmeliydi ancak onlar da öncelik her zaman erkeklerin istekleriydi! “Alır alır, merak etmeyin.” Dedi babam keyifle. Şu an ondan mutlusu yoktu. “Damat bey nerde?” dedi dedem merakla etrafa bakarak. Asım Ağa mahcup bir şekilde dedeme baktı. “Gelir birazdan. İşlerden ötürü biraz canı sıkkındı da onun kusuruna bakmayın. Yoğun bu aralar.” Bunun yalan olduğunu hepimiz sezmiştik ama ben hariç kimsenin umurunda değildi tabi. Daha kocam olacak adam kimdi bilmiyordum bile. Belki de yaşlı bir adamdı nereden bileceğim? Gerçi bunun bir önemi yoktu değil mi? Benim isteklerinin hiçbir zaman önemi olmamıştı. Hayatımda bir kez babam istediğim kişiyle olmama izin verdi o da b*k olmuştu. O gün kırılan sesimi açarak bas bas bağırmak istedim ama dilim varmamıştı tabi. Ama bir gün konuşacaktım, biliyorum. “Önemli değil, iş adamı olmak kolay değil tabi. Hazar bey oğlum işleriyle adından çok bahsettirdi kendini Mardin de.” Annesinin göğsü bu laflar üzerine kabardı. Bu sırada genç bir delikanlının gözleri benim üzerimdeydi. İlgiyle bana bakıyordu. Yakışıklı bir delikanlıyı muhtemelen aynı yaşlardaydık. “Öyledir, çalışkandır oğlum.” Dedi annesi gururla ve sonrasında sohbet etmeye başladılar. Tabi ben bu sohbetin dışındaydım zaten konuşamıyordum da nasıl sohbet edecektim ki? Hiçbirinin işaret dili bilmediğine de emindim. Belli bir süre boş boş muhabbet edildi. Daha doğrusu benim anlamadığım muhabbetler. Ben sıkılmış bir şekilde etrafa bakarken kapıdan boylu poslu yakışıklı bir adam girdi. Üzerinde takım elbise vardı ve çok asil görünüyordu. Gözleri kısa bir an bana uğradı sonrasında ise dedemlere baktı. “Hoş geldiniz ağam, kusura bakmayın geciktim.” Dedi sert ve tok sesiyle. Oldukça gergin ve sinirli görünüyordu. Siniri benimle evleneceğine miydi yoksa dedikleri gibi işine mi? Dilsiz olmam sonuçta onu sinirlendiren bir etkendi, girmeden önce duymuştum dediklerini. “Estağfurullah. Gel otur hele, biraz konuşalım.” Dedi dedem omuzlarını gere gere. Öyle kasıntılardı ki onlara bakarken bile midem bulanıyordu. Umarım kendi ailemden daha beter çıkmazdı bunlar da. Onlar kadar beterine henüz rastlamamıştım da. İsminin Hazar olduğunu öğrendiğim yakışıklı adam 1.90 boyunda ve heybetliydi. Geçip babamların yanına kuruldu. “Gelinin olacak kızım Mihrimah.” Diyerek benimle tanıştırdı babam Hazar’ı. Kalbim heyecanla atarken acaba ne tepki verecek diye merakla yüzüne baktım ama o benden tarafa bakmadı bile. Bu biraz incitmişti. “Kısa sürede evlilik işleri halledilsin bu iş de aradan çıksın.” Dedi Hazar gergince. Dedem gerginliğini fark etmiş olmalı ki çok uzatması. Yoksa maazallah talih kuşu kaçardı! “Tabi oğul, sen nasıl istersen. Yarın düğün hazırlıklarına başlayalım istersen?” Hazar öfkeyle kafasını kaldırdı. “Düğün mü? Düğün falan yok. Ben bir kere evlendim zaten. İkinci karıya, hele ki nikâh masasında bırakılmış kadına ne düğünü yapacağım? Elalem ne der?!” demesiyle kalbime büyük bir acı oturdu. Ağlamamak için ne kadar dirensem de gözümden bir yaş firar etti, yanaklarımda yollar çizerek avcumun içine damladı. Başımı yere eğdim. Zaten yaraydı bu mevzu i***e şimdi başkasının ağzından duymak beni daha da beter hale sokmuştu. Kafamı bile kaldıramıyorum hüngür hüngür ağlarım korkusuna. Yakışıklıydı ama vicdan yoksunuydu bu adam! Belki de karısı çocuğum olmamaktan ziyade bunun vicdansızlığından intihar etmişti. “Hazar! Laflarına dikkat et.” Diye kızdı babası Asım ona. Bizimkilerin demesi gerekeni babası demişti. Babasına içim ısınmıştı. Anlaşılan bu konakta en çok onu sevecektim. “Yanlış mı söylerim baba? Hepsi doğrudur.” Diye kızdı babasına Hazar da. “Düğün olacak! Büyük bir düğün olmasa da olacak.” Babasının sesi netti ama bu Hazar’ın umrunda değildi. “Sırf sen istediğin için evlenmeyi kabul ettim ama daha fazla beni zorlama baba! Olmayacak diyorsam olmayacak. Beni daha fazla delirtmeyin çeker giderim bir daha yüzümü de göremezsiniz!” sesi öyle gür çıkıyordu ki irkildim. Benim yüzüme bile bakmıyordu sanki kabahat benimmiş gibi. Babası mağlubiyetle omuzlarını indirdi. “Peki, yarın nikahınız kıyılır o zaman.” Ve Hazar, hiç beklemediğim bir cümle kurdu. “Şimdilik sadece imam nikahı kıyılacak. Eğer çocuk vermezse kapının önüne koyarım. Bana ne zaman oğul evlat verirse resmi nikah kıyarım.” İşte bu, acımasızlığın alasıydı. Herkesten nefret ediyordum ama en çok da ondan! Ben bu adamla nasıl gerdeğe girecektim?
Sevdiğim adam beni nikâh masasında terk etti. Ertesi gün babam karşıma geçti. “Hazırlan,” dedi.“Mardin’e gelin gidiyorsun.” … “Benden çocuk doğuracaksın,” dedi ilk gecemizde. “Benimle sadece yatak arkadaşı olabilirsin.” Sesi soğuktu. Acımasızdı. “Benden kocalık bekleme.” Dudaklarım titredi. Konuşamadım. “Kalbimde başka bir kadın var,” dedi gözlerime bile bakmadan. “Bu evde sadece yatağımda olacaksın. Kalbimde değil. Nikâh kıydık diye sana âşık olacağımı mı sandın?” O an anladım. Bu evlilik bir kader değil, bir anlaşmaydı. ------ Tanıtım Töreye kurban gitmiş bedenim acıyla sarsıldı.“Seninle sadece yatak arkadaşı olabilirim. Gerçek bir kocalık bekleme benden!” dedi acımasızca. Gözlerimden bir damla yaş aşağı süzüldü. “Benim kalbimle başka bir kadın var. Bu evde sadece yatağımda olabilirsin, kalbimde değil. Evlendik diye sana aşık olacağımı zannetme!” *** Ellerim öyle çok terliyordu ki bunun korkudan olduğunu biliyordum sadece. Karşımda bana pişmiş kelle gibi bakan kişi babamdan başkası değildi. Sanki ben kızı değil de düşmanıydım, neden benden bu kadar nefret ediyordu ki? Sırf anneme benzediğim için mi? Bu benim suçum muydu? “Artık senden kurtulacağım.” Dediğinde kalbim korkuyla kasıldı. Bu ne demek oluyordu? Beni öldürecek miydi? Evde, odamda yıllardır hapis halindeydim. Babam çok zengin bir iş adamı olsa da beni asla çocuğu olarak camiaya tanıtmamıştı. Neymiş, ben bir yüz karasıymışım! Büyük dedelerim aslen Mardinliydi fakat ben doğma büyüme İstanbulluydum. Erkek olmayışım bile onlar için gurur kırıcı bir şeydi. Bir diğer neden ise dilsiz olmamdı. Annemi on yaşımda kaybettiğimden beridir konuşmuyordum. Tıbbi olarak hiçbir açıklaması yoktu. Sağlığım konuşmak için elverişliydi ama dilim bağlanmıştı sanki, kelimeler dudaklarımdan dökülmüyordu. “Şöyle söyleyeyim güzel kızım, evleneceksin.” Gözlerim irice açıldı ve oturduğum sandalyeden fırlayıp kafamı iki yana salladım. Bu tepkim onu daha keyiflendirdi. Yaslandığı kapıdan sırıtarak bana bakmaya devam etti. “Mardin’in en zengin ağasının oğluyla hem de. Bizim şirkete ortak olacaklar. Bana, eğer oğluna hayırlı sessiz sakin bir kız bulursa bizimle ortak olmayı kabul edeceğini söyledi. Oğlu yani Küçük Ağa’nın karısı çocuğu olmadığı için kendini asmış. Oğlu da çıkan dedikodular nedeniyle hiç tanımadığı biriyle sadece evleneceğini söylemiş. Karısı öleli üç ay olmuş daha yeni ikna edebilmişler tekrar evlenmeye. Eh, tek erkek çocuk. Onlara bir erkek evlat verirsin artık değil mi? Hoş, annen bana veremedi ama belki sen verirsin.” Söylediği her cümle etime mızrak gibi saplandı, nefes almakta zorlandım. Kafamı yine şiddetle iki yana salladığımda yüzünde ki gülümseme söndü. “Boşuna kafanı sallama. Al sana kurtuluş bileti. Kıyafetlerini hazırla, hafta sonu tanışma için Mardin’e gidiyoruz.” Gözlerimden yaşlar usul usul süzüldü. Ben Mihrimah Kaya. Hayatım bir kuş gibi kafeste geçti. Şimdi ise beni kurtuluş bileti diye bir Ağa’nın önüne atacaklar ve dilsizliğimle beni ezeceklerdi. Bu bir kurtuluş mu yoksa ölüm müydü? Nikah Masası Mihrimah Kaya/ Nikah Günü Hayat, avuçlarımıza tüm iyilikleri ve kötülükleri bırakıp biz ise onları ayırmakla uğraşırdık. Avuçlarımın içerisine bırakılmış iyilikleri bir kefeye, kötülükleri başka kefeye koydum. Şimdi ise ikisinin ortasında yürüyor gibiydim. Gelinliğim içerisinde öyle heyecanlı, öyle mutluydum ki sanki kimseler bozamazdı mutluluğumu. Heyecanım bir çocuktan farksızdı. Zira bugün benim en mutlu olduğum gün aynı zamanda en çocuksu olduğum gündü. Aynada ki yansımama bakıp gülümsedim. Sevdiğim adamla evleniyordum. Oğuz Atasoy ile. Üniversiteyi beraber okumuştuk. Babam benden haz etmese de Oğuz’un ailesi market zincirlerinin sahibi olduğu için işine gelmişti bu evlilik. Hem benden de kurtulmuş olacaktı, bir taşla iki kuş! Ben ise mutluydum çünkü üniversite de ona olan aşkımı herkes bilirdi. Beni konuşma engelli olmama rağmen kabul eden tek adamdı. Bu devirde kim kalmıştı ki böyle güzel seven? O ela gözleri, pırıl pırıl gülümsemesi ile aşık olunmayacak gibi değildi. Oğuz çok yakışıklı bir adamdı, etrafında onlarca kız olmasına rağmen beni seçmiş olması kalbimi daha da sıcacık yapıyordu. Üç yılın sonunda nihayet evleniyorduk. Tek yakın arkadaşım olan Hilal, bugün de beni yalnız bırakmıyordu. “Çok güzel oldun prensesim.” Dedi iç geçirerek. “Peri kızı gibisin, nasıl bu kadar duru güzelliğin var anlam veremiyorum.” Dedi hayran hayran. Bu benzetmesi üzerine utangaç bir gülümseme gönderdim ona. O kadar heyecanlıydım ki sanki kalbim yerinden çıkıp ayaklarımın dibine düşecek gibiydi. Ellerim titriyor, bu muttu an için başım dönüyordu. “Hadi kızlar!” diye bağırdı Oğuz’un arkadaşı Cem. Bunun üzerine daha da heyecanlandım tabi ki. Hemen gelinliğimin eteklerinden tutup kapıya yürümeye başladığımda Hilal önümden yürüyordu. Kapı açıldı, Oğuz ile göz göze geldik. Bana samimi, her zaman tanık olduğum sıcak bir gülümseme ile bakıyordu. “Çok güzel olmuşsun.” Diye fısıldadı dibime girip alnıma bir öpücük bırakırken. Biraz tedirgin di bakışları neden böyleydi anlam veremedim ama heyecanına verdim. İşaret diliyle ona karşılık verdim. Sırf benim için işaret dili öğrenmişti ve bu en büyük lütuftu benim için. “Teşekkür ederim, sen de çok yakışıklı olmuşsun.” Gerçekten de öyleydi. Takım elbisesinin içerisinde muazzam görünüyordu. Saatler sonra onun kolları arasında olacağım hayali ile içim kıpır kıpırdı. “Teşekkür ederim, konukları bekletmeden hadi gidelim.” Ona ayak uydurup koluna girdim ve birlikte merdivenlerin başına geldik. Aşağıda onlarca insan vardı. Sosyete camiası gerçekten fazla kalabalıktı. Onları gördükçe daha çok elim ayağıma dolaşıyordu. “Sakin ol, bitecek her şey birazdan.” Dedi gergince. Bana diyordu ama kendinden haberi yoktu. Fazla gergindi. Belki de bana söylerken aslında kendini rahatlatıyordu. Merdivenlerden inerken kopan alkış tufanı ile dudaklarımı ısırıp gülümsedim. Konuşamıyordum belki ama mimiklerim zaten benim yerime konuşuyordu. Nikah masasına geldiğimizde alkış tufanı devam ediyordu. Nihayet oturduğunda babamın sahte gülümsemesini gördüm. Bir an modum düşecek gibi olsa da ona aldırış etmedim. En çok da babamdan kurtulacağım için mutluydum! Nikah memuru bize gülümseyip konuşma yaptı. Ardından ise iş o malum soruya geldi. “Yaptığımız araştırmada evlenmenizde bir sakınca görülmemiştir. Bana verilen yetki ile sizi evlendirmek için görevlendirildim. Sayın Musa Kızı Mihrimah Kaya; Fehmi oğlu Oğuz Atasoy’u, İyi günde kötü günde, sağlıkta hastalıkta , zenginlikte , yoksullukta, sonsuza kadar sayıp severek , kimsenin etkisi olmadan eşin olarak kabul ediyor musun?” Parıldayan gözlerimi yakın zamanda kocam olacak adama çevirdim ve kafamı sallayarak aynı zamanda işaret diliyle, “Evet!” dedim. Cevabım üzerine herkes alkışlamaya başladı. Bu sefer nikah memurunun gözleri Oğuz’a döndü. “ Sayın Fehmi oğlu Oğuz Atasoy; Musa kızı Mihrimah Kaya’yı, İyi günde kötü günde, sağlıkta hastalıkta , zenginlikte , yoksullukta, sonsuza kadar sayıp severek , kimsenin etkisi olmadan eşin olarak kabul ediyor musun?” Oğuz duraksadı, gözleri kalabalıkta birini arıyor gibiydi ve sanki bulmuş gibi aniden gözleri parladı. Baktığı yere baktığımda sarı saçlı alımlı bir kadın gördüm. Bizden birkaç yaş büyüktü. O an Oğuz hiç beklemediğim bir cevap verdi. “Hayır! Kabul etmiyorum.” Gözlerim irice açıldı, tüm mutlu ifadem bin parçaya ayrıldı. Bu da ne demek oluyordu böyle? “Anlamadım?” dedi nikah memuru da benim gibi şaşkınlık içerisinde. “Duydunuz, kabul etmiyorum. Ben başkasını seviyorum. Üzgünüm Mihrimah. Sen çok iyi bir kızsın ve bunları hak etmiyorsun ancak ben sesini duymadığım biriyle yapamam. Seninle önce iddia üzerine sevgili oldum sonradan çok tatlı bulduğum için devam ettim. Açıkçası senden hoşlandım da ancak geçen yaz tatilinde Selin ile tanıştım ve ona aşık oldum. Eğer bugün gelmeseydi seninle evlenmeye razı olacaktım ama geldi işte. Demek o da beni seviyor. Sana hayatında başarılar, tekrardan özür dilerim.” Diyerek nikah masasından kalktı ve o sarılın kadına doğru koşmaya başladı. Onun ailesi arkasından bağırırken kimseyi umursamadı. Benim ise başımdan aşağı kaynar sular döküldü, ocağına sanki ateş düştü. Gözlerim doldu, elimi acıyan kalbime götürdüm. Babam ile göz göze geldiğimde bana nefretle baktı. Bu bakışı biliyordum, bir şeyi beceremedim! Bakışlarıydı. Gözümden yaş süzülürken o anın verdiği hayal kırıklığı ve şok etkisiyle bilincimi yitirdim. Önce aldatıldığımı öğrendim, sonra da kocam olacak adam beni nikah masasında terk etti. Hayat, elimden tüm şanslarımı almıştı. Beni babama mecbur kılmıştı. Peki ya ikinci bir şans kapımı çalacak mıydı? İntihar İpi Hazar Şahindağ/ İntihar Günü Önüme altın tepsiyle sunulmuştu acı, yıpranmışlık ve bitmişlik hissi. Ne zordu doğu törelerine ayak uydurmak öyle değil mi? Aylardır karım sırf çocuk olsun, törenin istediği olsun diye kendini paralıyordu. Benim onca itirazlarımı kimse umursamıyordu. Çocuğumun olup olmaması benim için şu an çok da önemli değildi. Ben sadece sevdiğim kadın ile hayatıma bakmak istiyordum ama mümkün mü? Asla. “Ben gidiyorum, istediğin bir şey var mıdır?” dedim camın önüne çöreklenmiş karım Berivan’a bakarak. Yazmasını düzeltip bana döndü, saatlerdir kara kara o pencereden dışarı bakıyordu. Onun görüp de bizim göremediğimiz ne var o pencerenin önünde bende anlamış değilim ama artık beni dinlemediği için bir şey de demek istemiyordum yoksa bu sefer iyice sinirlerim gerilecekti ve aramızda son zamanlarda hiç eksik olmayan o kavga yine çıkacaktı. “Yok.” Dedi soğukça. Esmer teni bugün gözüme fazla beyaz mı geliyordu? Ben mi yanlış görüyordum bilmiyorum ama kahverengi gözlerine bakıp iç çektim ve dışarı çıktım. Kahveye gidecektim ağaların yanına. Bir süredir şirket işleri için onların yanına gidiyordum, iyice bir şeyler öğrenmek için. Babam artık işleri ele almamı istiyordu. Büyük abim dört ay önce töreye kurban gitmişti. Sırf kan davası uğruna onun canına kıymışlardı. Töre büyükleri şimdilik bizi susturmuş olsalar da ne zamana kadar susturabileceklerdi ki? Abimin intikamını günün birinde alacaktım. Kahveye geldiğimde babamın çoktan geldiğini gördüm. Bugün de hava epey kapalıydı anlaşılan yağmur yağacaktı. “Gel oğul. Biraz şu yeni sözleşmelere göz at.” Diyen babam Asım’ın yanına oturup ağalara selam verdim. Dediği gibi sözleşmelere göz atmaya başladığımda Atasoy aşiretinin ağası olan Sidar başımda ot gibi bitti. Kendisinden gram haz etmezdim keza o da benimle aynı duyguları paylaşıyordu. Geçmişte sevdiği kız bana aşık oldu diye beni suçlayıp durmuştu. Bir zamanlar yakın arkadaştık ama şimdi düşman sayılırdık. “Sen bunlardan anlar mısın be çapkın ağa?” diye bana laf soktuğunda bir sabır çektim. “Senden daha çok anladığım kesin.” Bana eskiden ne yazık ki Çapkın Ağa derlerdi. Gençliğini nirvanalarda yaşamış kişilerden biriydim. Üniversiteyi İstanbul’da okuduğum için de biraz aileden uzak olmanın verdiği etkiyle çapkınlıklar yapmıştım. Adım da bu civarda Çapkın Ağa’ya çıkmıştı. Sidar kulağıma eğilip fısıldadı. “Elinden en sevdiğin şeyleri alacağım , çünkü sen benim sevdiğimi aldın. Yaz bunu bir kenara!” dedi ve bir hışım yanımdan çekti gitti. Arkasından bir süre boş boş baktım bir gün elimde kalacaktı ya neyse. O gün bugün değil anlaşılan. Bir süre babamın verdiği belgeleri inceleyip uygun anlaşmalara göz attım. Bu esnada üzerimde bazı gözler hissediyordum. İnsanlar benden çekinirdi. Çünkü ben aynı zamanda karanlık işlerde de parmağı olan biriydim. Mardin’e giren çıkan silahların sorumluluğu bendeydi. Aynı zamanda ülke çapında da birçok yerle iletişimim vardı. Kahvede işim bittikten sonra içimdeki sıkıntıya anlam veremeyerek konağın yolunu tuttum. Normalde bu kadar erken eve gelmezdim ama içimde ki dürtü beni eve götürüyordu. Konağın avlusuna geldiğimde annem Zeliha huysuz yüzüyle bana baktı. “Senin kısır karın çıkmadı bugün odasından yine depresyonda herhalde bak hele şuna.” Sabır çekip merdivenlere yöneldim. Berivan’ı bana annem almış olmasına rağmen kısır olduğunu öğrendikten sonra resmen onu küçümser olmuştu. Zaten hiçbir haltı da beğenmezdi annem o da ayrı konu. Midyat annemden çok çekmişti... Odaya girdiğimde onu içeride göremedim. Sonra banyonun ışığının yandığını gördüm ve kapıyı çaldım. “Berivan Xanım müsait misin?” Ses yoktu. Bir kez daha duymamıştır diye düşünüp tekrardan kapıyı daha sert bir şekilde çaldım ama yine geri dönüş sadece sessizlik oldu. “Benden günah gitti!” diyerek kapıyı açtım, elim kapı kolunda kaldı. Karım, önümde cansız bedeniyle sallanıyordu. Dizlerimin bağı çözüldü, yere dizlerimin üzerinde düştüm. Boğazımda ki düğümler beni boğmaya başladığında avazım çıktığı kadar bağırdım. “Berivan!!” Ve karım, çocuğumuz olmuyor diye kendini asarak öldürdü... Ben ise bana bıraktığı büyük travma ve aşk acısıyla sınandım. Hayat beni tam kalbimin ortasından vurmuşken yeniden ayağa kalkabilecek miydim? O kurşunu oradan çıkarabilecek miydim? Peki ya hayat bana ikinci şansı verecek miydi? Küçük Ağa Hazar Şahindağ/ Aşiretin küçük ağası: “Evlenmek istemiyorum dedim! Anlamaz mısınız siz hiç laftan?” diye haykırdı avlunun ortasında Hazar. Babası Asım Ağa kaşlarını çatıp, “Oğlum inat etme! Ailemize bir erkek torun lazım. Evlenmen gerekiyor bırak artık Berivan’ın yasını!” diye çıkıştığında Hazar bedeninde baş gösteren öfkenin kurbanıydı. Eline geçen vazoları avlunun ortasına fırlattığında konağın tüm çalışanları ona korku içinde bakıyordu. Kalbine kor ateşleri düşmüştü de kimse onu anlamıyordu. Acısı daha tazeyken ondan istedikleri şeyi aklı almıyordu. “Acıma bile saygınız yok sizin! İnsanlığınız öldü mü? Nerede o tüm Midyat’ın en merhametli ağası dediği adam? Bu mu senin merhametin?” Oğlunun lafları üzerine Asım Ağa iyice gerildi. Kalbi sıkışmaya başlıyordu. Tüm Mardin’in dilinde onlar vardı. Önce büyük oğlunu kaybetti, sonra gelinini. Gelinin de adı kısır kadına çıkınca hep dalga geçilen o oldu ama kimse onun omuzlarında ki yükü bilmiyordu tabi. Davulun sesi herkese uzaktan hoş geliyordu. “Ben çok mu mutluyum sanıyorsun oğlum? Sana aşkından vazgeç demiyorum sadece bir torun istiyorum çok mu? Kahveye gitmeye utanıyorum artık. Herkes bana sen ne biçim ağasın bir oğluna söz bile geçiremiyorsun dedikleri halde ben sen üzülme, sen kırılma diye tüm lafları hep yuttum ama yeter artık. Berivan’ın kısır olması aşiretimize yeterince gölge düşürdü. Gelinimi bende severdim ölsün ister miydim? Kuma almış gibi düşüneceksin.” Onlar için bunlar normaldi. Kuma almak, Kan davası uğruna birilerini öldürmek ve niceleri. Ne yazık ki doğunun kanunları kafa ağrıtıcıydı. Hazar ise buralardan nefret eder hale gelmişti. “Onları diyeni getir karşıma da kafasına sıkayım! “ “Kafaya sıkmakla çözülüyorsa her şey ben kendi kafama sıkayım da bu şeyleri duymayayım!" Diye bağırdı en sonunda Asım Ağa. Kalbi daha fazla sıkışmaya başlıyordu. Hazar takım elbisesinin kravatını çekiştirdi. Daha yeni şirketten gelmiş kafasını sikmeye başlamıştı sevgili ailesi. Zaten şirkette yeterince sorun, personel eksiliği vardı bir de bunlarla uğraştığı için daha da öfkeleniyordu. “Abim öldü diye niye her şeyin faturası bana kesiliyor baba? Neden bu aileye bir erkek evlat getirmek zorundayım? Yeni gelecek olan kadının erkek doğuracağı ne malum?” diye hiddetle bağırmaya devam etti. Aynı zamanda bir ileri bir geri hırsla yürüyordu. “Kendine gel Hazar! Soyumuz için bu gerekli! Bak kuzenlerine paşa gibi oğulları oldu sen de hala iş yoktur. 28 yaşına geldin artık bir yerden başlaman gerekir!” Hazar’ın annesi Zeliha yazmasını düzeltip konuştu. “Baban doğru söyler oğlum. Büyüklerin ne diyorsa yap.” Hazar bu sefer annesine döndü hiddetle. “Bana evlen dedin, senin istediğin kızla evlendim zaten. Daha derdin nedir ana?” “Çürük yumurta seçmişim ne yapayım? Hadi inat etme de birini bulalım sana bak kaç tane kız bekliyor seninle evlenmeyi. Yakışıklısın, işin gücün yerinde inat etme be oğul.” Diyerek kanına girmeye çalıştı annesi ama Hazar Nuh diyor peygamber demiyordu. “Evlenmeyeceğim!” sesi çok net ve kendinden emindi. En azından bu kadar kısa süre içerisinde evlenmek istemiyordu. Daha yası bile bitmemişti neydi bu aceleleri? O esnada babası Asım Ağa kalbini tuttu. Artık yaşadığı stres bedenine fazla geliyordu. Aniden yere düştüğünde herkes bağırarak ona koştu. Konağın korumaları hemen dibinde bitmişti. Hazar korkuyla babasının yanına gittiğinde yüzünün kıpkırmızı olduğunu görünce korkuyla nefesini tuttu. Kalp krizi geçiriyordu. Onu alel acele kucaklayıp hastaneye giderken de dualar etmeye başlamıştı. Hepsi onun yüzünden olmuştu. Babasına bir şey olursa asla kendini affetmezdi. Karısını kaybetmişti bir de babasını kaybederse mahvolurdu! Hastaneye gelip hemen babasını sedyeye bindirdiler ve bir odaya doktorlar. Annesi korkuyla ağlamaya devam ediyordu. “Ne olurdu he deseydin? Bir inat uğruna babanı kaybetsek daha mı iyi olacak senin için?” diye kızdı oğluna. Hazar sustu. Şu an konuşacak hali bile yoktu. Nihayet doktorlar çıkıp durumunun iyi olduğunu, ani kalp spazmı olduğunu söyleyince rahat bir nefes aldı ve içeri girdi. Babası yorgun gözleriyle ona bakarken sıkkın bir nefes aldı ve konuştu. “Tamam, evleneceğim. Ama benden sakın düzgün bir karı koca ilişkisi beklemeyin! Sadece çocuk olsun diye uğraşacağım o kadar. Eğer bundan da olmazsa sakın beni zorlamayacaksınız. Burada ki ağaların kızlarından birini istemiyorum. Buluyorsanız da başka bir kız bulun, sessiz sakin olsun.” Bu sözler üzerine herkesin yüzünde güller açarken annesi Zeliha çoktan kız arayışlarına düşmüştü bile. Acı Bileklerimi neşterle kesseler, kalbimi yerinden söküp alsalar yine de acıyacaktı canım biliyorum. Bu hayat bana acıdan başka hiçbir şey vermemiş, aksine elimde ki en değerli şeylerimi almıştı. Önce annemi, sonra babamın sevgisini, ardından konuşma yetimi ve en sonunda ise sevdiğim adamı benden almıştı. O günün üzerinden tam bir yıl geçmişti. Babamın her Allah’ın günü bana nefret kustuğu, bir haltı beceremedin diye haykırdığı, doğru düzgün yemek bile vermediği 1 yıl. Resmen bir deri bir kemik kalmış, tüm güzelliğimi yitirmiştim. Elim kolum kalkmaz olmuştu. Oğuz beni sadece terk etmemişti. Benden tüm güzel duygularımı da beraberinde alıp gitmişti. Şu an ne yapıyordu? Hiçbir fikrim yok. En yakın arkadaşımla bile görüşemiyordum. Babam telefonumu da elimden almıştı. Babam zaten kendini etrafa amcam olarak tanıtmıştı. Benden öyle çok utanıyordu ki, babam olduğunu bile söylemiyordu. Konuşma engelli olmam, kadın olmam onun için büyük bir kusurdu! Ne de olsa o da aşiret soyundan geliyordu ancak bu kadar mı sevmiyorlardı kadınları? Sanmıyorum. Kızlarını seviyordur mutlaka babalar. Sadece erkek evlatlar aşiretin bel göbeği, neslin devamı açısından istiyorlardı. Ama benim babam direkt nefret ediyordu cinsimden. Geçmişte böyle miydi diye sorarsanız... Hayır. Annem hayattayken sevgisini az da olsa görürdüm. Zaten çalıştığı için çok görmezdim ancak annem öldükten sonra benden tamamen nefret etmişti. Sanki onu ben öldürmüşüm gibi davranıyordu. Kendi içinde ki acısının nefretini bana kusmaktan bir an olsun çekinmiyordu. Saçlarımı tararken aynada gördüğüm kadın bana yabancıydı. Gözlerim buz gibi, içimse gözlerimden daha soğuktu. “Seni çok özlüyorum anne.” Yazdım aynanın buğusuna. Burası çok soğuktu, babam kombiyi bile açma zahmetinde bulunmamıştı. Kendi kendime ölmemi istiyordu sanırım. Isınmak için dolapta ki battaniyelerimi ararken yanlışlıkla Oğuz ile fotoğrafımı bulunca dolu olan gözlerimden yaşlar akmaya başladı. “Neden bana bunu yaptın?” dedim ağzımı oynatarak. Sesim yoktu ama dudaklarım ve gözlerim bana ses olurdu. Onu çok sevmiştim. Neden sevdiğim her şeyin elimden gitmesi gibi bir huyu var ki? Artık gerçekten yorulmuştum. Allah’ım, bari canımı al da kurtulayım! Fotoğrafı parçalara ayırıp çöp kutusuna attım. Kendi kendime isyan ederken kapı açıldı. Babamı görmem ile tüm tüylerim diken diken oldu. Onu görmek şeytana bakmak gibiydi. Ellerim öyle çok terliyordu ki bunun korkudan olduğunu biliyordum sadece. Karşımda bana pişmiş kelle gibi bakan kişi babamdan başkası değildi. Sanki ben kızı değil de düşmanıydım, neden benden bu kadar nefret ediyordu ki? Sırf anneme benzediğim için mi? Bu benim suçum muydu? “Artık senden kurtulacağım.” Dediğinde kalbim korkuyla kasıldı. Bu ne demek oluyordu? Beni öldürecek miydi? Evde, odamda yıllardır hapis halindeydim. Babam çok zengin bir iş adamı olsa da beni asla çocuğu olarak camiaya tanıtmamıştı. Neymiş, ben bir yüz karasıymışım! Büyük dedelerim aslen Mardinliydi fakat ben doğma büyüme İstanbulluydum. Erkek olmayışım bile onlar için gurur kırıcı bir şeydi. Bir diğer neden ise dilsiz olmamdı. Annemi on yaşımda kaybettiğimden beridir konuşmuyordum. Tıbbi olarak hiçbir açıklaması yoktu. Sağlığım konuşmak için elverişliydi ama dilim bağlanmıştı sanki, kelimeler dudaklarımdan dökülmüyordu. “Şöyle söyleyeyim güzel kızım, evleneceksin.” Gözlerim irice açıldı ve oturduğum sandalyeden fırlayıp kafamı iki yana salladım. Bu tepkim onu daha keyiflendirdi. Yaslandığı kapıdan sırıtarak bana bakmaya devam etti. “Mardin’in en zengin ağasının oğluyla hem de. Bizim şirkete ortak olacaklar. Bana, eğer oğluna hayırlı sessiz sakin bir kız bulursa bizimle ortak olmayı kabul edeceğini söyledi. Oğlu yani Küçük Ağa’nın karısı çocuğu olmadığı için kendini asmış. Oğlu da çıkan dedikodular nedeniyle hiç tanımadığı biriyle sadece evleneceğini söylemiş. Karısı öleli üç ay olmuş daha yeni ikna edebilmişler tekrar evlenmeye. Eh, tek erkek çocuk. Onlara bir erkek evlat verirsin artık değil mi? Hoş, annen bana veremedi ama belki sen kocana verirsin.” Söylediği her cümle etime mızrak gibi saplandı, nefes almakta zorlandım. Kafamı yine şiddetle iki yana salladığımda yüzünde ki gülümseme söndü. “Boşuna kafanı sallama. Al sana kurtuluş bileti. Kıyafetlerini hazırla, hafta sonu tanışma için Mardin’e gidiyoruz.” Gözlerimden yaşlar usul usul süzüldü. Ben Mihrimah Çelebi. Hayatım bir kuş gibi kafeste geçti. Şimdi ise beni kurtuluş bileti diye bir Ağa’nın önüne atacaklar ve dilsizliğimle beni ezeceklerdi. Bu bir kurtuluş mu yoksa ölüm müydü? Konak Kara yazı gibi bağlanmıştı terk edilmem alnıma. Herkes dalga geçer olmuş, herkes arkamdan atıp tutar olmuştu. Kimisi, kim alır bu dilsizi dedi kimisi adam yattı kalktı hevesini aldı şutladı dedi. Erkeğin hiçbir vasfı yoktu ya! Olan kadına oluyor tabi. Erkek hep namuslu, hep aklanır ama kadına yapılınca bir kere o kara leke hep izi kalır. Gözyaşlarım eşliğinde valizimi toparlarken beni kendine misafir eden odama baktım. Bu odada çok hasta oldum, çok kez ağladım ve çok kez ölmek istedim yine de bana yoldaş oldu, sırdaş oldu, arkadaş oldu. Tüm iyi ve kötü anılarım buradaydı ve artık burayla bir bağımın kalmayacağını bilmek tuhaf hissettirdi. Aslında babamdan kurtulacağım için sevinmem gerekliydi ancak ben evliliğe düşman olmuştum. Erkeklerden nefret eder olmuştum. Nasıl başka bir adamın koynuna girecektim ki kalbimde ki yara hala tazeyken? Benden çok şey istiyordu babam. Ben ona annemin emanetiydim hiç mi saygısı yoktu bu emanete? Neye saygısı vardı ki ona olsun! Şeytanın kalfası falan olmalıydı babam başka bir açıklama bulamıyordum. İç çeke çeke eşyalarımı toplayıp odadan dışarı çıkarken tüm bedenim zangır zangır titriyordu. Babam ıslık çalarak yanaklarına krem sürerek lavabodan çıktı ve yanıma gelip sırıtarak alnını öptü. “Aferin, kedi olalı bir fare tuttun.” Dediğinde şaşkınlıkla yüzüne baktım. Bu zamana kadar bırak alnımdan öpmeyi bir kez bile tenime değmemişti şimdi ise para uğruna girdiği şu hallere bak gerçekten yazık... Hastalandığımda bile asla yanıma gelmez beni resmen ölüme terk ederdi. Bense kendi kendime ateşimi düşürmeye çalışırdım. Bana hiçbir güzel duygu yaşatmadığı için ondan çok ama çok nefret ediyordum. Boş boş yüzüne baktığımda kapının önünde bekleyen adama valizlerimizi aldırttı ve yine ıslık çalarak evden çıktı. Gözlerim dolu dolu burnumu çekerek bende evden peşinden çıktım. Şimdi ne yapacaktım? Daha doğrusu bana ne yapacaklardı? Törelerde kadının hükmü yoktu beni yılanın başını ezer gibi ezeceklerdi, biliyorum. Mardin’e gelene kadar ağladım içli içli. Ağlayışlarım babamın umrunda olmadı tabi. Konağın önüne gelirken arabanın içinde sertçe kolumu tuttu. “Bana bak, zorlamayı kes. Asım Ağa iyi bir ağadır yat kalk şükret onun gelini oluyorsun diye. Adam seni sevmez zaten sevilecek bir tipin de yok ya neyse. Kaynanan Zeliha’dan biraz çekeceksin ama umrumda değil. Ne b*k yersen ye burda bana laf söz getirtme! Zaten dilin de yok anca çocuk yapmaya yararsın sen.”Bana ettiği hakaretler öyle çok kanıma dokundu ki kalbim deli gibi sıkıştı ama bunu bile belli edemeyecek kadar ifadesizdim. Ben neşe dolu, yeri gelince asi olan bir kızdım ama benden bütün duygularımı çalmışlardı. Sevda konağın önünde indiğimizde kenarında ki Şahin logosuna takıldı gözüm. Şahindağ... Kimlerdi, nasıl biriydiler hiçbir fikrim yok. Biz de buralı olsak da hiçbir bağım olmamıştı. “Şimdi büyük dedenler gelecek, onlara da saygılı davran. ”Dedemler, amcamlar, kuzenlerim hiçbirini tanımıyordum çünkü babam sağ olsun hiç biriyle bağ kurmama izin vermemişti. Onun için her daim utanç kaynağı olmaktan öteye gidememiştim ne yazık ki... Sanki kız doğmak benim suçummuş gibi! Anlaşılan hiç biyoloji dersi almamış. Cinsiyeti belirleyenin erkek olduğunun ya farkında değildi ya da umrunda değildi biyolojik kavramlar. Dolan gözlerimden yaşlarımı akıtmamak için ifadesiz kalmayı başardım ve sadece başımı salladım. Ben bu saatten sonra yaşayan bir ölüydüm artık. O gün o kazada keşke bende ölseydim de bunları görmeseydim! Babamın beni bir mal gibi sattığını, beni düşmanı gibi gördüğünü, benden nefret ettiğini görmeseydim keşke . İç çeke çeke arabadan indiğimde karşı taraftan gelen başka bir araba yanımızda durdu ve arkasından gelen arabalar da aynı şekilde. Resmen bir aşiret gelmişti. Dedemler olmalıydı. Herkes arabadan inerken dedemi gördüm. Sert yüz hatları, sert bakışları ile ben acımasızım diye bağırıyordu adeta. Onun ürkütücü ve acımasız biri olduğunu daha önce kuzenlerim aralarında konulurken duymuştum zaten. Zira babam da ondan çok korkardı. “Babam!” dedi babam koşarak yanıma gidip boynu bükük bir şekilde elini öperken. Ceketini de önünde iliklemişti. Dedem onun sırtına bir iki tane vurdu. “Hoş geldin oğul. Bu iş güzel olacak.” Dedi keyifle. Herkesin tek düşündüğü para pul şöhretti. Sonuçta Mardin’in en zengin ağasına kız veriyorlardı. Onlar için bunlar önemli detaylardı. Detaylar da boğulmak üzereydim. Hayat beni genel olarak boğuyordu. Dedemin elini öpüp amcamlara döndüm ve onların da elini öptüm. Kuzenlerim ile de selamlaştık ama hepsi umursamaz bir şekilde bana bakıyordu. Biri hariç. Adını Havin olarak hatırladığım kuzenim bana öfke ve nefretle bakıyordu. Neden öyle bakıyordu ki anlam vermemiştim. Ona ne yapmıştım ki ben? Neden bana nefretle bakıyordu? Herkes bana acıyarak bakıyordu ben acınacak ne yapmıştım ki? “Seni alacak birini bulduğun için şanslısın.” Diye dalga geçti Havin benimle. “Ama bunu Hazar ile yapmak zorunda mıydın?” Sesi öfke doluydu. Şimdi derdi anlaşılmıştı. Derdi Hazar denilen adamdı. Yani yakında kocam olacak adam. Sertçe yutkundum. “Havin! Bu konuyu konuşmuştuk kızım!” dedi Elif Yengem. Sesi sertti ve bana da sinirle bakıyordu. Sanki bu benim suçumdu? Ben mi evlenmeyi istemiştim sanki? Aksine istememiştim bile ama yine her zaman ki gibi suçlu hep bir kadındı ve suçlayan da aynı şekilde başka bir kadındı. Gerçekten çok yazık ne desem ne düşünsem boştu onlar için. Bende aile diye bir şey olsaydı zaten babam yıllarca beni kafes gibi odaya kapatmazdı. Sadece okul okumama izin vermişti dışarıda arkadaşlarımla buluşmama bile müsaade etmezdi çok nadir sevgilimle takılırdı. Boş bakışlarımı onların üzerine gezdirdim. “Şuna baksana anne! Hazar bunu ne yapsın sanki yaşayan ölü! Bir de dilsiz. Baştan aşağı kusurlu!” “Öyle deme kuzen belki yatakta iyidir.” Diye bu sefer Bedirhan benimle dalga geçti. “Yatakta iyi olsaydı kocası olmak üzere olan adam bunu masada terk eder gider miydi?” Hiçbir şey koymamıştı da bu söylediği ağır koymuştu. Gözlerim hızla dolarken bu sefer dedem araya girdi. “Yeter! Benim yanımda nasıl böyle hadsizce konuşursunuz? Dayağımı özlediniz galiba!” Hepsinin sesi kesildi. İlk kez dedeme minnet duydum çünkü daha fazla onların sesini duymak istemiyordum. “Hadi! Yürüyün içeri. Bizi beklerler.” Dedi dedem ve öne geçip ellerini arkadan birleştirip tesbihini çeke çeke konağın kapısına girdi. O sırada konakta bir bağırış kopmuştu. Gür sesli bir adam bağırdı. “Yeter ana! Dilsiz bir kadını bana karı ettiğin yetmedi bir de beni işimden mi edeceksin? İşlerime karışma benim!” Kim olduğunu kullandığı kelimelerden anlamak mümkündü tabi. Müstakbel kocam ! Anlaşılan, hayatım boyunca hiçbir yerde istenmeyecektim . Gerginlik İçim yangın yeriydi ancak i***e su serpen yoktu. Sanki dünyada ki herkes bana düşmanmış gibi geliyordu. Neden kimse beni sevmek için çabalamıyordu? Sevilmeyecek kadar kötü ne yapmıştım ki ben? Bunları düşünmek bile gözlerimi doldurmuştu. Dedem konağın kapısını çalıp geri çekildi ve kapılar kısa süre sonra ardına kadar açılmıştı. Karşımda, başka aşiret mensupları vardı. “Hoş geldiniz Sadullah Ağa.” Dedi bu konağın ağası olan Asım Ağa. Gözlerim onun sert çehresinde gezindi. Sert yüz hatlarından ziyade sakin ve anlayışlı ifadeleri vardı. Babam Mardin’in en merhametli ağası demişti onun için. Gerçekten öyle miydi? Bana da merhametli olur muydu? “Hoş bulduk Asım Ağam. Nasılsınız? Allah konağınıza zeval vermesin.” Dedemin sesi öyle keyifliydi ki sanki alım satım yapacakmış gibi heyecanlıydı. Gözüm bu esnada en arkada olan küçük bir kız çocuğuna takıldı. Gülümseyerek bana el salladığında buruk bir tebessüm ile ona göz kırptım. Asım Ağa’nın arkasında olan erkeklere baktım ama kocam olacak adam hangisi acaba diye düşünürken hiçbiri bana o havayı vermedi. Burada değil miydi? “Buyrun, içeri geçelim.” Dedikten sonra bizi konağın merdivenlerinden yukarı çıkardı ve geniş bir odaya getirip şiltelere oturttu. Burası çok kalabalıktı en son ne zaman bu kadar büyük bir kalabalığın içeresinde oldum bilmiyordum bile. Herkesin gözleri bizim sülalenin kızlarındaydı. Muhtemelen hangisi gelin diye düşünüyorlardı. “Hangisi gelin kızımız?” dedi annesi olarak tahmin ettiğim kadın. Babam adı Zeliha demişti. Kadının gözleri Havin’in üzerinde dolaştı. “Sen misin? Maşallah pek de güzelsin.” Benden tarafa bakmıyordu bile. Çirkin bir kız sayılmazdım ancak babam bana çok yemek vermediği için çok zayıftım. Bu nedenle yüzüm çökmüştü biraz. Havin’in yüzünde egoist bir gülümseme oluştu. “Gelininiz olmak isterdim tabi ama ben değilim Zeliha Xanım. Kuzenim Mihrimah gelininiz.” Diyerek acınası bir şekilde bakışlarını bana çevirdi. Zeliha Hanım’ın gülen yüzü beni görmesiyle soldu. Beni baştan aşağı süzerken yüzünü buruşturmamak için çaba sarf ediyordu. “Pek de zayıfmışsın. Hiç mi ekmek yemedin kızım?” diye sorduğunda babam ile göz göze geldik. Hemen olaya el attı. “Yemek yemeyi pek sevmez.” Dediğinde alayla gülmek istedim. Hayır, yalan söylüyordu. Ben yemek yemeyi severdim ama bana bir tas çorbadan başka yemeği hak görmeyen bir babam vardı! Nasıl kilo alabilirim ki? “Oğlum Hazar sevmez zayıf kız. Artık mecbur yiyip kilo alacaksın.” Dediğinde boş boş yüzüne baktım. Neden bir erkek için kilo almak zorundaydım ki? Beni kabul eden olduğum gibi kabul etmeliydi ancak onlar da öncelik her zaman erkeklerin istekleriydi! “Alır alır, merak etmeyin.” Dedi babam keyifle. Şu an ondan mutlusu yoktu. “Damat bey nerde?” dedi dedem merakla etrafa bakarak. Asım Ağa mahcup bir şekilde dedeme baktı. “Gelir birazdan. İşlerden ötürü biraz canı sıkkındı da onun kusuruna bakmayın. Yoğun bu aralar.” Bunun yalan olduğunu hepimiz sezmiştik ama ben hariç kimsenin umurunda değildi tabi. Daha kocam olacak adam kimdi bilmiyordum bile. Belki de yaşlı bir adamdı nereden bileceğim? Gerçi bunun bir önemi yoktu değil mi? Benim isteklerinin hiçbir zaman önemi olmamıştı. Hayatımda bir kez babam istediğim kişiyle olmama izin verdi o da b*k olmuştu. O gün kırılan sesimi açarak bas bas bağırmak istedim ama dilim varmamıştı tabi. Ama bir gün konuşacaktım, biliyorum. “Önemli değil, iş adamı olmak kolay değil tabi. Hazar bey oğlum işleriyle adından çok bahsettirdi kendini Mardin de.” Annesinin göğsü bu laflar üzerine kabardı. Bu sırada genç bir delikanlının gözleri benim üzerimdeydi. İlgiyle bana bakıyordu. Yakışıklı bir delikanlıyı muhtemelen aynı yaşlardaydık. “Öyledir, çalışkandır oğlum.” Dedi annesi gururla ve sonrasında sohbet etmeye başladılar. Tabi ben bu sohbetin dışındaydım zaten konuşamıyordum da nasıl sohbet edecektim ki? Hiçbirinin işaret dili bilmediğine de emindim. Belli bir süre boş boş muhabbet edildi. Daha doğrusu benim anlamadığım muhabbetler. Ben sıkılmış bir şekilde etrafa bakarken kapıdan boylu poslu yakışıklı bir adam girdi. Üzerinde takım elbise vardı ve çok asil görünüyordu. Gözleri kısa bir an bana uğradı sonrasında ise dedemlere baktı. “Hoş geldiniz ağam, kusura bakmayın geciktim.” Dedi sert ve tok sesiyle. Oldukça gergin ve sinirli görünüyordu. Siniri benimle evleneceğine miydi yoksa dedikleri gibi işine mi? Dilsiz olmam sonuçta onu sinirlendiren bir etkendi, girmeden önce duymuştum dediklerini. “Estağfurullah. Gel otur hele, biraz konuşalım.” Dedi dedem omuzlarını gere gere. Öyle kasıntılardı ki onlara bakarken bile midem bulanıyordu. Umarım kendi ailemden daha beter çıkmazdı bunlar da. Onlar kadar beterine henüz rastlamamıştım da. İsminin Hazar olduğunu öğrendiğim yakışıklı adam 1.90 boyunda ve heybetliydi. Geçip babamların yanına kuruldu. “Gelinin olacak kızım Mihrimah.” Diyerek benimle tanıştırdı babam Hazar’ı. Kalbim heyecanla atarken acaba ne tepki verecek diye merakla yüzüne baktım ama o benden tarafa bakmadı bile. Bu biraz incitmişti. “Kısa sürede evlilik işleri halledilsin bu iş de aradan çıksın.” Dedi Hazar gergince. Dedem gerginliğini fark etmiş olmalı ki çok uzatması. Yoksa maazallah talih kuşu kaçardı! “Tabi oğul, sen nasıl istersen. Yarın düğün hazırlıklarına başlayalım istersen?” Hazar öfkeyle kafasını kaldırdı. “Düğün mü? Düğün falan yok. Ben bir kere evlendim zaten. İkinci karıya, hele ki nikâh masasında bırakılmış kadına ne düğünü yapacağım? Elalem ne der?!” demesiyle kalbime büyük bir acı oturdu. Ağlamamak için ne kadar dirensem de gözümden bir yaş firar etti, yanaklarımda yollar çizerek avcumun içine damladı. Başımı yere eğdim. Zaten yaraydı bu mevzu i***e şimdi başkasının ağzından duymak beni daha da beter hale sokmuştu. Kafamı bile kaldıramıyorum hüngür hüngür ağlarım korkusuna. Yakışıklıydı ama vicdan yoksunuydu bu adam! Belki de karısı çocuğum olmamaktan ziyade bunun vicdansızlığından intihar etmişti. “Hazar! Laflarına dikkat et.” Diye kızdı babası Asım ona. Bizimkilerin demesi gerekeni babası demişti. Babasına içim ısınmıştı. Anlaşılan bu konakta en çok onu sevecektim. “Yanlış mı söylerim baba? Hepsi doğrudur.” Diye kızdı babasına Hazar da. “Düğün olacak! Büyük bir düğün olmasa da olacak.” Babasının sesi netti ama bu Hazar’ın umrunda değildi. “Sırf sen istediğin için evlenmeyi kabul ettim ama daha fazla beni zorlama baba! Olmayacak diyorsam olmayacak. Beni daha fazla delirtmeyin çeker giderim bir daha yüzümü de göremezsiniz!” sesi öyle gür çıkıyordu ki irkildim. Benim yüzüme bile bakmıyordu sanki kabahat benimmiş gibi. Babası mağlubiyetle omuzlarını indirdi. “Peki, yarın nikahınız kıyılır o zaman.” Ve Hazar, hiç beklemediğim bir cümle kurdu. “Şimdilik sadece imam nikahı kıyılacak. Eğer çocuk vermezse kapının önüne koyarım. Bana ne zaman oğul evlat verirse resmi nikah kıyarım.” İşte bu, acımasızlığın alasıydı. Herkesten nefret ediyordum ama en çok da ondan! Ben bu adamla nasıl gerdeğe girecektim?
Sevdiğim adam beni nikâh masasında terk etti. Ertesi gün babam karşıma geçti. “Hazırlan,” dedi.“Mardin’e gelin gidiyorsun.” … “Benden çocuk doğuracaksın,” dedi ilk gecemizde. “Benimle sadece yatak arkadaşı olabilirsin.” Sesi soğuktu. Acımasızdı. “Benden kocalık bekleme.” Dudaklarım titredi. Konuşamadım. “Kalbimde başka bir kadın var,” dedi gözlerime bile bakmadan. “Bu evde sadece yatağımda olacaksın. Kalbimde değil. Nikâh kıydık diye sana âşık olacağımı mı sandın?” O an anladım. Bu evlilik bir kader değil, bir anlaşmaydı. ------ Tanıtım Töreye kurban gitmiş bedenim acıyla sarsıldı.“Seninle sadece yatak arkadaşı olabilirim. Gerçek bir kocalık bekleme benden!” dedi acımasızca. Gözlerimden bir damla yaş aşağı süzüldü. “Benim kalbimle başka bir kadın var. Bu evde sadece yatağımda olabilirsin, kalbimde değil. Evlendik diye sana aşık olacağımı zannetme!” *** Ellerim öyle çok terliyordu ki bunun korkudan olduğunu biliyordum sadece. Karşımda bana pişmiş kelle gibi bakan kişi babamdan başkası değildi. Sanki ben kızı değil de düşmanıydım, neden benden bu kadar nefret ediyordu ki? Sırf anneme benzediğim için mi? Bu benim suçum muydu? “Artık senden kurtulacağım.” Dediğinde kalbim korkuyla kasıldı. Bu ne demek oluyordu? Beni öldürecek miydi? Evde, odamda yıllardır hapis halindeydim. Babam çok zengin bir iş adamı olsa da beni asla çocuğu olarak camiaya tanıtmamıştı. Neymiş, ben bir yüz karasıymışım! Büyük dedelerim aslen Mardinliydi fakat ben doğma büyüme İstanbulluydum. Erkek olmayışım bile onlar için gurur kırıcı bir şeydi. Bir diğer neden ise dilsiz olmamdı. Annemi on yaşımda kaybettiğimden beridir konuşmuyordum. Tıbbi olarak hiçbir açıklaması yoktu. Sağlığım konuşmak için elverişliydi ama dilim bağlanmıştı sanki, kelimeler dudaklarımdan dökülmüyordu. “Şöyle söyleyeyim güzel kızım, evleneceksin.” Gözlerim irice açıldı ve oturduğum sandalyeden fırlayıp kafamı iki yana salladım. Bu tepkim onu daha keyiflendirdi. Yaslandığı kapıdan sırıtarak bana bakmaya devam etti. “Mardin’in en zengin ağasının oğluyla hem de. Bizim şirkete ortak olacaklar. Bana, eğer oğluna hayırlı sessiz sakin bir kız bulursa bizimle ortak olmayı kabul edeceğini söyledi. Oğlu yani Küçük Ağa’nın karısı çocuğu olmadığı için kendini asmış. Oğlu da çıkan dedikodular nedeniyle hiç tanımadığı biriyle sadece evleneceğini söylemiş. Karısı öleli üç ay olmuş daha yeni ikna edebilmişler tekrar evlenmeye. Eh, tek erkek çocuk. Onlara bir erkek evlat verirsin artık değil mi? Hoş, annen bana veremedi ama belki sen verirsin.” Söylediği her cümle etime mızrak gibi saplandı, nefes almakta zorlandım. Kafamı yine şiddetle iki yana salladığımda yüzünde ki gülümseme söndü. “Boşuna kafanı sallama. Al sana kurtuluş bileti. Kıyafetlerini hazırla, hafta sonu tanışma için Mardin’e gidiyoruz.” Gözlerimden yaşlar usul usul süzüldü. Ben Mihrimah Kaya. Hayatım bir kuş gibi kafeste geçti. Şimdi ise beni kurtuluş bileti diye bir Ağa’nın önüne atacaklar ve dilsizliğimle beni ezeceklerdi. Bu bir kurtuluş mu yoksa ölüm müydü? Nikah Masası Mihrimah Kaya/ Nikah Günü Hayat, avuçlarımıza tüm iyilikleri ve kötülükleri bırakıp biz ise onları ayırmakla uğraşırdık. Avuçlarımın içerisine bırakılmış iyilikleri bir kefeye, kötülükleri başka kefeye koydum. Şimdi ise ikisinin ortasında yürüyor gibiydim. Gelinliğim içerisinde öyle heyecanlı, öyle mutluydum ki sanki kimseler bozamazdı mutluluğumu. Heyecanım bir çocuktan farksızdı. Zira bugün benim en mutlu olduğum gün aynı zamanda en çocuksu olduğum gündü. Aynada ki yansımama bakıp gülümsedim. Sevdiğim adamla evleniyordum. Oğuz Atasoy ile. Üniversiteyi beraber okumuştuk. Babam benden haz etmese de Oğuz’un ailesi market zincirlerinin sahibi olduğu için işine gelmişti bu evlilik. Hem benden de kurtulmuş olacaktı, bir taşla iki kuş! Ben ise mutluydum çünkü üniversite de ona olan aşkımı herkes bilirdi. Beni konuşma engelli olmama rağmen kabul eden tek adamdı. Bu devirde kim kalmıştı ki böyle güzel seven? O ela gözleri, pırıl pırıl gülümsemesi ile aşık olunmayacak gibi değildi. Oğuz çok yakışıklı bir adamdı, etrafında onlarca kız olmasına rağmen beni seçmiş olması kalbimi daha da sıcacık yapıyordu. Üç yılın sonunda nihayet evleniyorduk. Tek yakın arkadaşım olan Hilal, bugün de beni yalnız bırakmıyordu. “Çok güzel oldun prensesim.” Dedi iç geçirerek. “Peri kızı gibisin, nasıl bu kadar duru güzelliğin var anlam veremiyorum.” Dedi hayran hayran. Bu benzetmesi üzerine utangaç bir gülümseme gönderdim ona. O kadar heyecanlıydım ki sanki kalbim yerinden çıkıp ayaklarımın dibine düşecek gibiydi. Ellerim titriyor, bu muttu an için başım dönüyordu. “Hadi kızlar!” diye bağırdı Oğuz’un arkadaşı Cem. Bunun üzerine daha da heyecanlandım tabi ki. Hemen gelinliğimin eteklerinden tutup kapıya yürümeye başladığımda Hilal önümden yürüyordu. Kapı açıldı, Oğuz ile göz göze geldik. Bana samimi, her zaman tanık olduğum sıcak bir gülümseme ile bakıyordu. “Çok güzel olmuşsun.” Diye fısıldadı dibime girip alnıma bir öpücük bırakırken. Biraz tedirgin di bakışları neden böyleydi anlam veremedim ama heyecanına verdim. İşaret diliyle ona karşılık verdim. Sırf benim için işaret dili öğrenmişti ve bu en büyük lütuftu benim için. “Teşekkür ederim, sen de çok yakışıklı olmuşsun.” Gerçekten de öyleydi. Takım elbisesinin içerisinde muazzam görünüyordu. Saatler sonra onun kolları arasında olacağım hayali ile içim kıpır kıpırdı. “Teşekkür ederim, konukları bekletmeden hadi gidelim.” Ona ayak uydurup koluna girdim ve birlikte merdivenlerin başına geldik. Aşağıda onlarca insan vardı. Sosyete camiası gerçekten fazla kalabalıktı. Onları gördükçe daha çok elim ayağıma dolaşıyordu. “Sakin ol, bitecek her şey birazdan.” Dedi gergince. Bana diyordu ama kendinden haberi yoktu. Fazla gergindi. Belki de bana söylerken aslında kendini rahatlatıyordu. Merdivenlerden inerken kopan alkış tufanı ile dudaklarımı ısırıp gülümsedim. Konuşamıyordum belki ama mimiklerim zaten benim yerime konuşuyordu. Nikah masasına geldiğimizde alkış tufanı devam ediyordu. Nihayet oturduğunda babamın sahte gülümsemesini gördüm. Bir an modum düşecek gibi olsa da ona aldırış etmedim. En çok da babamdan kurtulacağım için mutluydum! Nikah memuru bize gülümseyip konuşma yaptı. Ardından ise iş o malum soruya geldi. “Yaptığımız araştırmada evlenmenizde bir sakınca görülmemiştir. Bana verilen yetki ile sizi evlendirmek için görevlendirildim. Sayın Musa Kızı Mihrimah Kaya; Fehmi oğlu Oğuz Atasoy’u, İyi günde kötü günde, sağlıkta hastalıkta , zenginlikte , yoksullukta, sonsuza kadar sayıp severek , kimsenin etkisi olmadan eşin olarak kabul ediyor musun?” Parıldayan gözlerimi yakın zamanda kocam olacak adama çevirdim ve kafamı sallayarak aynı zamanda işaret diliyle, “Evet!” dedim. Cevabım üzerine herkes alkışlamaya başladı. Bu sefer nikah memurunun gözleri Oğuz’a döndü. “ Sayın Fehmi oğlu Oğuz Atasoy; Musa kızı Mihrimah Kaya’yı, İyi günde kötü günde, sağlıkta hastalıkta , zenginlikte , yoksullukta, sonsuza kadar sayıp severek , kimsenin etkisi olmadan eşin olarak kabul ediyor musun?” Oğuz duraksadı, gözleri kalabalıkta birini arıyor gibiydi ve sanki bulmuş gibi aniden gözleri parladı. Baktığı yere baktığımda sarı saçlı alımlı bir kadın gördüm. Bizden birkaç yaş büyüktü. O an Oğuz hiç beklemediğim bir cevap verdi. “Hayır! Kabul etmiyorum.” Gözlerim irice açıldı, tüm mutlu ifadem bin parçaya ayrıldı. Bu da ne demek oluyordu böyle? “Anlamadım?” dedi nikah memuru da benim gibi şaşkınlık içerisinde. “Duydunuz, kabul etmiyorum. Ben başkasını seviyorum. Üzgünüm Mihrimah. Sen çok iyi bir kızsın ve bunları hak etmiyorsun ancak ben sesini duymadığım biriyle yapamam. Seninle önce iddia üzerine sevgili oldum sonradan çok tatlı bulduğum için devam ettim. Açıkçası senden hoşlandım da ancak geçen yaz tatilinde Selin ile tanıştım ve ona aşık oldum. Eğer bugün gelmeseydi seninle evlenmeye razı olacaktım ama geldi işte. Demek o da beni seviyor. Sana hayatında başarılar, tekrardan özür dilerim.” Diyerek nikah masasından kalktı ve o sarılın kadına doğru koşmaya başladı. Onun ailesi arkasından bağırırken kimseyi umursamadı. Benim ise başımdan aşağı kaynar sular döküldü, ocağına sanki ateş düştü. Gözlerim doldu, elimi acıyan kalbime götürdüm. Babam ile göz göze geldiğimde bana nefretle baktı. Bu bakışı biliyordum, bir şeyi beceremedim! Bakışlarıydı. Gözümden yaş süzülürken o anın verdiği hayal kırıklığı ve şok etkisiyle bilincimi yitirdim. Önce aldatıldığımı öğrendim, sonra da kocam olacak adam beni nikah masasında terk etti. Hayat, elimden tüm şanslarımı almıştı. Beni babama mecbur kılmıştı. Peki ya ikinci bir şans kapımı çalacak mıydı? İntihar İpi Hazar Şahindağ/ İntihar Günü Önüme altın tepsiyle sunulmuştu acı, yıpranmışlık ve bitmişlik hissi. Ne zordu doğu törelerine ayak uydurmak öyle değil mi? Aylardır karım sırf çocuk olsun, törenin istediği olsun diye kendini paralıyordu. Benim onca itirazlarımı kimse umursamıyordu. Çocuğumun olup olmaması benim için şu an çok da önemli değildi. Ben sadece sevdiğim kadın ile hayatıma bakmak istiyordum ama mümkün mü? Asla. “Ben gidiyorum, istediğin bir şey var mıdır?” dedim camın önüne çöreklenmiş karım Berivan’a bakarak. Yazmasını düzeltip bana döndü, saatlerdir kara kara o pencereden dışarı bakıyordu. Onun görüp de bizim göremediğimiz ne var o pencerenin önünde bende anlamış değilim ama artık beni dinlemediği için bir şey de demek istemiyordum yoksa bu sefer iyice sinirlerim gerilecekti ve aramızda son zamanlarda hiç eksik olmayan o kavga yine çıkacaktı. “Yok.” Dedi soğukça. Esmer teni bugün gözüme fazla beyaz mı geliyordu? Ben mi yanlış görüyordum bilmiyorum ama kahverengi gözlerine bakıp iç çektim ve dışarı çıktım. Kahveye gidecektim ağaların yanına. Bir süredir şirket işleri için onların yanına gidiyordum, iyice bir şeyler öğrenmek için. Babam artık işleri ele almamı istiyordu. Büyük abim dört ay önce töreye kurban gitmişti. Sırf kan davası uğruna onun canına kıymışlardı. Töre büyükleri şimdilik bizi susturmuş olsalar da ne zamana kadar susturabileceklerdi ki? Abimin intikamını günün birinde alacaktım. Kahveye geldiğimde babamın çoktan geldiğini gördüm. Bugün de hava epey kapalıydı anlaşılan yağmur yağacaktı. “Gel oğul. Biraz şu yeni sözleşmelere göz at.” Diyen babam Asım’ın yanına oturup ağalara selam verdim. Dediği gibi sözleşmelere göz atmaya başladığımda Atasoy aşiretinin ağası olan Sidar başımda ot gibi bitti. Kendisinden gram haz etmezdim keza o da benimle aynı duyguları paylaşıyordu. Geçmişte sevdiği kız bana aşık oldu diye beni suçlayıp durmuştu. Bir zamanlar yakın arkadaştık ama şimdi düşman sayılırdık. “Sen bunlardan anlar mısın be çapkın ağa?” diye bana laf soktuğunda bir sabır çektim. “Senden daha çok anladığım kesin.” Bana eskiden ne yazık ki Çapkın Ağa derlerdi. Gençliğini nirvanalarda yaşamış kişilerden biriydim. Üniversiteyi İstanbul’da okuduğum için de biraz aileden uzak olmanın verdiği etkiyle çapkınlıklar yapmıştım. Adım da bu civarda Çapkın Ağa’ya çıkmıştı. Sidar kulağıma eğilip fısıldadı. “Elinden en sevdiğin şeyleri alacağım , çünkü sen benim sevdiğimi aldın. Yaz bunu bir kenara!” dedi ve bir hışım yanımdan çekti gitti. Arkasından bir süre boş boş baktım bir gün elimde kalacaktı ya neyse. O gün bugün değil anlaşılan. Bir süre babamın verdiği belgeleri inceleyip uygun anlaşmalara göz attım. Bu esnada üzerimde bazı gözler hissediyordum. İnsanlar benden çekinirdi. Çünkü ben aynı zamanda karanlık işlerde de parmağı olan biriydim. Mardin’e giren çıkan silahların sorumluluğu bendeydi. Aynı zamanda ülke çapında da birçok yerle iletişimim vardı. Kahvede işim bittikten sonra içimdeki sıkıntıya anlam veremeyerek konağın yolunu tuttum. Normalde bu kadar erken eve gelmezdim ama içimde ki dürtü beni eve götürüyordu. Konağın avlusuna geldiğimde annem Zeliha huysuz yüzüyle bana baktı. “Senin kısır karın çıkmadı bugün odasından yine depresyonda herhalde bak hele şuna.” Sabır çekip merdivenlere yöneldim. Berivan’ı bana annem almış olmasına rağmen kısır olduğunu öğrendikten sonra resmen onu küçümser olmuştu. Zaten hiçbir haltı da beğenmezdi annem o da ayrı konu. Midyat annemden çok çekmişti... Odaya girdiğimde onu içeride göremedim. Sonra banyonun ışığının yandığını gördüm ve kapıyı çaldım. “Berivan Xanım müsait misin?” Ses yoktu. Bir kez daha duymamıştır diye düşünüp tekrardan kapıyı daha sert bir şekilde çaldım ama yine geri dönüş sadece sessizlik oldu. “Benden günah gitti!” diyerek kapıyı açtım, elim kapı kolunda kaldı. Karım, önümde cansız bedeniyle sallanıyordu. Dizlerimin bağı çözüldü, yere dizlerimin üzerinde düştüm. Boğazımda ki düğümler beni boğmaya başladığında avazım çıktığı kadar bağırdım. “Berivan!!” Ve karım, çocuğumuz olmuyor diye kendini asarak öldürdü... Ben ise bana bıraktığı büyük travma ve aşk acısıyla sınandım. Hayat beni tam kalbimin ortasından vurmuşken yeniden ayağa kalkabilecek miydim? O kurşunu oradan çıkarabilecek miydim? Peki ya hayat bana ikinci şansı verecek miydi? Küçük Ağa Hazar Şahindağ/ Aşiretin küçük ağası: “Evlenmek istemiyorum dedim! Anlamaz mısınız siz hiç laftan?” diye haykırdı avlunun ortasında Hazar. Babası Asım Ağa kaşlarını çatıp, “Oğlum inat etme! Ailemize bir erkek torun lazım. Evlenmen gerekiyor bırak artık Berivan’ın yasını!” diye çıkıştığında Hazar bedeninde baş gösteren öfkenin kurbanıydı. Eline geçen vazoları avlunun ortasına fırlattığında konağın tüm çalışanları ona korku içinde bakıyordu. Kalbine kor ateşleri düşmüştü de kimse onu anlamıyordu. Acısı daha tazeyken ondan istedikleri şeyi aklı almıyordu. “Acıma bile saygınız yok sizin! İnsanlığınız öldü mü? Nerede o tüm Midyat’ın en merhametli ağası dediği adam? Bu mu senin merhametin?” Oğlunun lafları üzerine Asım Ağa iyice gerildi. Kalbi sıkışmaya başlıyordu. Tüm Mardin’in dilinde onlar vardı. Önce büyük oğlunu kaybetti, sonra gelinini. Gelinin de adı kısır kadına çıkınca hep dalga geçilen o oldu ama kimse onun omuzlarında ki yükü bilmiyordu tabi. Davulun sesi herkese uzaktan hoş geliyordu. “Ben çok mu mutluyum sanıyorsun oğlum? Sana aşkından vazgeç demiyorum sadece bir torun istiyorum çok mu? Kahveye gitmeye utanıyorum artık. Herkes bana sen ne biçim ağasın bir oğluna söz bile geçiremiyorsun dedikleri halde ben sen üzülme, sen kırılma diye tüm lafları hep yuttum ama yeter artık. Berivan’ın kısır olması aşiretimize yeterince gölge düşürdü. Gelinimi bende severdim ölsün ister miydim? Kuma almış gibi düşüneceksin.” Onlar için bunlar normaldi. Kuma almak, Kan davası uğruna birilerini öldürmek ve niceleri. Ne yazık ki doğunun kanunları kafa ağrıtıcıydı. Hazar ise buralardan nefret eder hale gelmişti. “Onları diyeni getir karşıma da kafasına sıkayım! “ “Kafaya sıkmakla çözülüyorsa her şey ben kendi kafama sıkayım da bu şeyleri duymayayım!" Diye bağırdı en sonunda Asım Ağa. Kalbi daha fazla sıkışmaya başlıyordu. Hazar takım elbisesinin kravatını çekiştirdi. Daha yeni şirketten gelmiş kafasını sikmeye başlamıştı sevgili ailesi. Zaten şirkette yeterince sorun, personel eksiliği vardı bir de bunlarla uğraştığı için daha da öfkeleniyordu. “Abim öldü diye niye her şeyin faturası bana kesiliyor baba? Neden bu aileye bir erkek evlat getirmek zorundayım? Yeni gelecek olan kadının erkek doğuracağı ne malum?” diye hiddetle bağırmaya devam etti. Aynı zamanda bir ileri bir geri hırsla yürüyordu. “Kendine gel Hazar! Soyumuz için bu gerekli! Bak kuzenlerine paşa gibi oğulları oldu sen de hala iş yoktur. 28 yaşına geldin artık bir yerden başlaman gerekir!” Hazar’ın annesi Zeliha yazmasını düzeltip konuştu. “Baban doğru söyler oğlum. Büyüklerin ne diyorsa yap.” Hazar bu sefer annesine döndü hiddetle. “Bana evlen dedin, senin istediğin kızla evlendim zaten. Daha derdin nedir ana?” “Çürük yumurta seçmişim ne yapayım? Hadi inat etme de birini bulalım sana bak kaç tane kız bekliyor seninle evlenmeyi. Yakışıklısın, işin gücün yerinde inat etme be oğul.” Diyerek kanına girmeye çalıştı annesi ama Hazar Nuh diyor peygamber demiyordu. “Evlenmeyeceğim!” sesi çok net ve kendinden emindi. En azından bu kadar kısa süre içerisinde evlenmek istemiyordu. Daha yası bile bitmemişti neydi bu aceleleri? O esnada babası Asım Ağa kalbini tuttu. Artık yaşadığı stres bedenine fazla geliyordu. Aniden yere düştüğünde herkes bağırarak ona koştu. Konağın korumaları hemen dibinde bitmişti. Hazar korkuyla babasının yanına gittiğinde yüzünün kıpkırmızı olduğunu görünce korkuyla nefesini tuttu. Kalp krizi geçiriyordu. Onu alel acele kucaklayıp hastaneye giderken de dualar etmeye başlamıştı. Hepsi onun yüzünden olmuştu. Babasına bir şey olursa asla kendini affetmezdi. Karısını kaybetmişti bir de babasını kaybederse mahvolurdu! Hastaneye gelip hemen babasını sedyeye bindirdiler ve bir odaya doktorlar. Annesi korkuyla ağlamaya devam ediyordu. “Ne olurdu he deseydin? Bir inat uğruna babanı kaybetsek daha mı iyi olacak senin için?” diye kızdı oğluna. Hazar sustu. Şu an konuşacak hali bile yoktu. Nihayet doktorlar çıkıp durumunun iyi olduğunu, ani kalp spazmı olduğunu söyleyince rahat bir nefes aldı ve içeri girdi. Babası yorgun gözleriyle ona bakarken sıkkın bir nefes aldı ve konuştu. “Tamam, evleneceğim. Ama benden sakın düzgün bir karı koca ilişkisi beklemeyin! Sadece çocuk olsun diye uğraşacağım o kadar. Eğer bundan da olmazsa sakın beni zorlamayacaksınız. Burada ki ağaların kızlarından birini istemiyorum. Buluyorsanız da başka bir kız bulun, sessiz sakin olsun.” Bu sözler üzerine herkesin yüzünde güller açarken annesi Zeliha çoktan kız arayışlarına düşmüştü bile. Acı Bileklerimi neşterle kesseler, kalbimi yerinden söküp alsalar yine de acıyacaktı canım biliyorum. Bu hayat bana acıdan başka hiçbir şey vermemiş, aksine elimde ki en değerli şeylerimi almıştı. Önce annemi, sonra babamın sevgisini, ardından konuşma yetimi ve en sonunda ise sevdiğim adamı benden almıştı. O günün üzerinden tam bir yıl geçmişti. Babamın her Allah’ın günü bana nefret kustuğu, bir haltı beceremedin diye haykırdığı, doğru düzgün yemek bile vermediği 1 yıl. Resmen bir deri bir kemik kalmış, tüm güzelliğimi yitirmiştim. Elim kolum kalkmaz olmuştu. Oğuz beni sadece terk etmemişti. Benden tüm güzel duygularımı da beraberinde alıp gitmişti. Şu an ne yapıyordu? Hiçbir fikrim yok. En yakın arkadaşımla bile görüşemiyordum. Babam telefonumu da elimden almıştı. Babam zaten kendini etrafa amcam olarak tanıtmıştı. Benden öyle çok utanıyordu ki, babam olduğunu bile söylemiyordu. Konuşma engelli olmam, kadın olmam onun için büyük bir kusurdu! Ne de olsa o da aşiret soyundan geliyordu ancak bu kadar mı sevmiyorlardı kadınları? Sanmıyorum. Kızlarını seviyordur mutlaka babalar. Sadece erkek evlatlar aşiretin bel göbeği, neslin devamı açısından istiyorlardı. Ama benim babam direkt nefret ediyordu cinsimden. Geçmişte böyle miydi diye sorarsanız... Hayır. Annem hayattayken sevgisini az da olsa görürdüm. Zaten çalıştığı için çok görmezdim ancak annem öldükten sonra benden tamamen nefret etmişti. Sanki onu ben öldürmüşüm gibi davranıyordu. Kendi içinde ki acısının nefretini bana kusmaktan bir an olsun çekinmiyordu. Saçlarımı tararken aynada gördüğüm kadın bana yabancıydı. Gözlerim buz gibi, içimse gözlerimden daha soğuktu. “Seni çok özlüyorum anne.” Yazdım aynanın buğusuna. Burası çok soğuktu, babam kombiyi bile açma zahmetinde bulunmamıştı. Kendi kendime ölmemi istiyordu sanırım. Isınmak için dolapta ki battaniyelerimi ararken yanlışlıkla Oğuz ile fotoğrafımı bulunca dolu olan gözlerimden yaşlar akmaya başladı. “Neden bana bunu yaptın?” dedim ağzımı oynatarak. Sesim yoktu ama dudaklarım ve gözlerim bana ses olurdu. Onu çok sevmiştim. Neden sevdiğim her şeyin elimden gitmesi gibi bir huyu var ki? Artık gerçekten yorulmuştum. Allah’ım, bari canımı al da kurtulayım! Fotoğrafı parçalara ayırıp çöp kutusuna attım. Kendi kendime isyan ederken kapı açıldı. Babamı görmem ile tüm tüylerim diken diken oldu. Onu görmek şeytana bakmak gibiydi. Ellerim öyle çok terliyordu ki bunun korkudan olduğunu biliyordum sadece. Karşımda bana pişmiş kelle gibi bakan kişi babamdan başkası değildi. Sanki ben kızı değil de düşmanıydım, neden benden bu kadar nefret ediyordu ki? Sırf anneme benzediğim için mi? Bu benim suçum muydu? “Artık senden kurtulacağım.” Dediğinde kalbim korkuyla kasıldı. Bu ne demek oluyordu? Beni öldürecek miydi? Evde, odamda yıllardır hapis halindeydim. Babam çok zengin bir iş adamı olsa da beni asla çocuğu olarak camiaya tanıtmamıştı. Neymiş, ben bir yüz karasıymışım! Büyük dedelerim aslen Mardinliydi fakat ben doğma büyüme İstanbulluydum. Erkek olmayışım bile onlar için gurur kırıcı bir şeydi. Bir diğer neden ise dilsiz olmamdı. Annemi on yaşımda kaybettiğimden beridir konuşmuyordum. Tıbbi olarak hiçbir açıklaması yoktu. Sağlığım konuşmak için elverişliydi ama dilim bağlanmıştı sanki, kelimeler dudaklarımdan dökülmüyordu. “Şöyle söyleyeyim güzel kızım, evleneceksin.” Gözlerim irice açıldı ve oturduğum sandalyeden fırlayıp kafamı iki yana salladım. Bu tepkim onu daha keyiflendirdi. Yaslandığı kapıdan sırıtarak bana bakmaya devam etti. “Mardin’in en zengin ağasının oğluyla hem de. Bizim şirkete ortak olacaklar. Bana, eğer oğluna hayırlı sessiz sakin bir kız bulursa bizimle ortak olmayı kabul edeceğini söyledi. Oğlu yani Küçük Ağa’nın karısı çocuğu olmadığı için kendini asmış. Oğlu da çıkan dedikodular nedeniyle hiç tanımadığı biriyle sadece evleneceğini söylemiş. Karısı öleli üç ay olmuş daha yeni ikna edebilmişler tekrar evlenmeye. Eh, tek erkek çocuk. Onlara bir erkek evlat verirsin artık değil mi? Hoş, annen bana veremedi ama belki sen kocana verirsin.” Söylediği her cümle etime mızrak gibi saplandı, nefes almakta zorlandım. Kafamı yine şiddetle iki yana salladığımda yüzünde ki gülümseme söndü. “Boşuna kafanı sallama. Al sana kurtuluş bileti. Kıyafetlerini hazırla, hafta sonu tanışma için Mardin’e gidiyoruz.” Gözlerimden yaşlar usul usul süzüldü. Ben Mihrimah Çelebi. Hayatım bir kuş gibi kafeste geçti. Şimdi ise beni kurtuluş bileti diye bir Ağa’nın önüne atacaklar ve dilsizliğimle beni ezeceklerdi. Bu bir kurtuluş mu yoksa ölüm müydü? Konak Kara yazı gibi bağlanmıştı terk edilmem alnıma. Herkes dalga geçer olmuş, herkes arkamdan atıp tutar olmuştu. Kimisi, kim alır bu dilsizi dedi kimisi adam yattı kalktı hevesini aldı şutladı dedi. Erkeğin hiçbir vasfı yoktu ya! Olan kadına oluyor tabi. Erkek hep namuslu, hep aklanır ama kadına yapılınca bir kere o kara leke hep izi kalır. Gözyaşlarım eşliğinde valizimi toparlarken beni kendine misafir eden odama baktım. Bu odada çok hasta oldum, çok kez ağladım ve çok kez ölmek istedim yine de bana yoldaş oldu, sırdaş oldu, arkadaş oldu. Tüm iyi ve kötü anılarım buradaydı ve artık burayla bir bağımın kalmayacağını bilmek tuhaf hissettirdi. Aslında babamdan kurtulacağım için sevinmem gerekliydi ancak ben evliliğe düşman olmuştum. Erkeklerden nefret eder olmuştum. Nasıl başka bir adamın koynuna girecektim ki kalbimde ki yara hala tazeyken? Benden çok şey istiyordu babam. Ben ona annemin emanetiydim hiç mi saygısı yoktu bu emanete? Neye saygısı vardı ki ona olsun! Şeytanın kalfası falan olmalıydı babam başka bir açıklama bulamıyordum. İç çeke çeke eşyalarımı toplayıp odadan dışarı çıkarken tüm bedenim zangır zangır titriyordu. Babam ıslık çalarak yanaklarına krem sürerek lavabodan çıktı ve yanıma gelip sırıtarak alnını öptü. “Aferin, kedi olalı bir fare tuttun.” Dediğinde şaşkınlıkla yüzüne baktım. Bu zamana kadar bırak alnımdan öpmeyi bir kez bile tenime değmemişti şimdi ise para uğruna girdiği şu hallere bak gerçekten yazık... Hastalandığımda bile asla yanıma gelmez beni resmen ölüme terk ederdi. Bense kendi kendime ateşimi düşürmeye çalışırdım. Bana hiçbir güzel duygu yaşatmadığı için ondan çok ama çok nefret ediyordum. Boş boş yüzüne baktığımda kapının önünde bekleyen adama valizlerimizi aldırttı ve yine ıslık çalarak evden çıktı. Gözlerim dolu dolu burnumu çekerek bende evden peşinden çıktım. Şimdi ne yapacaktım? Daha doğrusu bana ne yapacaklardı? Törelerde kadının hükmü yoktu beni yılanın başını ezer gibi ezeceklerdi, biliyorum. Mardin’e gelene kadar ağladım içli içli. Ağlayışlarım babamın umrunda olmadı tabi. Konağın önüne gelirken arabanın içinde sertçe kolumu tuttu. “Bana bak, zorlamayı kes. Asım Ağa iyi bir ağadır yat kalk şükret onun gelini oluyorsun diye. Adam seni sevmez zaten sevilecek bir tipin de yok ya neyse. Kaynanan Zeliha’dan biraz çekeceksin ama umrumda değil. Ne b*k yersen ye burda bana laf söz getirtme! Zaten dilin de yok anca çocuk yapmaya yararsın sen.”Bana ettiği hakaretler öyle çok kanıma dokundu ki kalbim deli gibi sıkıştı ama bunu bile belli edemeyecek kadar ifadesizdim. Ben neşe dolu, yeri gelince asi olan bir kızdım ama benden bütün duygularımı çalmışlardı. Sevda konağın önünde indiğimizde kenarında ki Şahin logosuna takıldı gözüm. Şahindağ... Kimlerdi, nasıl biriydiler hiçbir fikrim yok. Biz de buralı olsak da hiçbir bağım olmamıştı. “Şimdi büyük dedenler gelecek, onlara da saygılı davran. ”Dedemler, amcamlar, kuzenlerim hiçbirini tanımıyordum çünkü babam sağ olsun hiç biriyle bağ kurmama izin vermemişti. Onun için her daim utanç kaynağı olmaktan öteye gidememiştim ne yazık ki... Sanki kız doğmak benim suçummuş gibi! Anlaşılan hiç biyoloji dersi almamış. Cinsiyeti belirleyenin erkek olduğunun ya farkında değildi ya da umrunda değildi biyolojik kavramlar. Dolan gözlerimden yaşlarımı akıtmamak için ifadesiz kalmayı başardım ve sadece başımı salladım. Ben bu saatten sonra yaşayan bir ölüydüm artık. O gün o kazada keşke bende ölseydim de bunları görmeseydim! Babamın beni bir mal gibi sattığını, beni düşmanı gibi gördüğünü, benden nefret ettiğini görmeseydim keşke . İç çeke çeke arabadan indiğimde karşı taraftan gelen başka bir araba yanımızda durdu ve arkasından gelen arabalar da aynı şekilde. Resmen bir aşiret gelmişti. Dedemler olmalıydı. Herkes arabadan inerken dedemi gördüm. Sert yüz hatları, sert bakışları ile ben acımasızım diye bağırıyordu adeta. Onun ürkütücü ve acımasız biri olduğunu daha önce kuzenlerim aralarında konulurken duymuştum zaten. Zira babam da ondan çok korkardı. “Babam!” dedi babam koşarak yanıma gidip boynu bükük bir şekilde elini öperken. Ceketini de önünde iliklemişti. Dedem onun sırtına bir iki tane vurdu. “Hoş geldin oğul. Bu iş güzel olacak.” Dedi keyifle. Herkesin tek düşündüğü para pul şöhretti. Sonuçta Mardin’in en zengin ağasına kız veriyorlardı. Onlar için bunlar önemli detaylardı. Detaylar da boğulmak üzereydim. Hayat beni genel olarak boğuyordu. Dedemin elini öpüp amcamlara döndüm ve onların da elini öptüm. Kuzenlerim ile de selamlaştık ama hepsi umursamaz bir şekilde bana bakıyordu. Biri hariç. Adını Havin olarak hatırladığım kuzenim bana öfke ve nefretle bakıyordu. Neden öyle bakıyordu ki anlam vermemiştim. Ona ne yapmıştım ki ben? Neden bana nefretle bakıyordu? Herkes bana acıyarak bakıyordu ben acınacak ne yapmıştım ki? “Seni alacak birini bulduğun için şanslısın.” Diye dalga geçti Havin benimle. “Ama bunu Hazar ile yapmak zorunda mıydın?” Sesi öfke doluydu. Şimdi derdi anlaşılmıştı. Derdi Hazar denilen adamdı. Yani yakında kocam olacak adam. Sertçe yutkundum. “Havin! Bu konuyu konuşmuştuk kızım!” dedi Elif Yengem. Sesi sertti ve bana da sinirle bakıyordu. Sanki bu benim suçumdu? Ben mi evlenmeyi istemiştim sanki? Aksine istememiştim bile ama yine her zaman ki gibi suçlu hep bir kadındı ve suçlayan da aynı şekilde başka bir kadındı. Gerçekten çok yazık ne desem ne düşünsem boştu onlar için. Bende aile diye bir şey olsaydı zaten babam yıllarca beni kafes gibi odaya kapatmazdı. Sadece okul okumama izin vermişti dışarıda arkadaşlarımla buluşmama bile müsaade etmezdi çok nadir sevgilimle takılırdı. Boş bakışlarımı onların üzerine gezdirdim. “Şuna baksana anne! Hazar bunu ne yapsın sanki yaşayan ölü! Bir de dilsiz. Baştan aşağı kusurlu!” “Öyle deme kuzen belki yatakta iyidir.” Diye bu sefer Bedirhan benimle dalga geçti. “Yatakta iyi olsaydı kocası olmak üzere olan adam bunu masada terk eder gider miydi?” Hiçbir şey koymamıştı da bu söylediği ağır koymuştu. Gözlerim hızla dolarken bu sefer dedem araya girdi. “Yeter! Benim yanımda nasıl böyle hadsizce konuşursunuz? Dayağımı özlediniz galiba!” Hepsinin sesi kesildi. İlk kez dedeme minnet duydum çünkü daha fazla onların sesini duymak istemiyordum. “Hadi! Yürüyün içeri. Bizi beklerler.” Dedi dedem ve öne geçip ellerini arkadan birleştirip tesbihini çeke çeke konağın kapısına girdi. O sırada konakta bir bağırış kopmuştu. Gür sesli bir adam bağırdı. “Yeter ana! Dilsiz bir kadını bana karı ettiğin yetmedi bir de beni işimden mi edeceksin? İşlerime karışma benim!” Kim olduğunu kullandığı kelimelerden anlamak mümkündü tabi. Müstakbel kocam ! Anlaşılan, hayatım boyunca hiçbir yerde istenmeyecektim . Gerginlik İçim yangın yeriydi ancak i***e su serpen yoktu. Sanki dünyada ki herkes bana düşmanmış gibi geliyordu. Neden kimse beni sevmek için çabalamıyordu? Sevilmeyecek kadar kötü ne yapmıştım ki ben? Bunları düşünmek bile gözlerimi doldurmuştu. Dedem konağın kapısını çalıp geri çekildi ve kapılar kısa süre sonra ardına kadar açılmıştı. Karşımda, başka aşiret mensupları vardı. “Hoş geldiniz Sadullah Ağa.” Dedi bu konağın ağası olan Asım Ağa. Gözlerim onun sert çehresinde gezindi. Sert yüz hatlarından ziyade sakin ve anlayışlı ifadeleri vardı. Babam Mardin’in en merhametli ağası demişti onun için. Gerçekten öyle miydi? Bana da merhametli olur muydu? “Hoş bulduk Asım Ağam. Nasılsınız? Allah konağınıza zeval vermesin.” Dedemin sesi öyle keyifliydi ki sanki alım satım yapacakmış gibi heyecanlıydı. Gözüm bu esnada en arkada olan küçük bir kız çocuğuna takıldı. Gülümseyerek bana el salladığında buruk bir tebessüm ile ona göz kırptım. Asım Ağa’nın arkasında olan erkeklere baktım ama kocam olacak adam hangisi acaba diye düşünürken hiçbiri bana o havayı vermedi. Burada değil miydi? “Buyrun, içeri geçelim.” Dedikten sonra bizi konağın merdivenlerinden yukarı çıkardı ve geniş bir odaya getirip şiltelere oturttu. Burası çok kalabalıktı en son ne zaman bu kadar büyük bir kalabalığın içeresinde oldum bilmiyordum bile. Herkesin gözleri bizim sülalenin kızlarındaydı. Muhtemelen hangisi gelin diye düşünüyorlardı. “Hangisi gelin kızımız?” dedi annesi olarak tahmin ettiğim kadın. Babam adı Zeliha demişti. Kadının gözleri Havin’in üzerinde dolaştı. “Sen misin? Maşallah pek de güzelsin.” Benden tarafa bakmıyordu bile. Çirkin bir kız sayılmazdım ancak babam bana çok yemek vermediği için çok zayıftım. Bu nedenle yüzüm çökmüştü biraz. Havin’in yüzünde egoist bir gülümseme oluştu. “Gelininiz olmak isterdim tabi ama ben değilim Zeliha Xanım. Kuzenim Mihrimah gelininiz.” Diyerek acınası bir şekilde bakışlarını bana çevirdi. Zeliha Hanım’ın gülen yüzü beni görmesiyle soldu. Beni baştan aşağı süzerken yüzünü buruşturmamak için çaba sarf ediyordu. “Pek de zayıfmışsın. Hiç mi ekmek yemedin kızım?” diye sorduğunda babam ile göz göze geldik. Hemen olaya el attı. “Yemek yemeyi pek sevmez.” Dediğinde alayla gülmek istedim. Hayır, yalan söylüyordu. Ben yemek yemeyi severdim ama bana bir tas çorbadan başka yemeği hak görmeyen bir babam vardı! Nasıl kilo alabilirim ki? “Oğlum Hazar sevmez zayıf kız. Artık mecbur yiyip kilo alacaksın.” Dediğinde boş boş yüzüne baktım. Neden bir erkek için kilo almak zorundaydım ki? Beni kabul eden olduğum gibi kabul etmeliydi ancak onlar da öncelik her zaman erkeklerin istekleriydi! “Alır alır, merak etmeyin.” Dedi babam keyifle. Şu an ondan mutlusu yoktu. “Damat bey nerde?” dedi dedem merakla etrafa bakarak. Asım Ağa mahcup bir şekilde dedeme baktı. “Gelir birazdan. İşlerden ötürü biraz canı sıkkındı da onun kusuruna bakmayın. Yoğun bu aralar.” Bunun yalan olduğunu hepimiz sezmiştik ama ben hariç kimsenin umurunda değildi tabi. Daha kocam olacak adam kimdi bilmiyordum bile. Belki de yaşlı bir adamdı nereden bileceğim? Gerçi bunun bir önemi yoktu değil mi? Benim isteklerinin hiçbir zaman önemi olmamıştı. Hayatımda bir kez babam istediğim kişiyle olmama izin verdi o da b*k olmuştu. O gün kırılan sesimi açarak bas bas bağırmak istedim ama dilim varmamıştı tabi. Ama bir gün konuşacaktım, biliyorum. “Önemli değil, iş adamı olmak kolay değil tabi. Hazar bey oğlum işleriyle adından çok bahsettirdi kendini Mardin de.” Annesinin göğsü bu laflar üzerine kabardı. Bu sırada genç bir delikanlının gözleri benim üzerimdeydi. İlgiyle bana bakıyordu. Yakışıklı bir delikanlıyı muhtemelen aynı yaşlardaydık. “Öyledir, çalışkandır oğlum.” Dedi annesi gururla ve sonrasında sohbet etmeye başladılar. Tabi ben bu sohbetin dışındaydım zaten konuşamıyordum da nasıl sohbet edecektim ki? Hiçbirinin işaret dili bilmediğine de emindim. Belli bir süre boş boş muhabbet edildi. Daha doğrusu benim anlamadığım muhabbetler. Ben sıkılmış bir şekilde etrafa bakarken kapıdan boylu poslu yakışıklı bir adam girdi. Üzerinde takım elbise vardı ve çok asil görünüyordu. Gözleri kısa bir an bana uğradı sonrasında ise dedemlere baktı. “Hoş geldiniz ağam, kusura bakmayın geciktim.” Dedi sert ve tok sesiyle. Oldukça gergin ve sinirli görünüyordu. Siniri benimle evleneceğine miydi yoksa dedikleri gibi işine mi? Dilsiz olmam sonuçta onu sinirlendiren bir etkendi, girmeden önce duymuştum dediklerini. “Estağfurullah. Gel otur hele, biraz konuşalım.” Dedi dedem omuzlarını gere gere. Öyle kasıntılardı ki onlara bakarken bile midem bulanıyordu. Umarım kendi ailemden daha beter çıkmazdı bunlar da. Onlar kadar beterine henüz rastlamamıştım da. İsminin Hazar olduğunu öğrendiğim yakışıklı adam 1.90 boyunda ve heybetliydi. Geçip babamların yanına kuruldu. “Gelinin olacak kızım Mihrimah.” Diyerek benimle tanıştırdı babam Hazar’ı. Kalbim heyecanla atarken acaba ne tepki verecek diye merakla yüzüne baktım ama o benden tarafa bakmadı bile. Bu biraz incitmişti. “Kısa sürede evlilik işleri halledilsin bu iş de aradan çıksın.” Dedi Hazar gergince. Dedem gerginliğini fark etmiş olmalı ki çok uzatması. Yoksa maazallah talih kuşu kaçardı! “Tabi oğul, sen nasıl istersen. Yarın düğün hazırlıklarına başlayalım istersen?” Hazar öfkeyle kafasını kaldırdı. “Düğün mü? Düğün falan yok. Ben bir kere evlendim zaten. İkinci karıya, hele ki nikâh masasında bırakılmış kadına ne düğünü yapacağım? Elalem ne der?!” demesiyle kalbime büyük bir acı oturdu. Ağlamamak için ne kadar dirensem de gözümden bir yaş firar etti, yanaklarımda yollar çizerek avcumun içine damladı. Başımı yere eğdim. Zaten yaraydı bu mevzu i***e şimdi başkasının ağzından duymak beni daha da beter hale sokmuştu. Kafamı bile kaldıramıyorum hüngür hüngür ağlarım korkusuna. Yakışıklıydı ama vicdan yoksunuydu bu adam! Belki de karısı çocuğum olmamaktan ziyade bunun vicdansızlığından intihar etmişti. “Hazar! Laflarına dikkat et.” Diye kızdı babası Asım ona. Bizimkilerin demesi gerekeni babası demişti. Babasına içim ısınmıştı. Anlaşılan bu konakta en çok onu sevecektim. “Yanlış mı söylerim baba? Hepsi doğrudur.” Diye kızdı babasına Hazar da. “Düğün olacak! Büyük bir düğün olmasa da olacak.” Babasının sesi netti ama bu Hazar’ın umrunda değildi. “Sırf sen istediğin için evlenmeyi kabul ettim ama daha fazla beni zorlama baba! Olmayacak diyorsam olmayacak. Beni daha fazla delirtmeyin çeker giderim bir daha yüzümü de göremezsiniz!” sesi öyle gür çıkıyordu ki irkildim. Benim yüzüme bile bakmıyordu sanki kabahat benimmiş gibi. Babası mağlubiyetle omuzlarını indirdi. “Peki, yarın nikahınız kıyılır o zaman.” Ve Hazar, hiç beklemediğim bir cümle kurdu. “Şimdilik sadece imam nikahı kıyılacak. Eğer çocuk vermezse kapının önüne koyarım. Bana ne zaman oğul evlat verirse resmi nikah kıyarım.” İşte bu, acımasızlığın alasıydı. Herkesten nefret ediyordum ama en çok da ondan! Ben bu adamla nasıl gerdeğe girecektim?
Sevdiğim adam beni nikâh masasında terk etti. Ertesi gün babam karşıma geçti. “Hazırlan,” dedi.“Mardin’e gelin gidiyorsun.” … “Benden çocuk doğuracaksın,” dedi ilk gecemizde. “Benimle sadece yatak arkadaşı olabilirsin.” Sesi soğuktu. Acımasızdı. “Benden kocalık bekleme.” Dudaklarım titredi. Konuşamadım. “Kalbimde başka bir kadın var,” dedi gözlerime bile bakmadan. “Bu evde sadece yatağımda olacaksın. Kalbimde değil. Nikâh kıydık diye sana âşık olacağımı mı sandın?” O an anladım. Bu evlilik bir kader değil, bir anlaşmaydı. ------ Tanıtım Töreye kurban gitmiş bedenim acıyla sarsıldı.“Seninle sadece yatak arkadaşı olabilirim. Gerçek bir kocalık bekleme benden!” dedi acımasızca. Gözlerimden bir damla yaş aşağı süzüldü. “Benim kalbimle başka bir kadın var. Bu evde sadece yatağımda olabilirsin, kalbimde değil. Evlendik diye sana aşık olacağımı zannetme!” *** Ellerim öyle çok terliyordu ki bunun korkudan olduğunu biliyordum sadece. Karşımda bana pişmiş kelle gibi bakan kişi babamdan başkası değildi. Sanki ben kızı değil de düşmanıydım, neden benden bu kadar nefret ediyordu ki? Sırf anneme benzediğim için mi? Bu benim suçum muydu? “Artık senden kurtulacağım.” Dediğinde kalbim korkuyla kasıldı. Bu ne demek oluyordu? Beni öldürecek miydi? Evde, odamda yıllardır hapis halindeydim. Babam çok zengin bir iş adamı olsa da beni asla çocuğu olarak camiaya tanıtmamıştı. Neymiş, ben bir yüz karasıymışım! Büyük dedelerim aslen Mardinliydi fakat ben doğma büyüme İstanbulluydum. Erkek olmayışım bile onlar için gurur kırıcı bir şeydi. Bir diğer neden ise dilsiz olmamdı. Annemi on yaşımda kaybettiğimden beridir konuşmuyordum. Tıbbi olarak hiçbir açıklaması yoktu. Sağlığım konuşmak için elverişliydi ama dilim bağlanmıştı sanki, kelimeler dudaklarımdan dökülmüyordu. “Şöyle söyleyeyim güzel kızım, evleneceksin.” Gözlerim irice açıldı ve oturduğum sandalyeden fırlayıp kafamı iki yana salladım. Bu tepkim onu daha keyiflendirdi. Yaslandığı kapıdan sırıtarak bana bakmaya devam etti. “Mardin’in en zengin ağasının oğluyla hem de. Bizim şirkete ortak olacaklar. Bana, eğer oğluna hayırlı sessiz sakin bir kız bulursa bizimle ortak olmayı kabul edeceğini söyledi. Oğlu yani Küçük Ağa’nın karısı çocuğu olmadığı için kendini asmış. Oğlu da çıkan dedikodular nedeniyle hiç tanımadığı biriyle sadece evleneceğini söylemiş. Karısı öleli üç ay olmuş daha yeni ikna edebilmişler tekrar evlenmeye. Eh, tek erkek çocuk. Onlara bir erkek evlat verirsin artık değil mi? Hoş, annen bana veremedi ama belki sen verirsin.” Söylediği her cümle etime mızrak gibi saplandı, nefes almakta zorlandım. Kafamı yine şiddetle iki yana salladığımda yüzünde ki gülümseme söndü. “Boşuna kafanı sallama. Al sana kurtuluş bileti. Kıyafetlerini hazırla, hafta sonu tanışma için Mardin’e gidiyoruz.” Gözlerimden yaşlar usul usul süzüldü. Ben Mihrimah Kaya. Hayatım bir kuş gibi kafeste geçti. Şimdi ise beni kurtuluş bileti diye bir Ağa’nın önüne atacaklar ve dilsizliğimle beni ezeceklerdi. Bu bir kurtuluş mu yoksa ölüm müydü? Nikah Masası Mihrimah Kaya/ Nikah Günü Hayat, avuçlarımıza tüm iyilikleri ve kötülükleri bırakıp biz ise onları ayırmakla uğraşırdık. Avuçlarımın içerisine bırakılmış iyilikleri bir kefeye, kötülükleri başka kefeye koydum. Şimdi ise ikisinin ortasında yürüyor gibiydim. Gelinliğim içerisinde öyle heyecanlı, öyle mutluydum ki sanki kimseler bozamazdı mutluluğumu. Heyecanım bir çocuktan farksızdı. Zira bugün benim en mutlu olduğum gün aynı zamanda en çocuksu olduğum gündü. Aynada ki yansımama bakıp gülümsedim. Sevdiğim adamla evleniyordum. Oğuz Atasoy ile. Üniversiteyi beraber okumuştuk. Babam benden haz etmese de Oğuz’un ailesi market zincirlerinin sahibi olduğu için işine gelmişti bu evlilik. Hem benden de kurtulmuş olacaktı, bir taşla iki kuş! Ben ise mutluydum çünkü üniversite de ona olan aşkımı herkes bilirdi. Beni konuşma engelli olmama rağmen kabul eden tek adamdı. Bu devirde kim kalmıştı ki böyle güzel seven? O ela gözleri, pırıl pırıl gülümsemesi ile aşık olunmayacak gibi değildi. Oğuz çok yakışıklı bir adamdı, etrafında onlarca kız olmasına rağmen beni seçmiş olması kalbimi daha da sıcacık yapıyordu. Üç yılın sonunda nihayet evleniyorduk. Tek yakın arkadaşım olan Hilal, bugün de beni yalnız bırakmıyordu. “Çok güzel oldun prensesim.” Dedi iç geçirerek. “Peri kızı gibisin, nasıl bu kadar duru güzelliğin var anlam veremiyorum.” Dedi hayran hayran. Bu benzetmesi üzerine utangaç bir gülümseme gönderdim ona. O kadar heyecanlıydım ki sanki kalbim yerinden çıkıp ayaklarımın dibine düşecek gibiydi. Ellerim titriyor, bu muttu an için başım dönüyordu. “Hadi kızlar!” diye bağırdı Oğuz’un arkadaşı Cem. Bunun üzerine daha da heyecanlandım tabi ki. Hemen gelinliğimin eteklerinden tutup kapıya yürümeye başladığımda Hilal önümden yürüyordu. Kapı açıldı, Oğuz ile göz göze geldik. Bana samimi, her zaman tanık olduğum sıcak bir gülümseme ile bakıyordu. “Çok güzel olmuşsun.” Diye fısıldadı dibime girip alnıma bir öpücük bırakırken. Biraz tedirgin di bakışları neden böyleydi anlam veremedim ama heyecanına verdim. İşaret diliyle ona karşılık verdim. Sırf benim için işaret dili öğrenmişti ve bu en büyük lütuftu benim için. “Teşekkür ederim, sen de çok yakışıklı olmuşsun.” Gerçekten de öyleydi. Takım elbisesinin içerisinde muazzam görünüyordu. Saatler sonra onun kolları arasında olacağım hayali ile içim kıpır kıpırdı. “Teşekkür ederim, konukları bekletmeden hadi gidelim.” Ona ayak uydurup koluna girdim ve birlikte merdivenlerin başına geldik. Aşağıda onlarca insan vardı. Sosyete camiası gerçekten fazla kalabalıktı. Onları gördükçe daha çok elim ayağıma dolaşıyordu. “Sakin ol, bitecek her şey birazdan.” Dedi gergince. Bana diyordu ama kendinden haberi yoktu. Fazla gergindi. Belki de bana söylerken aslında kendini rahatlatıyordu. Merdivenlerden inerken kopan alkış tufanı ile dudaklarımı ısırıp gülümsedim. Konuşamıyordum belki ama mimiklerim zaten benim yerime konuşuyordu. Nikah masasına geldiğimizde alkış tufanı devam ediyordu. Nihayet oturduğunda babamın sahte gülümsemesini gördüm. Bir an modum düşecek gibi olsa da ona aldırış etmedim. En çok da babamdan kurtulacağım için mutluydum! Nikah memuru bize gülümseyip konuşma yaptı. Ardından ise iş o malum soruya geldi. “Yaptığımız araştırmada evlenmenizde bir sakınca görülmemiştir. Bana verilen yetki ile sizi evlendirmek için görevlendirildim. Sayın Musa Kızı Mihrimah Kaya; Fehmi oğlu Oğuz Atasoy’u, İyi günde kötü günde, sağlıkta hastalıkta , zenginlikte , yoksullukta, sonsuza kadar sayıp severek , kimsenin etkisi olmadan eşin olarak kabul ediyor musun?” Parıldayan gözlerimi yakın zamanda kocam olacak adama çevirdim ve kafamı sallayarak aynı zamanda işaret diliyle, “Evet!” dedim. Cevabım üzerine herkes alkışlamaya başladı. Bu sefer nikah memurunun gözleri Oğuz’a döndü. “ Sayın Fehmi oğlu Oğuz Atasoy; Musa kızı Mihrimah Kaya’yı, İyi günde kötü günde, sağlıkta hastalıkta , zenginlikte , yoksullukta, sonsuza kadar sayıp severek , kimsenin etkisi olmadan eşin olarak kabul ediyor musun?” Oğuz duraksadı, gözleri kalabalıkta birini arıyor gibiydi ve sanki bulmuş gibi aniden gözleri parladı. Baktığı yere baktığımda sarı saçlı alımlı bir kadın gördüm. Bizden birkaç yaş büyüktü. O an Oğuz hiç beklemediğim bir cevap verdi. “Hayır! Kabul etmiyorum.” Gözlerim irice açıldı, tüm mutlu ifadem bin parçaya ayrıldı. Bu da ne demek oluyordu böyle? “Anlamadım?” dedi nikah memuru da benim gibi şaşkınlık içerisinde. “Duydunuz, kabul etmiyorum. Ben başkasını seviyorum. Üzgünüm Mihrimah. Sen çok iyi bir kızsın ve bunları hak etmiyorsun ancak ben sesini duymadığım biriyle yapamam. Seninle önce iddia üzerine sevgili oldum sonradan çok tatlı bulduğum için devam ettim. Açıkçası senden hoşlandım da ancak geçen yaz tatilinde Selin ile tanıştım ve ona aşık oldum. Eğer bugün gelmeseydi seninle evlenmeye razı olacaktım ama geldi işte. Demek o da beni seviyor. Sana hayatında başarılar, tekrardan özür dilerim.” Diyerek nikah masasından kalktı ve o sarılın kadına doğru koşmaya başladı. Onun ailesi arkasından bağırırken kimseyi umursamadı. Benim ise başımdan aşağı kaynar sular döküldü, ocağına sanki ateş düştü. Gözlerim doldu, elimi acıyan kalbime götürdüm. Babam ile göz göze geldiğimde bana nefretle baktı. Bu bakışı biliyordum, bir şeyi beceremedim! Bakışlarıydı. Gözümden yaş süzülürken o anın verdiği hayal kırıklığı ve şok etkisiyle bilincimi yitirdim. Önce aldatıldığımı öğrendim, sonra da kocam olacak adam beni nikah masasında terk etti. Hayat, elimden tüm şanslarımı almıştı. Beni babama mecbur kılmıştı. Peki ya ikinci bir şans kapımı çalacak mıydı? İntihar İpi Hazar Şahindağ/ İntihar Günü Önüme altın tepsiyle sunulmuştu acı, yıpranmışlık ve bitmişlik hissi. Ne zordu doğu törelerine ayak uydurmak öyle değil mi? Aylardır karım sırf çocuk olsun, törenin istediği olsun diye kendini paralıyordu. Benim onca itirazlarımı kimse umursamıyordu. Çocuğumun olup olmaması benim için şu an çok da önemli değildi. Ben sadece sevdiğim kadın ile hayatıma bakmak istiyordum ama mümkün mü? Asla. “Ben gidiyorum, istediğin bir şey var mıdır?” dedim camın önüne çöreklenmiş karım Berivan’a bakarak. Yazmasını düzeltip bana döndü, saatlerdir kara kara o pencereden dışarı bakıyordu. Onun görüp de bizim göremediğimiz ne var o pencerenin önünde bende anlamış değilim ama artık beni dinlemediği için bir şey de demek istemiyordum yoksa bu sefer iyice sinirlerim gerilecekti ve aramızda son zamanlarda hiç eksik olmayan o kavga yine çıkacaktı. “Yok.” Dedi soğukça. Esmer teni bugün gözüme fazla beyaz mı geliyordu? Ben mi yanlış görüyordum bilmiyorum ama kahverengi gözlerine bakıp iç çektim ve dışarı çıktım. Kahveye gidecektim ağaların yanına. Bir süredir şirket işleri için onların yanına gidiyordum, iyice bir şeyler öğrenmek için. Babam artık işleri ele almamı istiyordu. Büyük abim dört ay önce töreye kurban gitmişti. Sırf kan davası uğruna onun canına kıymışlardı. Töre büyükleri şimdilik bizi susturmuş olsalar da ne zamana kadar susturabileceklerdi ki? Abimin intikamını günün birinde alacaktım. Kahveye geldiğimde babamın çoktan geldiğini gördüm. Bugün de hava epey kapalıydı anlaşılan yağmur yağacaktı. “Gel oğul. Biraz şu yeni sözleşmelere göz at.” Diyen babam Asım’ın yanına oturup ağalara selam verdim. Dediği gibi sözleşmelere göz atmaya başladığımda Atasoy aşiretinin ağası olan Sidar başımda ot gibi bitti. Kendisinden gram haz etmezdim keza o da benimle aynı duyguları paylaşıyordu. Geçmişte sevdiği kız bana aşık oldu diye beni suçlayıp durmuştu. Bir zamanlar yakın arkadaştık ama şimdi düşman sayılırdık. “Sen bunlardan anlar mısın be çapkın ağa?” diye bana laf soktuğunda bir sabır çektim. “Senden daha çok anladığım kesin.” Bana eskiden ne yazık ki Çapkın Ağa derlerdi. Gençliğini nirvanalarda yaşamış kişilerden biriydim. Üniversiteyi İstanbul’da okuduğum için de biraz aileden uzak olmanın verdiği etkiyle çapkınlıklar yapmıştım. Adım da bu civarda Çapkın Ağa’ya çıkmıştı. Sidar kulağıma eğilip fısıldadı. “Elinden en sevdiğin şeyleri alacağım , çünkü sen benim sevdiğimi aldın. Yaz bunu bir kenara!” dedi ve bir hışım yanımdan çekti gitti. Arkasından bir süre boş boş baktım bir gün elimde kalacaktı ya neyse. O gün bugün değil anlaşılan. Bir süre babamın verdiği belgeleri inceleyip uygun anlaşmalara göz attım. Bu esnada üzerimde bazı gözler hissediyordum. İnsanlar benden çekinirdi. Çünkü ben aynı zamanda karanlık işlerde de parmağı olan biriydim. Mardin’e giren çıkan silahların sorumluluğu bendeydi. Aynı zamanda ülke çapında da birçok yerle iletişimim vardı. Kahvede işim bittikten sonra içimdeki sıkıntıya anlam veremeyerek konağın yolunu tuttum. Normalde bu kadar erken eve gelmezdim ama içimde ki dürtü beni eve götürüyordu. Konağın avlusuna geldiğimde annem Zeliha huysuz yüzüyle bana baktı. “Senin kısır karın çıkmadı bugün odasından yine depresyonda herhalde bak hele şuna.” Sabır çekip merdivenlere yöneldim. Berivan’ı bana annem almış olmasına rağmen kısır olduğunu öğrendikten sonra resmen onu küçümser olmuştu. Zaten hiçbir haltı da beğenmezdi annem o da ayrı konu. Midyat annemden çok çekmişti... Odaya girdiğimde onu içeride göremedim. Sonra banyonun ışığının yandığını gördüm ve kapıyı çaldım. “Berivan Xanım müsait misin?” Ses yoktu. Bir kez daha duymamıştır diye düşünüp tekrardan kapıyı daha sert bir şekilde çaldım ama yine geri dönüş sadece sessizlik oldu. “Benden günah gitti!” diyerek kapıyı açtım, elim kapı kolunda kaldı. Karım, önümde cansız bedeniyle sallanıyordu. Dizlerimin bağı çözüldü, yere dizlerimin üzerinde düştüm. Boğazımda ki düğümler beni boğmaya başladığında avazım çıktığı kadar bağırdım. “Berivan!!” Ve karım, çocuğumuz olmuyor diye kendini asarak öldürdü... Ben ise bana bıraktığı büyük travma ve aşk acısıyla sınandım. Hayat beni tam kalbimin ortasından vurmuşken yeniden ayağa kalkabilecek miydim? O kurşunu oradan çıkarabilecek miydim? Peki ya hayat bana ikinci şansı verecek miydi? Küçük Ağa Hazar Şahindağ/ Aşiretin küçük ağası: “Evlenmek istemiyorum dedim! Anlamaz mısınız siz hiç laftan?” diye haykırdı avlunun ortasında Hazar. Babası Asım Ağa kaşlarını çatıp, “Oğlum inat etme! Ailemize bir erkek torun lazım. Evlenmen gerekiyor bırak artık Berivan’ın yasını!” diye çıkıştığında Hazar bedeninde baş gösteren öfkenin kurbanıydı. Eline geçen vazoları avlunun ortasına fırlattığında konağın tüm çalışanları ona korku içinde bakıyordu. Kalbine kor ateşleri düşmüştü de kimse onu anlamıyordu. Acısı daha tazeyken ondan istedikleri şeyi aklı almıyordu. “Acıma bile saygınız yok sizin! İnsanlığınız öldü mü? Nerede o tüm Midyat’ın en merhametli ağası dediği adam? Bu mu senin merhametin?” Oğlunun lafları üzerine Asım Ağa iyice gerildi. Kalbi sıkışmaya başlıyordu. Tüm Mardin’in dilinde onlar vardı. Önce büyük oğlunu kaybetti, sonra gelinini. Gelinin de adı kısır kadına çıkınca hep dalga geçilen o oldu ama kimse onun omuzlarında ki yükü bilmiyordu tabi. Davulun sesi herkese uzaktan hoş geliyordu. “Ben çok mu mutluyum sanıyorsun oğlum? Sana aşkından vazgeç demiyorum sadece bir torun istiyorum çok mu? Kahveye gitmeye utanıyorum artık. Herkes bana sen ne biçim ağasın bir oğluna söz bile geçiremiyorsun dedikleri halde ben sen üzülme, sen kırılma diye tüm lafları hep yuttum ama yeter artık. Berivan’ın kısır olması aşiretimize yeterince gölge düşürdü. Gelinimi bende severdim ölsün ister miydim? Kuma almış gibi düşüneceksin.” Onlar için bunlar normaldi. Kuma almak, Kan davası uğruna birilerini öldürmek ve niceleri. Ne yazık ki doğunun kanunları kafa ağrıtıcıydı. Hazar ise buralardan nefret eder hale gelmişti. “Onları diyeni getir karşıma da kafasına sıkayım! “ “Kafaya sıkmakla çözülüyorsa her şey ben kendi kafama sıkayım da bu şeyleri duymayayım!" Diye bağırdı en sonunda Asım Ağa. Kalbi daha fazla sıkışmaya başlıyordu. Hazar takım elbisesinin kravatını çekiştirdi. Daha yeni şirketten gelmiş kafasını sikmeye başlamıştı sevgili ailesi. Zaten şirkette yeterince sorun, personel eksiliği vardı bir de bunlarla uğraştığı için daha da öfkeleniyordu. “Abim öldü diye niye her şeyin faturası bana kesiliyor baba? Neden bu aileye bir erkek evlat getirmek zorundayım? Yeni gelecek olan kadının erkek doğuracağı ne malum?” diye hiddetle bağırmaya devam etti. Aynı zamanda bir ileri bir geri hırsla yürüyordu. “Kendine gel Hazar! Soyumuz için bu gerekli! Bak kuzenlerine paşa gibi oğulları oldu sen de hala iş yoktur. 28 yaşına geldin artık bir yerden başlaman gerekir!” Hazar’ın annesi Zeliha yazmasını düzeltip konuştu. “Baban doğru söyler oğlum. Büyüklerin ne diyorsa yap.” Hazar bu sefer annesine döndü hiddetle. “Bana evlen dedin, senin istediğin kızla evlendim zaten. Daha derdin nedir ana?” “Çürük yumurta seçmişim ne yapayım? Hadi inat etme de birini bulalım sana bak kaç tane kız bekliyor seninle evlenmeyi. Yakışıklısın, işin gücün yerinde inat etme be oğul.” Diyerek kanına girmeye çalıştı annesi ama Hazar Nuh diyor peygamber demiyordu. “Evlenmeyeceğim!” sesi çok net ve kendinden emindi. En azından bu kadar kısa süre içerisinde evlenmek istemiyordu. Daha yası bile bitmemişti neydi bu aceleleri? O esnada babası Asım Ağa kalbini tuttu. Artık yaşadığı stres bedenine fazla geliyordu. Aniden yere düştüğünde herkes bağırarak ona koştu. Konağın korumaları hemen dibinde bitmişti. Hazar korkuyla babasının yanına gittiğinde yüzünün kıpkırmızı olduğunu görünce korkuyla nefesini tuttu. Kalp krizi geçiriyordu. Onu alel acele kucaklayıp hastaneye giderken de dualar etmeye başlamıştı. Hepsi onun yüzünden olmuştu. Babasına bir şey olursa asla kendini affetmezdi. Karısını kaybetmişti bir de babasını kaybederse mahvolurdu! Hastaneye gelip hemen babasını sedyeye bindirdiler ve bir odaya doktorlar. Annesi korkuyla ağlamaya devam ediyordu. “Ne olurdu he deseydin? Bir inat uğruna babanı kaybetsek daha mı iyi olacak senin için?” diye kızdı oğluna. Hazar sustu. Şu an konuşacak hali bile yoktu. Nihayet doktorlar çıkıp durumunun iyi olduğunu, ani kalp spazmı olduğunu söyleyince rahat bir nefes aldı ve içeri girdi. Babası yorgun gözleriyle ona bakarken sıkkın bir nefes aldı ve konuştu. “Tamam, evleneceğim. Ama benden sakın düzgün bir karı koca ilişkisi beklemeyin! Sadece çocuk olsun diye uğraşacağım o kadar. Eğer bundan da olmazsa sakın beni zorlamayacaksınız. Burada ki ağaların kızlarından birini istemiyorum. Buluyorsanız da başka bir kız bulun, sessiz sakin olsun.” Bu sözler üzerine herkesin yüzünde güller açarken annesi Zeliha çoktan kız arayışlarına düşmüştü bile. Acı Bileklerimi neşterle kesseler, kalbimi yerinden söküp alsalar yine de acıyacaktı canım biliyorum. Bu hayat bana acıdan başka hiçbir şey vermemiş, aksine elimde ki en değerli şeylerimi almıştı. Önce annemi, sonra babamın sevgisini, ardından konuşma yetimi ve en sonunda ise sevdiğim adamı benden almıştı. O günün üzerinden tam bir yıl geçmişti. Babamın her Allah’ın günü bana nefret kustuğu, bir haltı beceremedin diye haykırdığı, doğru düzgün yemek bile vermediği 1 yıl. Resmen bir deri bir kemik kalmış, tüm güzelliğimi yitirmiştim. Elim kolum kalkmaz olmuştu. Oğuz beni sadece terk etmemişti. Benden tüm güzel duygularımı da beraberinde alıp gitmişti. Şu an ne yapıyordu? Hiçbir fikrim yok. En yakın arkadaşımla bile görüşemiyordum. Babam telefonumu da elimden almıştı. Babam zaten kendini etrafa amcam olarak tanıtmıştı. Benden öyle çok utanıyordu ki, babam olduğunu bile söylemiyordu. Konuşma engelli olmam, kadın olmam onun için büyük bir kusurdu! Ne de olsa o da aşiret soyundan geliyordu ancak bu kadar mı sevmiyorlardı kadınları? Sanmıyorum. Kızlarını seviyordur mutlaka babalar. Sadece erkek evlatlar aşiretin bel göbeği, neslin devamı açısından istiyorlardı. Ama benim babam direkt nefret ediyordu cinsimden. Geçmişte böyle miydi diye sorarsanız... Hayır. Annem hayattayken sevgisini az da olsa görürdüm. Zaten çalıştığı için çok görmezdim ancak annem öldükten sonra benden tamamen nefret etmişti. Sanki onu ben öldürmüşüm gibi davranıyordu. Kendi içinde ki acısının nefretini bana kusmaktan bir an olsun çekinmiyordu. Saçlarımı tararken aynada gördüğüm kadın bana yabancıydı. Gözlerim buz gibi, içimse gözlerimden daha soğuktu. “Seni çok özlüyorum anne.” Yazdım aynanın buğusuna. Burası çok soğuktu, babam kombiyi bile açma zahmetinde bulunmamıştı. Kendi kendime ölmemi istiyordu sanırım. Isınmak için dolapta ki battaniyelerimi ararken yanlışlıkla Oğuz ile fotoğrafımı bulunca dolu olan gözlerimden yaşlar akmaya başladı. “Neden bana bunu yaptın?” dedim ağzımı oynatarak. Sesim yoktu ama dudaklarım ve gözlerim bana ses olurdu. Onu çok sevmiştim. Neden sevdiğim her şeyin elimden gitmesi gibi bir huyu var ki? Artık gerçekten yorulmuştum. Allah’ım, bari canımı al da kurtulayım! Fotoğrafı parçalara ayırıp çöp kutusuna attım. Kendi kendime isyan ederken kapı açıldı. Babamı görmem ile tüm tüylerim diken diken oldu. Onu görmek şeytana bakmak gibiydi. Ellerim öyle çok terliyordu ki bunun korkudan olduğunu biliyordum sadece. Karşımda bana pişmiş kelle gibi bakan kişi babamdan başkası değildi. Sanki ben kızı değil de düşmanıydım, neden benden bu kadar nefret ediyordu ki? Sırf anneme benzediğim için mi? Bu benim suçum muydu? “Artık senden kurtulacağım.” Dediğinde kalbim korkuyla kasıldı. Bu ne demek oluyordu? Beni öldürecek miydi? Evde, odamda yıllardır hapis halindeydim. Babam çok zengin bir iş adamı olsa da beni asla çocuğu olarak camiaya tanıtmamıştı. Neymiş, ben bir yüz karasıymışım! Büyük dedelerim aslen Mardinliydi fakat ben doğma büyüme İstanbulluydum. Erkek olmayışım bile onlar için gurur kırıcı bir şeydi. Bir diğer neden ise dilsiz olmamdı. Annemi on yaşımda kaybettiğimden beridir konuşmuyordum. Tıbbi olarak hiçbir açıklaması yoktu. Sağlığım konuşmak için elverişliydi ama dilim bağlanmıştı sanki, kelimeler dudaklarımdan dökülmüyordu. “Şöyle söyleyeyim güzel kızım, evleneceksin.” Gözlerim irice açıldı ve oturduğum sandalyeden fırlayıp kafamı iki yana salladım. Bu tepkim onu daha keyiflendirdi. Yaslandığı kapıdan sırıtarak bana bakmaya devam etti. “Mardin’in en zengin ağasının oğluyla hem de. Bizim şirkete ortak olacaklar. Bana, eğer oğluna hayırlı sessiz sakin bir kız bulursa bizimle ortak olmayı kabul edeceğini söyledi. Oğlu yani Küçük Ağa’nın karısı çocuğu olmadığı için kendini asmış. Oğlu da çıkan dedikodular nedeniyle hiç tanımadığı biriyle sadece evleneceğini söylemiş. Karısı öleli üç ay olmuş daha yeni ikna edebilmişler tekrar evlenmeye. Eh, tek erkek çocuk. Onlara bir erkek evlat verirsin artık değil mi? Hoş, annen bana veremedi ama belki sen kocana verirsin.” Söylediği her cümle etime mızrak gibi saplandı, nefes almakta zorlandım. Kafamı yine şiddetle iki yana salladığımda yüzünde ki gülümseme söndü. “Boşuna kafanı sallama. Al sana kurtuluş bileti. Kıyafetlerini hazırla, hafta sonu tanışma için Mardin’e gidiyoruz.” Gözlerimden yaşlar usul usul süzüldü. Ben Mihrimah Çelebi. Hayatım bir kuş gibi kafeste geçti. Şimdi ise beni kurtuluş bileti diye bir Ağa’nın önüne atacaklar ve dilsizliğimle beni ezeceklerdi. Bu bir kurtuluş mu yoksa ölüm müydü? Konak Kara yazı gibi bağlanmıştı terk edilmem alnıma. Herkes dalga geçer olmuş, herkes arkamdan atıp tutar olmuştu. Kimisi, kim alır bu dilsizi dedi kimisi adam yattı kalktı hevesini aldı şutladı dedi. Erkeğin hiçbir vasfı yoktu ya! Olan kadına oluyor tabi. Erkek hep namuslu, hep aklanır ama kadına yapılınca bir kere o kara leke hep izi kalır. Gözyaşlarım eşliğinde valizimi toparlarken beni kendine misafir eden odama baktım. Bu odada çok hasta oldum, çok kez ağladım ve çok kez ölmek istedim yine de bana yoldaş oldu, sırdaş oldu, arkadaş oldu. Tüm iyi ve kötü anılarım buradaydı ve artık burayla bir bağımın kalmayacağını bilmek tuhaf hissettirdi. Aslında babamdan kurtulacağım için sevinmem gerekliydi ancak ben evliliğe düşman olmuştum. Erkeklerden nefret eder olmuştum. Nasıl başka bir adamın koynuna girecektim ki kalbimde ki yara hala tazeyken? Benden çok şey istiyordu babam. Ben ona annemin emanetiydim hiç mi saygısı yoktu bu emanete? Neye saygısı vardı ki ona olsun! Şeytanın kalfası falan olmalıydı babam başka bir açıklama bulamıyordum. İç çeke çeke eşyalarımı toplayıp odadan dışarı çıkarken tüm bedenim zangır zangır titriyordu. Babam ıslık çalarak yanaklarına krem sürerek lavabodan çıktı ve yanıma gelip sırıtarak alnını öptü. “Aferin, kedi olalı bir fare tuttun.” Dediğinde şaşkınlıkla yüzüne baktım. Bu zamana kadar bırak alnımdan öpmeyi bir kez bile tenime değmemişti şimdi ise para uğruna girdiği şu hallere bak gerçekten yazık... Hastalandığımda bile asla yanıma gelmez beni resmen ölüme terk ederdi. Bense kendi kendime ateşimi düşürmeye çalışırdım. Bana hiçbir güzel duygu yaşatmadığı için ondan çok ama çok nefret ediyordum. Boş boş yüzüne baktığımda kapının önünde bekleyen adama valizlerimizi aldırttı ve yine ıslık çalarak evden çıktı. Gözlerim dolu dolu burnumu çekerek bende evden peşinden çıktım. Şimdi ne yapacaktım? Daha doğrusu bana ne yapacaklardı? Törelerde kadının hükmü yoktu beni yılanın başını ezer gibi ezeceklerdi, biliyorum. Mardin’e gelene kadar ağladım içli içli. Ağlayışlarım babamın umrunda olmadı tabi. Konağın önüne gelirken arabanın içinde sertçe kolumu tuttu. “Bana bak, zorlamayı kes. Asım Ağa iyi bir ağadır yat kalk şükret onun gelini oluyorsun diye. Adam seni sevmez zaten sevilecek bir tipin de yok ya neyse. Kaynanan Zeliha’dan biraz çekeceksin ama umrumda değil. Ne b*k yersen ye burda bana laf söz getirtme! Zaten dilin de yok anca çocuk yapmaya yararsın sen.”Bana ettiği hakaretler öyle çok kanıma dokundu ki kalbim deli gibi sıkıştı ama bunu bile belli edemeyecek kadar ifadesizdim. Ben neşe dolu, yeri gelince asi olan bir kızdım ama benden bütün duygularımı çalmışlardı. Sevda konağın önünde indiğimizde kenarında ki Şahin logosuna takıldı gözüm. Şahindağ... Kimlerdi, nasıl biriydiler hiçbir fikrim yok. Biz de buralı olsak da hiçbir bağım olmamıştı. “Şimdi büyük dedenler gelecek, onlara da saygılı davran. ”Dedemler, amcamlar, kuzenlerim hiçbirini tanımıyordum çünkü babam sağ olsun hiç biriyle bağ kurmama izin vermemişti. Onun için her daim utanç kaynağı olmaktan öteye gidememiştim ne yazık ki... Sanki kız doğmak benim suçummuş gibi! Anlaşılan hiç biyoloji dersi almamış. Cinsiyeti belirleyenin erkek olduğunun ya farkında değildi ya da umrunda değildi biyolojik kavramlar. Dolan gözlerimden yaşlarımı akıtmamak için ifadesiz kalmayı başardım ve sadece başımı salladım. Ben bu saatten sonra yaşayan bir ölüydüm artık. O gün o kazada keşke bende ölseydim de bunları görmeseydim! Babamın beni bir mal gibi sattığını, beni düşmanı gibi gördüğünü, benden nefret ettiğini görmeseydim keşke . İç çeke çeke arabadan indiğimde karşı taraftan gelen başka bir araba yanımızda durdu ve arkasından gelen arabalar da aynı şekilde. Resmen bir aşiret gelmişti. Dedemler olmalıydı. Herkes arabadan inerken dedemi gördüm. Sert yüz hatları, sert bakışları ile ben acımasızım diye bağırıyordu adeta. Onun ürkütücü ve acımasız biri olduğunu daha önce kuzenlerim aralarında konulurken duymuştum zaten. Zira babam da ondan çok korkardı. “Babam!” dedi babam koşarak yanıma gidip boynu bükük bir şekilde elini öperken. Ceketini de önünde iliklemişti. Dedem onun sırtına bir iki tane vurdu. “Hoş geldin oğul. Bu iş güzel olacak.” Dedi keyifle. Herkesin tek düşündüğü para pul şöhretti. Sonuçta Mardin’in en zengin ağasına kız veriyorlardı. Onlar için bunlar önemli detaylardı. Detaylar da boğulmak üzereydim. Hayat beni genel olarak boğuyordu. Dedemin elini öpüp amcamlara döndüm ve onların da elini öptüm. Kuzenlerim ile de selamlaştık ama hepsi umursamaz bir şekilde bana bakıyordu. Biri hariç. Adını Havin olarak hatırladığım kuzenim bana öfke ve nefretle bakıyordu. Neden öyle bakıyordu ki anlam vermemiştim. Ona ne yapmıştım ki ben? Neden bana nefretle bakıyordu? Herkes bana acıyarak bakıyordu ben acınacak ne yapmıştım ki? “Seni alacak birini bulduğun için şanslısın.” Diye dalga geçti Havin benimle. “Ama bunu Hazar ile yapmak zorunda mıydın?” Sesi öfke doluydu. Şimdi derdi anlaşılmıştı. Derdi Hazar denilen adamdı. Yani yakında kocam olacak adam. Sertçe yutkundum. “Havin! Bu konuyu konuşmuştuk kızım!” dedi Elif Yengem. Sesi sertti ve bana da sinirle bakıyordu. Sanki bu benim suçumdu? Ben mi evlenmeyi istemiştim sanki? Aksine istememiştim bile ama yine her zaman ki gibi suçlu hep bir kadındı ve suçlayan da aynı şekilde başka bir kadındı. Gerçekten çok yazık ne desem ne düşünsem boştu onlar için. Bende aile diye bir şey olsaydı zaten babam yıllarca beni kafes gibi odaya kapatmazdı. Sadece okul okumama izin vermişti dışarıda arkadaşlarımla buluşmama bile müsaade etmezdi çok nadir sevgilimle takılırdı. Boş bakışlarımı onların üzerine gezdirdim. “Şuna baksana anne! Hazar bunu ne yapsın sanki yaşayan ölü! Bir de dilsiz. Baştan aşağı kusurlu!” “Öyle deme kuzen belki yatakta iyidir.” Diye bu sefer Bedirhan benimle dalga geçti. “Yatakta iyi olsaydı kocası olmak üzere olan adam bunu masada terk eder gider miydi?” Hiçbir şey koymamıştı da bu söylediği ağır koymuştu. Gözlerim hızla dolarken bu sefer dedem araya girdi. “Yeter! Benim yanımda nasıl böyle hadsizce konuşursunuz? Dayağımı özlediniz galiba!” Hepsinin sesi kesildi. İlk kez dedeme minnet duydum çünkü daha fazla onların sesini duymak istemiyordum. “Hadi! Yürüyün içeri. Bizi beklerler.” Dedi dedem ve öne geçip ellerini arkadan birleştirip tesbihini çeke çeke konağın kapısına girdi. O sırada konakta bir bağırış kopmuştu. Gür sesli bir adam bağırdı. “Yeter ana! Dilsiz bir kadını bana karı ettiğin yetmedi bir de beni işimden mi edeceksin? İşlerime karışma benim!” Kim olduğunu kullandığı kelimelerden anlamak mümkündü tabi. Müstakbel kocam ! Anlaşılan, hayatım boyunca hiçbir yerde istenmeyecektim . Gerginlik İçim yangın yeriydi ancak i***e su serpen yoktu. Sanki dünyada ki herkes bana düşmanmış gibi geliyordu. Neden kimse beni sevmek için çabalamıyordu? Sevilmeyecek kadar kötü ne yapmıştım ki ben? Bunları düşünmek bile gözlerimi doldurmuştu. Dedem konağın kapısını çalıp geri çekildi ve kapılar kısa süre sonra ardına kadar açılmıştı. Karşımda, başka aşiret mensupları vardı. “Hoş geldiniz Sadullah Ağa.” Dedi bu konağın ağası olan Asım Ağa. Gözlerim onun sert çehresinde gezindi. Sert yüz hatlarından ziyade sakin ve anlayışlı ifadeleri vardı. Babam Mardin’in en merhametli ağası demişti onun için. Gerçekten öyle miydi? Bana da merhametli olur muydu? “Hoş bulduk Asım Ağam. Nasılsınız? Allah konağınıza zeval vermesin.” Dedemin sesi öyle keyifliydi ki sanki alım satım yapacakmış gibi heyecanlıydı. Gözüm bu esnada en arkada olan küçük bir kız çocuğuna takıldı. Gülümseyerek bana el salladığında buruk bir tebessüm ile ona göz kırptım. Asım Ağa’nın arkasında olan erkeklere baktım ama kocam olacak adam hangisi acaba diye düşünürken hiçbiri bana o havayı vermedi. Burada değil miydi? “Buyrun, içeri geçelim.” Dedikten sonra bizi konağın merdivenlerinden yukarı çıkardı ve geniş bir odaya getirip şiltelere oturttu. Burası çok kalabalıktı en son ne zaman bu kadar büyük bir kalabalığın içeresinde oldum bilmiyordum bile. Herkesin gözleri bizim sülalenin kızlarındaydı. Muhtemelen hangisi gelin diye düşünüyorlardı. “Hangisi gelin kızımız?” dedi annesi olarak tahmin ettiğim kadın. Babam adı Zeliha demişti. Kadının gözleri Havin’in üzerinde dolaştı. “Sen misin? Maşallah pek de güzelsin.” Benden tarafa bakmıyordu bile. Çirkin bir kız sayılmazdım ancak babam bana çok yemek vermediği için çok zayıftım. Bu nedenle yüzüm çökmüştü biraz. Havin’in yüzünde egoist bir gülümseme oluştu. “Gelininiz olmak isterdim tabi ama ben değilim Zeliha Xanım. Kuzenim Mihrimah gelininiz.” Diyerek acınası bir şekilde bakışlarını bana çevirdi. Zeliha Hanım’ın gülen yüzü beni görmesiyle soldu. Beni baştan aşağı süzerken yüzünü buruşturmamak için çaba sarf ediyordu. “Pek de zayıfmışsın. Hiç mi ekmek yemedin kızım?” diye sorduğunda babam ile göz göze geldik. Hemen olaya el attı. “Yemek yemeyi pek sevmez.” Dediğinde alayla gülmek istedim. Hayır, yalan söylüyordu. Ben yemek yemeyi severdim ama bana bir tas çorbadan başka yemeği hak görmeyen bir babam vardı! Nasıl kilo alabilirim ki? “Oğlum Hazar sevmez zayıf kız. Artık mecbur yiyip kilo alacaksın.” Dediğinde boş boş yüzüne baktım. Neden bir erkek için kilo almak zorundaydım ki? Beni kabul eden olduğum gibi kabul etmeliydi ancak onlar da öncelik her zaman erkeklerin istekleriydi! “Alır alır, merak etmeyin.” Dedi babam keyifle. Şu an ondan mutlusu yoktu. “Damat bey nerde?” dedi dedem merakla etrafa bakarak. Asım Ağa mahcup bir şekilde dedeme baktı. “Gelir birazdan. İşlerden ötürü biraz canı sıkkındı da onun kusuruna bakmayın. Yoğun bu aralar.” Bunun yalan olduğunu hepimiz sezmiştik ama ben hariç kimsenin umurunda değildi tabi. Daha kocam olacak adam kimdi bilmiyordum bile. Belki de yaşlı bir adamdı nereden bileceğim? Gerçi bunun bir önemi yoktu değil mi? Benim isteklerinin hiçbir zaman önemi olmamıştı. Hayatımda bir kez babam istediğim kişiyle olmama izin verdi o da b*k olmuştu. O gün kırılan sesimi açarak bas bas bağırmak istedim ama dilim varmamıştı tabi. Ama bir gün konuşacaktım, biliyorum. “Önemli değil, iş adamı olmak kolay değil tabi. Hazar bey oğlum işleriyle adından çok bahsettirdi kendini Mardin de.” Annesinin göğsü bu laflar üzerine kabardı. Bu sırada genç bir delikanlının gözleri benim üzerimdeydi. İlgiyle bana bakıyordu. Yakışıklı bir delikanlıyı muhtemelen aynı yaşlardaydık. “Öyledir, çalışkandır oğlum.” Dedi annesi gururla ve sonrasında sohbet etmeye başladılar. Tabi ben bu sohbetin dışındaydım zaten konuşamıyordum da nasıl sohbet edecektim ki? Hiçbirinin işaret dili bilmediğine de emindim. Belli bir süre boş boş muhabbet edildi. Daha doğrusu benim anlamadığım muhabbetler. Ben sıkılmış bir şekilde etrafa bakarken kapıdan boylu poslu yakışıklı bir adam girdi. Üzerinde takım elbise vardı ve çok asil görünüyordu. Gözleri kısa bir an bana uğradı sonrasında ise dedemlere baktı. “Hoş geldiniz ağam, kusura bakmayın geciktim.” Dedi sert ve tok sesiyle. Oldukça gergin ve sinirli görünüyordu. Siniri benimle evleneceğine miydi yoksa dedikleri gibi işine mi? Dilsiz olmam sonuçta onu sinirlendiren bir etkendi, girmeden önce duymuştum dediklerini. “Estağfurullah. Gel otur hele, biraz konuşalım.” Dedi dedem omuzlarını gere gere. Öyle kasıntılardı ki onlara bakarken bile midem bulanıyordu. Umarım kendi ailemden daha beter çıkmazdı bunlar da. Onlar kadar beterine henüz rastlamamıştım da. İsminin Hazar olduğunu öğrendiğim yakışıklı adam 1.90 boyunda ve heybetliydi. Geçip babamların yanına kuruldu. “Gelinin olacak kızım Mihrimah.” Diyerek benimle tanıştırdı babam Hazar’ı. Kalbim heyecanla atarken acaba ne tepki verecek diye merakla yüzüne baktım ama o benden tarafa bakmadı bile. Bu biraz incitmişti. “Kısa sürede evlilik işleri halledilsin bu iş de aradan çıksın.” Dedi Hazar gergince. Dedem gerginliğini fark etmiş olmalı ki çok uzatması. Yoksa maazallah talih kuşu kaçardı! “Tabi oğul, sen nasıl istersen. Yarın düğün hazırlıklarına başlayalım istersen?” Hazar öfkeyle kafasını kaldırdı. “Düğün mü? Düğün falan yok. Ben bir kere evlendim zaten. İkinci karıya, hele ki nikâh masasında bırakılmış kadına ne düğünü yapacağım? Elalem ne der?!” demesiyle kalbime büyük bir acı oturdu. Ağlamamak için ne kadar dirensem de gözümden bir yaş firar etti, yanaklarımda yollar çizerek avcumun içine damladı. Başımı yere eğdim. Zaten yaraydı bu mevzu i***e şimdi başkasının ağzından duymak beni daha da beter hale sokmuştu. Kafamı bile kaldıramıyorum hüngür hüngür ağlarım korkusuna. Yakışıklıydı ama vicdan yoksunuydu bu adam! Belki de karısı çocuğum olmamaktan ziyade bunun vicdansızlığından intihar etmişti. “Hazar! Laflarına dikkat et.” Diye kızdı babası Asım ona. Bizimkilerin demesi gerekeni babası demişti. Babasına içim ısınmıştı. Anlaşılan bu konakta en çok onu sevecektim. “Yanlış mı söylerim baba? Hepsi doğrudur.” Diye kızdı babasına Hazar da. “Düğün olacak! Büyük bir düğün olmasa da olacak.” Babasının sesi netti ama bu Hazar’ın umrunda değildi. “Sırf sen istediğin için evlenmeyi kabul ettim ama daha fazla beni zorlama baba! Olmayacak diyorsam olmayacak. Beni daha fazla delirtmeyin çeker giderim bir daha yüzümü de göremezsiniz!” sesi öyle gür çıkıyordu ki irkildim. Benim yüzüme bile bakmıyordu sanki kabahat benimmiş gibi. Babası mağlubiyetle omuzlarını indirdi. “Peki, yarın nikahınız kıyılır o zaman.” Ve Hazar, hiç beklemediğim bir cümle kurdu. “Şimdilik sadece imam nikahı kıyılacak. Eğer çocuk vermezse kapının önüne koyarım. Bana ne zaman oğul evlat verirse resmi nikah kıyarım.” İşte bu, acımasızlığın alasıydı. Herkesten nefret ediyordum ama en çok da ondan! Ben bu adamla nasıl gerdeğe girecektim?
Sevdiğim adam beni nikâh masasında terk etti. Ertesi gün babam karşıma geçti. “Hazırlan,” dedi.“Mardin’e gelin gidiyorsun.” … “Benden çocuk doğuracaksın,” dedi ilk gecemizde. “Benimle sadece yatak arkadaşı olabilirsin.” Sesi soğuktu. Acımasızdı. “Benden kocalık bekleme.” Dudaklarım titredi. Konuşamadım. “Kalbimde başka bir kadın var,” dedi gözlerime bile bakmadan. “Bu evde sadece yatağımda olacaksın. Kalbimde değil. Nikâh kıydık diye sana âşık olacağımı mı sandın?” O an anladım. Bu evlilik bir kader değil, bir anlaşmaydı. ------ Tanıtım Töreye kurban gitmiş bedenim acıyla sarsıldı.“Seninle sadece yatak arkadaşı olabilirim. Gerçek bir kocalık bekleme benden!” dedi acımasızca. Gözlerimden bir damla yaş aşağı süzüldü. “Benim kalbimle başka bir kadın var. Bu evde sadece yatağımda olabilirsin, kalbimde değil. Evlendik diye sana aşık olacağımı zannetme!” *** Ellerim öyle çok terliyordu ki bunun korkudan olduğunu biliyordum sadece. Karşımda bana pişmiş kelle gibi bakan kişi babamdan başkası değildi. Sanki ben kızı değil de düşmanıydım, neden benden bu kadar nefret ediyordu ki? Sırf anneme benzediğim için mi? Bu benim suçum muydu? “Artık senden kurtulacağım.” Dediğinde kalbim korkuyla kasıldı. Bu ne demek oluyordu? Beni öldürecek miydi? Evde, odamda yıllardır hapis halindeydim. Babam çok zengin bir iş adamı olsa da beni asla çocuğu olarak camiaya tanıtmamıştı. Neymiş, ben bir yüz karasıymışım! Büyük dedelerim aslen Mardinliydi fakat ben doğma büyüme İstanbulluydum. Erkek olmayışım bile onlar için gurur kırıcı bir şeydi. Bir diğer neden ise dilsiz olmamdı. Annemi on yaşımda kaybettiğimden beridir konuşmuyordum. Tıbbi olarak hiçbir açıklaması yoktu. Sağlığım konuşmak için elverişliydi ama dilim bağlanmıştı sanki, kelimeler dudaklarımdan dökülmüyordu. “Şöyle söyleyeyim güzel kızım, evleneceksin.” Gözlerim irice açıldı ve oturduğum sandalyeden fırlayıp kafamı iki yana salladım. Bu tepkim onu daha keyiflendirdi. Yaslandığı kapıdan sırıtarak bana bakmaya devam etti. “Mardin’in en zengin ağasının oğluyla hem de. Bizim şirkete ortak olacaklar. Bana, eğer oğluna hayırlı sessiz sakin bir kız bulursa bizimle ortak olmayı kabul edeceğini söyledi. Oğlu yani Küçük Ağa’nın karısı çocuğu olmadığı için kendini asmış. Oğlu da çıkan dedikodular nedeniyle hiç tanımadığı biriyle sadece evleneceğini söylemiş. Karısı öleli üç ay olmuş daha yeni ikna edebilmişler tekrar evlenmeye. Eh, tek erkek çocuk. Onlara bir erkek evlat verirsin artık değil mi? Hoş, annen bana veremedi ama belki sen verirsin.” Söylediği her cümle etime mızrak gibi saplandı, nefes almakta zorlandım. Kafamı yine şiddetle iki yana salladığımda yüzünde ki gülümseme söndü. “Boşuna kafanı sallama. Al sana kurtuluş bileti. Kıyafetlerini hazırla, hafta sonu tanışma için Mardin’e gidiyoruz.” Gözlerimden yaşlar usul usul süzüldü. Ben Mihrimah Kaya. Hayatım bir kuş gibi kafeste geçti. Şimdi ise beni kurtuluş bileti diye bir Ağa’nın önüne atacaklar ve dilsizliğimle beni ezeceklerdi. Bu bir kurtuluş mu yoksa ölüm müydü? Nikah Masası Mihrimah Kaya/ Nikah Günü Hayat, avuçlarımıza tüm iyilikleri ve kötülükleri bırakıp biz ise onları ayırmakla uğraşırdık. Avuçlarımın içerisine bırakılmış iyilikleri bir kefeye, kötülükleri başka kefeye koydum. Şimdi ise ikisinin ortasında yürüyor gibiydim. Gelinliğim içerisinde öyle heyecanlı, öyle mutluydum ki sanki kimseler bozamazdı mutluluğumu. Heyecanım bir çocuktan farksızdı. Zira bugün benim en mutlu olduğum gün aynı zamanda en çocuksu olduğum gündü. Aynada ki yansımama bakıp gülümsedim. Sevdiğim adamla evleniyordum. Oğuz Atasoy ile. Üniversiteyi beraber okumuştuk. Babam benden haz etmese de Oğuz’un ailesi market zincirlerinin sahibi olduğu için işine gelmişti bu evlilik. Hem benden de kurtulmuş olacaktı, bir taşla iki kuş! Ben ise mutluydum çünkü üniversite de ona olan aşkımı herkes bilirdi. Beni konuşma engelli olmama rağmen kabul eden tek adamdı. Bu devirde kim kalmıştı ki böyle güzel seven? O ela gözleri, pırıl pırıl gülümsemesi ile aşık olunmayacak gibi değildi. Oğuz çok yakışıklı bir adamdı, etrafında onlarca kız olmasına rağmen beni seçmiş olması kalbimi daha da sıcacık yapıyordu. Üç yılın sonunda nihayet evleniyorduk. Tek yakın arkadaşım olan Hilal, bugün de beni yalnız bırakmıyordu. “Çok güzel oldun prensesim.” Dedi iç geçirerek. “Peri kızı gibisin, nasıl bu kadar duru güzelliğin var anlam veremiyorum.” Dedi hayran hayran. Bu benzetmesi üzerine utangaç bir gülümseme gönderdim ona. O kadar heyecanlıydım ki sanki kalbim yerinden çıkıp ayaklarımın dibine düşecek gibiydi. Ellerim titriyor, bu muttu an için başım dönüyordu. “Hadi kızlar!” diye bağırdı Oğuz’un arkadaşı Cem. Bunun üzerine daha da heyecanlandım tabi ki. Hemen gelinliğimin eteklerinden tutup kapıya yürümeye başladığımda Hilal önümden yürüyordu. Kapı açıldı, Oğuz ile göz göze geldik. Bana samimi, her zaman tanık olduğum sıcak bir gülümseme ile bakıyordu. “Çok güzel olmuşsun.” Diye fısıldadı dibime girip alnıma bir öpücük bırakırken. Biraz tedirgin di bakışları neden böyleydi anlam veremedim ama heyecanına verdim. İşaret diliyle ona karşılık verdim. Sırf benim için işaret dili öğrenmişti ve bu en büyük lütuftu benim için. “Teşekkür ederim, sen de çok yakışıklı olmuşsun.” Gerçekten de öyleydi. Takım elbisesinin içerisinde muazzam görünüyordu. Saatler sonra onun kolları arasında olacağım hayali ile içim kıpır kıpırdı. “Teşekkür ederim, konukları bekletmeden hadi gidelim.” Ona ayak uydurup koluna girdim ve birlikte merdivenlerin başına geldik. Aşağıda onlarca insan vardı. Sosyete camiası gerçekten fazla kalabalıktı. Onları gördükçe daha çok elim ayağıma dolaşıyordu. “Sakin ol, bitecek her şey birazdan.” Dedi gergince. Bana diyordu ama kendinden haberi yoktu. Fazla gergindi. Belki de bana söylerken aslında kendini rahatlatıyordu. Merdivenlerden inerken kopan alkış tufanı ile dudaklarımı ısırıp gülümsedim. Konuşamıyordum belki ama mimiklerim zaten benim yerime konuşuyordu. Nikah masasına geldiğimizde alkış tufanı devam ediyordu. Nihayet oturduğunda babamın sahte gülümsemesini gördüm. Bir an modum düşecek gibi olsa da ona aldırış etmedim. En çok da babamdan kurtulacağım için mutluydum! Nikah memuru bize gülümseyip konuşma yaptı. Ardından ise iş o malum soruya geldi. “Yaptığımız araştırmada evlenmenizde bir sakınca görülmemiştir. Bana verilen yetki ile sizi evlendirmek için görevlendirildim. Sayın Musa Kızı Mihrimah Kaya; Fehmi oğlu Oğuz Atasoy’u, İyi günde kötü günde, sağlıkta hastalıkta , zenginlikte , yoksullukta, sonsuza kadar sayıp severek , kimsenin etkisi olmadan eşin olarak kabul ediyor musun?” Parıldayan gözlerimi yakın zamanda kocam olacak adama çevirdim ve kafamı sallayarak aynı zamanda işaret diliyle, “Evet!” dedim. Cevabım üzerine herkes alkışlamaya başladı. Bu sefer nikah memurunun gözleri Oğuz’a döndü. “ Sayın Fehmi oğlu Oğuz Atasoy; Musa kızı Mihrimah Kaya’yı, İyi günde kötü günde, sağlıkta hastalıkta , zenginlikte , yoksullukta, sonsuza kadar sayıp severek , kimsenin etkisi olmadan eşin olarak kabul ediyor musun?” Oğuz duraksadı, gözleri kalabalıkta birini arıyor gibiydi ve sanki bulmuş gibi aniden gözleri parladı. Baktığı yere baktığımda sarı saçlı alımlı bir kadın gördüm. Bizden birkaç yaş büyüktü. O an Oğuz hiç beklemediğim bir cevap verdi. “Hayır! Kabul etmiyorum.” Gözlerim irice açıldı, tüm mutlu ifadem bin parçaya ayrıldı. Bu da ne demek oluyordu böyle? “Anlamadım?” dedi nikah memuru da benim gibi şaşkınlık içerisinde. “Duydunuz, kabul etmiyorum. Ben başkasını seviyorum. Üzgünüm Mihrimah. Sen çok iyi bir kızsın ve bunları hak etmiyorsun ancak ben sesini duymadığım biriyle yapamam. Seninle önce iddia üzerine sevgili oldum sonradan çok tatlı bulduğum için devam ettim. Açıkçası senden hoşlandım da ancak geçen yaz tatilinde Selin ile tanıştım ve ona aşık oldum. Eğer bugün gelmeseydi seninle evlenmeye razı olacaktım ama geldi işte. Demek o da beni seviyor. Sana hayatında başarılar, tekrardan özür dilerim.” Diyerek nikah masasından kalktı ve o sarılın kadına doğru koşmaya başladı. Onun ailesi arkasından bağırırken kimseyi umursamadı. Benim ise başımdan aşağı kaynar sular döküldü, ocağına sanki ateş düştü. Gözlerim doldu, elimi acıyan kalbime götürdüm. Babam ile göz göze geldiğimde bana nefretle baktı. Bu bakışı biliyordum, bir şeyi beceremedim! Bakışlarıydı. Gözümden yaş süzülürken o anın verdiği hayal kırıklığı ve şok etkisiyle bilincimi yitirdim. Önce aldatıldığımı öğrendim, sonra da kocam olacak adam beni nikah masasında terk etti. Hayat, elimden tüm şanslarımı almıştı. Beni babama mecbur kılmıştı. Peki ya ikinci bir şans kapımı çalacak mıydı? İntihar İpi Hazar Şahindağ/ İntihar Günü Önüme altın tepsiyle sunulmuştu acı, yıpranmışlık ve bitmişlik hissi. Ne zordu doğu törelerine ayak uydurmak öyle değil mi? Aylardır karım sırf çocuk olsun, törenin istediği olsun diye kendini paralıyordu. Benim onca itirazlarımı kimse umursamıyordu. Çocuğumun olup olmaması benim için şu an çok da önemli değildi. Ben sadece sevdiğim kadın ile hayatıma bakmak istiyordum ama mümkün mü? Asla. “Ben gidiyorum, istediğin bir şey var mıdır?” dedim camın önüne çöreklenmiş karım Berivan’a bakarak. Yazmasını düzeltip bana döndü, saatlerdir kara kara o pencereden dışarı bakıyordu. Onun görüp de bizim göremediğimiz ne var o pencerenin önünde bende anlamış değilim ama artık beni dinlemediği için bir şey de demek istemiyordum yoksa bu sefer iyice sinirlerim gerilecekti ve aramızda son zamanlarda hiç eksik olmayan o kavga yine çıkacaktı. “Yok.” Dedi soğukça. Esmer teni bugün gözüme fazla beyaz mı geliyordu? Ben mi yanlış görüyordum bilmiyorum ama kahverengi gözlerine bakıp iç çektim ve dışarı çıktım. Kahveye gidecektim ağaların yanına. Bir süredir şirket işleri için onların yanına gidiyordum, iyice bir şeyler öğrenmek için. Babam artık işleri ele almamı istiyordu. Büyük abim dört ay önce töreye kurban gitmişti. Sırf kan davası uğruna onun canına kıymışlardı. Töre büyükleri şimdilik bizi susturmuş olsalar da ne zamana kadar susturabileceklerdi ki? Abimin intikamını günün birinde alacaktım. Kahveye geldiğimde babamın çoktan geldiğini gördüm. Bugün de hava epey kapalıydı anlaşılan yağmur yağacaktı. “Gel oğul. Biraz şu yeni sözleşmelere göz at.” Diyen babam Asım’ın yanına oturup ağalara selam verdim. Dediği gibi sözleşmelere göz atmaya başladığımda Atasoy aşiretinin ağası olan Sidar başımda ot gibi bitti. Kendisinden gram haz etmezdim keza o da benimle aynı duyguları paylaşıyordu. Geçmişte sevdiği kız bana aşık oldu diye beni suçlayıp durmuştu. Bir zamanlar yakın arkadaştık ama şimdi düşman sayılırdık. “Sen bunlardan anlar mısın be çapkın ağa?” diye bana laf soktuğunda bir sabır çektim. “Senden daha çok anladığım kesin.” Bana eskiden ne yazık ki Çapkın Ağa derlerdi. Gençliğini nirvanalarda yaşamış kişilerden biriydim. Üniversiteyi İstanbul’da okuduğum için de biraz aileden uzak olmanın verdiği etkiyle çapkınlıklar yapmıştım. Adım da bu civarda Çapkın Ağa’ya çıkmıştı. Sidar kulağıma eğilip fısıldadı. “Elinden en sevdiğin şeyleri alacağım , çünkü sen benim sevdiğimi aldın. Yaz bunu bir kenara!” dedi ve bir hışım yanımdan çekti gitti. Arkasından bir süre boş boş baktım bir gün elimde kalacaktı ya neyse. O gün bugün değil anlaşılan. Bir süre babamın verdiği belgeleri inceleyip uygun anlaşmalara göz attım. Bu esnada üzerimde bazı gözler hissediyordum. İnsanlar benden çekinirdi. Çünkü ben aynı zamanda karanlık işlerde de parmağı olan biriydim. Mardin’e giren çıkan silahların sorumluluğu bendeydi. Aynı zamanda ülke çapında da birçok yerle iletişimim vardı. Kahvede işim bittikten sonra içimdeki sıkıntıya anlam veremeyerek konağın yolunu tuttum. Normalde bu kadar erken eve gelmezdim ama içimde ki dürtü beni eve götürüyordu. Konağın avlusuna geldiğimde annem Zeliha huysuz yüzüyle bana baktı. “Senin kısır karın çıkmadı bugün odasından yine depresyonda herhalde bak hele şuna.” Sabır çekip merdivenlere yöneldim. Berivan’ı bana annem almış olmasına rağmen kısır olduğunu öğrendikten sonra resmen onu küçümser olmuştu. Zaten hiçbir haltı da beğenmezdi annem o da ayrı konu. Midyat annemden çok çekmişti... Odaya girdiğimde onu içeride göremedim. Sonra banyonun ışığının yandığını gördüm ve kapıyı çaldım. “Berivan Xanım müsait misin?” Ses yoktu. Bir kez daha duymamıştır diye düşünüp tekrardan kapıyı daha sert bir şekilde çaldım ama yine geri dönüş sadece sessizlik oldu. “Benden günah gitti!” diyerek kapıyı açtım, elim kapı kolunda kaldı. Karım, önümde cansız bedeniyle sallanıyordu. Dizlerimin bağı çözüldü, yere dizlerimin üzerinde düştüm. Boğazımda ki düğümler beni boğmaya başladığında avazım çıktığı kadar bağırdım. “Berivan!!” Ve karım, çocuğumuz olmuyor diye kendini asarak öldürdü... Ben ise bana bıraktığı büyük travma ve aşk acısıyla sınandım. Hayat beni tam kalbimin ortasından vurmuşken yeniden ayağa kalkabilecek miydim? O kurşunu oradan çıkarabilecek miydim? Peki ya hayat bana ikinci şansı verecek miydi? Küçük Ağa Hazar Şahindağ/ Aşiretin küçük ağası: “Evlenmek istemiyorum dedim! Anlamaz mısınız siz hiç laftan?” diye haykırdı avlunun ortasında Hazar. Babası Asım Ağa kaşlarını çatıp, “Oğlum inat etme! Ailemize bir erkek torun lazım. Evlenmen gerekiyor bırak artık Berivan’ın yasını!” diye çıkıştığında Hazar bedeninde baş gösteren öfkenin kurbanıydı. Eline geçen vazoları avlunun ortasına fırlattığında konağın tüm çalışanları ona korku içinde bakıyordu. Kalbine kor ateşleri düşmüştü de kimse onu anlamıyordu. Acısı daha tazeyken ondan istedikleri şeyi aklı almıyordu. “Acıma bile saygınız yok sizin! İnsanlığınız öldü mü? Nerede o tüm Midyat’ın en merhametli ağası dediği adam? Bu mu senin merhametin?” Oğlunun lafları üzerine Asım Ağa iyice gerildi. Kalbi sıkışmaya başlıyordu. Tüm Mardin’in dilinde onlar vardı. Önce büyük oğlunu kaybetti, sonra gelinini. Gelinin de adı kısır kadına çıkınca hep dalga geçilen o oldu ama kimse onun omuzlarında ki yükü bilmiyordu tabi. Davulun sesi herkese uzaktan hoş geliyordu. “Ben çok mu mutluyum sanıyorsun oğlum? Sana aşkından vazgeç demiyorum sadece bir torun istiyorum çok mu? Kahveye gitmeye utanıyorum artık. Herkes bana sen ne biçim ağasın bir oğluna söz bile geçiremiyorsun dedikleri halde ben sen üzülme, sen kırılma diye tüm lafları hep yuttum ama yeter artık. Berivan’ın kısır olması aşiretimize yeterince gölge düşürdü. Gelinimi bende severdim ölsün ister miydim? Kuma almış gibi düşüneceksin.” Onlar için bunlar normaldi. Kuma almak, Kan davası uğruna birilerini öldürmek ve niceleri. Ne yazık ki doğunun kanunları kafa ağrıtıcıydı. Hazar ise buralardan nefret eder hale gelmişti. “Onları diyeni getir karşıma da kafasına sıkayım! “ “Kafaya sıkmakla çözülüyorsa her şey ben kendi kafama sıkayım da bu şeyleri duymayayım!" Diye bağırdı en sonunda Asım Ağa. Kalbi daha fazla sıkışmaya başlıyordu. Hazar takım elbisesinin kravatını çekiştirdi. Daha yeni şirketten gelmiş kafasını sikmeye başlamıştı sevgili ailesi. Zaten şirkette yeterince sorun, personel eksiliği vardı bir de bunlarla uğraştığı için daha da öfkeleniyordu. “Abim öldü diye niye her şeyin faturası bana kesiliyor baba? Neden bu aileye bir erkek evlat getirmek zorundayım? Yeni gelecek olan kadının erkek doğuracağı ne malum?” diye hiddetle bağırmaya devam etti. Aynı zamanda bir ileri bir geri hırsla yürüyordu. “Kendine gel Hazar! Soyumuz için bu gerekli! Bak kuzenlerine paşa gibi oğulları oldu sen de hala iş yoktur. 28 yaşına geldin artık bir yerden başlaman gerekir!” Hazar’ın annesi Zeliha yazmasını düzeltip konuştu. “Baban doğru söyler oğlum. Büyüklerin ne diyorsa yap.” Hazar bu sefer annesine döndü hiddetle. “Bana evlen dedin, senin istediğin kızla evlendim zaten. Daha derdin nedir ana?” “Çürük yumurta seçmişim ne yapayım? Hadi inat etme de birini bulalım sana bak kaç tane kız bekliyor seninle evlenmeyi. Yakışıklısın, işin gücün yerinde inat etme be oğul.” Diyerek kanına girmeye çalıştı annesi ama Hazar Nuh diyor peygamber demiyordu. “Evlenmeyeceğim!” sesi çok net ve kendinden emindi. En azından bu kadar kısa süre içerisinde evlenmek istemiyordu. Daha yası bile bitmemişti neydi bu aceleleri? O esnada babası Asım Ağa kalbini tuttu. Artık yaşadığı stres bedenine fazla geliyordu. Aniden yere düştüğünde herkes bağırarak ona koştu. Konağın korumaları hemen dibinde bitmişti. Hazar korkuyla babasının yanına gittiğinde yüzünün kıpkırmızı olduğunu görünce korkuyla nefesini tuttu. Kalp krizi geçiriyordu. Onu alel acele kucaklayıp hastaneye giderken de dualar etmeye başlamıştı. Hepsi onun yüzünden olmuştu. Babasına bir şey olursa asla kendini affetmezdi. Karısını kaybetmişti bir de babasını kaybederse mahvolurdu! Hastaneye gelip hemen babasını sedyeye bindirdiler ve bir odaya doktorlar. Annesi korkuyla ağlamaya devam ediyordu. “Ne olurdu he deseydin? Bir inat uğruna babanı kaybetsek daha mı iyi olacak senin için?” diye kızdı oğluna. Hazar sustu. Şu an konuşacak hali bile yoktu. Nihayet doktorlar çıkıp durumunun iyi olduğunu, ani kalp spazmı olduğunu söyleyince rahat bir nefes aldı ve içeri girdi. Babası yorgun gözleriyle ona bakarken sıkkın bir nefes aldı ve konuştu. “Tamam, evleneceğim. Ama benden sakın düzgün bir karı koca ilişkisi beklemeyin! Sadece çocuk olsun diye uğraşacağım o kadar. Eğer bundan da olmazsa sakın beni zorlamayacaksınız. Burada ki ağaların kızlarından birini istemiyorum. Buluyorsanız da başka bir kız bulun, sessiz sakin olsun.” Bu sözler üzerine herkesin yüzünde güller açarken annesi Zeliha çoktan kız arayışlarına düşmüştü bile. Acı Bileklerimi neşterle kesseler, kalbimi yerinden söküp alsalar yine de acıyacaktı canım biliyorum. Bu hayat bana acıdan başka hiçbir şey vermemiş, aksine elimde ki en değerli şeylerimi almıştı. Önce annemi, sonra babamın sevgisini, ardından konuşma yetimi ve en sonunda ise sevdiğim adamı benden almıştı. O günün üzerinden tam bir yıl geçmişti. Babamın her Allah’ın günü bana nefret kustuğu, bir haltı beceremedin diye haykırdığı, doğru düzgün yemek bile vermediği 1 yıl. Resmen bir deri bir kemik kalmış, tüm güzelliğimi yitirmiştim. Elim kolum kalkmaz olmuştu. Oğuz beni sadece terk etmemişti. Benden tüm güzel duygularımı da beraberinde alıp gitmişti. Şu an ne yapıyordu? Hiçbir fikrim yok. En yakın arkadaşımla bile görüşemiyordum. Babam telefonumu da elimden almıştı. Babam zaten kendini etrafa amcam olarak tanıtmıştı. Benden öyle çok utanıyordu ki, babam olduğunu bile söylemiyordu. Konuşma engelli olmam, kadın olmam onun için büyük bir kusurdu! Ne de olsa o da aşiret soyundan geliyordu ancak bu kadar mı sevmiyorlardı kadınları? Sanmıyorum. Kızlarını seviyordur mutlaka babalar. Sadece erkek evlatlar aşiretin bel göbeği, neslin devamı açısından istiyorlardı. Ama benim babam direkt nefret ediyordu cinsimden. Geçmişte böyle miydi diye sorarsanız... Hayır. Annem hayattayken sevgisini az da olsa görürdüm. Zaten çalıştığı için çok görmezdim ancak annem öldükten sonra benden tamamen nefret etmişti. Sanki onu ben öldürmüşüm gibi davranıyordu. Kendi içinde ki acısının nefretini bana kusmaktan bir an olsun çekinmiyordu. Saçlarımı tararken aynada gördüğüm kadın bana yabancıydı. Gözlerim buz gibi, içimse gözlerimden daha soğuktu. “Seni çok özlüyorum anne.” Yazdım aynanın buğusuna. Burası çok soğuktu, babam kombiyi bile açma zahmetinde bulunmamıştı. Kendi kendime ölmemi istiyordu sanırım. Isınmak için dolapta ki battaniyelerimi ararken yanlışlıkla Oğuz ile fotoğrafımı bulunca dolu olan gözlerimden yaşlar akmaya başladı. “Neden bana bunu yaptın?” dedim ağzımı oynatarak. Sesim yoktu ama dudaklarım ve gözlerim bana ses olurdu. Onu çok sevmiştim. Neden sevdiğim her şeyin elimden gitmesi gibi bir huyu var ki? Artık gerçekten yorulmuştum. Allah’ım, bari canımı al da kurtulayım! Fotoğrafı parçalara ayırıp çöp kutusuna attım. Kendi kendime isyan ederken kapı açıldı. Babamı görmem ile tüm tüylerim diken diken oldu. Onu görmek şeytana bakmak gibiydi. Ellerim öyle çok terliyordu ki bunun korkudan olduğunu biliyordum sadece. Karşımda bana pişmiş kelle gibi bakan kişi babamdan başkası değildi. Sanki ben kızı değil de düşmanıydım, neden benden bu kadar nefret ediyordu ki? Sırf anneme benzediğim için mi? Bu benim suçum muydu? “Artık senden kurtulacağım.” Dediğinde kalbim korkuyla kasıldı. Bu ne demek oluyordu? Beni öldürecek miydi? Evde, odamda yıllardır hapis halindeydim. Babam çok zengin bir iş adamı olsa da beni asla çocuğu olarak camiaya tanıtmamıştı. Neymiş, ben bir yüz karasıymışım! Büyük dedelerim aslen Mardinliydi fakat ben doğma büyüme İstanbulluydum. Erkek olmayışım bile onlar için gurur kırıcı bir şeydi. Bir diğer neden ise dilsiz olmamdı. Annemi on yaşımda kaybettiğimden beridir konuşmuyordum. Tıbbi olarak hiçbir açıklaması yoktu. Sağlığım konuşmak için elverişliydi ama dilim bağlanmıştı sanki, kelimeler dudaklarımdan dökülmüyordu. “Şöyle söyleyeyim güzel kızım, evleneceksin.” Gözlerim irice açıldı ve oturduğum sandalyeden fırlayıp kafamı iki yana salladım. Bu tepkim onu daha keyiflendirdi. Yaslandığı kapıdan sırıtarak bana bakmaya devam etti. “Mardin’in en zengin ağasının oğluyla hem de. Bizim şirkete ortak olacaklar. Bana, eğer oğluna hayırlı sessiz sakin bir kız bulursa bizimle ortak olmayı kabul edeceğini söyledi. Oğlu yani Küçük Ağa’nın karısı çocuğu olmadığı için kendini asmış. Oğlu da çıkan dedikodular nedeniyle hiç tanımadığı biriyle sadece evleneceğini söylemiş. Karısı öleli üç ay olmuş daha yeni ikna edebilmişler tekrar evlenmeye. Eh, tek erkek çocuk. Onlara bir erkek evlat verirsin artık değil mi? Hoş, annen bana veremedi ama belki sen kocana verirsin.” Söylediği her cümle etime mızrak gibi saplandı, nefes almakta zorlandım. Kafamı yine şiddetle iki yana salladığımda yüzünde ki gülümseme söndü. “Boşuna kafanı sallama. Al sana kurtuluş bileti. Kıyafetlerini hazırla, hafta sonu tanışma için Mardin’e gidiyoruz.” Gözlerimden yaşlar usul usul süzüldü. Ben Mihrimah Çelebi. Hayatım bir kuş gibi kafeste geçti. Şimdi ise beni kurtuluş bileti diye bir Ağa’nın önüne atacaklar ve dilsizliğimle beni ezeceklerdi. Bu bir kurtuluş mu yoksa ölüm müydü? Konak Kara yazı gibi bağlanmıştı terk edilmem alnıma. Herkes dalga geçer olmuş, herkes arkamdan atıp tutar olmuştu. Kimisi, kim alır bu dilsizi dedi kimisi adam yattı kalktı hevesini aldı şutladı dedi. Erkeğin hiçbir vasfı yoktu ya! Olan kadına oluyor tabi. Erkek hep namuslu, hep aklanır ama kadına yapılınca bir kere o kara leke hep izi kalır. Gözyaşlarım eşliğinde valizimi toparlarken beni kendine misafir eden odama baktım. Bu odada çok hasta oldum, çok kez ağladım ve çok kez ölmek istedim yine de bana yoldaş oldu, sırdaş oldu, arkadaş oldu. Tüm iyi ve kötü anılarım buradaydı ve artık burayla bir bağımın kalmayacağını bilmek tuhaf hissettirdi. Aslında babamdan kurtulacağım için sevinmem gerekliydi ancak ben evliliğe düşman olmuştum. Erkeklerden nefret eder olmuştum. Nasıl başka bir adamın koynuna girecektim ki kalbimde ki yara hala tazeyken? Benden çok şey istiyordu babam. Ben ona annemin emanetiydim hiç mi saygısı yoktu bu emanete? Neye saygısı vardı ki ona olsun! Şeytanın kalfası falan olmalıydı babam başka bir açıklama bulamıyordum. İç çeke çeke eşyalarımı toplayıp odadan dışarı çıkarken tüm bedenim zangır zangır titriyordu. Babam ıslık çalarak yanaklarına krem sürerek lavabodan çıktı ve yanıma gelip sırıtarak alnını öptü. “Aferin, kedi olalı bir fare tuttun.” Dediğinde şaşkınlıkla yüzüne baktım. Bu zamana kadar bırak alnımdan öpmeyi bir kez bile tenime değmemişti şimdi ise para uğruna girdiği şu hallere bak gerçekten yazık... Hastalandığımda bile asla yanıma gelmez beni resmen ölüme terk ederdi. Bense kendi kendime ateşimi düşürmeye çalışırdım. Bana hiçbir güzel duygu yaşatmadığı için ondan çok ama çok nefret ediyordum. Boş boş yüzüne baktığımda kapının önünde bekleyen adama valizlerimizi aldırttı ve yine ıslık çalarak evden çıktı. Gözlerim dolu dolu burnumu çekerek bende evden peşinden çıktım. Şimdi ne yapacaktım? Daha doğrusu bana ne yapacaklardı? Törelerde kadının hükmü yoktu beni yılanın başını ezer gibi ezeceklerdi, biliyorum. Mardin’e gelene kadar ağladım içli içli. Ağlayışlarım babamın umrunda olmadı tabi. Konağın önüne gelirken arabanın içinde sertçe kolumu tuttu. “Bana bak, zorlamayı kes. Asım Ağa iyi bir ağadır yat kalk şükret onun gelini oluyorsun diye. Adam seni sevmez zaten sevilecek bir tipin de yok ya neyse. Kaynanan Zeliha’dan biraz çekeceksin ama umrumda değil. Ne b*k yersen ye burda bana laf söz getirtme! Zaten dilin de yok anca çocuk yapmaya yararsın sen.”Bana ettiği hakaretler öyle çok kanıma dokundu ki kalbim deli gibi sıkıştı ama bunu bile belli edemeyecek kadar ifadesizdim. Ben neşe dolu, yeri gelince asi olan bir kızdım ama benden bütün duygularımı çalmışlardı. Sevda konağın önünde indiğimizde kenarında ki Şahin logosuna takıldı gözüm. Şahindağ... Kimlerdi, nasıl biriydiler hiçbir fikrim yok. Biz de buralı olsak da hiçbir bağım olmamıştı. “Şimdi büyük dedenler gelecek, onlara da saygılı davran. ”Dedemler, amcamlar, kuzenlerim hiçbirini tanımıyordum çünkü babam sağ olsun hiç biriyle bağ kurmama izin vermemişti. Onun için her daim utanç kaynağı olmaktan öteye gidememiştim ne yazık ki... Sanki kız doğmak benim suçummuş gibi! Anlaşılan hiç biyoloji dersi almamış. Cinsiyeti belirleyenin erkek olduğunun ya farkında değildi ya da umrunda değildi biyolojik kavramlar. Dolan gözlerimden yaşlarımı akıtmamak için ifadesiz kalmayı başardım ve sadece başımı salladım. Ben bu saatten sonra yaşayan bir ölüydüm artık. O gün o kazada keşke bende ölseydim de bunları görmeseydim! Babamın beni bir mal gibi sattığını, beni düşmanı gibi gördüğünü, benden nefret ettiğini görmeseydim keşke . İç çeke çeke arabadan indiğimde karşı taraftan gelen başka bir araba yanımızda durdu ve arkasından gelen arabalar da aynı şekilde. Resmen bir aşiret gelmişti. Dedemler olmalıydı. Herkes arabadan inerken dedemi gördüm. Sert yüz hatları, sert bakışları ile ben acımasızım diye bağırıyordu adeta. Onun ürkütücü ve acımasız biri olduğunu daha önce kuzenlerim aralarında konulurken duymuştum zaten. Zira babam da ondan çok korkardı. “Babam!” dedi babam koşarak yanıma gidip boynu bükük bir şekilde elini öperken. Ceketini de önünde iliklemişti. Dedem onun sırtına bir iki tane vurdu. “Hoş geldin oğul. Bu iş güzel olacak.” Dedi keyifle. Herkesin tek düşündüğü para pul şöhretti. Sonuçta Mardin’in en zengin ağasına kız veriyorlardı. Onlar için bunlar önemli detaylardı. Detaylar da boğulmak üzereydim. Hayat beni genel olarak boğuyordu. Dedemin elini öpüp amcamlara döndüm ve onların da elini öptüm. Kuzenlerim ile de selamlaştık ama hepsi umursamaz bir şekilde bana bakıyordu. Biri hariç. Adını Havin olarak hatırladığım kuzenim bana öfke ve nefretle bakıyordu. Neden öyle bakıyordu ki anlam vermemiştim. Ona ne yapmıştım ki ben? Neden bana nefretle bakıyordu? Herkes bana acıyarak bakıyordu ben acınacak ne yapmıştım ki? “Seni alacak birini bulduğun için şanslısın.” Diye dalga geçti Havin benimle. “Ama bunu Hazar ile yapmak zorunda mıydın?” Sesi öfke doluydu. Şimdi derdi anlaşılmıştı. Derdi Hazar denilen adamdı. Yani yakında kocam olacak adam. Sertçe yutkundum. “Havin! Bu konuyu konuşmuştuk kızım!” dedi Elif Yengem. Sesi sertti ve bana da sinirle bakıyordu. Sanki bu benim suçumdu? Ben mi evlenmeyi istemiştim sanki? Aksine istememiştim bile ama yine her zaman ki gibi suçlu hep bir kadındı ve suçlayan da aynı şekilde başka bir kadındı. Gerçekten çok yazık ne desem ne düşünsem boştu onlar için. Bende aile diye bir şey olsaydı zaten babam yıllarca beni kafes gibi odaya kapatmazdı. Sadece okul okumama izin vermişti dışarıda arkadaşlarımla buluşmama bile müsaade etmezdi çok nadir sevgilimle takılırdı. Boş bakışlarımı onların üzerine gezdirdim. “Şuna baksana anne! Hazar bunu ne yapsın sanki yaşayan ölü! Bir de dilsiz. Baştan aşağı kusurlu!” “Öyle deme kuzen belki yatakta iyidir.” Diye bu sefer Bedirhan benimle dalga geçti. “Yatakta iyi olsaydı kocası olmak üzere olan adam bunu masada terk eder gider miydi?” Hiçbir şey koymamıştı da bu söylediği ağır koymuştu. Gözlerim hızla dolarken bu sefer dedem araya girdi. “Yeter! Benim yanımda nasıl böyle hadsizce konuşursunuz? Dayağımı özlediniz galiba!” Hepsinin sesi kesildi. İlk kez dedeme minnet duydum çünkü daha fazla onların sesini duymak istemiyordum. “Hadi! Yürüyün içeri. Bizi beklerler.” Dedi dedem ve öne geçip ellerini arkadan birleştirip tesbihini çeke çeke konağın kapısına girdi. O sırada konakta bir bağırış kopmuştu. Gür sesli bir adam bağırdı. “Yeter ana! Dilsiz bir kadını bana karı ettiğin yetmedi bir de beni işimden mi edeceksin? İşlerime karışma benim!” Kim olduğunu kullandığı kelimelerden anlamak mümkündü tabi. Müstakbel kocam ! Anlaşılan, hayatım boyunca hiçbir yerde istenmeyecektim . Gerginlik İçim yangın yeriydi ancak i***e su serpen yoktu. Sanki dünyada ki herkes bana düşmanmış gibi geliyordu. Neden kimse beni sevmek için çabalamıyordu? Sevilmeyecek kadar kötü ne yapmıştım ki ben? Bunları düşünmek bile gözlerimi doldurmuştu. Dedem konağın kapısını çalıp geri çekildi ve kapılar kısa süre sonra ardına kadar açılmıştı. Karşımda, başka aşiret mensupları vardı. “Hoş geldiniz Sadullah Ağa.” Dedi bu konağın ağası olan Asım Ağa. Gözlerim onun sert çehresinde gezindi. Sert yüz hatlarından ziyade sakin ve anlayışlı ifadeleri vardı. Babam Mardin’in en merhametli ağası demişti onun için. Gerçekten öyle miydi? Bana da merhametli olur muydu? “Hoş bulduk Asım Ağam. Nasılsınız? Allah konağınıza zeval vermesin.” Dedemin sesi öyle keyifliydi ki sanki alım satım yapacakmış gibi heyecanlıydı. Gözüm bu esnada en arkada olan küçük bir kız çocuğuna takıldı. Gülümseyerek bana el salladığında buruk bir tebessüm ile ona göz kırptım. Asım Ağa’nın arkasında olan erkeklere baktım ama kocam olacak adam hangisi acaba diye düşünürken hiçbiri bana o havayı vermedi. Burada değil miydi? “Buyrun, içeri geçelim.” Dedikten sonra bizi konağın merdivenlerinden yukarı çıkardı ve geniş bir odaya getirip şiltelere oturttu. Burası çok kalabalıktı en son ne zaman bu kadar büyük bir kalabalığın içeresinde oldum bilmiyordum bile. Herkesin gözleri bizim sülalenin kızlarındaydı. Muhtemelen hangisi gelin diye düşünüyorlardı. “Hangisi gelin kızımız?” dedi annesi olarak tahmin ettiğim kadın. Babam adı Zeliha demişti. Kadının gözleri Havin’in üzerinde dolaştı. “Sen misin? Maşallah pek de güzelsin.” Benden tarafa bakmıyordu bile. Çirkin bir kız sayılmazdım ancak babam bana çok yemek vermediği için çok zayıftım. Bu nedenle yüzüm çökmüştü biraz. Havin’in yüzünde egoist bir gülümseme oluştu. “Gelininiz olmak isterdim tabi ama ben değilim Zeliha Xanım. Kuzenim Mihrimah gelininiz.” Diyerek acınası bir şekilde bakışlarını bana çevirdi. Zeliha Hanım’ın gülen yüzü beni görmesiyle soldu. Beni baştan aşağı süzerken yüzünü buruşturmamak için çaba sarf ediyordu. “Pek de zayıfmışsın. Hiç mi ekmek yemedin kızım?” diye sorduğunda babam ile göz göze geldik. Hemen olaya el attı. “Yemek yemeyi pek sevmez.” Dediğinde alayla gülmek istedim. Hayır, yalan söylüyordu. Ben yemek yemeyi severdim ama bana bir tas çorbadan başka yemeği hak görmeyen bir babam vardı! Nasıl kilo alabilirim ki? “Oğlum Hazar sevmez zayıf kız. Artık mecbur yiyip kilo alacaksın.” Dediğinde boş boş yüzüne baktım. Neden bir erkek için kilo almak zorundaydım ki? Beni kabul eden olduğum gibi kabul etmeliydi ancak onlar da öncelik her zaman erkeklerin istekleriydi! “Alır alır, merak etmeyin.” Dedi babam keyifle. Şu an ondan mutlusu yoktu. “Damat bey nerde?” dedi dedem merakla etrafa bakarak. Asım Ağa mahcup bir şekilde dedeme baktı. “Gelir birazdan. İşlerden ötürü biraz canı sıkkındı da onun kusuruna bakmayın. Yoğun bu aralar.” Bunun yalan olduğunu hepimiz sezmiştik ama ben hariç kimsenin umurunda değildi tabi. Daha kocam olacak adam kimdi bilmiyordum bile. Belki de yaşlı bir adamdı nereden bileceğim? Gerçi bunun bir önemi yoktu değil mi? Benim isteklerinin hiçbir zaman önemi olmamıştı. Hayatımda bir kez babam istediğim kişiyle olmama izin verdi o da b*k olmuştu. O gün kırılan sesimi açarak bas bas bağırmak istedim ama dilim varmamıştı tabi. Ama bir gün konuşacaktım, biliyorum. “Önemli değil, iş adamı olmak kolay değil tabi. Hazar bey oğlum işleriyle adından çok bahsettirdi kendini Mardin de.” Annesinin göğsü bu laflar üzerine kabardı. Bu sırada genç bir delikanlının gözleri benim üzerimdeydi. İlgiyle bana bakıyordu. Yakışıklı bir delikanlıyı muhtemelen aynı yaşlardaydık. “Öyledir, çalışkandır oğlum.” Dedi annesi gururla ve sonrasında sohbet etmeye başladılar. Tabi ben bu sohbetin dışındaydım zaten konuşamıyordum da nasıl sohbet edecektim ki? Hiçbirinin işaret dili bilmediğine de emindim. Belli bir süre boş boş muhabbet edildi. Daha doğrusu benim anlamadığım muhabbetler. Ben sıkılmış bir şekilde etrafa bakarken kapıdan boylu poslu yakışıklı bir adam girdi. Üzerinde takım elbise vardı ve çok asil görünüyordu. Gözleri kısa bir an bana uğradı sonrasında ise dedemlere baktı. “Hoş geldiniz ağam, kusura bakmayın geciktim.” Dedi sert ve tok sesiyle. Oldukça gergin ve sinirli görünüyordu. Siniri benimle evleneceğine miydi yoksa dedikleri gibi işine mi? Dilsiz olmam sonuçta onu sinirlendiren bir etkendi, girmeden önce duymuştum dediklerini. “Estağfurullah. Gel otur hele, biraz konuşalım.” Dedi dedem omuzlarını gere gere. Öyle kasıntılardı ki onlara bakarken bile midem bulanıyordu. Umarım kendi ailemden daha beter çıkmazdı bunlar da. Onlar kadar beterine henüz rastlamamıştım da. İsminin Hazar olduğunu öğrendiğim yakışıklı adam 1.90 boyunda ve heybetliydi. Geçip babamların yanına kuruldu. “Gelinin olacak kızım Mihrimah.” Diyerek benimle tanıştırdı babam Hazar’ı. Kalbim heyecanla atarken acaba ne tepki verecek diye merakla yüzüne baktım ama o benden tarafa bakmadı bile. Bu biraz incitmişti. “Kısa sürede evlilik işleri halledilsin bu iş de aradan çıksın.” Dedi Hazar gergince. Dedem gerginliğini fark etmiş olmalı ki çok uzatması. Yoksa maazallah talih kuşu kaçardı! “Tabi oğul, sen nasıl istersen. Yarın düğün hazırlıklarına başlayalım istersen?” Hazar öfkeyle kafasını kaldırdı. “Düğün mü? Düğün falan yok. Ben bir kere evlendim zaten. İkinci karıya, hele ki nikâh masasında bırakılmış kadına ne düğünü yapacağım? Elalem ne der?!” demesiyle kalbime büyük bir acı oturdu. Ağlamamak için ne kadar dirensem de gözümden bir yaş firar etti, yanaklarımda yollar çizerek avcumun içine damladı. Başımı yere eğdim. Zaten yaraydı bu mevzu i***e şimdi başkasının ağzından duymak beni daha da beter hale sokmuştu. Kafamı bile kaldıramıyorum hüngür hüngür ağlarım korkusuna. Yakışıklıydı ama vicdan yoksunuydu bu adam! Belki de karısı çocuğum olmamaktan ziyade bunun vicdansızlığından intihar etmişti. “Hazar! Laflarına dikkat et.” Diye kızdı babası Asım ona. Bizimkilerin demesi gerekeni babası demişti. Babasına içim ısınmıştı. Anlaşılan bu konakta en çok onu sevecektim. “Yanlış mı söylerim baba? Hepsi doğrudur.” Diye kızdı babasına Hazar da. “Düğün olacak! Büyük bir düğün olmasa da olacak.” Babasının sesi netti ama bu Hazar’ın umrunda değildi. “Sırf sen istediğin için evlenmeyi kabul ettim ama daha fazla beni zorlama baba! Olmayacak diyorsam olmayacak. Beni daha fazla delirtmeyin çeker giderim bir daha yüzümü de göremezsiniz!” sesi öyle gür çıkıyordu ki irkildim. Benim yüzüme bile bakmıyordu sanki kabahat benimmiş gibi. Babası mağlubiyetle omuzlarını indirdi. “Peki, yarın nikahınız kıyılır o zaman.” Ve Hazar, hiç beklemediğim bir cümle kurdu. “Şimdilik sadece imam nikahı kıyılacak. Eğer çocuk vermezse kapının önüne koyarım. Bana ne zaman oğul evlat verirse resmi nikah kıyarım.” İşte bu, acımasızlığın alasıydı. Herkesten nefret ediyordum ama en çok da ondan! Ben bu adamla nasıl gerdeğe girecektim?
Na vida passada, ela deu tudo, mas recebeu em troca a fogueira da inveja da irmã🔥😭 A irmã se casou com um elfo, ficou doente e estéril, o ódio distorceu sua alma😢 Renascida no dia da escolha, ela virou as costas com lágrimas e caminhou para o gelado palácio vampírico🧛♂️ "Você me deseja?" Ele perguntou friamente❄️ "Eu quero o mundo inteiro", ela sorriu😎 Cem anos de proteção, ele finalmente se ajoelhou por amor🫂 O filho híbrido nasceu👑 E a irmã outrora louca agora era despedaçada pelo lobo que amava🩸 Assista agora 👉 🔥Destino Roubado: Minha Irmã Roubou Meu Bestial🔥 #GoodShort #DramaEmocional #SegundaChance #AmorProibido #Vingança #Destino
Na vida passada, ela deu tudo, mas recebeu em troca a fogueira da inveja da irmã🔥😭 A irmã se casou com um elfo, ficou doente e estéril, o ódio distorceu sua alma😢 Renascida no dia da escolha, ela virou as costas com lágrimas e caminhou para o gelado palácio vampírico🧛♂️ "Você me deseja?" Ele perguntou friamente❄️ "Eu quero o mundo inteiro", ela sorriu😎 Cem anos de proteção, ele finalmente se ajoelhou por amor🫂 O filho híbrido nasceu👑 E a irmã outrora louca agora era despedaçada pelo lobo que amava🩸 Assista agora 👉 🔥Destino Roubado: Minha Irmã Roubou Meu Bestial🔥 #GoodShort #DramaEmocional #SegundaChance #AmorProibido #Vingança #Destino
Na vida passada, ela deu tudo, mas recebeu em troca a fogueira da inveja da irmã🔥😭 A irmã se casou com um elfo, ficou doente e estéril, o ódio distorceu sua alma😢 Renascida no dia da escolha, ela virou as costas com lágrimas e caminhou para o gelado palácio vampírico🧛♂️ "Você me deseja?" Ele perguntou friamente❄️ "Eu quero o mundo inteiro", ela sorriu😎 Cem anos de proteção, ele finalmente se ajoelhou por amor🫂 O filho híbrido nasceu👑 E a irmã outrora louca agora era despedaçada pelo lobo que amava🩸 Assista agora 👉 🔥Destino Roubado: Minha Irmã Roubou Meu Bestial🔥 #GoodShort #DramaEmocional #SegundaChance #AmorProibido #Vingança #Destino
Pobre de origem, mas reconhecida por uma família rica da capital 💢 Familiares e a falsa herdeira a provocavam sem parar 💔 Ela só focava nos estudos 🩸 Depois de conseguir residência na capital, estudou ainda mais 💥 Quem zombava dela ainda estava parado 🔥 Enquanto ela já tinha a carta de aprovação da universidade dos sonhos 💎 Assista agora 👉 🔥O Retorno da Herdeira Gênio🔥 #GoodShort #Herdeira #Determinação #Sonhos #Superação
Na vida passada, ela deu tudo, mas recebeu em troca a fogueira da inveja da irmã🔥😭 A irmã se casou com um elfo, ficou doente e estéril, o ódio distorceu sua alma😢 Renascida no dia da escolha, ela virou as costas com lágrimas e caminhou para o gelado palácio vampírico🧛♂️ "Você me deseja?" Ele perguntou friamente❄️ "Eu quero o mundo inteiro", ela sorriu😎 Cem anos de proteção, ele finalmente se ajoelhou por amor🫂 O filho híbrido nasceu👑 E a irmã outrora louca agora era despedaçada pelo lobo que amava🩸 Assista agora 👉 🔥Destino Roubado: Minha Irmã Roubou Meu Bestial🔥 #GoodShort #DramaEmocional #SegundaChance #AmorProibido #Vingança #Destino
Na vida passada, ela deu tudo, mas recebeu em troca a fogueira da inveja da irmã🔥😭 A irmã se casou com um elfo, ficou doente e estéril, o ódio distorceu sua alma😢 Renascida no dia da escolha, ela virou as costas com lágrimas e caminhou para o gelado palácio vampírico🧛♂️ "Você me deseja?" Ele perguntou friamente❄️ "Eu quero o mundo inteiro", ela sorriu😎 Cem anos de proteção, ele finalmente se ajoelhou por amor🫂 O filho híbrido nasceu👑 E a irmã outrora louca agora era despedaçada pelo lobo que amava🩸 Assista agora 👉 🔥Destino Roubado: Minha Irmã Roubou Meu Bestial🔥 #GoodShort #DramaEmocional #SegundaChance #AmorProibido #Vingança #Destino
Na vida passada, ela deu tudo, mas recebeu em troca a fogueira da inveja da irmã🔥😭 A irmã se casou com um elfo, ficou doente e estéril, o ódio distorceu sua alma😢 Renascida no dia da escolha, ela virou as costas com lágrimas e caminhou para o gelado palácio vampírico🧛♂️ "Você me deseja?" Ele perguntou friamente❄️ "Eu quero o mundo inteiro", ela sorriu😎 Cem anos de proteção, ele finalmente se ajoelhou por amor🫂 O filho híbrido nasceu👑 E a irmã outrora louca agora era despedaçada pelo lobo que amava🩸 Assista agora 👉 🔥Destino Roubado: Minha Irmã Roubou Meu Bestial🔥 #GoodShort #DramaEmocional #SegundaChance #AmorProibido #Vingança #Destino
Na vida passada, ela deu tudo, mas recebeu em troca a fogueira da inveja da irmã🔥😭 A irmã se casou com um elfo, ficou doente e estéril, o ódio distorceu sua alma😢 Renascida no dia da escolha, ela virou as costas com lágrimas e caminhou para o gelado palácio vampírico🧛♂️ "Você me deseja?" Ele perguntou friamente❄️ "Eu quero o mundo inteiro", ela sorriu😎 Cem anos de proteção, ele finalmente se ajoelhou por amor🫂 O filho híbrido nasceu👑 E a irmã outrora louca agora era despedaçada pelo lobo que amava🩸 Assista agora 👉 🔥Destino Roubado: Minha Irmã Roubou Meu Bestial🔥 #GoodShort #DramaEmocional #SegundaChance #AmorProibido #Vingança #Destino
Na vida passada, ela deu tudo, mas recebeu em troca a fogueira da inveja da irmã🔥😭 A irmã se casou com um elfo, ficou doente e estéril, o ódio distorceu sua alma😢 Renascida no dia da escolha, ela virou as costas com lágrimas e caminhou para o gelado palácio vampírico🧛♂️ "Você me deseja?" Ele perguntou friamente❄️ "Eu quero o mundo inteiro", ela sorriu😎 Cem anos de proteção, ele finalmente se ajoelhou por amor🫂 O filho híbrido nasceu👑 E a irmã outrora louca agora era despedaçada pelo lobo que amava🩸 Assista agora 👉 🔥Destino Roubado: Minha Irmã Roubou Meu Bestial🔥 #GoodShort #DramaEmocional #SegundaChance #AmorProibido #Vingança #Destino
Na vida passada, ela deu tudo, mas recebeu em troca a fogueira da inveja da irmã🔥😭 A irmã se casou com um elfo, ficou doente e estéril, o ódio distorceu sua alma😢 Renascida no dia da escolha, ela virou as costas com lágrimas e caminhou para o gelado palácio vampírico🧛♂️ "Você me deseja?" Ele perguntou friamente❄️ "Eu quero o mundo inteiro", ela sorriu😎 Cem anos de proteção, ele finalmente se ajoelhou por amor🫂 O filho híbrido nasceu👑 E a irmã outrora louca agora era despedaçada pelo lobo que amava🩸 Assista agora 👉 🔥Destino Roubado: Minha Irmã Roubou Meu Bestial🔥 #GoodShort #DramaEmocional #SegundaChance #AmorProibido #Vingança #Destino
Após ser traída, a padeira Hannah é salva de afogamento por Chris Rossi, um implacável magnata de armas com síndrome da fome de pele. Apenas o toque de Hannah alivia sua dor. Ele propõe um casamento contratual de dois anos, unindo suas vidas num acordo perigoso.
Após ser traída, a padeira Hannah é salva de afogamento por Chris Rossi, um implacável magnata de armas com síndrome da fome de pele. Apenas o toque de Hannah alivia sua dor. Ele propõe um casamento contratual de dois anos, unindo suas vidas num acordo perigoso.
"No nosso quinto aniversário de casamento, fui sequestrada. Um mês depois, descobri que estava grávida. Nove testes de paternidade mostraram que o bebê não era de Grant Huxley. Ele me abraçou, olhos vermelhos de lágrimas, e disse: ""Eu te amo. Vou criar essa criança como minha."" Para provar, ele chegou a fazer uma vasectomia. A culpa me quebrou. Entrei em depressão profunda. Após minha sexta tentativa de suicídio, ouvi-o rir no escritório. ""Foi tudo planejado—sequestrá-la para encobrir o escândalo de Iris."" ""Queria que ela soubesse como é ser odiada pelo mundo. Considere isso uma vingança por Iris."" Então o sequestro, os testes—até a vasectomia—eram mentiras por outra mulher. Segurei minha barriga e ri entre lágrimas. Desculpe, Grant Huxley. Este bebê não vai nascer. No dia do casamento, ele recebeu uma caixa: um relatório de aborto, os papéis do divórcio e uma gravação que expunha tudo. Eu já estava a caminho do exterior. Grant Huxley—adeus para sempre." "Capítulo 1 No quinto aniversário do meu casamento, fui sequestrada. Um mês depois de ser resgatada, descobri que estava grávida. Por mais que eu explicasse que não havia sido atacada, ninguém acreditava de verdade. Nove testes de DNA confirmaram a mesma coisa: a criança não tinha ligação biológica com Grant Huxley. Grant decidiu fazer uma vasectomia quase imediatamente. Disse que era a prova de que, mesmo que a criança não fosse dele, continuaria me amando do mesmo jeito. O peso da culpa me esmagou. Depois de várias sessões de hipnoterapia clínica, comecei a sonhar com detalhes vívidos—sonhos onde o ataque parecia terrivelmente real. Fui diagnosticada com depressão severa. Eventualmente, tentei tirar minha própria vida. Na sexta vez que me trouxeram de volta do limite, mal sentia qualquer coisa. Naquela noite, descalça, saí do quarto e parei em frente à porta do escritório particular. Lá dentro, o homem que jurou não poder viver sem mim ria casualmente com um amigo. “Grant,” disse ele, meio incrédulo, meio desconfortável, “você encenou um sequestro inteiro só para enterrar o escândalo de Iris Cole. Isso já é loucura. Mas culpar sua própria criança pelos sequestradores? Nove relatórios de DNA falsos? Não tem medo de levar sua esposa à morte?” Grant ficou em silêncio por alguns segundos, antes de soltar um suspiro baixo. “Iris engravidou porque tomou um antídoto para mim. Isso já é algo que lhe devo,” disse ele, calmo. “Depois, os tabloides a flagraram em foto e colocaram seu nome nos trending topics por dez minutos. Só uma história maior poderia enterrar aquilo.” O amigo franziu o cenho. “Com seus recursos, você poderia ter criado qualquer manchete que quisesse. Por que sua esposa teve que pagar o preço?” Grant deu uma risada curta, despreocupada. “Se Avery não tivesse sido tão afiada, sempre menosprezando Iris por sua origem, eu não precisaria ir tão longe. Ela merecia sentir o que Iris passou.” “Ela tem o sobrenome Huxley,” continuou, levemente. “Mesmo que algo acontecesse, mesmo que ficasse grávida, ninguém ousaria olhar torto para ela. No máximo, seria apenas fofoca. Não a mataria. Considere uma pequena punição pelo jeito que tratou Iris.” “Quando Iris der à luz em segurança, vou mandá-la para o exterior e resolver tudo. Seis meses, talvez menos. Depois, vou compensar Avery e a criança direito. A pessoa que amo sempre foi Avery. Nossa criança ainda será a única herdeira legítima do Grupo Huxley.” Minha mão fina e trêmula repousou sobre minha barriga. Sorri entre lágrimas. Que pena, Grant. Essa criança nunca iria nascer. O amigo hesitou, depois falou de novo. “Não deveria parar com a hipnoterapia? Você vem dando remédios psicotrópicos durante os intervalos, plantando memórias de ataque para ela acreditar que aconteceu de verdade. A mente dela já está instável. Se continuar assim, algo irreversível pode acontecer.” Grant riu, despreocupado. “Não exagere. Consultei especialistas. Esses remédios não causam dano físico real. E depois de cada sessão, garanto que ela receba os melhores nutrientes por IV. Alguns pesadelos não matam ninguém.” “Mas ela já tentou seis vezes—” A frase foi cortada abruptamente. “Isso é só atuação dela,” disse Grant, impaciente. “Ela sabe que a criança não é minha. Tem medo de que eu a abandone, então finge para ganhar simpatia. Caso contrário, você acha que eu conseguiria salvá-la todas as vezes por coincidência?” Ele riu, com leve escárnio e uma certeza arrogante no olhar. Eu estava do lado de fora, sem conseguir me mover. Meia hora antes, o mesmo homem estava ajoelhado ao meu lado, olhos vermelhos de chorar. Ele me segurava tão forte que parecia tentar me fundir aos ossos dele. Jurou que, se eu morresse, ele não sobreviveria. Como podia se transformar num instante—num homem capaz de usar as palavras mais frias para me empurrar direto para o inferno? O amigo suspirou. “Grant, preciso dizer mais uma vez. Iris Cole não é tão simples quanto parece. Avery é a mulher que você quase perdeu a vida para casar. Se algum dia ela descobrir a verdade, nunca vai te perdoar.” Grant sorriu com absoluta confiança. “Ela não vai,” disse. “Nesta vida.” “Iris é pura. É devotada a mim. Não quer status nem casamento—só uma criança para fazer companhia pelo resto da vida. Como eu poderia negar algo tão pequeno?” Ele não podia negar uma criança a Iris. Mas não teve dificuldade alguma em me destruir—e destruir o meu mundo. Todas aquelas noites em que acreditei que estava sendo salva eram apenas uma ilusão. Aquele calor não era luz atravessando a escuridão. Era uma flecha cravada no meu coração. O amor era falso. A ternura era falsa. Só a traição era real. Olhei para as cicatrizes sobrepostas nos meus pulsos, antigas e novas. A visão borrada pelas lágrimas. O corpo colapsado. Uma mulher diagnosticada com delírios paranoicos. Até a criança dentro de mim se transformou em um ponto de interrogação sem nome. E tudo isso—cada detalhe—começou por causa de uma foto explícita de Iris Cole que ficou nos trending topics por dez minutos. Para proteger aquela estudante de bolsa que jurou ser inocente, Grant destruiu tudo que eu tinha. Me fez afundar em pesadelos de violação, suportar culpa e repulsa por carregar uma vida inocente, e ainda achava que era apenas um pequeno castigo. Meu corpo começou a tremer. Uma onda de náusea subiu dos pés até a cabeça. Mal cheguei ao banheiro antes de desabar ao lado do vaso, vomitando até sentir espasmos no estômago. Quando Grant entrou correndo, eu estava no chão, lágrimas escorrendo. Ele me puxou imediatamente para seus braços, olhos cheios de preocupação. “Querida,” perguntou suavemente, “teve outro pesadelo?” O pânico nos olhos dele parecia cortante. “Encontrei um novo hipnoterapeuta,” disse. “Só aguente mais um pouco. Você vai esquecer toda a dor.” As mãos dele eram quentes. Eu sentia apenas frio profundo nos ossos. Lábios trêmulos, falei: “Grant… podemos parar com a terapia?” A sobrancelha dele se franziu. Uma mão repousou sobre minha barriga. “Só mais algumas vezes,” disse baixinho. “Só quando você esquecer tudo poderemos recomeçar de verdade. Vou tratar esta criança como minha.” Que atuação perfeita. Quis rir—mas não consegui. Não era de se admirar que ele tivesse aceitado a vasectomia sem hesitar. Ele já tinha filhos, dentro e fora do casamento. E eu—afundando na culpa por acreditar que traí o amor dele. E, acima de tudo, odiava a criança—este demônio nascido de mentiras—que destruiu minha vida. Mas a realidade me despertou. A pele que esfreguei até sangrar. As noites de torção sem sono. As cicatrizes cortantes nos braços. Tudo cuidadosamente arquitetado por ele—um castigo planejado para Iris Cole. O homem que um dia me amou já estava morto. Vendo meu silêncio, Grant me puxou para os braços. “Querida,” disse gentilmente, “amanhã é o aniversário da minha mãe. Vamos juntos.” Capítulo 2 Eu não queria ir. Grant disse que seria bom para mim—tomar ar, clarear a cabeça—e me colocou no carro mesmo assim. O que eu não esperava era ver Iris no aniversário da mãe dele. Ela usava um vestido couture da última coleção da Chanel, a cintura levemente marcada, destacando a curva suave da barriga. No momento em que se sentou, Margaret Huxley, mãe de Grant, fixou o olhar na barriga de Iris, sem disfarçar a alegria. Puxou Iris para perto, cuidando dela sem parar, perguntando se estava cansada, se estava confortável. Ela até mandou preparar um caldo especial na cozinha, insistindo em alimentar Iris pessoalmente. Eu nunca tinha entendido antes. Por que duas crianças com paternidade incerta eram tratadas de formas tão diferentes? Por que ela era tão gentil com Iris, mas impiedosa comigo? Agora estava claro. Ela devia saber há muito tempo—sobre Iris e Grant. Quando entrei, o sorriso de Margaret desapareceu imediatamente. Iris soltou um pequeno suspiro exagerado e se levantou, cabeça baixa, mãos juntas. “Avery,” disse suavemente, a voz trêmula, “sei que não pertenço aqui. Não deveria ter vindo. Por favor, não fique brava com a senhora Huxley ou com Grant. Eu vou embora agora.” Eu não disse nada. Ainda assim, ela fez parecer que eu já a havia encurralado e humilhado. Sempre era assim. Eu não fazia nada, e ainda assim acabava sendo a vilã. Grant franziu o cenho. “Você já está aqui. Por que sair?” Em tom levemente irritado, acrescentou: “Sente-se. Você está grávida. Não complique mais do que precisa.” Cada palavra soava impaciente. Cada palavra carregava preocupação genuína. Iris encontrou o olhar dele. O canto da boca dela se curvou levemente, quase imperceptível. Engoli o gosto metálico subindo na garganta e sorri com força. “Gravidez antes do casamento deve ser difícil,” disse levemente. “Você ao menos sabe quem é o pai?” A mão de Grant escorregou ao alcançar minha colher, o metal raspando contra a mesa. Antes que ele pudesse responder, sua mãe resfolegou, fria: “Quem fala é você. Iris sabe se comportar. Ninguém jamais teve motivo para questioná-la.” Depois, seu olhar se voltou para mim: “Quanto aos outros—bem, em situações desesperadas, os limites se confundem.” O sangue sumiu do meu rosto. Por um momento, mal consegui me manter de pé. Quando entrei para a família Huxley, ela não era assim. Distante, sim, mas civilizada. Tudo mudou depois do meu sequestro—e da gravidez que se seguiu. Grant insistiu em manter a criança. Fez até uma vasectomia para provar sua determinação. O comportamento aberto dele e o favoritismo evidente a enfureceram. Pouco depois, ela adoeceu. Desde então, qualquer calor que ela sentia por mim desapareceu completamente. “Mãe,” Grant falou de repente, com a voz firme, “é seu aniversário. Não consegue se controlar hoje?” Ele levantou a mão e acariciou suavemente o topo da minha cabeça. “Não tenha medo,” disse baixinho. “Você tem a mim. Ninguém vai te intimidar ou prejudicar seu bebê.” Depois, como se fosse um comentário adicional, acrescentou: “Você já passou por demais. Não pressione a Iris. Ela é jovem. Deve ter seus motivos.” Olhei para o homem à minha frente. O rosto era familiar, mas parecia de um estranho. Que absurdo. O homem que sempre se colocou na minha frente, me protegendo da tempestade, era o mesmo que a convocava. E ainda podia fingir ser um marido devoto, sem perder o ritmo. Ele se enganava. Me enganava. Coloquei os talheres na mesa, sem fome. “Vou ao banheiro.” Mal me levantei, ouvi a voz da mãe dele atrás de mim, afiada e cheia de desgosto: “Mrs. Dalton, traga o desinfetante. Higienize toda a casa—três vezes.” Eu recuei, engolindo em seco, lágrimas surgindo nos olhos. Instintivamente, olhei para Grant em busca de ajuda. Ele segurou minha mão, expressão tensa. “Querida,” disse baixinho, “ela só está chateada. É seu aniversário. Aguente firme.” Antes que eu pudesse responder, Iris tossiu suavemente. No segundo seguinte, a mão de Grant desapareceu da minha. Ele já tinha puxado Iris para seus braços. O mesmo homem que minutos antes me pediu para suportar tudo agora rugia, furioso: “Você é cega? Cuidado ao pulverizar isso! Se algo acontecer com o bebê da Iris, você vai pagar caro!” Capítulo 3 Não foi só Mrs. Dalton que ficou pálida. Eu também não conseguia me mover. Meu corpo parecia travado, como se o frio tivesse penetrado direto nos meus ossos. Por um breve momento, o quarto ficou em silêncio. Grant finalmente pareceu perceber que havia ido longe demais. Ele soltou Iris abruptamente e se virou para mim. “Avery—não é o que você pensa,” disse apressado. Instintivamente, recuei e tentei correr. Ele não me seguiu. Não consegui ir longe—apenas alguns passos além da porta. Sem mim ali, as risadas dentro da sala voltaram, saindo em fragmentos quebrados. “A barriga está alta. Deve ser um menino.” “Fiz algo para o bebê,” disse Margaret, alegre. “Pegue, Iris. Primeiro neto da família.” A mãe de Grant não baixou a voz. “Mulheres como Iris são raras,” continuou. “Elas sabem se comportar. Não se deixa passar.” Ela fez uma pausa, depois acrescentou, levemente: “Algumas mulheres vêm com… complicações. Não se constrói uma família sobre isso.” “Você ainda é jovem,” continuou. “Há tempo. Não precisa parar em apenas um.” Grant riu. “Entendi, mãe.” Iris sorriu levemente, a voz suave. “Veremos,” disse. “O que te fizer feliz.” “Não me chame de Mrs. Huxley,” disse Margaret, satisfeita. “Me chame de mãe.” “…Mãe.” Riram juntas. Apoiei-me na parede fria do lado de fora, o peito afundando. Parecia que algo dentro de mim havia sido arrancado, pedaço por pedaço. Uma vasectomia? Então aquilo também era mentira. Naquele momento, o último resquício de calor dentro de mim desapareceu. Enxuguei o rosto, tirei o celular do bolso e disquei um número. Voltei para casa sozinha e comecei a fazer as malas. Não demorou até que a porta da frente se abrisse com força. Fui puxada para frente com brutalidade e arrastada para a sala de estar. Quando me estabilizei, encontrei os olhos vermelhos de Grant. “Você se enfiou na sujeira e agora quer arrastar a Iris junto com você?” ele estalou. “Desde quando você ficou tão cruel?” Franzi o cenho. “Não faço ideia do que você está falando.” Iris estava próxima, lágrimas ainda presas aos cílios. Soluçava baixinho, apontando para um celular sobre a mesa de centro. “Avery, por que faria isso?” ela chorou. “Por que espalhar rumores online, dizendo que fui sequestrada, que me despisse para sobreviver, que estou carregando o filho de algum homem desconhecido?” “Este bebê é inocente,” insistiu. “É fruto do amor entre mim e o pai da criança. Como você pôde me difamar assim?” Ela desabou nos braços de Grant, chorando tão forte que mal conseguia respirar. Observei a cena e ri, apesar de mim mesma. “Iris,” disse baixinho, “por que eu me preocuparia em te incriminar? Até quando você vai continuar com esse truque barato?” “Você tem todos os motivos,” cortou Grant friamente, os olhos cheios de desapontamento. “Foi você quem se despiram por medo. Você é a suja. E agora não suporta ver meninas que são realmente inocentes.” “Eu aceitei a criança que você carrega. Fiquei com você. Não é o suficiente?” “Por que não deixa a Iris em paz?” Ele me olhou com desprezo aberto. “Se soubesse que você era tão perversa, tão sem vergonha, nunca teria me casado com você.” As palavras caíram como um golpe direto. Grant me olhava com desprezo explícito. Ao lado dele, o canto da boca de Iris se curvou—só o suficiente para notar. Algo afiado e implacável atravessou meu peito. Esse era o homem que eu amara por cinco anos. Ri até as lágrimas rolarem pelo meu rosto. Algo na minha expressão parecia perturbá-lo. Ele agarrou meu braço e me arrastou escada abaixo, bem fundo na casa. “Você vai ficar aqui e refletir,” disse severamente. “Quando finalmente entender o que fez de errado, eu te deixarei sair.” “Não, Grant,” gritei. “Vou morrer aqui!” A porta bateu com força. Anos atrás, durante o terremoto, meus pais me protegeram com seus corpos. Vi-os morrer no escuro, impotente, enquanto o ar se enchia de cheiro de decomposição. Foi quando a claustrofobia se enraizou. Uma vez, fiquei presa em um elevador por dez minutos. Grant nem esperou pelo resgate—forçou a porta e me puxou, tremendo, para os braços dele. “Está tudo bem,” ele sussurrou. “Estou aqui. Nunca mais vou deixar você ficar presa no escuro.” Agora, encolhida no canto, envolvia minhas pernas com os braços. Lágrimas escorriam livremente, incontroláveis. Depois de um tempo, a porta rangeu, abrindo apenas o suficiente para que uma mão passasse. Algo pesado foi jogado para dentro."
Matheus Silveira, filho rejeitado da nobre família, cresceu em silêncio... até que sua caligrafia mortal e poemas proféticos chocaram o reino. Convocado de volta aos 10 anos apenas como aparição, retornou como prodígio da poesia e guerreiro de força avassaladora. Agora, sua família enfrentará sua escolha: glória ou ruína. Ele fez alianças históricas com praticantes, jurando levar a Casa Silveira ao auge ou à destruição.
Pobre de origem, mas reconhecida por uma família rica da capital 💢 Familiares e a falsa herdeira a provocavam sem parar 💔 Ela só focava nos estudos 🩸 Depois de conseguir residência na capital, estudou ainda mais 💥 Quem zombava dela ainda estava parado 🔥 Enquanto ela já tinha a carta de aprovação da universidade dos sonhos 💎 Assista agora 👉 🔥O Retorno da Herdeira Gênio🔥 #GoodShort #Herdeira #Determinação #Sonhos #Superação
Pobre de origem, mas reconhecida por uma família rica da capital 💢 Familiares e a falsa herdeira a provocavam sem parar 💔 Ela só focava nos estudos 🩸 Depois de conseguir residência na capital, estudou ainda mais 💥 Quem zombava dela ainda estava parado 🔥 Enquanto ela já tinha a carta de aprovação da universidade dos sonhos 💎 Assista agora 👉 🔥O Retorno da Herdeira Gênio🔥 #GoodShort #Herdeira #Determinação #Sonhos #Superação
Na vida passada, ela deu tudo, mas recebeu em troca a fogueira da inveja da irmã🔥😭 A irmã se casou com um elfo, ficou doente e estéril, o ódio distorceu sua alma😢 Renascida no dia da escolha, ela virou as costas com lágrimas e caminhou para o gelado palácio vampírico🧛♂️ "Você me deseja?" Ele perguntou friamente❄️ "Eu quero o mundo inteiro", ela sorriu😎 Cem anos de proteção, ele finalmente se ajoelhou por amor🫂 O filho híbrido nasceu👑 E a irmã outrora louca agora era despedaçada pelo lobo que amava🩸 Assista agora 👉 🔥Destino Roubado: Minha Irmã Roubou Meu Bestial🔥 #GoodShort #DramaEmocional #SegundaChance #AmorProibido #Vingança #Destino
"No nosso quinto aniversário de casamento, fui sequestrada. Um mês depois, descobri que estava grávida. Nove testes de paternidade mostraram que o bebê não era de Grant Huxley. Ele me abraçou, olhos vermelhos de lágrimas, e disse: ""Eu te amo. Vou criar essa criança como minha."" Para provar, ele chegou a fazer uma vasectomia. A culpa me quebrou. Entrei em depressão profunda. Após minha sexta tentativa de suicídio, ouvi-o rir no escritório. ""Foi tudo planejado—sequestrá-la para encobrir o escândalo de Iris."" ""Queria que ela soubesse como é ser odiada pelo mundo. Considere isso uma vingança por Iris."" Então o sequestro, os testes—até a vasectomia—eram mentiras por outra mulher. Segurei minha barriga e ri entre lágrimas. Desculpe, Grant Huxley. Este bebê não vai nascer. No dia do casamento, ele recebeu uma caixa: um relatório de aborto, os papéis do divórcio e uma gravação que expunha tudo. Eu já estava a caminho do exterior. Grant Huxley—adeus para sempre." "Capítulo 1 No quinto aniversário do meu casamento, fui sequestrada. Um mês depois de ser resgatada, descobri que estava grávida. Por mais que eu explicasse que não havia sido atacada, ninguém acreditava de verdade. Nove testes de DNA confirmaram a mesma coisa: a criança não tinha ligação biológica com Grant Huxley. Grant decidiu fazer uma vasectomia quase imediatamente. Disse que era a prova de que, mesmo que a criança não fosse dele, continuaria me amando do mesmo jeito. O peso da culpa me esmagou. Depois de várias sessões de hipnoterapia clínica, comecei a sonhar com detalhes vívidos—sonhos onde o ataque parecia terrivelmente real. Fui diagnosticada com depressão severa. Eventualmente, tentei tirar minha própria vida. Na sexta vez que me trouxeram de volta do limite, mal sentia qualquer coisa. Naquela noite, descalça, saí do quarto e parei em frente à porta do escritório particular. Lá dentro, o homem que jurou não poder viver sem mim ria casualmente com um amigo. “Grant,” disse ele, meio incrédulo, meio desconfortável, “você encenou um sequestro inteiro só para enterrar o escândalo de Iris Cole. Isso já é loucura. Mas culpar sua própria criança pelos sequestradores? Nove relatórios de DNA falsos? Não tem medo de levar sua esposa à morte?” Grant ficou em silêncio por alguns segundos, antes de soltar um suspiro baixo. “Iris engravidou porque tomou um antídoto para mim. Isso já é algo que lhe devo,” disse ele, calmo. “Depois, os tabloides a flagraram em foto e colocaram seu nome nos trending topics por dez minutos. Só uma história maior poderia enterrar aquilo.” O amigo franziu o cenho. “Com seus recursos, você poderia ter criado qualquer manchete que quisesse. Por que sua esposa teve que pagar o preço?” Grant deu uma risada curta, despreocupada. “Se Avery não tivesse sido tão afiada, sempre menosprezando Iris por sua origem, eu não precisaria ir tão longe. Ela merecia sentir o que Iris passou.” “Ela tem o sobrenome Huxley,” continuou, levemente. “Mesmo que algo acontecesse, mesmo que ficasse grávida, ninguém ousaria olhar torto para ela. No máximo, seria apenas fofoca. Não a mataria. Considere uma pequena punição pelo jeito que tratou Iris.” “Quando Iris der à luz em segurança, vou mandá-la para o exterior e resolver tudo. Seis meses, talvez menos. Depois, vou compensar Avery e a criança direito. A pessoa que amo sempre foi Avery. Nossa criança ainda será a única herdeira legítima do Grupo Huxley.” Minha mão fina e trêmula repousou sobre minha barriga. Sorri entre lágrimas. Que pena, Grant. Essa criança nunca iria nascer. O amigo hesitou, depois falou de novo. “Não deveria parar com a hipnoterapia? Você vem dando remédios psicotrópicos durante os intervalos, plantando memórias de ataque para ela acreditar que aconteceu de verdade. A mente dela já está instável. Se continuar assim, algo irreversível pode acontecer.” Grant riu, despreocupado. “Não exagere. Consultei especialistas. Esses remédios não causam dano físico real. E depois de cada sessão, garanto que ela receba os melhores nutrientes por IV. Alguns pesadelos não matam ninguém.” “Mas ela já tentou seis vezes—” A frase foi cortada abruptamente. “Isso é só atuação dela,” disse Grant, impaciente. “Ela sabe que a criança não é minha. Tem medo de que eu a abandone, então finge para ganhar simpatia. Caso contrário, você acha que eu conseguiria salvá-la todas as vezes por coincidência?” Ele riu, com leve escárnio e uma certeza arrogante no olhar. Eu estava do lado de fora, sem conseguir me mover. Meia hora antes, o mesmo homem estava ajoelhado ao meu lado, olhos vermelhos de chorar. Ele me segurava tão forte que parecia tentar me fundir aos ossos dele. Jurou que, se eu morresse, ele não sobreviveria. Como podia se transformar num instante—num homem capaz de usar as palavras mais frias para me empurrar direto para o inferno? O amigo suspirou. “Grant, preciso dizer mais uma vez. Iris Cole não é tão simples quanto parece. Avery é a mulher que você quase perdeu a vida para casar. Se algum dia ela descobrir a verdade, nunca vai te perdoar.” Grant sorriu com absoluta confiança. “Ela não vai,” disse. “Nesta vida.” “Iris é pura. É devotada a mim. Não quer status nem casamento—só uma criança para fazer companhia pelo resto da vida. Como eu poderia negar algo tão pequeno?” Ele não podia negar uma criança a Iris. Mas não teve dificuldade alguma em me destruir—e destruir o meu mundo. Todas aquelas noites em que acreditei que estava sendo salva eram apenas uma ilusão. Aquele calor não era luz atravessando a escuridão. Era uma flecha cravada no meu coração. O amor era falso. A ternura era falsa. Só a traição era real. Olhei para as cicatrizes sobrepostas nos meus pulsos, antigas e novas. A visão borrada pelas lágrimas. O corpo colapsado. Uma mulher diagnosticada com delírios paranoicos. Até a criança dentro de mim se transformou em um ponto de interrogação sem nome. E tudo isso—cada detalhe—começou por causa de uma foto explícita de Iris Cole que ficou nos trending topics por dez minutos. Para proteger aquela estudante de bolsa que jurou ser inocente, Grant destruiu tudo que eu tinha. Me fez afundar em pesadelos de violação, suportar culpa e repulsa por carregar uma vida inocente, e ainda achava que era apenas um pequeno castigo. Meu corpo começou a tremer. Uma onda de náusea subiu dos pés até a cabeça. Mal cheguei ao banheiro antes de desabar ao lado do vaso, vomitando até sentir espasmos no estômago. Quando Grant entrou correndo, eu estava no chão, lágrimas escorrendo. Ele me puxou imediatamente para seus braços, olhos cheios de preocupação. “Querida,” perguntou suavemente, “teve outro pesadelo?” O pânico nos olhos dele parecia cortante. “Encontrei um novo hipnoterapeuta,” disse. “Só aguente mais um pouco. Você vai esquecer toda a dor.” As mãos dele eram quentes. Eu sentia apenas frio profundo nos ossos. Lábios trêmulos, falei: “Grant… podemos parar com a terapia?” A sobrancelha dele se franziu. Uma mão repousou sobre minha barriga. “Só mais algumas vezes,” disse baixinho. “Só quando você esquecer tudo poderemos recomeçar de verdade. Vou tratar esta criança como minha.” Que atuação perfeita. Quis rir—mas não consegui. Não era de se admirar que ele tivesse aceitado a vasectomia sem hesitar. Ele já tinha filhos, dentro e fora do casamento. E eu—afundando na culpa por acreditar que traí o amor dele. E, acima de tudo, odiava a criança—este demônio nascido de mentiras—que destruiu minha vida. Mas a realidade me despertou. A pele que esfreguei até sangrar. As noites de torção sem sono. As cicatrizes cortantes nos braços. Tudo cuidadosamente arquitetado por ele—um castigo planejado para Iris Cole. O homem que um dia me amou já estava morto. Vendo meu silêncio, Grant me puxou para os braços. “Querida,” disse gentilmente, “amanhã é o aniversário da minha mãe. Vamos juntos.” Capítulo 2 Eu não queria ir. Grant disse que seria bom para mim—tomar ar, clarear a cabeça—e me colocou no carro mesmo assim. O que eu não esperava era ver Iris no aniversário da mãe dele. Ela usava um vestido couture da última coleção da Chanel, a cintura levemente marcada, destacando a curva suave da barriga. No momento em que se sentou, Margaret Huxley, mãe de Grant, fixou o olhar na barriga de Iris, sem disfarçar a alegria. Puxou Iris para perto, cuidando dela sem parar, perguntando se estava cansada, se estava confortável. Ela até mandou preparar um caldo especial na cozinha, insistindo em alimentar Iris pessoalmente. Eu nunca tinha entendido antes. Por que duas crianças com paternidade incerta eram tratadas de formas tão diferentes? Por que ela era tão gentil com Iris, mas impiedosa comigo? Agora estava claro. Ela devia saber há muito tempo—sobre Iris e Grant. Quando entrei, o sorriso de Margaret desapareceu imediatamente. Iris soltou um pequeno suspiro exagerado e se levantou, cabeça baixa, mãos juntas. “Avery,” disse suavemente, a voz trêmula, “sei que não pertenço aqui. Não deveria ter vindo. Por favor, não fique brava com a senhora Huxley ou com Grant. Eu vou embora agora.” Eu não disse nada. Ainda assim, ela fez parecer que eu já a havia encurralado e humilhado. Sempre era assim. Eu não fazia nada, e ainda assim acabava sendo a vilã. Grant franziu o cenho. “Você já está aqui. Por que sair?” Em tom levemente irritado, acrescentou: “Sente-se. Você está grávida. Não complique mais do que precisa.” Cada palavra soava impaciente. Cada palavra carregava preocupação genuína. Iris encontrou o olhar dele. O canto da boca dela se curvou levemente, quase imperceptível. Engoli o gosto metálico subindo na garganta e sorri com força. “Gravidez antes do casamento deve ser difícil,” disse levemente. “Você ao menos sabe quem é o pai?” A mão de Grant escorregou ao alcançar minha colher, o metal raspando contra a mesa. Antes que ele pudesse responder, sua mãe resfolegou, fria: “Quem fala é você. Iris sabe se comportar. Ninguém jamais teve motivo para questioná-la.” Depois, seu olhar se voltou para mim: “Quanto aos outros—bem, em situações desesperadas, os limites se confundem.” O sangue sumiu do meu rosto. Por um momento, mal consegui me manter de pé. Quando entrei para a família Huxley, ela não era assim. Distante, sim, mas civilizada. Tudo mudou depois do meu sequestro—e da gravidez que se seguiu. Grant insistiu em manter a criança. Fez até uma vasectomia para provar sua determinação. O comportamento aberto dele e o favoritismo evidente a enfureceram. Pouco depois, ela adoeceu. Desde então, qualquer calor que ela sentia por mim desapareceu completamente. “Mãe,” Grant falou de repente, com a voz firme, “é seu aniversário. Não consegue se controlar hoje?” Ele levantou a mão e acariciou suavemente o topo da minha cabeça. “Não tenha medo,” disse baixinho. “Você tem a mim. Ninguém vai te intimidar ou prejudicar seu bebê.” Depois, como se fosse um comentário adicional, acrescentou: “Você já passou por demais. Não pressione a Iris. Ela é jovem. Deve ter seus motivos.” Olhei para o homem à minha frente. O rosto era familiar, mas parecia de um estranho. Que absurdo. O homem que sempre se colocou na minha frente, me protegendo da tempestade, era o mesmo que a convocava. E ainda podia fingir ser um marido devoto, sem perder o ritmo. Ele se enganava. Me enganava. Coloquei os talheres na mesa, sem fome. “Vou ao banheiro.” Mal me levantei, ouvi a voz da mãe dele atrás de mim, afiada e cheia de desgosto: “Mrs. Dalton, traga o desinfetante. Higienize toda a casa—três vezes.” Eu recuei, engolindo em seco, lágrimas surgindo nos olhos. Instintivamente, olhei para Grant em busca de ajuda. Ele segurou minha mão, expressão tensa. “Querida,” disse baixinho, “ela só está chateada. É seu aniversário. Aguente firme.” Antes que eu pudesse responder, Iris tossiu suavemente. No segundo seguinte, a mão de Grant desapareceu da minha. Ele já tinha puxado Iris para seus braços. O mesmo homem que minutos antes me pediu para suportar tudo agora rugia, furioso: “Você é cega? Cuidado ao pulverizar isso! Se algo acontecer com o bebê da Iris, você vai pagar caro!” Capítulo 3 Não foi só Mrs. Dalton que ficou pálida. Eu também não conseguia me mover. Meu corpo parecia travado, como se o frio tivesse penetrado direto nos meus ossos. Por um breve momento, o quarto ficou em silêncio. Grant finalmente pareceu perceber que havia ido longe demais. Ele soltou Iris abruptamente e se virou para mim. “Avery—não é o que você pensa,” disse apressado. Instintivamente, recuei e tentei correr. Ele não me seguiu. Não consegui ir longe—apenas alguns passos além da porta. Sem mim ali, as risadas dentro da sala voltaram, saindo em fragmentos quebrados. “A barriga está alta. Deve ser um menino.” “Fiz algo para o bebê,” disse Margaret, alegre. “Pegue, Iris. Primeiro neto da família.” A mãe de Grant não baixou a voz. “Mulheres como Iris são raras,” continuou. “Elas sabem se comportar. Não se deixa passar.” Ela fez uma pausa, depois acrescentou, levemente: “Algumas mulheres vêm com… complicações. Não se constrói uma família sobre isso.” “Você ainda é jovem,” continuou. “Há tempo. Não precisa parar em apenas um.” Grant riu. “Entendi, mãe.” Iris sorriu levemente, a voz suave. “Veremos,” disse. “O que te fizer feliz.” “Não me chame de Mrs. Huxley,” disse Margaret, satisfeita. “Me chame de mãe.” “…Mãe.” Riram juntas. Apoiei-me na parede fria do lado de fora, o peito afundando. Parecia que algo dentro de mim havia sido arrancado, pedaço por pedaço. Uma vasectomia? Então aquilo também era mentira. Naquele momento, o último resquício de calor dentro de mim desapareceu. Enxuguei o rosto, tirei o celular do bolso e disquei um número. Voltei para casa sozinha e comecei a fazer as malas. Não demorou até que a porta da frente se abrisse com força. Fui puxada para frente com brutalidade e arrastada para a sala de estar. Quando me estabilizei, encontrei os olhos vermelhos de Grant. “Você se enfiou na sujeira e agora quer arrastar a Iris junto com você?” ele estalou. “Desde quando você ficou tão cruel?” Franzi o cenho. “Não faço ideia do que você está falando.” Iris estava próxima, lágrimas ainda presas aos cílios. Soluçava baixinho, apontando para um celular sobre a mesa de centro. “Avery, por que faria isso?” ela chorou. “Por que espalhar rumores online, dizendo que fui sequestrada, que me despisse para sobreviver, que estou carregando o filho de algum homem desconhecido?” “Este bebê é inocente,” insistiu. “É fruto do amor entre mim e o pai da criança. Como você pôde me difamar assim?” Ela desabou nos braços de Grant, chorando tão forte que mal conseguia respirar. Observei a cena e ri, apesar de mim mesma. “Iris,” disse baixinho, “por que eu me preocuparia em te incriminar? Até quando você vai continuar com esse truque barato?” “Você tem todos os motivos,” cortou Grant friamente, os olhos cheios de desapontamento. “Foi você quem se despiram por medo. Você é a suja. E agora não suporta ver meninas que são realmente inocentes.” “Eu aceitei a criança que você carrega. Fiquei com você. Não é o suficiente?” “Por que não deixa a Iris em paz?” Ele me olhou com desprezo aberto. “Se soubesse que você era tão perversa, tão sem vergonha, nunca teria me casado com você.” As palavras caíram como um golpe direto. Grant me olhava com desprezo explícito. Ao lado dele, o canto da boca de Iris se curvou—só o suficiente para notar. Algo afiado e implacável atravessou meu peito. Esse era o homem que eu amara por cinco anos. Ri até as lágrimas rolarem pelo meu rosto. Algo na minha expressão parecia perturbá-lo. Ele agarrou meu braço e me arrastou escada abaixo, bem fundo na casa. “Você vai ficar aqui e refletir,” disse severamente. “Quando finalmente entender o que fez de errado, eu te deixarei sair.” “Não, Grant,” gritei. “Vou morrer aqui!” A porta bateu com força. Anos atrás, durante o terremoto, meus pais me protegeram com seus corpos. Vi-os morrer no escuro, impotente, enquanto o ar se enchia de cheiro de decomposição. Foi quando a claustrofobia se enraizou. Uma vez, fiquei presa em um elevador por dez minutos. Grant nem esperou pelo resgate—forçou a porta e me puxou, tremendo, para os braços dele. “Está tudo bem,” ele sussurrou. “Estou aqui. Nunca mais vou deixar você ficar presa no escuro.” Agora, encolhida no canto, envolvia minhas pernas com os braços. Lágrimas escorriam livremente, incontroláveis. Depois de um tempo, a porta rangeu, abrindo apenas o suficiente para que uma mão passasse. Algo pesado foi jogado para dentro."
Após a reencarnação, Princesa Isabel Nogueira confronta João Almeida, General Leonardo Fonseca e Laura Pereira várias vezes, revelando as mentiras de Laura e rompendo com João. Após conflitos de casamento e revelações, Isabel opta por Leonardo como seu par, completando sua vingança e redenção pessoal.
Após a reencarnação, Princesa Isabel Nogueira confronta João Almeida, General Leonardo Fonseca e Laura Pereira várias vezes, revelando as mentiras de Laura e rompendo com João. Após conflitos de casamento e revelações, Isabel opta por Leonardo como seu par, completando sua vingança e redenção pessoal.
Episódio completo sem cortes 🎬 Clique AGORA antes que seja removido 👉 A reviravolta vai te surpreender!