Meta Ad Library · GB,DE,FR,BR
What competitors are running.
Active Facebook + Instagram + Messenger ads from this app’s developer (and lookalike pages). Spend and impressions only show for EU/UK/BR-targeted ads under DSA disclosure.
Active Facebook + Instagram + Messenger ads from this app’s developer (and lookalike pages). Spend and impressions only show for EU/UK/BR-targeted ads under DSA disclosure.
3 Day Sardine Fast Results 🐟 I finally tested the 3 day sardine fast… and honestly, it was not what I expected. Day 1 was fine. Day 2 I felt rough. By day 3 and the morning of day 4, something changed and I felt much better — more switched on and clearer. But the biggest thing I noticed? I missed red meat very quickly. Not carbs. Not sugar. Not junk. Beef. My ketones also didn’t rise the way I expected. Using my @sibio_technology ketone monitor. My highest reading was 1.2 mmol/L, lowest was 0.1 mmol/L, and I spent 71% of the time between 0.5–3 mmol/L. So yes, I was in nutritional ketosis most of the time — but it wasn’t the huge ketone spike some people seem to experience. Also… air fried sardines? Absolutely not for me. Supermarket verdict: Tesco Finest were my favourite premium sardines, Tesco also had the best cheaper option, and Aldi came in a close second. Some shops had no sardines, so I tested mackerel from Sainsbury’s and Waitrose too. Would I recommend the sardine fast? honestly, no. Sardines can be a great carnivore food, but I’d rather stick to a balanced carnivore diet built around red meat, eggs, animal fats and foods I actually enjoy. Final takeaway: don’t just follow trends — test things, track how you feel, and find what works for you. #CarnivoreDiet #SardineFast #KetoneTracking #NutritionalKetosis #CarnivoreExperiment
Tired of ruining recipes with "eyeballed" measurements? 😫 That moment when your cake doesn't rise because your "teaspoon" was actually a tablespoon... Meet the 2-in-1 solution that ends kitchen guesswork forever! ✨ ✨ Weigh As You Scoop: Just dip into ingredients and get instant gram readings. No more transferring between cups and scales! ✨ Perfect Results Every Time: From 0.1g of yeast to 100g of flour - achieve bakery-level precision in your own kitchen. ✨ One Tool, Endless Uses: Baking, coffee brewing, protein shakes, baby formula - this little genius does it all. Stop guessing. Start measuring with confidence. 👉 Tap to transform your cooking game! #BakingEssentials #KitchenHack #PrecisionCooking
Sell Your 9ct Gold £40 Per Gram Best Prices Today We are paying top prices for 9ct gold today – £40 per gram, with competitive rates on all gold and silver items. Visit us today to get the best cash prices for your gold and silver, backed by transparent valuations and instant payment. We buy scrap gold, broken gold, gold jewellery, silver jewellery, coins, and bullion, offering live market prices with no hidden fees or deductions. Our expert team ensures a fast, secure, and hassle-free selling experience. ✅ Instant cash or bank transfer ✅ No hidden charges – 100% transparent pricing ✅ Top rates for gold and silver today ✅ Trusted local gold buyers Call us today to check the latest gold and silver prices and secure the highest payout for your valuables. Walk-ins welcome – sell your gold and silver today for immediate payment.
🚀 Want to grow on Instagram without wasting hours trying? These days, there are simple ways to boost your visibility safely 🔒 👉 Tap “Learn More” and see how! | 🚀 Want to grow on Instagram without wasting hours trying? These days, there are simple ways to boost your visibility safely 🔒 👉 Tap “Learn More” and see how! | 🚀 Want to grow on Instagram without wasting hours trying? These days, there are simple ways to boost your visibility safely 🔒 👉 Tap “Learn More” and see how! | 🚀 Want to grow on Instagram without wasting hours trying? These days, there are simple ways to boost your visibility safely 🔒 👉 Tap “Learn More” and see how!
Geen grote verandering ineens, maar wel duidelijk verschil na een paar weken.
🚀 Want to grow on Instagram without wasting hours trying? These days, there are simple ways to boost your visibility safely 🔒 👉 Tap “Learn More” and see how! | 🚀 Want to grow on Instagram without wasting hours trying? These days, there are simple ways to boost your visibility safely 🔒 👉 Tap “Learn More” and see how!
You water. You fertilize. You wait. And still… your plants look tired, your lawn has patches, and your vegetables just won’t thrive. The problem isn’t your effort. It’s your soil. Meet Soil Pro Activator—the organic, easy-to-use solution that transforms what’s underneath so what’s above can flourish. 🌱 Why it works: Balances soil pH (fixes acidic or alkaline imbalances) Improves water retention and drainage Boosts beneficial soil microbes Helps break down existing nutrients so plants can actually use them Supports stronger roots, faster germination, and better stress resistance 💧 Simple to use: Mix 2 teaspoons per square foot with water. Pour or spray. That’s it. Real results from real gardeners: ⭐ “After feeding my jade plant for a year with little growth, a friend suggested the problem might be the soil. I noticed a remarkable difference in just a month!” – Judy C. ⭐ “My lawn was patchy despite my efforts. Now, it’s lush and beautiful.” – Dennis B. Stop treating the symptoms. Start fixing the soil. 🎁 LIMITED TIME OFFER: Special Pricing + Free Shipping over $60 🌿 Join 75,000+ gardeners who made the switch. 收起 查看翻译 评论 Joe Fuda 60gr jar thats about three gallons of mixed water for 20.00 bucks 🤣🤣🤣🤣🤣 4天 回复 查看翻译 William Fale More misrepresentative AI bs 1周 回复 你正用阿比留正太的身份发布评论。
You water. You fertilize. You wait. And still… your plants look tired, your lawn has patches, and your vegetables just won’t thrive. The problem isn’t your effort. It’s your soil. Meet Soil Pro Activator—the organic, easy-to-use solution that transforms what’s underneath so what’s above can flourish. 🌱 Why it works: Balances soil pH (fixes acidic or alkaline imbalances) Improves water retention and drainage Boosts beneficial soil microbes Helps break down existing nutrients so plants can actually use them Supports stronger roots, faster germination, and better stress resistance 💧 Simple to use: Mix 2 teaspoons per square foot with water. Pour or spray. That’s it. Real results from real gardeners: ⭐ “After feeding my jade plant for a year with little growth, a friend suggested the problem might be the soil. I noticed a remarkable difference in just a month!” – Judy C. ⭐ “My lawn was patchy despite my efforts. Now, it’s lush and beautiful.” – Dennis B. Stop treating the symptoms. Start fixing the soil. 🎁 LIMITED TIME OFFER: Special Pricing + Free Shipping over $60 🌿 Join 75,000+ gardeners who made the switch. 收起 查看翻译 评论 Joe Fuda 60gr jar thats about three gallons of mixed water for 20.00 bucks 🤣🤣🤣🤣🤣 4天 回复 查看翻译 William Fale More misrepresentative AI bs 1周 回复 你正用阿比留正太的身份发布评论。
🚀 Want to grow on Instagram without wasting hours trying? These days, there are simple ways to boost your visibility safely 🔒 👉 Tap “Learn More” and see how! | 🚀 Want to grow on Instagram without wasting hours trying? These days, there are simple ways to boost your visibility safely 🔒 👉 Tap “Learn More” and see how! | 🚀 Want to grow on Instagram without wasting hours trying? These days, there are simple ways to boost your visibility safely 🔒 👉 Tap “Learn More” and see how! | 🚀 Want to grow on Instagram without wasting hours trying? These days, there are simple ways to boost your visibility safely 🔒 👉 Tap “Learn More” and see how!
Smoky Chicken Veg Soya Fry 🔥🍗 #streetfood #reels #food #exploremore #chikendinner 500 gram chicken (boneless) 1 onion 1 capsicum 1 carrot chilies 1 tbsp soy sauce 1 tsp ginger-garlic paste 1 green chili Salt Black pepper Chili sauce (optional) 2 tbsp oil Heat oil in a pan. Add ginger-garlic paste and green chili. Add chicken and fry until light brown. Add onion, carrot, capsicum Stir fry on high flame for 3–4 minutes. Add soy sauce, salt, black pepper, and chili sauce. Mix well and cook for 2 minutes.
Sevdiğim adam beni nikâh masasında terk etti. Ertesi gün babam karşıma geçti. “Hazırlan,” dedi.“Mardin’e gelin gidiyorsun.” … “Benden çocuk doğuracaksın,” dedi ilk gecemizde. “Benimle sadece yatak arkadaşı olabilirsin.” Sesi soğuktu. Acımasızdı. “Benden kocalık bekleme.” Dudaklarım titredi. Konuşamadım. “Kalbimde başka bir kadın var,” dedi gözlerime bile bakmadan. “Bu evde sadece yatağımda olacaksın. Kalbimde değil. Nikâh kıydık diye sana âşık olacağımı mı sandın?” O an anladım. Bu evlilik bir kader değil, bir anlaşmaydı. ------ Tanıtım Töreye kurban gitmiş bedenim acıyla sarsıldı.“Seninle sadece yatak arkadaşı olabilirim. Gerçek bir kocalık bekleme benden!” dedi acımasızca. Gözlerimden bir damla yaş aşağı süzüldü. “Benim kalbimle başka bir kadın var. Bu evde sadece yatağımda olabilirsin, kalbimde değil. Evlendik diye sana aşık olacağımı zannetme!” *** Ellerim öyle çok terliyordu ki bunun korkudan olduğunu biliyordum sadece. Karşımda bana pişmiş kelle gibi bakan kişi babamdan başkası değildi. Sanki ben kızı değil de düşmanıydım, neden benden bu kadar nefret ediyordu ki? Sırf anneme benzediğim için mi? Bu benim suçum muydu? “Artık senden kurtulacağım.” Dediğinde kalbim korkuyla kasıldı. Bu ne demek oluyordu? Beni öldürecek miydi? Evde, odamda yıllardır hapis halindeydim. Babam çok zengin bir iş adamı olsa da beni asla çocuğu olarak camiaya tanıtmamıştı. Neymiş, ben bir yüz karasıymışım! Büyük dedelerim aslen Mardinliydi fakat ben doğma büyüme İstanbulluydum. Erkek olmayışım bile onlar için gurur kırıcı bir şeydi. Bir diğer neden ise dilsiz olmamdı. Annemi on yaşımda kaybettiğimden beridir konuşmuyordum. Tıbbi olarak hiçbir açıklaması yoktu. Sağlığım konuşmak için elverişliydi ama dilim bağlanmıştı sanki, kelimeler dudaklarımdan dökülmüyordu. “Şöyle söyleyeyim güzel kızım, evleneceksin.” Gözlerim irice açıldı ve oturduğum sandalyeden fırlayıp kafamı iki yana salladım. Bu tepkim onu daha keyiflendirdi. Yaslandığı kapıdan sırıtarak bana bakmaya devam etti. “Mardin’in en zengin ağasının oğluyla hem de. Bizim şirkete ortak olacaklar. Bana, eğer oğluna hayırlı sessiz sakin bir kız bulursa bizimle ortak olmayı kabul edeceğini söyledi. Oğlu yani Küçük Ağa’nın karısı çocuğu olmadığı için kendini asmış. Oğlu da çıkan dedikodular nedeniyle hiç tanımadığı biriyle sadece evleneceğini söylemiş. Karısı öleli üç ay olmuş daha yeni ikna edebilmişler tekrar evlenmeye. Eh, tek erkek çocuk. Onlara bir erkek evlat verirsin artık değil mi? Hoş, annen bana veremedi ama belki sen verirsin.” Söylediği her cümle etime mızrak gibi saplandı, nefes almakta zorlandım. Kafamı yine şiddetle iki yana salladığımda yüzünde ki gülümseme söndü. “Boşuna kafanı sallama. Al sana kurtuluş bileti. Kıyafetlerini hazırla, hafta sonu tanışma için Mardin’e gidiyoruz.” Gözlerimden yaşlar usul usul süzüldü. Ben Mihrimah Kaya. Hayatım bir kuş gibi kafeste geçti. Şimdi ise beni kurtuluş bileti diye bir Ağa’nın önüne atacaklar ve dilsizliğimle beni ezeceklerdi. Bu bir kurtuluş mu yoksa ölüm müydü? Nikah Masası Mihrimah Kaya/ Nikah Günü Hayat, avuçlarımıza tüm iyilikleri ve kötülükleri bırakıp biz ise onları ayırmakla uğraşırdık. Avuçlarımın içerisine bırakılmış iyilikleri bir kefeye, kötülükleri başka kefeye koydum. Şimdi ise ikisinin ortasında yürüyor gibiydim. Gelinliğim içerisinde öyle heyecanlı, öyle mutluydum ki sanki kimseler bozamazdı mutluluğumu. Heyecanım bir çocuktan farksızdı. Zira bugün benim en mutlu olduğum gün aynı zamanda en çocuksu olduğum gündü. Aynada ki yansımama bakıp gülümsedim. Sevdiğim adamla evleniyordum. Oğuz Atasoy ile. Üniversiteyi beraber okumuştuk. Babam benden haz etmese de Oğuz’un ailesi market zincirlerinin sahibi olduğu için işine gelmişti bu evlilik. Hem benden de kurtulmuş olacaktı, bir taşla iki kuş! Ben ise mutluydum çünkü üniversite de ona olan aşkımı herkes bilirdi. Beni konuşma engelli olmama rağmen kabul eden tek adamdı. Bu devirde kim kalmıştı ki böyle güzel seven? O ela gözleri, pırıl pırıl gülümsemesi ile aşık olunmayacak gibi değildi. Oğuz çok yakışıklı bir adamdı, etrafında onlarca kız olmasına rağmen beni seçmiş olması kalbimi daha da sıcacık yapıyordu. Üç yılın sonunda nihayet evleniyorduk. Tek yakın arkadaşım olan Hilal, bugün de beni yalnız bırakmıyordu. “Çok güzel oldun prensesim.” Dedi iç geçirerek. “Peri kızı gibisin, nasıl bu kadar duru güzelliğin var anlam veremiyorum.” Dedi hayran hayran. Bu benzetmesi üzerine utangaç bir gülümseme gönderdim ona. O kadar heyecanlıydım ki sanki kalbim yerinden çıkıp ayaklarımın dibine düşecek gibiydi. Ellerim titriyor, bu muttu an için başım dönüyordu. “Hadi kızlar!” diye bağırdı Oğuz’un arkadaşı Cem. Bunun üzerine daha da heyecanlandım tabi ki. Hemen gelinliğimin eteklerinden tutup kapıya yürümeye başladığımda Hilal önümden yürüyordu. Kapı açıldı, Oğuz ile göz göze geldik. Bana samimi, her zaman tanık olduğum sıcak bir gülümseme ile bakıyordu. “Çok güzel olmuşsun.” Diye fısıldadı dibime girip alnıma bir öpücük bırakırken. Biraz tedirgin di bakışları neden böyleydi anlam veremedim ama heyecanına verdim. İşaret diliyle ona karşılık verdim. Sırf benim için işaret dili öğrenmişti ve bu en büyük lütuftu benim için. “Teşekkür ederim, sen de çok yakışıklı olmuşsun.” Gerçekten de öyleydi. Takım elbisesinin içerisinde muazzam görünüyordu. Saatler sonra onun kolları arasında olacağım hayali ile içim kıpır kıpırdı. “Teşekkür ederim, konukları bekletmeden hadi gidelim.” Ona ayak uydurup koluna girdim ve birlikte merdivenlerin başına geldik. Aşağıda onlarca insan vardı. Sosyete camiası gerçekten fazla kalabalıktı. Onları gördükçe daha çok elim ayağıma dolaşıyordu. “Sakin ol, bitecek her şey birazdan.” Dedi gergince. Bana diyordu ama kendinden haberi yoktu. Fazla gergindi. Belki de bana söylerken aslında kendini rahatlatıyordu. Merdivenlerden inerken kopan alkış tufanı ile dudaklarımı ısırıp gülümsedim. Konuşamıyordum belki ama mimiklerim zaten benim yerime konuşuyordu. Nikah masasına geldiğimizde alkış tufanı devam ediyordu. Nihayet oturduğunda babamın sahte gülümsemesini gördüm. Bir an modum düşecek gibi olsa da ona aldırış etmedim. En çok da babamdan kurtulacağım için mutluydum! Nikah memuru bize gülümseyip konuşma yaptı. Ardından ise iş o malum soruya geldi. “Yaptığımız araştırmada evlenmenizde bir sakınca görülmemiştir. Bana verilen yetki ile sizi evlendirmek için görevlendirildim. Sayın Musa Kızı Mihrimah Kaya; Fehmi oğlu Oğuz Atasoy’u, İyi günde kötü günde, sağlıkta hastalıkta , zenginlikte , yoksullukta, sonsuza kadar sayıp severek , kimsenin etkisi olmadan eşin olarak kabul ediyor musun?” Parıldayan gözlerimi yakın zamanda kocam olacak adama çevirdim ve kafamı sallayarak aynı zamanda işaret diliyle, “Evet!” dedim. Cevabım üzerine herkes alkışlamaya başladı. Bu sefer nikah memurunun gözleri Oğuz’a döndü. “ Sayın Fehmi oğlu Oğuz Atasoy; Musa kızı Mihrimah Kaya’yı, İyi günde kötü günde, sağlıkta hastalıkta , zenginlikte , yoksullukta, sonsuza kadar sayıp severek , kimsenin etkisi olmadan eşin olarak kabul ediyor musun?” Oğuz duraksadı, gözleri kalabalıkta birini arıyor gibiydi ve sanki bulmuş gibi aniden gözleri parladı. Baktığı yere baktığımda sarı saçlı alımlı bir kadın gördüm. Bizden birkaç yaş büyüktü. O an Oğuz hiç beklemediğim bir cevap verdi. “Hayır! Kabul etmiyorum.” Gözlerim irice açıldı, tüm mutlu ifadem bin parçaya ayrıldı. Bu da ne demek oluyordu böyle? “Anlamadım?” dedi nikah memuru da benim gibi şaşkınlık içerisinde. “Duydunuz, kabul etmiyorum. Ben başkasını seviyorum. Üzgünüm Mihrimah. Sen çok iyi bir kızsın ve bunları hak etmiyorsun ancak ben sesini duymadığım biriyle yapamam. Seninle önce iddia üzerine sevgili oldum sonradan çok tatlı bulduğum için devam ettim. Açıkçası senden hoşlandım da ancak geçen yaz tatilinde Selin ile tanıştım ve ona aşık oldum. Eğer bugün gelmeseydi seninle evlenmeye razı olacaktım ama geldi işte. Demek o da beni seviyor. Sana hayatında başarılar, tekrardan özür dilerim.” Diyerek nikah masasından kalktı ve o sarılın kadına doğru koşmaya başladı. Onun ailesi arkasından bağırırken kimseyi umursamadı. Benim ise başımdan aşağı kaynar sular döküldü, ocağına sanki ateş düştü. Gözlerim doldu, elimi acıyan kalbime götürdüm. Babam ile göz göze geldiğimde bana nefretle baktı. Bu bakışı biliyordum, bir şeyi beceremedim! Bakışlarıydı. Gözümden yaş süzülürken o anın verdiği hayal kırıklığı ve şok etkisiyle bilincimi yitirdim. Önce aldatıldığımı öğrendim, sonra da kocam olacak adam beni nikah masasında terk etti. Hayat, elimden tüm şanslarımı almıştı. Beni babama mecbur kılmıştı. Peki ya ikinci bir şans kapımı çalacak mıydı? İntihar İpi Hazar Şahindağ/ İntihar Günü Önüme altın tepsiyle sunulmuştu acı, yıpranmışlık ve bitmişlik hissi. Ne zordu doğu törelerine ayak uydurmak öyle değil mi? Aylardır karım sırf çocuk olsun, törenin istediği olsun diye kendini paralıyordu. Benim onca itirazlarımı kimse umursamıyordu. Çocuğumun olup olmaması benim için şu an çok da önemli değildi. Ben sadece sevdiğim kadın ile hayatıma bakmak istiyordum ama mümkün mü? Asla. “Ben gidiyorum, istediğin bir şey var mıdır?” dedim camın önüne çöreklenmiş karım Berivan’a bakarak. Yazmasını düzeltip bana döndü, saatlerdir kara kara o pencereden dışarı bakıyordu. Onun görüp de bizim göremediğimiz ne var o pencerenin önünde bende anlamış değilim ama artık beni dinlemediği için bir şey de demek istemiyordum yoksa bu sefer iyice sinirlerim gerilecekti ve aramızda son zamanlarda hiç eksik olmayan o kavga yine çıkacaktı. “Yok.” Dedi soğukça. Esmer teni bugün gözüme fazla beyaz mı geliyordu? Ben mi yanlış görüyordum bilmiyorum ama kahverengi gözlerine bakıp iç çektim ve dışarı çıktım. Kahveye gidecektim ağaların yanına. Bir süredir şirket işleri için onların yanına gidiyordum, iyice bir şeyler öğrenmek için. Babam artık işleri ele almamı istiyordu. Büyük abim dört ay önce töreye kurban gitmişti. Sırf kan davası uğruna onun canına kıymışlardı. Töre büyükleri şimdilik bizi susturmuş olsalar da ne zamana kadar susturabileceklerdi ki? Abimin intikamını günün birinde alacaktım. Kahveye geldiğimde babamın çoktan geldiğini gördüm. Bugün de hava epey kapalıydı anlaşılan yağmur yağacaktı. “Gel oğul. Biraz şu yeni sözleşmelere göz at.” Diyen babam Asım’ın yanına oturup ağalara selam verdim. Dediği gibi sözleşmelere göz atmaya başladığımda Atasoy aşiretinin ağası olan Sidar başımda ot gibi bitti. Kendisinden gram haz etmezdim keza o da benimle aynı duyguları paylaşıyordu. Geçmişte sevdiği kız bana aşık oldu diye beni suçlayıp durmuştu. Bir zamanlar yakın arkadaştık ama şimdi düşman sayılırdık. “Sen bunlardan anlar mısın be çapkın ağa?” diye bana laf soktuğunda bir sabır çektim. “Senden daha çok anladığım kesin.” Bana eskiden ne yazık ki Çapkın Ağa derlerdi. Gençliğini nirvanalarda yaşamış kişilerden biriydim. Üniversiteyi İstanbul’da okuduğum için de biraz aileden uzak olmanın verdiği etkiyle çapkınlıklar yapmıştım. Adım da bu civarda Çapkın Ağa’ya çıkmıştı. Sidar kulağıma eğilip fısıldadı. “Elinden en sevdiğin şeyleri alacağım , çünkü sen benim sevdiğimi aldın. Yaz bunu bir kenara!” dedi ve bir hışım yanımdan çekti gitti. Arkasından bir süre boş boş baktım bir gün elimde kalacaktı ya neyse. O gün bugün değil anlaşılan. Bir süre babamın verdiği belgeleri inceleyip uygun anlaşmalara göz attım. Bu esnada üzerimde bazı gözler hissediyordum. İnsanlar benden çekinirdi. Çünkü ben aynı zamanda karanlık işlerde de parmağı olan biriydim. Mardin’e giren çıkan silahların sorumluluğu bendeydi. Aynı zamanda ülke çapında da birçok yerle iletişimim vardı. Kahvede işim bittikten sonra içimdeki sıkıntıya anlam veremeyerek konağın yolunu tuttum. Normalde bu kadar erken eve gelmezdim ama içimde ki dürtü beni eve götürüyordu. Konağın avlusuna geldiğimde annem Zeliha huysuz yüzüyle bana baktı. “Senin kısır karın çıkmadı bugün odasından yine depresyonda herhalde bak hele şuna.” Sabır çekip merdivenlere yöneldim. Berivan’ı bana annem almış olmasına rağmen kısır olduğunu öğrendikten sonra resmen onu küçümser olmuştu. Zaten hiçbir haltı da beğenmezdi annem o da ayrı konu. Midyat annemden çok çekmişti... Odaya girdiğimde onu içeride göremedim. Sonra banyonun ışığının yandığını gördüm ve kapıyı çaldım. “Berivan Xanım müsait misin?” Ses yoktu. Bir kez daha duymamıştır diye düşünüp tekrardan kapıyı daha sert bir şekilde çaldım ama yine geri dönüş sadece sessizlik oldu. “Benden günah gitti!” diyerek kapıyı açtım, elim kapı kolunda kaldı. Karım, önümde cansız bedeniyle sallanıyordu. Dizlerimin bağı çözüldü, yere dizlerimin üzerinde düştüm. Boğazımda ki düğümler beni boğmaya başladığında avazım çıktığı kadar bağırdım. “Berivan!!” Ve karım, çocuğumuz olmuyor diye kendini asarak öldürdü... Ben ise bana bıraktığı büyük travma ve aşk acısıyla sınandım. Hayat beni tam kalbimin ortasından vurmuşken yeniden ayağa kalkabilecek miydim? O kurşunu oradan çıkarabilecek miydim? Peki ya hayat bana ikinci şansı verecek miydi? Küçük Ağa Hazar Şahindağ/ Aşiretin küçük ağası: “Evlenmek istemiyorum dedim! Anlamaz mısınız siz hiç laftan?” diye haykırdı avlunun ortasında Hazar. Babası Asım Ağa kaşlarını çatıp, “Oğlum inat etme! Ailemize bir erkek torun lazım. Evlenmen gerekiyor bırak artık Berivan’ın yasını!” diye çıkıştığında Hazar bedeninde baş gösteren öfkenin kurbanıydı. Eline geçen vazoları avlunun ortasına fırlattığında konağın tüm çalışanları ona korku içinde bakıyordu. Kalbine kor ateşleri düşmüştü de kimse onu anlamıyordu. Acısı daha tazeyken ondan istedikleri şeyi aklı almıyordu. “Acıma bile saygınız yok sizin! İnsanlığınız öldü mü? Nerede o tüm Midyat’ın en merhametli ağası dediği adam? Bu mu senin merhametin?” Oğlunun lafları üzerine Asım Ağa iyice gerildi. Kalbi sıkışmaya başlıyordu. Tüm Mardin’in dilinde onlar vardı. Önce büyük oğlunu kaybetti, sonra gelinini. Gelinin de adı kısır kadına çıkınca hep dalga geçilen o oldu ama kimse onun omuzlarında ki yükü bilmiyordu tabi. Davulun sesi herkese uzaktan hoş geliyordu. “Ben çok mu mutluyum sanıyorsun oğlum? Sana aşkından vazgeç demiyorum sadece bir torun istiyorum çok mu? Kahveye gitmeye utanıyorum artık. Herkes bana sen ne biçim ağasın bir oğluna söz bile geçiremiyorsun dedikleri halde ben sen üzülme, sen kırılma diye tüm lafları hep yuttum ama yeter artık. Berivan’ın kısır olması aşiretimize yeterince gölge düşürdü. Gelinimi bende severdim ölsün ister miydim? Kuma almış gibi düşüneceksin.” Onlar için bunlar normaldi. Kuma almak, Kan davası uğruna birilerini öldürmek ve niceleri. Ne yazık ki doğunun kanunları kafa ağrıtıcıydı. Hazar ise buralardan nefret eder hale gelmişti. “Onları diyeni getir karşıma da kafasına sıkayım! “ “Kafaya sıkmakla çözülüyorsa her şey ben kendi kafama sıkayım da bu şeyleri duymayayım!" Diye bağırdı en sonunda Asım Ağa. Kalbi daha fazla sıkışmaya başlıyordu. Hazar takım elbisesinin kravatını çekiştirdi. Daha yeni şirketten gelmiş kafasını sikmeye başlamıştı sevgili ailesi. Zaten şirkette yeterince sorun, personel eksiliği vardı bir de bunlarla uğraştığı için daha da öfkeleniyordu. “Abim öldü diye niye her şeyin faturası bana kesiliyor baba? Neden bu aileye bir erkek evlat getirmek zorundayım? Yeni gelecek olan kadının erkek doğuracağı ne malum?” diye hiddetle bağırmaya devam etti. Aynı zamanda bir ileri bir geri hırsla yürüyordu. “Kendine gel Hazar! Soyumuz için bu gerekli! Bak kuzenlerine paşa gibi oğulları oldu sen de hala iş yoktur. 28 yaşına geldin artık bir yerden başlaman gerekir!” Hazar’ın annesi Zeliha yazmasını düzeltip konuştu. “Baban doğru söyler oğlum. Büyüklerin ne diyorsa yap.” Hazar bu sefer annesine döndü hiddetle. “Bana evlen dedin, senin istediğin kızla evlendim zaten. Daha derdin nedir ana?” “Çürük yumurta seçmişim ne yapayım? Hadi inat etme de birini bulalım sana bak kaç tane kız bekliyor seninle evlenmeyi. Yakışıklısın, işin gücün yerinde inat etme be oğul.” Diyerek kanına girmeye çalıştı annesi ama Hazar Nuh diyor peygamber demiyordu. “Evlenmeyeceğim!” sesi çok net ve kendinden emindi. En azından bu kadar kısa süre içerisinde evlenmek istemiyordu. Daha yası bile bitmemişti neydi bu aceleleri? O esnada babası Asım Ağa kalbini tuttu. Artık yaşadığı stres bedenine fazla geliyordu. Aniden yere düştüğünde herkes bağırarak ona koştu. Konağın korumaları hemen dibinde bitmişti. Hazar korkuyla babasının yanına gittiğinde yüzünün kıpkırmızı olduğunu görünce korkuyla nefesini tuttu. Kalp krizi geçiriyordu. Onu alel acele kucaklayıp hastaneye giderken de dualar etmeye başlamıştı. Hepsi onun yüzünden olmuştu. Babasına bir şey olursa asla kendini affetmezdi. Karısını kaybetmişti bir de babasını kaybederse mahvolurdu! Hastaneye gelip hemen babasını sedyeye bindirdiler ve bir odaya doktorlar. Annesi korkuyla ağlamaya devam ediyordu. “Ne olurdu he deseydin? Bir inat uğruna babanı kaybetsek daha mı iyi olacak senin için?” diye kızdı oğluna. Hazar sustu. Şu an konuşacak hali bile yoktu. Nihayet doktorlar çıkıp durumunun iyi olduğunu, ani kalp spazmı olduğunu söyleyince rahat bir nefes aldı ve içeri girdi. Babası yorgun gözleriyle ona bakarken sıkkın bir nefes aldı ve konuştu. “Tamam, evleneceğim. Ama benden sakın düzgün bir karı koca ilişkisi beklemeyin! Sadece çocuk olsun diye uğraşacağım o kadar. Eğer bundan da olmazsa sakın beni zorlamayacaksınız. Burada ki ağaların kızlarından birini istemiyorum. Buluyorsanız da başka bir kız bulun, sessiz sakin olsun.” Bu sözler üzerine herkesin yüzünde güller açarken annesi Zeliha çoktan kız arayışlarına düşmüştü bile. Acı Bileklerimi neşterle kesseler, kalbimi yerinden söküp alsalar yine de acıyacaktı canım biliyorum. Bu hayat bana acıdan başka hiçbir şey vermemiş, aksine elimde ki en değerli şeylerimi almıştı. Önce annemi, sonra babamın sevgisini, ardından konuşma yetimi ve en sonunda ise sevdiğim adamı benden almıştı. O günün üzerinden tam bir yıl geçmişti. Babamın her Allah’ın günü bana nefret kustuğu, bir haltı beceremedin diye haykırdığı, doğru düzgün yemek bile vermediği 1 yıl. Resmen bir deri bir kemik kalmış, tüm güzelliğimi yitirmiştim. Elim kolum kalkmaz olmuştu. Oğuz beni sadece terk etmemişti. Benden tüm güzel duygularımı da beraberinde alıp gitmişti. Şu an ne yapıyordu? Hiçbir fikrim yok. En yakın arkadaşımla bile görüşemiyordum. Babam telefonumu da elimden almıştı. Babam zaten kendini etrafa amcam olarak tanıtmıştı. Benden öyle çok utanıyordu ki, babam olduğunu bile söylemiyordu. Konuşma engelli olmam, kadın olmam onun için büyük bir kusurdu! Ne de olsa o da aşiret soyundan geliyordu ancak bu kadar mı sevmiyorlardı kadınları? Sanmıyorum. Kızlarını seviyordur mutlaka babalar. Sadece erkek evlatlar aşiretin bel göbeği, neslin devamı açısından istiyorlardı. Ama benim babam direkt nefret ediyordu cinsimden. Geçmişte böyle miydi diye sorarsanız... Hayır. Annem hayattayken sevgisini az da olsa görürdüm. Zaten çalıştığı için çok görmezdim ancak annem öldükten sonra benden tamamen nefret etmişti. Sanki onu ben öldürmüşüm gibi davranıyordu. Kendi içinde ki acısının nefretini bana kusmaktan bir an olsun çekinmiyordu. Saçlarımı tararken aynada gördüğüm kadın bana yabancıydı. Gözlerim buz gibi, içimse gözlerimden daha soğuktu. “Seni çok özlüyorum anne.” Yazdım aynanın buğusuna. Burası çok soğuktu, babam kombiyi bile açma zahmetinde bulunmamıştı. Kendi kendime ölmemi istiyordu sanırım. Isınmak için dolapta ki battaniyelerimi ararken yanlışlıkla Oğuz ile fotoğrafımı bulunca dolu olan gözlerimden yaşlar akmaya başladı. “Neden bana bunu yaptın?” dedim ağzımı oynatarak. Sesim yoktu ama dudaklarım ve gözlerim bana ses olurdu. Onu çok sevmiştim. Neden sevdiğim her şeyin elimden gitmesi gibi bir huyu var ki? Artık gerçekten yorulmuştum. Allah’ım, bari canımı al da kurtulayım! Fotoğrafı parçalara ayırıp çöp kutusuna attım. Kendi kendime isyan ederken kapı açıldı. Babamı görmem ile tüm tüylerim diken diken oldu. Onu görmek şeytana bakmak gibiydi. Ellerim öyle çok terliyordu ki bunun korkudan olduğunu biliyordum sadece. Karşımda bana pişmiş kelle gibi bakan kişi babamdan başkası değildi. Sanki ben kızı değil de düşmanıydım, neden benden bu kadar nefret ediyordu ki? Sırf anneme benzediğim için mi? Bu benim suçum muydu? “Artık senden kurtulacağım.” Dediğinde kalbim korkuyla kasıldı. Bu ne demek oluyordu? Beni öldürecek miydi? Evde, odamda yıllardır hapis halindeydim. Babam çok zengin bir iş adamı olsa da beni asla çocuğu olarak camiaya tanıtmamıştı. Neymiş, ben bir yüz karasıymışım! Büyük dedelerim aslen Mardinliydi fakat ben doğma büyüme İstanbulluydum. Erkek olmayışım bile onlar için gurur kırıcı bir şeydi. Bir diğer neden ise dilsiz olmamdı. Annemi on yaşımda kaybettiğimden beridir konuşmuyordum. Tıbbi olarak hiçbir açıklaması yoktu. Sağlığım konuşmak için elverişliydi ama dilim bağlanmıştı sanki, kelimeler dudaklarımdan dökülmüyordu. “Şöyle söyleyeyim güzel kızım, evleneceksin.” Gözlerim irice açıldı ve oturduğum sandalyeden fırlayıp kafamı iki yana salladım. Bu tepkim onu daha keyiflendirdi. Yaslandığı kapıdan sırıtarak bana bakmaya devam etti. “Mardin’in en zengin ağasının oğluyla hem de. Bizim şirkete ortak olacaklar. Bana, eğer oğluna hayırlı sessiz sakin bir kız bulursa bizimle ortak olmayı kabul edeceğini söyledi. Oğlu yani Küçük Ağa’nın karısı çocuğu olmadığı için kendini asmış. Oğlu da çıkan dedikodular nedeniyle hiç tanımadığı biriyle sadece evleneceğini söylemiş. Karısı öleli üç ay olmuş daha yeni ikna edebilmişler tekrar evlenmeye. Eh, tek erkek çocuk. Onlara bir erkek evlat verirsin artık değil mi? Hoş, annen bana veremedi ama belki sen kocana verirsin.” Söylediği her cümle etime mızrak gibi saplandı, nefes almakta zorlandım. Kafamı yine şiddetle iki yana salladığımda yüzünde ki gülümseme söndü. “Boşuna kafanı sallama. Al sana kurtuluş bileti. Kıyafetlerini hazırla, hafta sonu tanışma için Mardin’e gidiyoruz.” Gözlerimden yaşlar usul usul süzüldü. Ben Mihrimah Çelebi. Hayatım bir kuş gibi kafeste geçti. Şimdi ise beni kurtuluş bileti diye bir Ağa’nın önüne atacaklar ve dilsizliğimle beni ezeceklerdi. Bu bir kurtuluş mu yoksa ölüm müydü? Konak Kara yazı gibi bağlanmıştı terk edilmem alnıma. Herkes dalga geçer olmuş, herkes arkamdan atıp tutar olmuştu. Kimisi, kim alır bu dilsizi dedi kimisi adam yattı kalktı hevesini aldı şutladı dedi. Erkeğin hiçbir vasfı yoktu ya! Olan kadına oluyor tabi. Erkek hep namuslu, hep aklanır ama kadına yapılınca bir kere o kara leke hep izi kalır. Gözyaşlarım eşliğinde valizimi toparlarken beni kendine misafir eden odama baktım. Bu odada çok hasta oldum, çok kez ağladım ve çok kez ölmek istedim yine de bana yoldaş oldu, sırdaş oldu, arkadaş oldu. Tüm iyi ve kötü anılarım buradaydı ve artık burayla bir bağımın kalmayacağını bilmek tuhaf hissettirdi. Aslında babamdan kurtulacağım için sevinmem gerekliydi ancak ben evliliğe düşman olmuştum. Erkeklerden nefret eder olmuştum. Nasıl başka bir adamın koynuna girecektim ki kalbimde ki yara hala tazeyken? Benden çok şey istiyordu babam. Ben ona annemin emanetiydim hiç mi saygısı yoktu bu emanete? Neye saygısı vardı ki ona olsun! Şeytanın kalfası falan olmalıydı babam başka bir açıklama bulamıyordum. İç çeke çeke eşyalarımı toplayıp odadan dışarı çıkarken tüm bedenim zangır zangır titriyordu. Babam ıslık çalarak yanaklarına krem sürerek lavabodan çıktı ve yanıma gelip sırıtarak alnını öptü. “Aferin, kedi olalı bir fare tuttun.” Dediğinde şaşkınlıkla yüzüne baktım. Bu zamana kadar bırak alnımdan öpmeyi bir kez bile tenime değmemişti şimdi ise para uğruna girdiği şu hallere bak gerçekten yazık... Hastalandığımda bile asla yanıma gelmez beni resmen ölüme terk ederdi. Bense kendi kendime ateşimi düşürmeye çalışırdım. Bana hiçbir güzel duygu yaşatmadığı için ondan çok ama çok nefret ediyordum. Boş boş yüzüne baktığımda kapının önünde bekleyen adama valizlerimizi aldırttı ve yine ıslık çalarak evden çıktı. Gözlerim dolu dolu burnumu çekerek bende evden peşinden çıktım. Şimdi ne yapacaktım? Daha doğrusu bana ne yapacaklardı? Törelerde kadının hükmü yoktu beni yılanın başını ezer gibi ezeceklerdi, biliyorum. Mardin’e gelene kadar ağladım içli içli. Ağlayışlarım babamın umrunda olmadı tabi. Konağın önüne gelirken arabanın içinde sertçe kolumu tuttu. “Bana bak, zorlamayı kes. Asım Ağa iyi bir ağadır yat kalk şükret onun gelini oluyorsun diye. Adam seni sevmez zaten sevilecek bir tipin de yok ya neyse. Kaynanan Zeliha’dan biraz çekeceksin ama umrumda değil. Ne b*k yersen ye burda bana laf söz getirtme! Zaten dilin de yok anca çocuk yapmaya yararsın sen.”Bana ettiği hakaretler öyle çok kanıma dokundu ki kalbim deli gibi sıkıştı ama bunu bile belli edemeyecek kadar ifadesizdim. Ben neşe dolu, yeri gelince asi olan bir kızdım ama benden bütün duygularımı çalmışlardı. Sevda konağın önünde indiğimizde kenarında ki Şahin logosuna takıldı gözüm. Şahindağ... Kimlerdi, nasıl biriydiler hiçbir fikrim yok. Biz de buralı olsak da hiçbir bağım olmamıştı. “Şimdi büyük dedenler gelecek, onlara da saygılı davran. ”Dedemler, amcamlar, kuzenlerim hiçbirini tanımıyordum çünkü babam sağ olsun hiç biriyle bağ kurmama izin vermemişti. Onun için her daim utanç kaynağı olmaktan öteye gidememiştim ne yazık ki... Sanki kız doğmak benim suçummuş gibi! Anlaşılan hiç biyoloji dersi almamış. Cinsiyeti belirleyenin erkek olduğunun ya farkında değildi ya da umrunda değildi biyolojik kavramlar. Dolan gözlerimden yaşlarımı akıtmamak için ifadesiz kalmayı başardım ve sadece başımı salladım. Ben bu saatten sonra yaşayan bir ölüydüm artık. O gün o kazada keşke bende ölseydim de bunları görmeseydim! Babamın beni bir mal gibi sattığını, beni düşmanı gibi gördüğünü, benden nefret ettiğini görmeseydim keşke . İç çeke çeke arabadan indiğimde karşı taraftan gelen başka bir araba yanımızda durdu ve arkasından gelen arabalar da aynı şekilde. Resmen bir aşiret gelmişti. Dedemler olmalıydı. Herkes arabadan inerken dedemi gördüm. Sert yüz hatları, sert bakışları ile ben acımasızım diye bağırıyordu adeta. Onun ürkütücü ve acımasız biri olduğunu daha önce kuzenlerim aralarında konulurken duymuştum zaten. Zira babam da ondan çok korkardı. “Babam!” dedi babam koşarak yanıma gidip boynu bükük bir şekilde elini öperken. Ceketini de önünde iliklemişti. Dedem onun sırtına bir iki tane vurdu. “Hoş geldin oğul. Bu iş güzel olacak.” Dedi keyifle. Herkesin tek düşündüğü para pul şöhretti. Sonuçta Mardin’in en zengin ağasına kız veriyorlardı. Onlar için bunlar önemli detaylardı. Detaylar da boğulmak üzereydim. Hayat beni genel olarak boğuyordu. Dedemin elini öpüp amcamlara döndüm ve onların da elini öptüm. Kuzenlerim ile de selamlaştık ama hepsi umursamaz bir şekilde bana bakıyordu. Biri hariç. Adını Havin olarak hatırladığım kuzenim bana öfke ve nefretle bakıyordu. Neden öyle bakıyordu ki anlam vermemiştim. Ona ne yapmıştım ki ben? Neden bana nefretle bakıyordu? Herkes bana acıyarak bakıyordu ben acınacak ne yapmıştım ki? “Seni alacak birini bulduğun için şanslısın.” Diye dalga geçti Havin benimle. “Ama bunu Hazar ile yapmak zorunda mıydın?” Sesi öfke doluydu. Şimdi derdi anlaşılmıştı. Derdi Hazar denilen adamdı. Yani yakında kocam olacak adam. Sertçe yutkundum. “Havin! Bu konuyu konuşmuştuk kızım!” dedi Elif Yengem. Sesi sertti ve bana da sinirle bakıyordu. Sanki bu benim suçumdu? Ben mi evlenmeyi istemiştim sanki? Aksine istememiştim bile ama yine her zaman ki gibi suçlu hep bir kadındı ve suçlayan da aynı şekilde başka bir kadındı. Gerçekten çok yazık ne desem ne düşünsem boştu onlar için. Bende aile diye bir şey olsaydı zaten babam yıllarca beni kafes gibi odaya kapatmazdı. Sadece okul okumama izin vermişti dışarıda arkadaşlarımla buluşmama bile müsaade etmezdi çok nadir sevgilimle takılırdı. Boş bakışlarımı onların üzerine gezdirdim. “Şuna baksana anne! Hazar bunu ne yapsın sanki yaşayan ölü! Bir de dilsiz. Baştan aşağı kusurlu!” “Öyle deme kuzen belki yatakta iyidir.” Diye bu sefer Bedirhan benimle dalga geçti. “Yatakta iyi olsaydı kocası olmak üzere olan adam bunu masada terk eder gider miydi?” Hiçbir şey koymamıştı da bu söylediği ağır koymuştu. Gözlerim hızla dolarken bu sefer dedem araya girdi. “Yeter! Benim yanımda nasıl böyle hadsizce konuşursunuz? Dayağımı özlediniz galiba!” Hepsinin sesi kesildi. İlk kez dedeme minnet duydum çünkü daha fazla onların sesini duymak istemiyordum. “Hadi! Yürüyün içeri. Bizi beklerler.” Dedi dedem ve öne geçip ellerini arkadan birleştirip tesbihini çeke çeke konağın kapısına girdi. O sırada konakta bir bağırış kopmuştu. Gür sesli bir adam bağırdı. “Yeter ana! Dilsiz bir kadını bana karı ettiğin yetmedi bir de beni işimden mi edeceksin? İşlerime karışma benim!” Kim olduğunu kullandığı kelimelerden anlamak mümkündü tabi. Müstakbel kocam ! Anlaşılan, hayatım boyunca hiçbir yerde istenmeyecektim . Gerginlik İçim yangın yeriydi ancak i***e su serpen yoktu. Sanki dünyada ki herkes bana düşmanmış gibi geliyordu. Neden kimse beni sevmek için çabalamıyordu? Sevilmeyecek kadar kötü ne yapmıştım ki ben? Bunları düşünmek bile gözlerimi doldurmuştu. Dedem konağın kapısını çalıp geri çekildi ve kapılar kısa süre sonra ardına kadar açılmıştı. Karşımda, başka aşiret mensupları vardı. “Hoş geldiniz Sadullah Ağa.” Dedi bu konağın ağası olan Asım Ağa. Gözlerim onun sert çehresinde gezindi. Sert yüz hatlarından ziyade sakin ve anlayışlı ifadeleri vardı. Babam Mardin’in en merhametli ağası demişti onun için. Gerçekten öyle miydi? Bana da merhametli olur muydu? “Hoş bulduk Asım Ağam. Nasılsınız? Allah konağınıza zeval vermesin.” Dedemin sesi öyle keyifliydi ki sanki alım satım yapacakmış gibi heyecanlıydı. Gözüm bu esnada en arkada olan küçük bir kız çocuğuna takıldı. Gülümseyerek bana el salladığında buruk bir tebessüm ile ona göz kırptım. Asım Ağa’nın arkasında olan erkeklere baktım ama kocam olacak adam hangisi acaba diye düşünürken hiçbiri bana o havayı vermedi. Burada değil miydi? “Buyrun, içeri geçelim.” Dedikten sonra bizi konağın merdivenlerinden yukarı çıkardı ve geniş bir odaya getirip şiltelere oturttu. Burası çok kalabalıktı en son ne zaman bu kadar büyük bir kalabalığın içeresinde oldum bilmiyordum bile. Herkesin gözleri bizim sülalenin kızlarındaydı. Muhtemelen hangisi gelin diye düşünüyorlardı. “Hangisi gelin kızımız?” dedi annesi olarak tahmin ettiğim kadın. Babam adı Zeliha demişti. Kadının gözleri Havin’in üzerinde dolaştı. “Sen misin? Maşallah pek de güzelsin.” Benden tarafa bakmıyordu bile. Çirkin bir kız sayılmazdım ancak babam bana çok yemek vermediği için çok zayıftım. Bu nedenle yüzüm çökmüştü biraz. Havin’in yüzünde egoist bir gülümseme oluştu. “Gelininiz olmak isterdim tabi ama ben değilim Zeliha Xanım. Kuzenim Mihrimah gelininiz.” Diyerek acınası bir şekilde bakışlarını bana çevirdi. Zeliha Hanım’ın gülen yüzü beni görmesiyle soldu. Beni baştan aşağı süzerken yüzünü buruşturmamak için çaba sarf ediyordu. “Pek de zayıfmışsın. Hiç mi ekmek yemedin kızım?” diye sorduğunda babam ile göz göze geldik. Hemen olaya el attı. “Yemek yemeyi pek sevmez.” Dediğinde alayla gülmek istedim. Hayır, yalan söylüyordu. Ben yemek yemeyi severdim ama bana bir tas çorbadan başka yemeği hak görmeyen bir babam vardı! Nasıl kilo alabilirim ki? “Oğlum Hazar sevmez zayıf kız. Artık mecbur yiyip kilo alacaksın.” Dediğinde boş boş yüzüne baktım. Neden bir erkek için kilo almak zorundaydım ki? Beni kabul eden olduğum gibi kabul etmeliydi ancak onlar da öncelik her zaman erkeklerin istekleriydi! “Alır alır, merak etmeyin.” Dedi babam keyifle. Şu an ondan mutlusu yoktu. “Damat bey nerde?” dedi dedem merakla etrafa bakarak. Asım Ağa mahcup bir şekilde dedeme baktı. “Gelir birazdan. İşlerden ötürü biraz canı sıkkındı da onun kusuruna bakmayın. Yoğun bu aralar.” Bunun yalan olduğunu hepimiz sezmiştik ama ben hariç kimsenin umurunda değildi tabi. Daha kocam olacak adam kimdi bilmiyordum bile. Belki de yaşlı bir adamdı nereden bileceğim? Gerçi bunun bir önemi yoktu değil mi? Benim isteklerinin hiçbir zaman önemi olmamıştı. Hayatımda bir kez babam istediğim kişiyle olmama izin verdi o da b*k olmuştu. O gün kırılan sesimi açarak bas bas bağırmak istedim ama dilim varmamıştı tabi. Ama bir gün konuşacaktım, biliyorum. “Önemli değil, iş adamı olmak kolay değil tabi. Hazar bey oğlum işleriyle adından çok bahsettirdi kendini Mardin de.” Annesinin göğsü bu laflar üzerine kabardı. Bu sırada genç bir delikanlının gözleri benim üzerimdeydi. İlgiyle bana bakıyordu. Yakışıklı bir delikanlıyı muhtemelen aynı yaşlardaydık. “Öyledir, çalışkandır oğlum.” Dedi annesi gururla ve sonrasında sohbet etmeye başladılar. Tabi ben bu sohbetin dışındaydım zaten konuşamıyordum da nasıl sohbet edecektim ki? Hiçbirinin işaret dili bilmediğine de emindim. Belli bir süre boş boş muhabbet edildi. Daha doğrusu benim anlamadığım muhabbetler. Ben sıkılmış bir şekilde etrafa bakarken kapıdan boylu poslu yakışıklı bir adam girdi. Üzerinde takım elbise vardı ve çok asil görünüyordu. Gözleri kısa bir an bana uğradı sonrasında ise dedemlere baktı. “Hoş geldiniz ağam, kusura bakmayın geciktim.” Dedi sert ve tok sesiyle. Oldukça gergin ve sinirli görünüyordu. Siniri benimle evleneceğine miydi yoksa dedikleri gibi işine mi? Dilsiz olmam sonuçta onu sinirlendiren bir etkendi, girmeden önce duymuştum dediklerini. “Estağfurullah. Gel otur hele, biraz konuşalım.” Dedi dedem omuzlarını gere gere. Öyle kasıntılardı ki onlara bakarken bile midem bulanıyordu. Umarım kendi ailemden daha beter çıkmazdı bunlar da. Onlar kadar beterine henüz rastlamamıştım da. İsminin Hazar olduğunu öğrendiğim yakışıklı adam 1.90 boyunda ve heybetliydi. Geçip babamların yanına kuruldu. “Gelinin olacak kızım Mihrimah.” Diyerek benimle tanıştırdı babam Hazar’ı. Kalbim heyecanla atarken acaba ne tepki verecek diye merakla yüzüne baktım ama o benden tarafa bakmadı bile. Bu biraz incitmişti. “Kısa sürede evlilik işleri halledilsin bu iş de aradan çıksın.” Dedi Hazar gergince. Dedem gerginliğini fark etmiş olmalı ki çok uzatması. Yoksa maazallah talih kuşu kaçardı! “Tabi oğul, sen nasıl istersen. Yarın düğün hazırlıklarına başlayalım istersen?” Hazar öfkeyle kafasını kaldırdı. “Düğün mü? Düğün falan yok. Ben bir kere evlendim zaten. İkinci karıya, hele ki nikâh masasında bırakılmış kadına ne düğünü yapacağım? Elalem ne der?!” demesiyle kalbime büyük bir acı oturdu. Ağlamamak için ne kadar dirensem de gözümden bir yaş firar etti, yanaklarımda yollar çizerek avcumun içine damladı. Başımı yere eğdim. Zaten yaraydı bu mevzu i***e şimdi başkasının ağzından duymak beni daha da beter hale sokmuştu. Kafamı bile kaldıramıyorum hüngür hüngür ağlarım korkusuna. Yakışıklıydı ama vicdan yoksunuydu bu adam! Belki de karısı çocuğum olmamaktan ziyade bunun vicdansızlığından intihar etmişti. “Hazar! Laflarına dikkat et.” Diye kızdı babası Asım ona. Bizimkilerin demesi gerekeni babası demişti. Babasına içim ısınmıştı. Anlaşılan bu konakta en çok onu sevecektim. “Yanlış mı söylerim baba? Hepsi doğrudur.” Diye kızdı babasına Hazar da. “Düğün olacak! Büyük bir düğün olmasa da olacak.” Babasının sesi netti ama bu Hazar’ın umrunda değildi. “Sırf sen istediğin için evlenmeyi kabul ettim ama daha fazla beni zorlama baba! Olmayacak diyorsam olmayacak. Beni daha fazla delirtmeyin çeker giderim bir daha yüzümü de göremezsiniz!” sesi öyle gür çıkıyordu ki irkildim. Benim yüzüme bile bakmıyordu sanki kabahat benimmiş gibi. Babası mağlubiyetle omuzlarını indirdi. “Peki, yarın nikahınız kıyılır o zaman.” Ve Hazar, hiç beklemediğim bir cümle kurdu. “Şimdilik sadece imam nikahı kıyılacak. Eğer çocuk vermezse kapının önüne koyarım. Bana ne zaman oğul evlat verirse resmi nikah kıyarım.” İşte bu, acımasızlığın alasıydı. Herkesten nefret ediyordum ama en çok da ondan! Ben bu adamla nasıl gerdeğe girecektim?
Geen grote verandering ineens, maar wel duidelijk verschil na een paar weken.
Geen grote verandering ineens, maar wel duidelijk verschil na een paar weken.
You water. You fertilize. You wait. And still… your plants look tired, your lawn has patches, and your vegetables just won’t thrive. The problem isn’t your effort. It’s your soil. Meet Soil Pro Activator—the organic, easy-to-use solution that transforms what’s underneath so what’s above can flourish. 🌱 Why it works: Balances soil pH (fixes acidic or alkaline imbalances) Improves water retention and drainage Boosts beneficial soil microbes Helps break down existing nutrients so plants can actually use them Supports stronger roots, faster germination, and better stress resistance 💧 Simple to use: Mix 2 teaspoons per square foot with water. Pour or spray. That’s it. Real results from real gardeners: ⭐ “After feeding my jade plant for a year with little growth, a friend suggested the problem might be the soil. I noticed a remarkable difference in just a month!” – Judy C. ⭐ “My lawn was patchy despite my efforts. Now, it’s lush and beautiful.” – Dennis B. Stop treating the symptoms. Start fixing the soil. 🎁 LIMITED TIME OFFER: Special Pricing + Free Shipping over $60 🌿 Join 75,000+ gardeners who made the switch. 收起 查看翻译 评论 Joe Fuda 60gr jar thats about three gallons of mixed water for 20.00 bucks 🤣🤣🤣🤣🤣 4天 回复 查看翻译 William Fale More misrepresentative AI bs 1周 回复 你正用阿比留正太的身份发布评论。
Meta Ad Copy – Sabri Hyperdopamine Framework Primary Text: Two supplement labels. Side by side. Read both. Then decide which one belongs in your body. Label one. The left side. The one most Muslims are swallowing right now. First ingredient listed? Gelatin capsule. 10mg. No source mentioned. Could be bovine. Could be porcine. You'll never know for certain because they didn't bother to specify. And if they didn't specify, ask yourself why. Keep reading. Gelsatin. 1mg. Filler. 500mg. Half a gram of pure filler. That means the biggest ingredient in your daily supplement isn't a vitamin. It isn't a mineral. It isn't a nutrient. It's filler. A substance that does absolutely nothing for your health. Half of what you're swallowing is padding. Keep going. Talc. Right there. The same substance that's been at the center of major health lawsuits for years. Inside your vitamin capsule. Listed casually between the filler and the artificial flavor. Artificial flavor. 1mg. Because apparently your supplement needs to taste artificially appealing on top of being filled with ingredients you didn't ask for. Then at the bottom: Ashwagandha 2mg. Shilajit 1mg. Cinnamon. Zinc. The actual beneficial ingredients? Micro-dosed. Sprinkled in. Just enough to put them on the label. Not nearly enough to make a difference. And stamped in red at the bottom: NOT HALAL CERTIFIED. Now read the right side. Pomegranate Extract. 2000mcg. Whole Dates. 1500mg. Nigella Sativa. 500mg with 1/5 compounds. Ashwagandha Root. 400mg. Shilajit. 400mg. Cinnamon Bark. 200mg. Zinc Glycinate. 20mg. Plus 12+ key vitamins and minerals. Every ingredient dosed properly. Every ingredient from the Sunnah. Every ingredient you can read, understand, and verify. No gelatin. No talc. No filler. No artificial flavor. Halal certified. Organic. Vegan. Lab tested. That's MyIslam Vital Essence 8. The difference isn't subtle. It's not a matter of preference. It's two completely different philosophies printed in black and white on two labels sitting side by side. One label hides. The other one shows you everything. One label hopes you never read the back. The other one was designed for people who do. Read the label. Know what's halal. Know what's not. The answer is right in front of you.
Chicken Tikka meal prep for lunches you’ll actually look forward to 🔥 Juicy tikka chicken, rice, fresh salad and loads of flavour from our Matt Cooper Bites Tikka Spice Mix. Prep it once, portion it up and you’ve got lunches sorted for the week. Grab your Tikka Spice Mix today. | Chicken Tikka meal prep for lunches you’ll actually look forward to 🔥 Juicy tikka chicken, rice, fresh salad and loads of flavour from our Matt Cooper Bites Tikka Spice Mix. Prep it once, portion it up and you’ve got lunches sorted for the week. Grab your Tikka Spice Mix today. | Chicken Tikka meal prep for lunches you’ll actually look forward to 🔥 Juicy tikka chicken, rice, fresh salad and loads of flavour from our Matt Cooper Bites Tikka Spice Mix. Prep it once, portion it up and you’ve got lunches sorted for the week. Grab your Tikka Spice Mix today. | Chicken Tikka meal prep for lunches you’ll actually look forward to 🔥 Juicy tikka chicken, rice, fresh salad and loads of flavour from our Matt Cooper Bites Tikka Spice Mix. Prep it once, portion it up and you’ve got lunches sorted for the week. Grab your Tikka Spice Mix today.
Get ready, Ireland 🇮🇪! We've got an unbeatable combo deal for you, delivered in 7-10 working days, with zero delivery fees! For 493,500 you'll get: Full goat meat Catfish cutlets 25pcs Panla 50pcs Big sizes Ponmo 25pcs Chilli pepper 200g Cameroon pepper 200g Stockfish cutlets 500g Dried Iru 500g Kilishi 1 pack Jollof spice 250g Blended ogbono 500g Blended melon 1kg Crayfish 500g Pepper soup spice 250g Knorr seasoning cube 1 pack Maggie crayfish seasoning cube. And get Palm oil 1ltr Banga spice Kitchen glory seasoning powder 1 pack Larsor seasoning powder 1 pack as FREE GIFTS! Ready to order? WhatsApp Rep Abbey at 0906 897 1360 or Rep Faith at 0905 833 6848, or DM us on ig. We're delivering nationwide and worldwide! 🌎 #dxtrafoodhub #proteincombo #irelandcombo #japabox
Ever worry that their food isn't good enough? Try an upgrade from their current kibble and take meal times stress away. Why not take a look at their current kibble ingredients on the back of the packet and compare us, we might not be cheap, but we are great value. Dry food, made different to kibble. High in meat fit for human consumption, all natural, no grain or gluten. Supports strong muscles, healthy energy levels, and irresistible meaty flavour dogs love. Also includes a wide variety of ingredients to give them all the nutrition they need. Go on check out the back of your current food today and compare us today. And with a subscription you'll get 15% off your first order and 10% off every order after that. Happy dogs and stress free feeding. | Ever worry that their food isn't good enough? Try an upgrade from their current kibble and take meal times stress away. Why not take a look at their current kibble ingredients on the back of the packet and compare us, we might not be cheap, but we are great value. Dry food, made different to kibble. High in meat fit for human consumption, all natural, no grain or gluten. Supports strong muscles, healthy energy levels, and irresistible meaty flavour dogs love. Also includes a wide variety of ingredients to give them all the nutrition they need. Go on check out the back of your current food today and compare us today. And with a subscription you'll get 15% off your first order and 10% off every order after that. Happy dogs and stress free feeding. | Ever worry that their food isn't good enough? Try an upgrade from their current kibble and take meal times stress away. Why not take a look at their current kibble ingredients on the back of the packet and compare us, we might not be cheap, but we are great value. Dry food, made different to kibble. High in meat fit for human consumption, all natural, no grain or gluten. Supports strong muscles, healthy energy levels, and irresistible meaty flavour dogs love. Also includes a wide variety of ingredients to give them all the nutrition they need. Go on check out the back of your current food today and compare us today. And with a subscription you'll get 15% off your first order and 10% off every order after that. Happy dogs and stress free feeding. | Ever worry that their food isn't good enough? Try an upgrade from their current kibble and take meal times stress away. Why not take a look at their current kibble ingredients on the back of the packet and compare us, we might not be cheap, but we are great value. Dry food, made different to kibble. High in meat fit for human consumption, all natural, no grain or gluten. Supports strong muscles, healthy energy levels, and irresistible meaty flavour dogs love. Also includes a wide variety of ingredients to give them all the nutrition they need. Go on check out the back of your current food today and compare us today. And with a subscription you'll get 15% off your first order and 10% off every order after that. Happy dogs and stress free feeding. | Ever worry that their food isn't good enough? Try an upgrade from their current kibble and take meal times stress away. Why not take a look at their current kibble ingredients on the back of the packet and compare us, we might not be cheap, but we are great value. Dry food, made different to kibble. High in meat fit for human consumption, all natural, no grain or gluten. Supports strong muscles, healthy energy levels, and irresistible meaty flavour dogs love. Also includes a wide variety of ingredients to give them all the nutrition they need. Go on check out the back of your current food today and compare us today. And with a subscription you'll get 15% off your first order and 10% off every order after that. Happy dogs and stress free feeding. | Ever worry that their food isn't good enough? Try an upgrade from their current kibble and take meal times stress away. Why not take a look at their current kibble ingredients on the back of the packet and compare us, we might not be cheap, but we are great value. Dry food, made different to kibble. High in meat fit for human consumption, all natural, no grain or gluten. Supports strong muscles, healthy energy levels, and irresistible meaty flavour dogs love. Also includes a wide variety of ingredients to give them all the nutrition they need. Go on check out the back of your current food today and compare us today. And with a subscription you'll get 15% off your first order and 10% off every order after that. Happy dogs and stress free feeding.
Kavrulmuş Tuzlu Badem Tarifi🌰 Malzemeler * 150 gram çiğ badem * Yarım çay bardağından az su * 1 tatlı kaşığı tuz Yapılışı 1. Bademleri kaynar suda 10 dakika beklet. 2. Kabuklarını soy. 3. Tavaya suyu ve tuzu koy. 4. Bademleri ekleyip orta ateşte kavurmaya başla. 5. Su tamamen çekilip tuz bademlere yapışana kadar karıştırarak kavur. 6. Daha çıtır olması için: * Airfryer varsa 10 dakika daha kızart. * Airfryer yoksa fırında yaklaşık 10 dakika kızartabilirsin. Afiyet Olsun🌸 #tuzlubadem #çıtırbadem #bademtarifi #airfryer #sağlıklıatıştırmalık
Tired of ruining recipes with "eyeballed" measurements? 😫 That moment when your cake doesn't rise because your "teaspoon" was actually a tablespoon... Meet the 2-in-1 solution that ends kitchen guesswork forever! ✨ ✨ Weigh As You Scoop: Just dip into ingredients and get instant gram readings. No more transferring between cups and scales! ✨ Perfect Results Every Time: From 0.1g of yeast to 100g of flour - achieve bakery-level precision in your own kitchen. ✨ One Tool, Endless Uses: Baking, coffee brewing, protein shakes, baby formula - this little genius does it all. Stop guessing. Start measuring with confidence. 👉 Tap to transform your cooking game! #BakingEssentials #KitchenHack #PrecisionCooking
Antep Usulü İçli Köfte Tarifi (Yaklaşık 23 Adet) Daha fazla yapmak isteyenler, ölçüleri aynı oranda artırabilir. Dış Harcı İçin: • 2 su bardağı köftelik bulgur • 1 su bardağı irmik • 1 adet yumurta • 1 tatlı kaşığı tuz • 1 tatlı kaşığı karabiber • 1 tatlı kaşığı pul biber • 1 yemek kaşığı biber salçası • 3 yemek kaşığı un Hazırlanışı: • Toplam 3 su bardağı bulgurun üzerine 2 su bardağı kaynar su dökün. • Bulgurlar şişip kabardıktan sonra diğer malzemeleri ekleyin. • Tüm malzemeyi yaklaşık 30 dakika boyunca yoğurun. (Makine varsa kullanabilirsiniz, yoksa elde de olur.) ⸻ İç Harcı İçin: • 500 gram kıyma • 4 adet büyük soğan • Karabiber ve isteğe bağlı baharatlar • Yarım çay bardağı ceviz (isteğe bağlı) İç Harcın Hazırlanışı: • Soğanları doğrayıp kıyma ile birlikte kavurun. • Baharatları ve cevizi ekleyin. • Püf noktası: İç harcı tereyağı, margarin veya katı yağ ile kavurun. • Sıvı yağ kullanırsanız köfte hamuru çatlayabilir. ⸻ Şekillendirme ve Pişirme: • Hazırladığınız dış harçtan parçalar alıp içini açın. • Kıymalı harçtan koyup kapatın ve şekil verin. • Köfteleri kızgın yağda kızartın. • Kızartmak için yaklaşık 1 litre sıvı yağ yeterlidir. ⸻ Afiyet olsun! 😊#antep #iclikofte #viral #lezzet #keşfet
Just because its sold at the clinic, doesn't mean its best for them. Try an upgrade from their current kibble and take meal times stress away. Why not take a look at their current ingredients on the back of the packet and compare us, we might not be cheap, but we are great value when its comes to their health and happiness. Dry food, made different to kibble. High in meat fit for human consumption, all natural, no grain or gluten. Supports strong muscles, healthy energy levels, and irresistible meaty flavour dogs love. Also includes a wide variety of ingredients to give them all the nutrition they need. Go on check out the back of your current food today and compare us today. And with a subscription you'll get 15% off your first order and 10% off every order after that. Happy dogs and stress free feeding. | Just because its sold at the clinic, doesn't mean its best for them. Try an upgrade from their current kibble and take meal times stress away. Why not take a look at their current ingredients on the back of the packet and compare us, we might not be cheap, but we are great value when its comes to their health and happiness. Dry food, made different to kibble. High in meat fit for human consumption, all natural, no grain or gluten. Supports strong muscles, healthy energy levels, and irresistible meaty flavour dogs love. Also includes a wide variety of ingredients to give them all the nutrition they need. Go on check out the back of your current food today and compare us today. And with a subscription you'll get 15% off your first order and 10% off every order after that. Happy dogs and stress free feeding. | Just because its sold at the clinic, doesn't mean its best for them. Try an upgrade from their current kibble and take meal times stress away. Why not take a look at their current ingredients on the back of the packet and compare us, we might not be cheap, but we are great value when its comes to their health and happiness. Dry food, made different to kibble. High in meat fit for human consumption, all natural, no grain or gluten. Supports strong muscles, healthy energy levels, and irresistible meaty flavour dogs love. Also includes a wide variety of ingredients to give them all the nutrition they need. Go on check out the back of your current food today and compare us today. And with a subscription you'll get 15% off your first order and 10% off every order after that. Happy dogs and stress free feeding. | Just because its sold at the clinic, doesn't mean its best for them. Try an upgrade from their current kibble and take meal times stress away. Why not take a look at their current ingredients on the back of the packet and compare us, we might not be cheap, but we are great value when its comes to their health and happiness. Dry food, made different to kibble. High in meat fit for human consumption, all natural, no grain or gluten. Supports strong muscles, healthy energy levels, and irresistible meaty flavour dogs love. Also includes a wide variety of ingredients to give them all the nutrition they need. Go on check out the back of your current food today and compare us today. And with a subscription you'll get 15% off your first order and 10% off every order after that. Happy dogs and stress free feeding. | Just because its sold at the clinic, doesn't mean its best for them. Try an upgrade from their current kibble and take meal times stress away. Why not take a look at their current ingredients on the back of the packet and compare us, we might not be cheap, but we are great value when its comes to their health and happiness. Dry food, made different to kibble. High in meat fit for human consumption, all natural, no grain or gluten. Supports strong muscles, healthy energy levels, and irresistible meaty flavour dogs love. Also includes a wide variety of ingredients to give them all the nutrition they need. Go on check out the back of your current food today and compare us today. And with a subscription you'll get 15% off your first order and 10% off every order after that. Happy dogs and stress free feeding. | Just because its sold at the clinic, doesn't mean its best for them. Try an upgrade from their current kibble and take meal times stress away. Why not take a look at their current ingredients on the back of the packet and compare us, we might not be cheap, but we are great value when its comes to their health and happiness. Dry food, made different to kibble. High in meat fit for human consumption, all natural, no grain or gluten. Supports strong muscles, healthy energy levels, and irresistible meaty flavour dogs love. Also includes a wide variety of ingredients to give them all the nutrition they need. Go on check out the back of your current food today and compare us today. And with a subscription you'll get 15% off your first order and 10% off every order after that. Happy dogs and stress free feeding.
You water. You fertilize. You wait. And still… your plants look tired, your lawn has patches, and your vegetables just won’t thrive. The problem isn’t your effort. It’s your soil. Meet Soil Pro Activator—the organic, easy-to-use solution that transforms what’s underneath so what’s above can flourish. 🌱 Why it works: Balances soil pH (fixes acidic or alkaline imbalances) Improves water retention and drainage Boosts beneficial soil microbes Helps break down existing nutrients so plants can actually use them Supports stronger roots, faster germination, and better stress resistance 💧 Simple to use: Mix 2 teaspoons per square foot with water. Pour or spray. That’s it. Real results from real gardeners: ⭐ “After feeding my jade plant for a year with little growth, a friend suggested the problem might be the soil. I noticed a remarkable difference in just a month!” – Judy C. ⭐ “My lawn was patchy despite my efforts. Now, it’s lush and beautiful.” – Dennis B. Stop treating the symptoms. Start fixing the soil. 🎁 LIMITED TIME OFFER: Special Pricing + Free Shipping over $60 🌿 Join 75,000+ gardeners who made the switch. 收起 查看翻译 评论 Joe Fuda 60gr jar thats about three gallons of mixed water for 20.00 bucks 🤣🤣🤣🤣🤣 4天 回复 查看翻译 William Fale More misrepresentative AI bs 1周 回复 你正用阿比留正太的身份发布评论。
Sevdiğim adam beni nikâh masasında terk etti. Ertesi gün babam karşıma geçti. “Hazırlan,” dedi.“Mardin’e gelin gidiyorsun.” … “Benden çocuk doğuracaksın,” dedi ilk gecemizde. “Benimle sadece yatak arkadaşı olabilirsin.” Sesi soğuktu. Acımasızdı. “Benden kocalık bekleme.” Dudaklarım titredi. Konuşamadım. “Kalbimde başka bir kadın var,” dedi gözlerime bile bakmadan. “Bu evde sadece yatağımda olacaksın. Kalbimde değil. Nikâh kıydık diye sana âşık olacağımı mı sandın?” O an anladım. Bu evlilik bir kader değil, bir anlaşmaydı. ------ Tanıtım Töreye kurban gitmiş bedenim acıyla sarsıldı.“Seninle sadece yatak arkadaşı olabilirim. Gerçek bir kocalık bekleme benden!” dedi acımasızca. Gözlerimden bir damla yaş aşağı süzüldü. “Benim kalbimle başka bir kadın var. Bu evde sadece yatağımda olabilirsin, kalbimde değil. Evlendik diye sana aşık olacağımı zannetme!” *** Ellerim öyle çok terliyordu ki bunun korkudan olduğunu biliyordum sadece. Karşımda bana pişmiş kelle gibi bakan kişi babamdan başkası değildi. Sanki ben kızı değil de düşmanıydım, neden benden bu kadar nefret ediyordu ki? Sırf anneme benzediğim için mi? Bu benim suçum muydu? “Artık senden kurtulacağım.” Dediğinde kalbim korkuyla kasıldı. Bu ne demek oluyordu? Beni öldürecek miydi? Evde, odamda yıllardır hapis halindeydim. Babam çok zengin bir iş adamı olsa da beni asla çocuğu olarak camiaya tanıtmamıştı. Neymiş, ben bir yüz karasıymışım! Büyük dedelerim aslen Mardinliydi fakat ben doğma büyüme İstanbulluydum. Erkek olmayışım bile onlar için gurur kırıcı bir şeydi. Bir diğer neden ise dilsiz olmamdı. Annemi on yaşımda kaybettiğimden beridir konuşmuyordum. Tıbbi olarak hiçbir açıklaması yoktu. Sağlığım konuşmak için elverişliydi ama dilim bağlanmıştı sanki, kelimeler dudaklarımdan dökülmüyordu. “Şöyle söyleyeyim güzel kızım, evleneceksin.” Gözlerim irice açıldı ve oturduğum sandalyeden fırlayıp kafamı iki yana salladım. Bu tepkim onu daha keyiflendirdi. Yaslandığı kapıdan sırıtarak bana bakmaya devam etti. “Mardin’in en zengin ağasının oğluyla hem de. Bizim şirkete ortak olacaklar. Bana, eğer oğluna hayırlı sessiz sakin bir kız bulursa bizimle ortak olmayı kabul edeceğini söyledi. Oğlu yani Küçük Ağa’nın karısı çocuğu olmadığı için kendini asmış. Oğlu da çıkan dedikodular nedeniyle hiç tanımadığı biriyle sadece evleneceğini söylemiş. Karısı öleli üç ay olmuş daha yeni ikna edebilmişler tekrar evlenmeye. Eh, tek erkek çocuk. Onlara bir erkek evlat verirsin artık değil mi? Hoş, annen bana veremedi ama belki sen verirsin.” Söylediği her cümle etime mızrak gibi saplandı, nefes almakta zorlandım. Kafamı yine şiddetle iki yana salladığımda yüzünde ki gülümseme söndü. “Boşuna kafanı sallama. Al sana kurtuluş bileti. Kıyafetlerini hazırla, hafta sonu tanışma için Mardin’e gidiyoruz.” Gözlerimden yaşlar usul usul süzüldü. Ben Mihrimah Kaya. Hayatım bir kuş gibi kafeste geçti. Şimdi ise beni kurtuluş bileti diye bir Ağa’nın önüne atacaklar ve dilsizliğimle beni ezeceklerdi. Bu bir kurtuluş mu yoksa ölüm müydü? Nikah Masası Mihrimah Kaya/ Nikah Günü Hayat, avuçlarımıza tüm iyilikleri ve kötülükleri bırakıp biz ise onları ayırmakla uğraşırdık. Avuçlarımın içerisine bırakılmış iyilikleri bir kefeye, kötülükleri başka kefeye koydum. Şimdi ise ikisinin ortasında yürüyor gibiydim. Gelinliğim içerisinde öyle heyecanlı, öyle mutluydum ki sanki kimseler bozamazdı mutluluğumu. Heyecanım bir çocuktan farksızdı. Zira bugün benim en mutlu olduğum gün aynı zamanda en çocuksu olduğum gündü. Aynada ki yansımama bakıp gülümsedim. Sevdiğim adamla evleniyordum. Oğuz Atasoy ile. Üniversiteyi beraber okumuştuk. Babam benden haz etmese de Oğuz’un ailesi market zincirlerinin sahibi olduğu için işine gelmişti bu evlilik. Hem benden de kurtulmuş olacaktı, bir taşla iki kuş! Ben ise mutluydum çünkü üniversite de ona olan aşkımı herkes bilirdi. Beni konuşma engelli olmama rağmen kabul eden tek adamdı. Bu devirde kim kalmıştı ki böyle güzel seven? O ela gözleri, pırıl pırıl gülümsemesi ile aşık olunmayacak gibi değildi. Oğuz çok yakışıklı bir adamdı, etrafında onlarca kız olmasına rağmen beni seçmiş olması kalbimi daha da sıcacık yapıyordu. Üç yılın sonunda nihayet evleniyorduk. Tek yakın arkadaşım olan Hilal, bugün de beni yalnız bırakmıyordu. “Çok güzel oldun prensesim.” Dedi iç geçirerek. “Peri kızı gibisin, nasıl bu kadar duru güzelliğin var anlam veremiyorum.” Dedi hayran hayran. Bu benzetmesi üzerine utangaç bir gülümseme gönderdim ona. O kadar heyecanlıydım ki sanki kalbim yerinden çıkıp ayaklarımın dibine düşecek gibiydi. Ellerim titriyor, bu muttu an için başım dönüyordu. “Hadi kızlar!” diye bağırdı Oğuz’un arkadaşı Cem. Bunun üzerine daha da heyecanlandım tabi ki. Hemen gelinliğimin eteklerinden tutup kapıya yürümeye başladığımda Hilal önümden yürüyordu. Kapı açıldı, Oğuz ile göz göze geldik. Bana samimi, her zaman tanık olduğum sıcak bir gülümseme ile bakıyordu. “Çok güzel olmuşsun.” Diye fısıldadı dibime girip alnıma bir öpücük bırakırken. Biraz tedirgin di bakışları neden böyleydi anlam veremedim ama heyecanına verdim. İşaret diliyle ona karşılık verdim. Sırf benim için işaret dili öğrenmişti ve bu en büyük lütuftu benim için. “Teşekkür ederim, sen de çok yakışıklı olmuşsun.” Gerçekten de öyleydi. Takım elbisesinin içerisinde muazzam görünüyordu. Saatler sonra onun kolları arasında olacağım hayali ile içim kıpır kıpırdı. “Teşekkür ederim, konukları bekletmeden hadi gidelim.” Ona ayak uydurup koluna girdim ve birlikte merdivenlerin başına geldik. Aşağıda onlarca insan vardı. Sosyete camiası gerçekten fazla kalabalıktı. Onları gördükçe daha çok elim ayağıma dolaşıyordu. “Sakin ol, bitecek her şey birazdan.” Dedi gergince. Bana diyordu ama kendinden haberi yoktu. Fazla gergindi. Belki de bana söylerken aslında kendini rahatlatıyordu. Merdivenlerden inerken kopan alkış tufanı ile dudaklarımı ısırıp gülümsedim. Konuşamıyordum belki ama mimiklerim zaten benim yerime konuşuyordu. Nikah masasına geldiğimizde alkış tufanı devam ediyordu. Nihayet oturduğunda babamın sahte gülümsemesini gördüm. Bir an modum düşecek gibi olsa da ona aldırış etmedim. En çok da babamdan kurtulacağım için mutluydum! Nikah memuru bize gülümseyip konuşma yaptı. Ardından ise iş o malum soruya geldi. “Yaptığımız araştırmada evlenmenizde bir sakınca görülmemiştir. Bana verilen yetki ile sizi evlendirmek için görevlendirildim. Sayın Musa Kızı Mihrimah Kaya; Fehmi oğlu Oğuz Atasoy’u, İyi günde kötü günde, sağlıkta hastalıkta , zenginlikte , yoksullukta, sonsuza kadar sayıp severek , kimsenin etkisi olmadan eşin olarak kabul ediyor musun?” Parıldayan gözlerimi yakın zamanda kocam olacak adama çevirdim ve kafamı sallayarak aynı zamanda işaret diliyle, “Evet!” dedim. Cevabım üzerine herkes alkışlamaya başladı. Bu sefer nikah memurunun gözleri Oğuz’a döndü. “ Sayın Fehmi oğlu Oğuz Atasoy; Musa kızı Mihrimah Kaya’yı, İyi günde kötü günde, sağlıkta hastalıkta , zenginlikte , yoksullukta, sonsuza kadar sayıp severek , kimsenin etkisi olmadan eşin olarak kabul ediyor musun?” Oğuz duraksadı, gözleri kalabalıkta birini arıyor gibiydi ve sanki bulmuş gibi aniden gözleri parladı. Baktığı yere baktığımda sarı saçlı alımlı bir kadın gördüm. Bizden birkaç yaş büyüktü. O an Oğuz hiç beklemediğim bir cevap verdi. “Hayır! Kabul etmiyorum.” Gözlerim irice açıldı, tüm mutlu ifadem bin parçaya ayrıldı. Bu da ne demek oluyordu böyle? “Anlamadım?” dedi nikah memuru da benim gibi şaşkınlık içerisinde. “Duydunuz, kabul etmiyorum. Ben başkasını seviyorum. Üzgünüm Mihrimah. Sen çok iyi bir kızsın ve bunları hak etmiyorsun ancak ben sesini duymadığım biriyle yapamam. Seninle önce iddia üzerine sevgili oldum sonradan çok tatlı bulduğum için devam ettim. Açıkçası senden hoşlandım da ancak geçen yaz tatilinde Selin ile tanıştım ve ona aşık oldum. Eğer bugün gelmeseydi seninle evlenmeye razı olacaktım ama geldi işte. Demek o da beni seviyor. Sana hayatında başarılar, tekrardan özür dilerim.” Diyerek nikah masasından kalktı ve o sarılın kadına doğru koşmaya başladı. Onun ailesi arkasından bağırırken kimseyi umursamadı. Benim ise başımdan aşağı kaynar sular döküldü, ocağına sanki ateş düştü. Gözlerim doldu, elimi acıyan kalbime götürdüm. Babam ile göz göze geldiğimde bana nefretle baktı. Bu bakışı biliyordum, bir şeyi beceremedim! Bakışlarıydı. Gözümden yaş süzülürken o anın verdiği hayal kırıklığı ve şok etkisiyle bilincimi yitirdim. Önce aldatıldığımı öğrendim, sonra da kocam olacak adam beni nikah masasında terk etti. Hayat, elimden tüm şanslarımı almıştı. Beni babama mecbur kılmıştı. Peki ya ikinci bir şans kapımı çalacak mıydı? İntihar İpi Hazar Şahindağ/ İntihar Günü Önüme altın tepsiyle sunulmuştu acı, yıpranmışlık ve bitmişlik hissi. Ne zordu doğu törelerine ayak uydurmak öyle değil mi? Aylardır karım sırf çocuk olsun, törenin istediği olsun diye kendini paralıyordu. Benim onca itirazlarımı kimse umursamıyordu. Çocuğumun olup olmaması benim için şu an çok da önemli değildi. Ben sadece sevdiğim kadın ile hayatıma bakmak istiyordum ama mümkün mü? Asla. “Ben gidiyorum, istediğin bir şey var mıdır?” dedim camın önüne çöreklenmiş karım Berivan’a bakarak. Yazmasını düzeltip bana döndü, saatlerdir kara kara o pencereden dışarı bakıyordu. Onun görüp de bizim göremediğimiz ne var o pencerenin önünde bende anlamış değilim ama artık beni dinlemediği için bir şey de demek istemiyordum yoksa bu sefer iyice sinirlerim gerilecekti ve aramızda son zamanlarda hiç eksik olmayan o kavga yine çıkacaktı. “Yok.” Dedi soğukça. Esmer teni bugün gözüme fazla beyaz mı geliyordu? Ben mi yanlış görüyordum bilmiyorum ama kahverengi gözlerine bakıp iç çektim ve dışarı çıktım. Kahveye gidecektim ağaların yanına. Bir süredir şirket işleri için onların yanına gidiyordum, iyice bir şeyler öğrenmek için. Babam artık işleri ele almamı istiyordu. Büyük abim dört ay önce töreye kurban gitmişti. Sırf kan davası uğruna onun canına kıymışlardı. Töre büyükleri şimdilik bizi susturmuş olsalar da ne zamana kadar susturabileceklerdi ki? Abimin intikamını günün birinde alacaktım. Kahveye geldiğimde babamın çoktan geldiğini gördüm. Bugün de hava epey kapalıydı anlaşılan yağmur yağacaktı. “Gel oğul. Biraz şu yeni sözleşmelere göz at.” Diyen babam Asım’ın yanına oturup ağalara selam verdim. Dediği gibi sözleşmelere göz atmaya başladığımda Atasoy aşiretinin ağası olan Sidar başımda ot gibi bitti. Kendisinden gram haz etmezdim keza o da benimle aynı duyguları paylaşıyordu. Geçmişte sevdiği kız bana aşık oldu diye beni suçlayıp durmuştu. Bir zamanlar yakın arkadaştık ama şimdi düşman sayılırdık. “Sen bunlardan anlar mısın be çapkın ağa?” diye bana laf soktuğunda bir sabır çektim. “Senden daha çok anladığım kesin.” Bana eskiden ne yazık ki Çapkın Ağa derlerdi. Gençliğini nirvanalarda yaşamış kişilerden biriydim. Üniversiteyi İstanbul’da okuduğum için de biraz aileden uzak olmanın verdiği etkiyle çapkınlıklar yapmıştım. Adım da bu civarda Çapkın Ağa’ya çıkmıştı. Sidar kulağıma eğilip fısıldadı. “Elinden en sevdiğin şeyleri alacağım , çünkü sen benim sevdiğimi aldın. Yaz bunu bir kenara!” dedi ve bir hışım yanımdan çekti gitti. Arkasından bir süre boş boş baktım bir gün elimde kalacaktı ya neyse. O gün bugün değil anlaşılan. Bir süre babamın verdiği belgeleri inceleyip uygun anlaşmalara göz attım. Bu esnada üzerimde bazı gözler hissediyordum. İnsanlar benden çekinirdi. Çünkü ben aynı zamanda karanlık işlerde de parmağı olan biriydim. Mardin’e giren çıkan silahların sorumluluğu bendeydi. Aynı zamanda ülke çapında da birçok yerle iletişimim vardı. Kahvede işim bittikten sonra içimdeki sıkıntıya anlam veremeyerek konağın yolunu tuttum. Normalde bu kadar erken eve gelmezdim ama içimde ki dürtü beni eve götürüyordu. Konağın avlusuna geldiğimde annem Zeliha huysuz yüzüyle bana baktı. “Senin kısır karın çıkmadı bugün odasından yine depresyonda herhalde bak hele şuna.” Sabır çekip merdivenlere yöneldim. Berivan’ı bana annem almış olmasına rağmen kısır olduğunu öğrendikten sonra resmen onu küçümser olmuştu. Zaten hiçbir haltı da beğenmezdi annem o da ayrı konu. Midyat annemden çok çekmişti... Odaya girdiğimde onu içeride göremedim. Sonra banyonun ışığının yandığını gördüm ve kapıyı çaldım. “Berivan Xanım müsait misin?” Ses yoktu. Bir kez daha duymamıştır diye düşünüp tekrardan kapıyı daha sert bir şekilde çaldım ama yine geri dönüş sadece sessizlik oldu. “Benden günah gitti!” diyerek kapıyı açtım, elim kapı kolunda kaldı. Karım, önümde cansız bedeniyle sallanıyordu. Dizlerimin bağı çözüldü, yere dizlerimin üzerinde düştüm. Boğazımda ki düğümler beni boğmaya başladığında avazım çıktığı kadar bağırdım. “Berivan!!” Ve karım, çocuğumuz olmuyor diye kendini asarak öldürdü... Ben ise bana bıraktığı büyük travma ve aşk acısıyla sınandım. Hayat beni tam kalbimin ortasından vurmuşken yeniden ayağa kalkabilecek miydim? O kurşunu oradan çıkarabilecek miydim? Peki ya hayat bana ikinci şansı verecek miydi? Küçük Ağa Hazar Şahindağ/ Aşiretin küçük ağası: “Evlenmek istemiyorum dedim! Anlamaz mısınız siz hiç laftan?” diye haykırdı avlunun ortasında Hazar. Babası Asım Ağa kaşlarını çatıp, “Oğlum inat etme! Ailemize bir erkek torun lazım. Evlenmen gerekiyor bırak artık Berivan’ın yasını!” diye çıkıştığında Hazar bedeninde baş gösteren öfkenin kurbanıydı. Eline geçen vazoları avlunun ortasına fırlattığında konağın tüm çalışanları ona korku içinde bakıyordu. Kalbine kor ateşleri düşmüştü de kimse onu anlamıyordu. Acısı daha tazeyken ondan istedikleri şeyi aklı almıyordu. “Acıma bile saygınız yok sizin! İnsanlığınız öldü mü? Nerede o tüm Midyat’ın en merhametli ağası dediği adam? Bu mu senin merhametin?” Oğlunun lafları üzerine Asım Ağa iyice gerildi. Kalbi sıkışmaya başlıyordu. Tüm Mardin’in dilinde onlar vardı. Önce büyük oğlunu kaybetti, sonra gelinini. Gelinin de adı kısır kadına çıkınca hep dalga geçilen o oldu ama kimse onun omuzlarında ki yükü bilmiyordu tabi. Davulun sesi herkese uzaktan hoş geliyordu. “Ben çok mu mutluyum sanıyorsun oğlum? Sana aşkından vazgeç demiyorum sadece bir torun istiyorum çok mu? Kahveye gitmeye utanıyorum artık. Herkes bana sen ne biçim ağasın bir oğluna söz bile geçiremiyorsun dedikleri halde ben sen üzülme, sen kırılma diye tüm lafları hep yuttum ama yeter artık. Berivan’ın kısır olması aşiretimize yeterince gölge düşürdü. Gelinimi bende severdim ölsün ister miydim? Kuma almış gibi düşüneceksin.” Onlar için bunlar normaldi. Kuma almak, Kan davası uğruna birilerini öldürmek ve niceleri. Ne yazık ki doğunun kanunları kafa ağrıtıcıydı. Hazar ise buralardan nefret eder hale gelmişti. “Onları diyeni getir karşıma da kafasına sıkayım! “ “Kafaya sıkmakla çözülüyorsa her şey ben kendi kafama sıkayım da bu şeyleri duymayayım!" Diye bağırdı en sonunda Asım Ağa. Kalbi daha fazla sıkışmaya başlıyordu. Hazar takım elbisesinin kravatını çekiştirdi. Daha yeni şirketten gelmiş kafasını sikmeye başlamıştı sevgili ailesi. Zaten şirkette yeterince sorun, personel eksiliği vardı bir de bunlarla uğraştığı için daha da öfkeleniyordu. “Abim öldü diye niye her şeyin faturası bana kesiliyor baba? Neden bu aileye bir erkek evlat getirmek zorundayım? Yeni gelecek olan kadının erkek doğuracağı ne malum?” diye hiddetle bağırmaya devam etti. Aynı zamanda bir ileri bir geri hırsla yürüyordu. “Kendine gel Hazar! Soyumuz için bu gerekli! Bak kuzenlerine paşa gibi oğulları oldu sen de hala iş yoktur. 28 yaşına geldin artık bir yerden başlaman gerekir!” Hazar’ın annesi Zeliha yazmasını düzeltip konuştu. “Baban doğru söyler oğlum. Büyüklerin ne diyorsa yap.” Hazar bu sefer annesine döndü hiddetle. “Bana evlen dedin, senin istediğin kızla evlendim zaten. Daha derdin nedir ana?” “Çürük yumurta seçmişim ne yapayım? Hadi inat etme de birini bulalım sana bak kaç tane kız bekliyor seninle evlenmeyi. Yakışıklısın, işin gücün yerinde inat etme be oğul.” Diyerek kanına girmeye çalıştı annesi ama Hazar Nuh diyor peygamber demiyordu. “Evlenmeyeceğim!” sesi çok net ve kendinden emindi. En azından bu kadar kısa süre içerisinde evlenmek istemiyordu. Daha yası bile bitmemişti neydi bu aceleleri? O esnada babası Asım Ağa kalbini tuttu. Artık yaşadığı stres bedenine fazla geliyordu. Aniden yere düştüğünde herkes bağırarak ona koştu. Konağın korumaları hemen dibinde bitmişti. Hazar korkuyla babasının yanına gittiğinde yüzünün kıpkırmızı olduğunu görünce korkuyla nefesini tuttu. Kalp krizi geçiriyordu. Onu alel acele kucaklayıp hastaneye giderken de dualar etmeye başlamıştı. Hepsi onun yüzünden olmuştu. Babasına bir şey olursa asla kendini affetmezdi. Karısını kaybetmişti bir de babasını kaybederse mahvolurdu! Hastaneye gelip hemen babasını sedyeye bindirdiler ve bir odaya doktorlar. Annesi korkuyla ağlamaya devam ediyordu. “Ne olurdu he deseydin? Bir inat uğruna babanı kaybetsek daha mı iyi olacak senin için?” diye kızdı oğluna. Hazar sustu. Şu an konuşacak hali bile yoktu. Nihayet doktorlar çıkıp durumunun iyi olduğunu, ani kalp spazmı olduğunu söyleyince rahat bir nefes aldı ve içeri girdi. Babası yorgun gözleriyle ona bakarken sıkkın bir nefes aldı ve konuştu. “Tamam, evleneceğim. Ama benden sakın düzgün bir karı koca ilişkisi beklemeyin! Sadece çocuk olsun diye uğraşacağım o kadar. Eğer bundan da olmazsa sakın beni zorlamayacaksınız. Burada ki ağaların kızlarından birini istemiyorum. Buluyorsanız da başka bir kız bulun, sessiz sakin olsun.” Bu sözler üzerine herkesin yüzünde güller açarken annesi Zeliha çoktan kız arayışlarına düşmüştü bile. Acı Bileklerimi neşterle kesseler, kalbimi yerinden söküp alsalar yine de acıyacaktı canım biliyorum. Bu hayat bana acıdan başka hiçbir şey vermemiş, aksine elimde ki en değerli şeylerimi almıştı. Önce annemi, sonra babamın sevgisini, ardından konuşma yetimi ve en sonunda ise sevdiğim adamı benden almıştı. O günün üzerinden tam bir yıl geçmişti. Babamın her Allah’ın günü bana nefret kustuğu, bir haltı beceremedin diye haykırdığı, doğru düzgün yemek bile vermediği 1 yıl. Resmen bir deri bir kemik kalmış, tüm güzelliğimi yitirmiştim. Elim kolum kalkmaz olmuştu. Oğuz beni sadece terk etmemişti. Benden tüm güzel duygularımı da beraberinde alıp gitmişti. Şu an ne yapıyordu? Hiçbir fikrim yok. En yakın arkadaşımla bile görüşemiyordum. Babam telefonumu da elimden almıştı. Babam zaten kendini etrafa amcam olarak tanıtmıştı. Benden öyle çok utanıyordu ki, babam olduğunu bile söylemiyordu. Konuşma engelli olmam, kadın olmam onun için büyük bir kusurdu! Ne de olsa o da aşiret soyundan geliyordu ancak bu kadar mı sevmiyorlardı kadınları? Sanmıyorum. Kızlarını seviyordur mutlaka babalar. Sadece erkek evlatlar aşiretin bel göbeği, neslin devamı açısından istiyorlardı. Ama benim babam direkt nefret ediyordu cinsimden. Geçmişte böyle miydi diye sorarsanız... Hayır. Annem hayattayken sevgisini az da olsa görürdüm. Zaten çalıştığı için çok görmezdim ancak annem öldükten sonra benden tamamen nefret etmişti. Sanki onu ben öldürmüşüm gibi davranıyordu. Kendi içinde ki acısının nefretini bana kusmaktan bir an olsun çekinmiyordu. Saçlarımı tararken aynada gördüğüm kadın bana yabancıydı. Gözlerim buz gibi, içimse gözlerimden daha soğuktu. “Seni çok özlüyorum anne.” Yazdım aynanın buğusuna. Burası çok soğuktu, babam kombiyi bile açma zahmetinde bulunmamıştı. Kendi kendime ölmemi istiyordu sanırım. Isınmak için dolapta ki battaniyelerimi ararken yanlışlıkla Oğuz ile fotoğrafımı bulunca dolu olan gözlerimden yaşlar akmaya başladı. “Neden bana bunu yaptın?” dedim ağzımı oynatarak. Sesim yoktu ama dudaklarım ve gözlerim bana ses olurdu. Onu çok sevmiştim. Neden sevdiğim her şeyin elimden gitmesi gibi bir huyu var ki? Artık gerçekten yorulmuştum. Allah’ım, bari canımı al da kurtulayım! Fotoğrafı parçalara ayırıp çöp kutusuna attım. Kendi kendime isyan ederken kapı açıldı. Babamı görmem ile tüm tüylerim diken diken oldu. Onu görmek şeytana bakmak gibiydi. Ellerim öyle çok terliyordu ki bunun korkudan olduğunu biliyordum sadece. Karşımda bana pişmiş kelle gibi bakan kişi babamdan başkası değildi. Sanki ben kızı değil de düşmanıydım, neden benden bu kadar nefret ediyordu ki? Sırf anneme benzediğim için mi? Bu benim suçum muydu? “Artık senden kurtulacağım.” Dediğinde kalbim korkuyla kasıldı. Bu ne demek oluyordu? Beni öldürecek miydi? Evde, odamda yıllardır hapis halindeydim. Babam çok zengin bir iş adamı olsa da beni asla çocuğu olarak camiaya tanıtmamıştı. Neymiş, ben bir yüz karasıymışım! Büyük dedelerim aslen Mardinliydi fakat ben doğma büyüme İstanbulluydum. Erkek olmayışım bile onlar için gurur kırıcı bir şeydi. Bir diğer neden ise dilsiz olmamdı. Annemi on yaşımda kaybettiğimden beridir konuşmuyordum. Tıbbi olarak hiçbir açıklaması yoktu. Sağlığım konuşmak için elverişliydi ama dilim bağlanmıştı sanki, kelimeler dudaklarımdan dökülmüyordu. “Şöyle söyleyeyim güzel kızım, evleneceksin.” Gözlerim irice açıldı ve oturduğum sandalyeden fırlayıp kafamı iki yana salladım. Bu tepkim onu daha keyiflendirdi. Yaslandığı kapıdan sırıtarak bana bakmaya devam etti. “Mardin’in en zengin ağasının oğluyla hem de. Bizim şirkete ortak olacaklar. Bana, eğer oğluna hayırlı sessiz sakin bir kız bulursa bizimle ortak olmayı kabul edeceğini söyledi. Oğlu yani Küçük Ağa’nın karısı çocuğu olmadığı için kendini asmış. Oğlu da çıkan dedikodular nedeniyle hiç tanımadığı biriyle sadece evleneceğini söylemiş. Karısı öleli üç ay olmuş daha yeni ikna edebilmişler tekrar evlenmeye. Eh, tek erkek çocuk. Onlara bir erkek evlat verirsin artık değil mi? Hoş, annen bana veremedi ama belki sen kocana verirsin.” Söylediği her cümle etime mızrak gibi saplandı, nefes almakta zorlandım. Kafamı yine şiddetle iki yana salladığımda yüzünde ki gülümseme söndü. “Boşuna kafanı sallama. Al sana kurtuluş bileti. Kıyafetlerini hazırla, hafta sonu tanışma için Mardin’e gidiyoruz.” Gözlerimden yaşlar usul usul süzüldü. Ben Mihrimah Çelebi. Hayatım bir kuş gibi kafeste geçti. Şimdi ise beni kurtuluş bileti diye bir Ağa’nın önüne atacaklar ve dilsizliğimle beni ezeceklerdi. Bu bir kurtuluş mu yoksa ölüm müydü? Konak Kara yazı gibi bağlanmıştı terk edilmem alnıma. Herkes dalga geçer olmuş, herkes arkamdan atıp tutar olmuştu. Kimisi, kim alır bu dilsizi dedi kimisi adam yattı kalktı hevesini aldı şutladı dedi. Erkeğin hiçbir vasfı yoktu ya! Olan kadına oluyor tabi. Erkek hep namuslu, hep aklanır ama kadına yapılınca bir kere o kara leke hep izi kalır. Gözyaşlarım eşliğinde valizimi toparlarken beni kendine misafir eden odama baktım. Bu odada çok hasta oldum, çok kez ağladım ve çok kez ölmek istedim yine de bana yoldaş oldu, sırdaş oldu, arkadaş oldu. Tüm iyi ve kötü anılarım buradaydı ve artık burayla bir bağımın kalmayacağını bilmek tuhaf hissettirdi. Aslında babamdan kurtulacağım için sevinmem gerekliydi ancak ben evliliğe düşman olmuştum. Erkeklerden nefret eder olmuştum. Nasıl başka bir adamın koynuna girecektim ki kalbimde ki yara hala tazeyken? Benden çok şey istiyordu babam. Ben ona annemin emanetiydim hiç mi saygısı yoktu bu emanete? Neye saygısı vardı ki ona olsun! Şeytanın kalfası falan olmalıydı babam başka bir açıklama bulamıyordum. İç çeke çeke eşyalarımı toplayıp odadan dışarı çıkarken tüm bedenim zangır zangır titriyordu. Babam ıslık çalarak yanaklarına krem sürerek lavabodan çıktı ve yanıma gelip sırıtarak alnını öptü. “Aferin, kedi olalı bir fare tuttun.” Dediğinde şaşkınlıkla yüzüne baktım. Bu zamana kadar bırak alnımdan öpmeyi bir kez bile tenime değmemişti şimdi ise para uğruna girdiği şu hallere bak gerçekten yazık... Hastalandığımda bile asla yanıma gelmez beni resmen ölüme terk ederdi. Bense kendi kendime ateşimi düşürmeye çalışırdım. Bana hiçbir güzel duygu yaşatmadığı için ondan çok ama çok nefret ediyordum. Boş boş yüzüne baktığımda kapının önünde bekleyen adama valizlerimizi aldırttı ve yine ıslık çalarak evden çıktı. Gözlerim dolu dolu burnumu çekerek bende evden peşinden çıktım. Şimdi ne yapacaktım? Daha doğrusu bana ne yapacaklardı? Törelerde kadının hükmü yoktu beni yılanın başını ezer gibi ezeceklerdi, biliyorum. Mardin’e gelene kadar ağladım içli içli. Ağlayışlarım babamın umrunda olmadı tabi. Konağın önüne gelirken arabanın içinde sertçe kolumu tuttu. “Bana bak, zorlamayı kes. Asım Ağa iyi bir ağadır yat kalk şükret onun gelini oluyorsun diye. Adam seni sevmez zaten sevilecek bir tipin de yok ya neyse. Kaynanan Zeliha’dan biraz çekeceksin ama umrumda değil. Ne b*k yersen ye burda bana laf söz getirtme! Zaten dilin de yok anca çocuk yapmaya yararsın sen.”Bana ettiği hakaretler öyle çok kanıma dokundu ki kalbim deli gibi sıkıştı ama bunu bile belli edemeyecek kadar ifadesizdim. Ben neşe dolu, yeri gelince asi olan bir kızdım ama benden bütün duygularımı çalmışlardı. Sevda konağın önünde indiğimizde kenarında ki Şahin logosuna takıldı gözüm. Şahindağ... Kimlerdi, nasıl biriydiler hiçbir fikrim yok. Biz de buralı olsak da hiçbir bağım olmamıştı. “Şimdi büyük dedenler gelecek, onlara da saygılı davran. ”Dedemler, amcamlar, kuzenlerim hiçbirini tanımıyordum çünkü babam sağ olsun hiç biriyle bağ kurmama izin vermemişti. Onun için her daim utanç kaynağı olmaktan öteye gidememiştim ne yazık ki... Sanki kız doğmak benim suçummuş gibi! Anlaşılan hiç biyoloji dersi almamış. Cinsiyeti belirleyenin erkek olduğunun ya farkında değildi ya da umrunda değildi biyolojik kavramlar. Dolan gözlerimden yaşlarımı akıtmamak için ifadesiz kalmayı başardım ve sadece başımı salladım. Ben bu saatten sonra yaşayan bir ölüydüm artık. O gün o kazada keşke bende ölseydim de bunları görmeseydim! Babamın beni bir mal gibi sattığını, beni düşmanı gibi gördüğünü, benden nefret ettiğini görmeseydim keşke . İç çeke çeke arabadan indiğimde karşı taraftan gelen başka bir araba yanımızda durdu ve arkasından gelen arabalar da aynı şekilde. Resmen bir aşiret gelmişti. Dedemler olmalıydı. Herkes arabadan inerken dedemi gördüm. Sert yüz hatları, sert bakışları ile ben acımasızım diye bağırıyordu adeta. Onun ürkütücü ve acımasız biri olduğunu daha önce kuzenlerim aralarında konulurken duymuştum zaten. Zira babam da ondan çok korkardı. “Babam!” dedi babam koşarak yanıma gidip boynu bükük bir şekilde elini öperken. Ceketini de önünde iliklemişti. Dedem onun sırtına bir iki tane vurdu. “Hoş geldin oğul. Bu iş güzel olacak.” Dedi keyifle. Herkesin tek düşündüğü para pul şöhretti. Sonuçta Mardin’in en zengin ağasına kız veriyorlardı. Onlar için bunlar önemli detaylardı. Detaylar da boğulmak üzereydim. Hayat beni genel olarak boğuyordu. Dedemin elini öpüp amcamlara döndüm ve onların da elini öptüm. Kuzenlerim ile de selamlaştık ama hepsi umursamaz bir şekilde bana bakıyordu. Biri hariç. Adını Havin olarak hatırladığım kuzenim bana öfke ve nefretle bakıyordu. Neden öyle bakıyordu ki anlam vermemiştim. Ona ne yapmıştım ki ben? Neden bana nefretle bakıyordu? Herkes bana acıyarak bakıyordu ben acınacak ne yapmıştım ki? “Seni alacak birini bulduğun için şanslısın.” Diye dalga geçti Havin benimle. “Ama bunu Hazar ile yapmak zorunda mıydın?” Sesi öfke doluydu. Şimdi derdi anlaşılmıştı. Derdi Hazar denilen adamdı. Yani yakında kocam olacak adam. Sertçe yutkundum. “Havin! Bu konuyu konuşmuştuk kızım!” dedi Elif Yengem. Sesi sertti ve bana da sinirle bakıyordu. Sanki bu benim suçumdu? Ben mi evlenmeyi istemiştim sanki? Aksine istememiştim bile ama yine her zaman ki gibi suçlu hep bir kadındı ve suçlayan da aynı şekilde başka bir kadındı. Gerçekten çok yazık ne desem ne düşünsem boştu onlar için. Bende aile diye bir şey olsaydı zaten babam yıllarca beni kafes gibi odaya kapatmazdı. Sadece okul okumama izin vermişti dışarıda arkadaşlarımla buluşmama bile müsaade etmezdi çok nadir sevgilimle takılırdı. Boş bakışlarımı onların üzerine gezdirdim. “Şuna baksana anne! Hazar bunu ne yapsın sanki yaşayan ölü! Bir de dilsiz. Baştan aşağı kusurlu!” “Öyle deme kuzen belki yatakta iyidir.” Diye bu sefer Bedirhan benimle dalga geçti. “Yatakta iyi olsaydı kocası olmak üzere olan adam bunu masada terk eder gider miydi?” Hiçbir şey koymamıştı da bu söylediği ağır koymuştu. Gözlerim hızla dolarken bu sefer dedem araya girdi. “Yeter! Benim yanımda nasıl böyle hadsizce konuşursunuz? Dayağımı özlediniz galiba!” Hepsinin sesi kesildi. İlk kez dedeme minnet duydum çünkü daha fazla onların sesini duymak istemiyordum. “Hadi! Yürüyün içeri. Bizi beklerler.” Dedi dedem ve öne geçip ellerini arkadan birleştirip tesbihini çeke çeke konağın kapısına girdi. O sırada konakta bir bağırış kopmuştu. Gür sesli bir adam bağırdı. “Yeter ana! Dilsiz bir kadını bana karı ettiğin yetmedi bir de beni işimden mi edeceksin? İşlerime karışma benim!” Kim olduğunu kullandığı kelimelerden anlamak mümkündü tabi. Müstakbel kocam ! Anlaşılan, hayatım boyunca hiçbir yerde istenmeyecektim . Gerginlik İçim yangın yeriydi ancak i***e su serpen yoktu. Sanki dünyada ki herkes bana düşmanmış gibi geliyordu. Neden kimse beni sevmek için çabalamıyordu? Sevilmeyecek kadar kötü ne yapmıştım ki ben? Bunları düşünmek bile gözlerimi doldurmuştu. Dedem konağın kapısını çalıp geri çekildi ve kapılar kısa süre sonra ardına kadar açılmıştı. Karşımda, başka aşiret mensupları vardı. “Hoş geldiniz Sadullah Ağa.” Dedi bu konağın ağası olan Asım Ağa. Gözlerim onun sert çehresinde gezindi. Sert yüz hatlarından ziyade sakin ve anlayışlı ifadeleri vardı. Babam Mardin’in en merhametli ağası demişti onun için. Gerçekten öyle miydi? Bana da merhametli olur muydu? “Hoş bulduk Asım Ağam. Nasılsınız? Allah konağınıza zeval vermesin.” Dedemin sesi öyle keyifliydi ki sanki alım satım yapacakmış gibi heyecanlıydı. Gözüm bu esnada en arkada olan küçük bir kız çocuğuna takıldı. Gülümseyerek bana el salladığında buruk bir tebessüm ile ona göz kırptım. Asım Ağa’nın arkasında olan erkeklere baktım ama kocam olacak adam hangisi acaba diye düşünürken hiçbiri bana o havayı vermedi. Burada değil miydi? “Buyrun, içeri geçelim.” Dedikten sonra bizi konağın merdivenlerinden yukarı çıkardı ve geniş bir odaya getirip şiltelere oturttu. Burası çok kalabalıktı en son ne zaman bu kadar büyük bir kalabalığın içeresinde oldum bilmiyordum bile. Herkesin gözleri bizim sülalenin kızlarındaydı. Muhtemelen hangisi gelin diye düşünüyorlardı. “Hangisi gelin kızımız?” dedi annesi olarak tahmin ettiğim kadın. Babam adı Zeliha demişti. Kadının gözleri Havin’in üzerinde dolaştı. “Sen misin? Maşallah pek de güzelsin.” Benden tarafa bakmıyordu bile. Çirkin bir kız sayılmazdım ancak babam bana çok yemek vermediği için çok zayıftım. Bu nedenle yüzüm çökmüştü biraz. Havin’in yüzünde egoist bir gülümseme oluştu. “Gelininiz olmak isterdim tabi ama ben değilim Zeliha Xanım. Kuzenim Mihrimah gelininiz.” Diyerek acınası bir şekilde bakışlarını bana çevirdi. Zeliha Hanım’ın gülen yüzü beni görmesiyle soldu. Beni baştan aşağı süzerken yüzünü buruşturmamak için çaba sarf ediyordu. “Pek de zayıfmışsın. Hiç mi ekmek yemedin kızım?” diye sorduğunda babam ile göz göze geldik. Hemen olaya el attı. “Yemek yemeyi pek sevmez.” Dediğinde alayla gülmek istedim. Hayır, yalan söylüyordu. Ben yemek yemeyi severdim ama bana bir tas çorbadan başka yemeği hak görmeyen bir babam vardı! Nasıl kilo alabilirim ki? “Oğlum Hazar sevmez zayıf kız. Artık mecbur yiyip kilo alacaksın.” Dediğinde boş boş yüzüne baktım. Neden bir erkek için kilo almak zorundaydım ki? Beni kabul eden olduğum gibi kabul etmeliydi ancak onlar da öncelik her zaman erkeklerin istekleriydi! “Alır alır, merak etmeyin.” Dedi babam keyifle. Şu an ondan mutlusu yoktu. “Damat bey nerde?” dedi dedem merakla etrafa bakarak. Asım Ağa mahcup bir şekilde dedeme baktı. “Gelir birazdan. İşlerden ötürü biraz canı sıkkındı da onun kusuruna bakmayın. Yoğun bu aralar.” Bunun yalan olduğunu hepimiz sezmiştik ama ben hariç kimsenin umurunda değildi tabi. Daha kocam olacak adam kimdi bilmiyordum bile. Belki de yaşlı bir adamdı nereden bileceğim? Gerçi bunun bir önemi yoktu değil mi? Benim isteklerinin hiçbir zaman önemi olmamıştı. Hayatımda bir kez babam istediğim kişiyle olmama izin verdi o da b*k olmuştu. O gün kırılan sesimi açarak bas bas bağırmak istedim ama dilim varmamıştı tabi. Ama bir gün konuşacaktım, biliyorum. “Önemli değil, iş adamı olmak kolay değil tabi. Hazar bey oğlum işleriyle adından çok bahsettirdi kendini Mardin de.” Annesinin göğsü bu laflar üzerine kabardı. Bu sırada genç bir delikanlının gözleri benim üzerimdeydi. İlgiyle bana bakıyordu. Yakışıklı bir delikanlıyı muhtemelen aynı yaşlardaydık. “Öyledir, çalışkandır oğlum.” Dedi annesi gururla ve sonrasında sohbet etmeye başladılar. Tabi ben bu sohbetin dışındaydım zaten konuşamıyordum da nasıl sohbet edecektim ki? Hiçbirinin işaret dili bilmediğine de emindim. Belli bir süre boş boş muhabbet edildi. Daha doğrusu benim anlamadığım muhabbetler. Ben sıkılmış bir şekilde etrafa bakarken kapıdan boylu poslu yakışıklı bir adam girdi. Üzerinde takım elbise vardı ve çok asil görünüyordu. Gözleri kısa bir an bana uğradı sonrasında ise dedemlere baktı. “Hoş geldiniz ağam, kusura bakmayın geciktim.” Dedi sert ve tok sesiyle. Oldukça gergin ve sinirli görünüyordu. Siniri benimle evleneceğine miydi yoksa dedikleri gibi işine mi? Dilsiz olmam sonuçta onu sinirlendiren bir etkendi, girmeden önce duymuştum dediklerini. “Estağfurullah. Gel otur hele, biraz konuşalım.” Dedi dedem omuzlarını gere gere. Öyle kasıntılardı ki onlara bakarken bile midem bulanıyordu. Umarım kendi ailemden daha beter çıkmazdı bunlar da. Onlar kadar beterine henüz rastlamamıştım da. İsminin Hazar olduğunu öğrendiğim yakışıklı adam 1.90 boyunda ve heybetliydi. Geçip babamların yanına kuruldu. “Gelinin olacak kızım Mihrimah.” Diyerek benimle tanıştırdı babam Hazar’ı. Kalbim heyecanla atarken acaba ne tepki verecek diye merakla yüzüne baktım ama o benden tarafa bakmadı bile. Bu biraz incitmişti. “Kısa sürede evlilik işleri halledilsin bu iş de aradan çıksın.” Dedi Hazar gergince. Dedem gerginliğini fark etmiş olmalı ki çok uzatması. Yoksa maazallah talih kuşu kaçardı! “Tabi oğul, sen nasıl istersen. Yarın düğün hazırlıklarına başlayalım istersen?” Hazar öfkeyle kafasını kaldırdı. “Düğün mü? Düğün falan yok. Ben bir kere evlendim zaten. İkinci karıya, hele ki nikâh masasında bırakılmış kadına ne düğünü yapacağım? Elalem ne der?!” demesiyle kalbime büyük bir acı oturdu. Ağlamamak için ne kadar dirensem de gözümden bir yaş firar etti, yanaklarımda yollar çizerek avcumun içine damladı. Başımı yere eğdim. Zaten yaraydı bu mevzu i***e şimdi başkasının ağzından duymak beni daha da beter hale sokmuştu. Kafamı bile kaldıramıyorum hüngür hüngür ağlarım korkusuna. Yakışıklıydı ama vicdan yoksunuydu bu adam! Belki de karısı çocuğum olmamaktan ziyade bunun vicdansızlığından intihar etmişti. “Hazar! Laflarına dikkat et.” Diye kızdı babası Asım ona. Bizimkilerin demesi gerekeni babası demişti. Babasına içim ısınmıştı. Anlaşılan bu konakta en çok onu sevecektim. “Yanlış mı söylerim baba? Hepsi doğrudur.” Diye kızdı babasına Hazar da. “Düğün olacak! Büyük bir düğün olmasa da olacak.” Babasının sesi netti ama bu Hazar’ın umrunda değildi. “Sırf sen istediğin için evlenmeyi kabul ettim ama daha fazla beni zorlama baba! Olmayacak diyorsam olmayacak. Beni daha fazla delirtmeyin çeker giderim bir daha yüzümü de göremezsiniz!” sesi öyle gür çıkıyordu ki irkildim. Benim yüzüme bile bakmıyordu sanki kabahat benimmiş gibi. Babası mağlubiyetle omuzlarını indirdi. “Peki, yarın nikahınız kıyılır o zaman.” Ve Hazar, hiç beklemediğim bir cümle kurdu. “Şimdilik sadece imam nikahı kıyılacak. Eğer çocuk vermezse kapının önüne koyarım. Bana ne zaman oğul evlat verirse resmi nikah kıyarım.” İşte bu, acımasızlığın alasıydı. Herkesten nefret ediyordum ama en çok da ondan! Ben bu adamla nasıl gerdeğe girecektim?
Sevdiğim adam beni nikâh masasında terk etti. Ertesi gün babam karşıma geçti. “Hazırlan,” dedi.“Mardin’e gelin gidiyorsun.” … “Benden çocuk doğuracaksın,” dedi ilk gecemizde. “Benimle sadece yatak arkadaşı olabilirsin.” Sesi soğuktu. Acımasızdı. “Benden kocalık bekleme.” Dudaklarım titredi. Konuşamadım. “Kalbimde başka bir kadın var,” dedi gözlerime bile bakmadan. “Bu evde sadece yatağımda olacaksın. Kalbimde değil. Nikâh kıydık diye sana âşık olacağımı mı sandın?” O an anladım. Bu evlilik bir kader değil, bir anlaşmaydı. ------ Tanıtım Töreye kurban gitmiş bedenim acıyla sarsıldı.“Seninle sadece yatak arkadaşı olabilirim. Gerçek bir kocalık bekleme benden!” dedi acımasızca. Gözlerimden bir damla yaş aşağı süzüldü. “Benim kalbimle başka bir kadın var. Bu evde sadece yatağımda olabilirsin, kalbimde değil. Evlendik diye sana aşık olacağımı zannetme!” *** Ellerim öyle çok terliyordu ki bunun korkudan olduğunu biliyordum sadece. Karşımda bana pişmiş kelle gibi bakan kişi babamdan başkası değildi. Sanki ben kızı değil de düşmanıydım, neden benden bu kadar nefret ediyordu ki? Sırf anneme benzediğim için mi? Bu benim suçum muydu? “Artık senden kurtulacağım.” Dediğinde kalbim korkuyla kasıldı. Bu ne demek oluyordu? Beni öldürecek miydi? Evde, odamda yıllardır hapis halindeydim. Babam çok zengin bir iş adamı olsa da beni asla çocuğu olarak camiaya tanıtmamıştı. Neymiş, ben bir yüz karasıymışım! Büyük dedelerim aslen Mardinliydi fakat ben doğma büyüme İstanbulluydum. Erkek olmayışım bile onlar için gurur kırıcı bir şeydi. Bir diğer neden ise dilsiz olmamdı. Annemi on yaşımda kaybettiğimden beridir konuşmuyordum. Tıbbi olarak hiçbir açıklaması yoktu. Sağlığım konuşmak için elverişliydi ama dilim bağlanmıştı sanki, kelimeler dudaklarımdan dökülmüyordu. “Şöyle söyleyeyim güzel kızım, evleneceksin.” Gözlerim irice açıldı ve oturduğum sandalyeden fırlayıp kafamı iki yana salladım. Bu tepkim onu daha keyiflendirdi. Yaslandığı kapıdan sırıtarak bana bakmaya devam etti. “Mardin’in en zengin ağasının oğluyla hem de. Bizim şirkete ortak olacaklar. Bana, eğer oğluna hayırlı sessiz sakin bir kız bulursa bizimle ortak olmayı kabul edeceğini söyledi. Oğlu yani Küçük Ağa’nın karısı çocuğu olmadığı için kendini asmış. Oğlu da çıkan dedikodular nedeniyle hiç tanımadığı biriyle sadece evleneceğini söylemiş. Karısı öleli üç ay olmuş daha yeni ikna edebilmişler tekrar evlenmeye. Eh, tek erkek çocuk. Onlara bir erkek evlat verirsin artık değil mi? Hoş, annen bana veremedi ama belki sen verirsin.” Söylediği her cümle etime mızrak gibi saplandı, nefes almakta zorlandım. Kafamı yine şiddetle iki yana salladığımda yüzünde ki gülümseme söndü. “Boşuna kafanı sallama. Al sana kurtuluş bileti. Kıyafetlerini hazırla, hafta sonu tanışma için Mardin’e gidiyoruz.” Gözlerimden yaşlar usul usul süzüldü. Ben Mihrimah Kaya. Hayatım bir kuş gibi kafeste geçti. Şimdi ise beni kurtuluş bileti diye bir Ağa’nın önüne atacaklar ve dilsizliğimle beni ezeceklerdi. Bu bir kurtuluş mu yoksa ölüm müydü? Nikah Masası Mihrimah Kaya/ Nikah Günü Hayat, avuçlarımıza tüm iyilikleri ve kötülükleri bırakıp biz ise onları ayırmakla uğraşırdık. Avuçlarımın içerisine bırakılmış iyilikleri bir kefeye, kötülükleri başka kefeye koydum. Şimdi ise ikisinin ortasında yürüyor gibiydim. Gelinliğim içerisinde öyle heyecanlı, öyle mutluydum ki sanki kimseler bozamazdı mutluluğumu. Heyecanım bir çocuktan farksızdı. Zira bugün benim en mutlu olduğum gün aynı zamanda en çocuksu olduğum gündü. Aynada ki yansımama bakıp gülümsedim. Sevdiğim adamla evleniyordum. Oğuz Atasoy ile. Üniversiteyi beraber okumuştuk. Babam benden haz etmese de Oğuz’un ailesi market zincirlerinin sahibi olduğu için işine gelmişti bu evlilik. Hem benden de kurtulmuş olacaktı, bir taşla iki kuş! Ben ise mutluydum çünkü üniversite de ona olan aşkımı herkes bilirdi. Beni konuşma engelli olmama rağmen kabul eden tek adamdı. Bu devirde kim kalmıştı ki böyle güzel seven? O ela gözleri, pırıl pırıl gülümsemesi ile aşık olunmayacak gibi değildi. Oğuz çok yakışıklı bir adamdı, etrafında onlarca kız olmasına rağmen beni seçmiş olması kalbimi daha da sıcacık yapıyordu. Üç yılın sonunda nihayet evleniyorduk. Tek yakın arkadaşım olan Hilal, bugün de beni yalnız bırakmıyordu. “Çok güzel oldun prensesim.” Dedi iç geçirerek. “Peri kızı gibisin, nasıl bu kadar duru güzelliğin var anlam veremiyorum.” Dedi hayran hayran. Bu benzetmesi üzerine utangaç bir gülümseme gönderdim ona. O kadar heyecanlıydım ki sanki kalbim yerinden çıkıp ayaklarımın dibine düşecek gibiydi. Ellerim titriyor, bu muttu an için başım dönüyordu. “Hadi kızlar!” diye bağırdı Oğuz’un arkadaşı Cem. Bunun üzerine daha da heyecanlandım tabi ki. Hemen gelinliğimin eteklerinden tutup kapıya yürümeye başladığımda Hilal önümden yürüyordu. Kapı açıldı, Oğuz ile göz göze geldik. Bana samimi, her zaman tanık olduğum sıcak bir gülümseme ile bakıyordu. “Çok güzel olmuşsun.” Diye fısıldadı dibime girip alnıma bir öpücük bırakırken. Biraz tedirgin di bakışları neden böyleydi anlam veremedim ama heyecanına verdim. İşaret diliyle ona karşılık verdim. Sırf benim için işaret dili öğrenmişti ve bu en büyük lütuftu benim için. “Teşekkür ederim, sen de çok yakışıklı olmuşsun.” Gerçekten de öyleydi. Takım elbisesinin içerisinde muazzam görünüyordu. Saatler sonra onun kolları arasında olacağım hayali ile içim kıpır kıpırdı. “Teşekkür ederim, konukları bekletmeden hadi gidelim.” Ona ayak uydurup koluna girdim ve birlikte merdivenlerin başına geldik. Aşağıda onlarca insan vardı. Sosyete camiası gerçekten fazla kalabalıktı. Onları gördükçe daha çok elim ayağıma dolaşıyordu. “Sakin ol, bitecek her şey birazdan.” Dedi gergince. Bana diyordu ama kendinden haberi yoktu. Fazla gergindi. Belki de bana söylerken aslında kendini rahatlatıyordu. Merdivenlerden inerken kopan alkış tufanı ile dudaklarımı ısırıp gülümsedim. Konuşamıyordum belki ama mimiklerim zaten benim yerime konuşuyordu. Nikah masasına geldiğimizde alkış tufanı devam ediyordu. Nihayet oturduğunda babamın sahte gülümsemesini gördüm. Bir an modum düşecek gibi olsa da ona aldırış etmedim. En çok da babamdan kurtulacağım için mutluydum! Nikah memuru bize gülümseyip konuşma yaptı. Ardından ise iş o malum soruya geldi. “Yaptığımız araştırmada evlenmenizde bir sakınca görülmemiştir. Bana verilen yetki ile sizi evlendirmek için görevlendirildim. Sayın Musa Kızı Mihrimah Kaya; Fehmi oğlu Oğuz Atasoy’u, İyi günde kötü günde, sağlıkta hastalıkta , zenginlikte , yoksullukta, sonsuza kadar sayıp severek , kimsenin etkisi olmadan eşin olarak kabul ediyor musun?” Parıldayan gözlerimi yakın zamanda kocam olacak adama çevirdim ve kafamı sallayarak aynı zamanda işaret diliyle, “Evet!” dedim. Cevabım üzerine herkes alkışlamaya başladı. Bu sefer nikah memurunun gözleri Oğuz’a döndü. “ Sayın Fehmi oğlu Oğuz Atasoy; Musa kızı Mihrimah Kaya’yı, İyi günde kötü günde, sağlıkta hastalıkta , zenginlikte , yoksullukta, sonsuza kadar sayıp severek , kimsenin etkisi olmadan eşin olarak kabul ediyor musun?” Oğuz duraksadı, gözleri kalabalıkta birini arıyor gibiydi ve sanki bulmuş gibi aniden gözleri parladı. Baktığı yere baktığımda sarı saçlı alımlı bir kadın gördüm. Bizden birkaç yaş büyüktü. O an Oğuz hiç beklemediğim bir cevap verdi. “Hayır! Kabul etmiyorum.” Gözlerim irice açıldı, tüm mutlu ifadem bin parçaya ayrıldı. Bu da ne demek oluyordu böyle? “Anlamadım?” dedi nikah memuru da benim gibi şaşkınlık içerisinde. “Duydunuz, kabul etmiyorum. Ben başkasını seviyorum. Üzgünüm Mihrimah. Sen çok iyi bir kızsın ve bunları hak etmiyorsun ancak ben sesini duymadığım biriyle yapamam. Seninle önce iddia üzerine sevgili oldum sonradan çok tatlı bulduğum için devam ettim. Açıkçası senden hoşlandım da ancak geçen yaz tatilinde Selin ile tanıştım ve ona aşık oldum. Eğer bugün gelmeseydi seninle evlenmeye razı olacaktım ama geldi işte. Demek o da beni seviyor. Sana hayatında başarılar, tekrardan özür dilerim.” Diyerek nikah masasından kalktı ve o sarılın kadına doğru koşmaya başladı. Onun ailesi arkasından bağırırken kimseyi umursamadı. Benim ise başımdan aşağı kaynar sular döküldü, ocağına sanki ateş düştü. Gözlerim doldu, elimi acıyan kalbime götürdüm. Babam ile göz göze geldiğimde bana nefretle baktı. Bu bakışı biliyordum, bir şeyi beceremedim! Bakışlarıydı. Gözümden yaş süzülürken o anın verdiği hayal kırıklığı ve şok etkisiyle bilincimi yitirdim. Önce aldatıldığımı öğrendim, sonra da kocam olacak adam beni nikah masasında terk etti. Hayat, elimden tüm şanslarımı almıştı. Beni babama mecbur kılmıştı. Peki ya ikinci bir şans kapımı çalacak mıydı? İntihar İpi Hazar Şahindağ/ İntihar Günü Önüme altın tepsiyle sunulmuştu acı, yıpranmışlık ve bitmişlik hissi. Ne zordu doğu törelerine ayak uydurmak öyle değil mi? Aylardır karım sırf çocuk olsun, törenin istediği olsun diye kendini paralıyordu. Benim onca itirazlarımı kimse umursamıyordu. Çocuğumun olup olmaması benim için şu an çok da önemli değildi. Ben sadece sevdiğim kadın ile hayatıma bakmak istiyordum ama mümkün mü? Asla. “Ben gidiyorum, istediğin bir şey var mıdır?” dedim camın önüne çöreklenmiş karım Berivan’a bakarak. Yazmasını düzeltip bana döndü, saatlerdir kara kara o pencereden dışarı bakıyordu. Onun görüp de bizim göremediğimiz ne var o pencerenin önünde bende anlamış değilim ama artık beni dinlemediği için bir şey de demek istemiyordum yoksa bu sefer iyice sinirlerim gerilecekti ve aramızda son zamanlarda hiç eksik olmayan o kavga yine çıkacaktı. “Yok.” Dedi soğukça. Esmer teni bugün gözüme fazla beyaz mı geliyordu? Ben mi yanlış görüyordum bilmiyorum ama kahverengi gözlerine bakıp iç çektim ve dışarı çıktım. Kahveye gidecektim ağaların yanına. Bir süredir şirket işleri için onların yanına gidiyordum, iyice bir şeyler öğrenmek için. Babam artık işleri ele almamı istiyordu. Büyük abim dört ay önce töreye kurban gitmişti. Sırf kan davası uğruna onun canına kıymışlardı. Töre büyükleri şimdilik bizi susturmuş olsalar da ne zamana kadar susturabileceklerdi ki? Abimin intikamını günün birinde alacaktım. Kahveye geldiğimde babamın çoktan geldiğini gördüm. Bugün de hava epey kapalıydı anlaşılan yağmur yağacaktı. “Gel oğul. Biraz şu yeni sözleşmelere göz at.” Diyen babam Asım’ın yanına oturup ağalara selam verdim. Dediği gibi sözleşmelere göz atmaya başladığımda Atasoy aşiretinin ağası olan Sidar başımda ot gibi bitti. Kendisinden gram haz etmezdim keza o da benimle aynı duyguları paylaşıyordu. Geçmişte sevdiği kız bana aşık oldu diye beni suçlayıp durmuştu. Bir zamanlar yakın arkadaştık ama şimdi düşman sayılırdık. “Sen bunlardan anlar mısın be çapkın ağa?” diye bana laf soktuğunda bir sabır çektim. “Senden daha çok anladığım kesin.” Bana eskiden ne yazık ki Çapkın Ağa derlerdi. Gençliğini nirvanalarda yaşamış kişilerden biriydim. Üniversiteyi İstanbul’da okuduğum için de biraz aileden uzak olmanın verdiği etkiyle çapkınlıklar yapmıştım. Adım da bu civarda Çapkın Ağa’ya çıkmıştı. Sidar kulağıma eğilip fısıldadı. “Elinden en sevdiğin şeyleri alacağım , çünkü sen benim sevdiğimi aldın. Yaz bunu bir kenara!” dedi ve bir hışım yanımdan çekti gitti. Arkasından bir süre boş boş baktım bir gün elimde kalacaktı ya neyse. O gün bugün değil anlaşılan. Bir süre babamın verdiği belgeleri inceleyip uygun anlaşmalara göz attım. Bu esnada üzerimde bazı gözler hissediyordum. İnsanlar benden çekinirdi. Çünkü ben aynı zamanda karanlık işlerde de parmağı olan biriydim. Mardin’e giren çıkan silahların sorumluluğu bendeydi. Aynı zamanda ülke çapında da birçok yerle iletişimim vardı. Kahvede işim bittikten sonra içimdeki sıkıntıya anlam veremeyerek konağın yolunu tuttum. Normalde bu kadar erken eve gelmezdim ama içimde ki dürtü beni eve götürüyordu. Konağın avlusuna geldiğimde annem Zeliha huysuz yüzüyle bana baktı. “Senin kısır karın çıkmadı bugün odasından yine depresyonda herhalde bak hele şuna.” Sabır çekip merdivenlere yöneldim. Berivan’ı bana annem almış olmasına rağmen kısır olduğunu öğrendikten sonra resmen onu küçümser olmuştu. Zaten hiçbir haltı da beğenmezdi annem o da ayrı konu. Midyat annemden çok çekmişti... Odaya girdiğimde onu içeride göremedim. Sonra banyonun ışığının yandığını gördüm ve kapıyı çaldım. “Berivan Xanım müsait misin?” Ses yoktu. Bir kez daha duymamıştır diye düşünüp tekrardan kapıyı daha sert bir şekilde çaldım ama yine geri dönüş sadece sessizlik oldu. “Benden günah gitti!” diyerek kapıyı açtım, elim kapı kolunda kaldı. Karım, önümde cansız bedeniyle sallanıyordu. Dizlerimin bağı çözüldü, yere dizlerimin üzerinde düştüm. Boğazımda ki düğümler beni boğmaya başladığında avazım çıktığı kadar bağırdım. “Berivan!!” Ve karım, çocuğumuz olmuyor diye kendini asarak öldürdü... Ben ise bana bıraktığı büyük travma ve aşk acısıyla sınandım. Hayat beni tam kalbimin ortasından vurmuşken yeniden ayağa kalkabilecek miydim? O kurşunu oradan çıkarabilecek miydim? Peki ya hayat bana ikinci şansı verecek miydi? Küçük Ağa Hazar Şahindağ/ Aşiretin küçük ağası: “Evlenmek istemiyorum dedim! Anlamaz mısınız siz hiç laftan?” diye haykırdı avlunun ortasında Hazar. Babası Asım Ağa kaşlarını çatıp, “Oğlum inat etme! Ailemize bir erkek torun lazım. Evlenmen gerekiyor bırak artık Berivan’ın yasını!” diye çıkıştığında Hazar bedeninde baş gösteren öfkenin kurbanıydı. Eline geçen vazoları avlunun ortasına fırlattığında konağın tüm çalışanları ona korku içinde bakıyordu. Kalbine kor ateşleri düşmüştü de kimse onu anlamıyordu. Acısı daha tazeyken ondan istedikleri şeyi aklı almıyordu. “Acıma bile saygınız yok sizin! İnsanlığınız öldü mü? Nerede o tüm Midyat’ın en merhametli ağası dediği adam? Bu mu senin merhametin?” Oğlunun lafları üzerine Asım Ağa iyice gerildi. Kalbi sıkışmaya başlıyordu. Tüm Mardin’in dilinde onlar vardı. Önce büyük oğlunu kaybetti, sonra gelinini. Gelinin de adı kısır kadına çıkınca hep dalga geçilen o oldu ama kimse onun omuzlarında ki yükü bilmiyordu tabi. Davulun sesi herkese uzaktan hoş geliyordu. “Ben çok mu mutluyum sanıyorsun oğlum? Sana aşkından vazgeç demiyorum sadece bir torun istiyorum çok mu? Kahveye gitmeye utanıyorum artık. Herkes bana sen ne biçim ağasın bir oğluna söz bile geçiremiyorsun dedikleri halde ben sen üzülme, sen kırılma diye tüm lafları hep yuttum ama yeter artık. Berivan’ın kısır olması aşiretimize yeterince gölge düşürdü. Gelinimi bende severdim ölsün ister miydim? Kuma almış gibi düşüneceksin.” Onlar için bunlar normaldi. Kuma almak, Kan davası uğruna birilerini öldürmek ve niceleri. Ne yazık ki doğunun kanunları kafa ağrıtıcıydı. Hazar ise buralardan nefret eder hale gelmişti. “Onları diyeni getir karşıma da kafasına sıkayım! “ “Kafaya sıkmakla çözülüyorsa her şey ben kendi kafama sıkayım da bu şeyleri duymayayım!" Diye bağırdı en sonunda Asım Ağa. Kalbi daha fazla sıkışmaya başlıyordu. Hazar takım elbisesinin kravatını çekiştirdi. Daha yeni şirketten gelmiş kafasını sikmeye başlamıştı sevgili ailesi. Zaten şirkette yeterince sorun, personel eksiliği vardı bir de bunlarla uğraştığı için daha da öfkeleniyordu. “Abim öldü diye niye her şeyin faturası bana kesiliyor baba? Neden bu aileye bir erkek evlat getirmek zorundayım? Yeni gelecek olan kadının erkek doğuracağı ne malum?” diye hiddetle bağırmaya devam etti. Aynı zamanda bir ileri bir geri hırsla yürüyordu. “Kendine gel Hazar! Soyumuz için bu gerekli! Bak kuzenlerine paşa gibi oğulları oldu sen de hala iş yoktur. 28 yaşına geldin artık bir yerden başlaman gerekir!” Hazar’ın annesi Zeliha yazmasını düzeltip konuştu. “Baban doğru söyler oğlum. Büyüklerin ne diyorsa yap.” Hazar bu sefer annesine döndü hiddetle. “Bana evlen dedin, senin istediğin kızla evlendim zaten. Daha derdin nedir ana?” “Çürük yumurta seçmişim ne yapayım? Hadi inat etme de birini bulalım sana bak kaç tane kız bekliyor seninle evlenmeyi. Yakışıklısın, işin gücün yerinde inat etme be oğul.” Diyerek kanına girmeye çalıştı annesi ama Hazar Nuh diyor peygamber demiyordu. “Evlenmeyeceğim!” sesi çok net ve kendinden emindi. En azından bu kadar kısa süre içerisinde evlenmek istemiyordu. Daha yası bile bitmemişti neydi bu aceleleri? O esnada babası Asım Ağa kalbini tuttu. Artık yaşadığı stres bedenine fazla geliyordu. Aniden yere düştüğünde herkes bağırarak ona koştu. Konağın korumaları hemen dibinde bitmişti. Hazar korkuyla babasının yanına gittiğinde yüzünün kıpkırmızı olduğunu görünce korkuyla nefesini tuttu. Kalp krizi geçiriyordu. Onu alel acele kucaklayıp hastaneye giderken de dualar etmeye başlamıştı. Hepsi onun yüzünden olmuştu. Babasına bir şey olursa asla kendini affetmezdi. Karısını kaybetmişti bir de babasını kaybederse mahvolurdu! Hastaneye gelip hemen babasını sedyeye bindirdiler ve bir odaya doktorlar. Annesi korkuyla ağlamaya devam ediyordu. “Ne olurdu he deseydin? Bir inat uğruna babanı kaybetsek daha mı iyi olacak senin için?” diye kızdı oğluna. Hazar sustu. Şu an konuşacak hali bile yoktu. Nihayet doktorlar çıkıp durumunun iyi olduğunu, ani kalp spazmı olduğunu söyleyince rahat bir nefes aldı ve içeri girdi. Babası yorgun gözleriyle ona bakarken sıkkın bir nefes aldı ve konuştu. “Tamam, evleneceğim. Ama benden sakın düzgün bir karı koca ilişkisi beklemeyin! Sadece çocuk olsun diye uğraşacağım o kadar. Eğer bundan da olmazsa sakın beni zorlamayacaksınız. Burada ki ağaların kızlarından birini istemiyorum. Buluyorsanız da başka bir kız bulun, sessiz sakin olsun.” Bu sözler üzerine herkesin yüzünde güller açarken annesi Zeliha çoktan kız arayışlarına düşmüştü bile. Acı Bileklerimi neşterle kesseler, kalbimi yerinden söküp alsalar yine de acıyacaktı canım biliyorum. Bu hayat bana acıdan başka hiçbir şey vermemiş, aksine elimde ki en değerli şeylerimi almıştı. Önce annemi, sonra babamın sevgisini, ardından konuşma yetimi ve en sonunda ise sevdiğim adamı benden almıştı. O günün üzerinden tam bir yıl geçmişti. Babamın her Allah’ın günü bana nefret kustuğu, bir haltı beceremedin diye haykırdığı, doğru düzgün yemek bile vermediği 1 yıl. Resmen bir deri bir kemik kalmış, tüm güzelliğimi yitirmiştim. Elim kolum kalkmaz olmuştu. Oğuz beni sadece terk etmemişti. Benden tüm güzel duygularımı da beraberinde alıp gitmişti. Şu an ne yapıyordu? Hiçbir fikrim yok. En yakın arkadaşımla bile görüşemiyordum. Babam telefonumu da elimden almıştı. Babam zaten kendini etrafa amcam olarak tanıtmıştı. Benden öyle çok utanıyordu ki, babam olduğunu bile söylemiyordu. Konuşma engelli olmam, kadın olmam onun için büyük bir kusurdu! Ne de olsa o da aşiret soyundan geliyordu ancak bu kadar mı sevmiyorlardı kadınları? Sanmıyorum. Kızlarını seviyordur mutlaka babalar. Sadece erkek evlatlar aşiretin bel göbeği, neslin devamı açısından istiyorlardı. Ama benim babam direkt nefret ediyordu cinsimden. Geçmişte böyle miydi diye sorarsanız... Hayır. Annem hayattayken sevgisini az da olsa görürdüm. Zaten çalıştığı için çok görmezdim ancak annem öldükten sonra benden tamamen nefret etmişti. Sanki onu ben öldürmüşüm gibi davranıyordu. Kendi içinde ki acısının nefretini bana kusmaktan bir an olsun çekinmiyordu. Saçlarımı tararken aynada gördüğüm kadın bana yabancıydı. Gözlerim buz gibi, içimse gözlerimden daha soğuktu. “Seni çok özlüyorum anne.” Yazdım aynanın buğusuna. Burası çok soğuktu, babam kombiyi bile açma zahmetinde bulunmamıştı. Kendi kendime ölmemi istiyordu sanırım. Isınmak için dolapta ki battaniyelerimi ararken yanlışlıkla Oğuz ile fotoğrafımı bulunca dolu olan gözlerimden yaşlar akmaya başladı. “Neden bana bunu yaptın?” dedim ağzımı oynatarak. Sesim yoktu ama dudaklarım ve gözlerim bana ses olurdu. Onu çok sevmiştim. Neden sevdiğim her şeyin elimden gitmesi gibi bir huyu var ki? Artık gerçekten yorulmuştum. Allah’ım, bari canımı al da kurtulayım! Fotoğrafı parçalara ayırıp çöp kutusuna attım. Kendi kendime isyan ederken kapı açıldı. Babamı görmem ile tüm tüylerim diken diken oldu. Onu görmek şeytana bakmak gibiydi. Ellerim öyle çok terliyordu ki bunun korkudan olduğunu biliyordum sadece. Karşımda bana pişmiş kelle gibi bakan kişi babamdan başkası değildi. Sanki ben kızı değil de düşmanıydım, neden benden bu kadar nefret ediyordu ki? Sırf anneme benzediğim için mi? Bu benim suçum muydu? “Artık senden kurtulacağım.” Dediğinde kalbim korkuyla kasıldı. Bu ne demek oluyordu? Beni öldürecek miydi? Evde, odamda yıllardır hapis halindeydim. Babam çok zengin bir iş adamı olsa da beni asla çocuğu olarak camiaya tanıtmamıştı. Neymiş, ben bir yüz karasıymışım! Büyük dedelerim aslen Mardinliydi fakat ben doğma büyüme İstanbulluydum. Erkek olmayışım bile onlar için gurur kırıcı bir şeydi. Bir diğer neden ise dilsiz olmamdı. Annemi on yaşımda kaybettiğimden beridir konuşmuyordum. Tıbbi olarak hiçbir açıklaması yoktu. Sağlığım konuşmak için elverişliydi ama dilim bağlanmıştı sanki, kelimeler dudaklarımdan dökülmüyordu. “Şöyle söyleyeyim güzel kızım, evleneceksin.” Gözlerim irice açıldı ve oturduğum sandalyeden fırlayıp kafamı iki yana salladım. Bu tepkim onu daha keyiflendirdi. Yaslandığı kapıdan sırıtarak bana bakmaya devam etti. “Mardin’in en zengin ağasının oğluyla hem de. Bizim şirkete ortak olacaklar. Bana, eğer oğluna hayırlı sessiz sakin bir kız bulursa bizimle ortak olmayı kabul edeceğini söyledi. Oğlu yani Küçük Ağa’nın karısı çocuğu olmadığı için kendini asmış. Oğlu da çıkan dedikodular nedeniyle hiç tanımadığı biriyle sadece evleneceğini söylemiş. Karısı öleli üç ay olmuş daha yeni ikna edebilmişler tekrar evlenmeye. Eh, tek erkek çocuk. Onlara bir erkek evlat verirsin artık değil mi? Hoş, annen bana veremedi ama belki sen kocana verirsin.” Söylediği her cümle etime mızrak gibi saplandı, nefes almakta zorlandım. Kafamı yine şiddetle iki yana salladığımda yüzünde ki gülümseme söndü. “Boşuna kafanı sallama. Al sana kurtuluş bileti. Kıyafetlerini hazırla, hafta sonu tanışma için Mardin’e gidiyoruz.” Gözlerimden yaşlar usul usul süzüldü. Ben Mihrimah Çelebi. Hayatım bir kuş gibi kafeste geçti. Şimdi ise beni kurtuluş bileti diye bir Ağa’nın önüne atacaklar ve dilsizliğimle beni ezeceklerdi. Bu bir kurtuluş mu yoksa ölüm müydü? Konak Kara yazı gibi bağlanmıştı terk edilmem alnıma. Herkes dalga geçer olmuş, herkes arkamdan atıp tutar olmuştu. Kimisi, kim alır bu dilsizi dedi kimisi adam yattı kalktı hevesini aldı şutladı dedi. Erkeğin hiçbir vasfı yoktu ya! Olan kadına oluyor tabi. Erkek hep namuslu, hep aklanır ama kadına yapılınca bir kere o kara leke hep izi kalır. Gözyaşlarım eşliğinde valizimi toparlarken beni kendine misafir eden odama baktım. Bu odada çok hasta oldum, çok kez ağladım ve çok kez ölmek istedim yine de bana yoldaş oldu, sırdaş oldu, arkadaş oldu. Tüm iyi ve kötü anılarım buradaydı ve artık burayla bir bağımın kalmayacağını bilmek tuhaf hissettirdi. Aslında babamdan kurtulacağım için sevinmem gerekliydi ancak ben evliliğe düşman olmuştum. Erkeklerden nefret eder olmuştum. Nasıl başka bir adamın koynuna girecektim ki kalbimde ki yara hala tazeyken? Benden çok şey istiyordu babam. Ben ona annemin emanetiydim hiç mi saygısı yoktu bu emanete? Neye saygısı vardı ki ona olsun! Şeytanın kalfası falan olmalıydı babam başka bir açıklama bulamıyordum. İç çeke çeke eşyalarımı toplayıp odadan dışarı çıkarken tüm bedenim zangır zangır titriyordu. Babam ıslık çalarak yanaklarına krem sürerek lavabodan çıktı ve yanıma gelip sırıtarak alnını öptü. “Aferin, kedi olalı bir fare tuttun.” Dediğinde şaşkınlıkla yüzüne baktım. Bu zamana kadar bırak alnımdan öpmeyi bir kez bile tenime değmemişti şimdi ise para uğruna girdiği şu hallere bak gerçekten yazık... Hastalandığımda bile asla yanıma gelmez beni resmen ölüme terk ederdi. Bense kendi kendime ateşimi düşürmeye çalışırdım. Bana hiçbir güzel duygu yaşatmadığı için ondan çok ama çok nefret ediyordum. Boş boş yüzüne baktığımda kapının önünde bekleyen adama valizlerimizi aldırttı ve yine ıslık çalarak evden çıktı. Gözlerim dolu dolu burnumu çekerek bende evden peşinden çıktım. Şimdi ne yapacaktım? Daha doğrusu bana ne yapacaklardı? Törelerde kadının hükmü yoktu beni yılanın başını ezer gibi ezeceklerdi, biliyorum. Mardin’e gelene kadar ağladım içli içli. Ağlayışlarım babamın umrunda olmadı tabi. Konağın önüne gelirken arabanın içinde sertçe kolumu tuttu. “Bana bak, zorlamayı kes. Asım Ağa iyi bir ağadır yat kalk şükret onun gelini oluyorsun diye. Adam seni sevmez zaten sevilecek bir tipin de yok ya neyse. Kaynanan Zeliha’dan biraz çekeceksin ama umrumda değil. Ne b*k yersen ye burda bana laf söz getirtme! Zaten dilin de yok anca çocuk yapmaya yararsın sen.”Bana ettiği hakaretler öyle çok kanıma dokundu ki kalbim deli gibi sıkıştı ama bunu bile belli edemeyecek kadar ifadesizdim. Ben neşe dolu, yeri gelince asi olan bir kızdım ama benden bütün duygularımı çalmışlardı. Sevda konağın önünde indiğimizde kenarında ki Şahin logosuna takıldı gözüm. Şahindağ... Kimlerdi, nasıl biriydiler hiçbir fikrim yok. Biz de buralı olsak da hiçbir bağım olmamıştı. “Şimdi büyük dedenler gelecek, onlara da saygılı davran. ”Dedemler, amcamlar, kuzenlerim hiçbirini tanımıyordum çünkü babam sağ olsun hiç biriyle bağ kurmama izin vermemişti. Onun için her daim utanç kaynağı olmaktan öteye gidememiştim ne yazık ki... Sanki kız doğmak benim suçummuş gibi! Anlaşılan hiç biyoloji dersi almamış. Cinsiyeti belirleyenin erkek olduğunun ya farkında değildi ya da umrunda değildi biyolojik kavramlar. Dolan gözlerimden yaşlarımı akıtmamak için ifadesiz kalmayı başardım ve sadece başımı salladım. Ben bu saatten sonra yaşayan bir ölüydüm artık. O gün o kazada keşke bende ölseydim de bunları görmeseydim! Babamın beni bir mal gibi sattığını, beni düşmanı gibi gördüğünü, benden nefret ettiğini görmeseydim keşke . İç çeke çeke arabadan indiğimde karşı taraftan gelen başka bir araba yanımızda durdu ve arkasından gelen arabalar da aynı şekilde. Resmen bir aşiret gelmişti. Dedemler olmalıydı. Herkes arabadan inerken dedemi gördüm. Sert yüz hatları, sert bakışları ile ben acımasızım diye bağırıyordu adeta. Onun ürkütücü ve acımasız biri olduğunu daha önce kuzenlerim aralarında konulurken duymuştum zaten. Zira babam da ondan çok korkardı. “Babam!” dedi babam koşarak yanıma gidip boynu bükük bir şekilde elini öperken. Ceketini de önünde iliklemişti. Dedem onun sırtına bir iki tane vurdu. “Hoş geldin oğul. Bu iş güzel olacak.” Dedi keyifle. Herkesin tek düşündüğü para pul şöhretti. Sonuçta Mardin’in en zengin ağasına kız veriyorlardı. Onlar için bunlar önemli detaylardı. Detaylar da boğulmak üzereydim. Hayat beni genel olarak boğuyordu. Dedemin elini öpüp amcamlara döndüm ve onların da elini öptüm. Kuzenlerim ile de selamlaştık ama hepsi umursamaz bir şekilde bana bakıyordu. Biri hariç. Adını Havin olarak hatırladığım kuzenim bana öfke ve nefretle bakıyordu. Neden öyle bakıyordu ki anlam vermemiştim. Ona ne yapmıştım ki ben? Neden bana nefretle bakıyordu? Herkes bana acıyarak bakıyordu ben acınacak ne yapmıştım ki? “Seni alacak birini bulduğun için şanslısın.” Diye dalga geçti Havin benimle. “Ama bunu Hazar ile yapmak zorunda mıydın?” Sesi öfke doluydu. Şimdi derdi anlaşılmıştı. Derdi Hazar denilen adamdı. Yani yakında kocam olacak adam. Sertçe yutkundum. “Havin! Bu konuyu konuşmuştuk kızım!” dedi Elif Yengem. Sesi sertti ve bana da sinirle bakıyordu. Sanki bu benim suçumdu? Ben mi evlenmeyi istemiştim sanki? Aksine istememiştim bile ama yine her zaman ki gibi suçlu hep bir kadındı ve suçlayan da aynı şekilde başka bir kadındı. Gerçekten çok yazık ne desem ne düşünsem boştu onlar için. Bende aile diye bir şey olsaydı zaten babam yıllarca beni kafes gibi odaya kapatmazdı. Sadece okul okumama izin vermişti dışarıda arkadaşlarımla buluşmama bile müsaade etmezdi çok nadir sevgilimle takılırdı. Boş bakışlarımı onların üzerine gezdirdim. “Şuna baksana anne! Hazar bunu ne yapsın sanki yaşayan ölü! Bir de dilsiz. Baştan aşağı kusurlu!” “Öyle deme kuzen belki yatakta iyidir.” Diye bu sefer Bedirhan benimle dalga geçti. “Yatakta iyi olsaydı kocası olmak üzere olan adam bunu masada terk eder gider miydi?” Hiçbir şey koymamıştı da bu söylediği ağır koymuştu. Gözlerim hızla dolarken bu sefer dedem araya girdi. “Yeter! Benim yanımda nasıl böyle hadsizce konuşursunuz? Dayağımı özlediniz galiba!” Hepsinin sesi kesildi. İlk kez dedeme minnet duydum çünkü daha fazla onların sesini duymak istemiyordum. “Hadi! Yürüyün içeri. Bizi beklerler.” Dedi dedem ve öne geçip ellerini arkadan birleştirip tesbihini çeke çeke konağın kapısına girdi. O sırada konakta bir bağırış kopmuştu. Gür sesli bir adam bağırdı. “Yeter ana! Dilsiz bir kadını bana karı ettiğin yetmedi bir de beni işimden mi edeceksin? İşlerime karışma benim!” Kim olduğunu kullandığı kelimelerden anlamak mümkündü tabi. Müstakbel kocam ! Anlaşılan, hayatım boyunca hiçbir yerde istenmeyecektim . Gerginlik İçim yangın yeriydi ancak i***e su serpen yoktu. Sanki dünyada ki herkes bana düşmanmış gibi geliyordu. Neden kimse beni sevmek için çabalamıyordu? Sevilmeyecek kadar kötü ne yapmıştım ki ben? Bunları düşünmek bile gözlerimi doldurmuştu. Dedem konağın kapısını çalıp geri çekildi ve kapılar kısa süre sonra ardına kadar açılmıştı. Karşımda, başka aşiret mensupları vardı. “Hoş geldiniz Sadullah Ağa.” Dedi bu konağın ağası olan Asım Ağa. Gözlerim onun sert çehresinde gezindi. Sert yüz hatlarından ziyade sakin ve anlayışlı ifadeleri vardı. Babam Mardin’in en merhametli ağası demişti onun için. Gerçekten öyle miydi? Bana da merhametli olur muydu? “Hoş bulduk Asım Ağam. Nasılsınız? Allah konağınıza zeval vermesin.” Dedemin sesi öyle keyifliydi ki sanki alım satım yapacakmış gibi heyecanlıydı. Gözüm bu esnada en arkada olan küçük bir kız çocuğuna takıldı. Gülümseyerek bana el salladığında buruk bir tebessüm ile ona göz kırptım. Asım Ağa’nın arkasında olan erkeklere baktım ama kocam olacak adam hangisi acaba diye düşünürken hiçbiri bana o havayı vermedi. Burada değil miydi? “Buyrun, içeri geçelim.” Dedikten sonra bizi konağın merdivenlerinden yukarı çıkardı ve geniş bir odaya getirip şiltelere oturttu. Burası çok kalabalıktı en son ne zaman bu kadar büyük bir kalabalığın içeresinde oldum bilmiyordum bile. Herkesin gözleri bizim sülalenin kızlarındaydı. Muhtemelen hangisi gelin diye düşünüyorlardı. “Hangisi gelin kızımız?” dedi annesi olarak tahmin ettiğim kadın. Babam adı Zeliha demişti. Kadının gözleri Havin’in üzerinde dolaştı. “Sen misin? Maşallah pek de güzelsin.” Benden tarafa bakmıyordu bile. Çirkin bir kız sayılmazdım ancak babam bana çok yemek vermediği için çok zayıftım. Bu nedenle yüzüm çökmüştü biraz. Havin’in yüzünde egoist bir gülümseme oluştu. “Gelininiz olmak isterdim tabi ama ben değilim Zeliha Xanım. Kuzenim Mihrimah gelininiz.” Diyerek acınası bir şekilde bakışlarını bana çevirdi. Zeliha Hanım’ın gülen yüzü beni görmesiyle soldu. Beni baştan aşağı süzerken yüzünü buruşturmamak için çaba sarf ediyordu. “Pek de zayıfmışsın. Hiç mi ekmek yemedin kızım?” diye sorduğunda babam ile göz göze geldik. Hemen olaya el attı. “Yemek yemeyi pek sevmez.” Dediğinde alayla gülmek istedim. Hayır, yalan söylüyordu. Ben yemek yemeyi severdim ama bana bir tas çorbadan başka yemeği hak görmeyen bir babam vardı! Nasıl kilo alabilirim ki? “Oğlum Hazar sevmez zayıf kız. Artık mecbur yiyip kilo alacaksın.” Dediğinde boş boş yüzüne baktım. Neden bir erkek için kilo almak zorundaydım ki? Beni kabul eden olduğum gibi kabul etmeliydi ancak onlar da öncelik her zaman erkeklerin istekleriydi! “Alır alır, merak etmeyin.” Dedi babam keyifle. Şu an ondan mutlusu yoktu. “Damat bey nerde?” dedi dedem merakla etrafa bakarak. Asım Ağa mahcup bir şekilde dedeme baktı. “Gelir birazdan. İşlerden ötürü biraz canı sıkkındı da onun kusuruna bakmayın. Yoğun bu aralar.” Bunun yalan olduğunu hepimiz sezmiştik ama ben hariç kimsenin umurunda değildi tabi. Daha kocam olacak adam kimdi bilmiyordum bile. Belki de yaşlı bir adamdı nereden bileceğim? Gerçi bunun bir önemi yoktu değil mi? Benim isteklerinin hiçbir zaman önemi olmamıştı. Hayatımda bir kez babam istediğim kişiyle olmama izin verdi o da b*k olmuştu. O gün kırılan sesimi açarak bas bas bağırmak istedim ama dilim varmamıştı tabi. Ama bir gün konuşacaktım, biliyorum. “Önemli değil, iş adamı olmak kolay değil tabi. Hazar bey oğlum işleriyle adından çok bahsettirdi kendini Mardin de.” Annesinin göğsü bu laflar üzerine kabardı. Bu sırada genç bir delikanlının gözleri benim üzerimdeydi. İlgiyle bana bakıyordu. Yakışıklı bir delikanlıyı muhtemelen aynı yaşlardaydık. “Öyledir, çalışkandır oğlum.” Dedi annesi gururla ve sonrasında sohbet etmeye başladılar. Tabi ben bu sohbetin dışındaydım zaten konuşamıyordum da nasıl sohbet edecektim ki? Hiçbirinin işaret dili bilmediğine de emindim. Belli bir süre boş boş muhabbet edildi. Daha doğrusu benim anlamadığım muhabbetler. Ben sıkılmış bir şekilde etrafa bakarken kapıdan boylu poslu yakışıklı bir adam girdi. Üzerinde takım elbise vardı ve çok asil görünüyordu. Gözleri kısa bir an bana uğradı sonrasında ise dedemlere baktı. “Hoş geldiniz ağam, kusura bakmayın geciktim.” Dedi sert ve tok sesiyle. Oldukça gergin ve sinirli görünüyordu. Siniri benimle evleneceğine miydi yoksa dedikleri gibi işine mi? Dilsiz olmam sonuçta onu sinirlendiren bir etkendi, girmeden önce duymuştum dediklerini. “Estağfurullah. Gel otur hele, biraz konuşalım.” Dedi dedem omuzlarını gere gere. Öyle kasıntılardı ki onlara bakarken bile midem bulanıyordu. Umarım kendi ailemden daha beter çıkmazdı bunlar da. Onlar kadar beterine henüz rastlamamıştım da. İsminin Hazar olduğunu öğrendiğim yakışıklı adam 1.90 boyunda ve heybetliydi. Geçip babamların yanına kuruldu. “Gelinin olacak kızım Mihrimah.” Diyerek benimle tanıştırdı babam Hazar’ı. Kalbim heyecanla atarken acaba ne tepki verecek diye merakla yüzüne baktım ama o benden tarafa bakmadı bile. Bu biraz incitmişti. “Kısa sürede evlilik işleri halledilsin bu iş de aradan çıksın.” Dedi Hazar gergince. Dedem gerginliğini fark etmiş olmalı ki çok uzatması. Yoksa maazallah talih kuşu kaçardı! “Tabi oğul, sen nasıl istersen. Yarın düğün hazırlıklarına başlayalım istersen?” Hazar öfkeyle kafasını kaldırdı. “Düğün mü? Düğün falan yok. Ben bir kere evlendim zaten. İkinci karıya, hele ki nikâh masasında bırakılmış kadına ne düğünü yapacağım? Elalem ne der?!” demesiyle kalbime büyük bir acı oturdu. Ağlamamak için ne kadar dirensem de gözümden bir yaş firar etti, yanaklarımda yollar çizerek avcumun içine damladı. Başımı yere eğdim. Zaten yaraydı bu mevzu i***e şimdi başkasının ağzından duymak beni daha da beter hale sokmuştu. Kafamı bile kaldıramıyorum hüngür hüngür ağlarım korkusuna. Yakışıklıydı ama vicdan yoksunuydu bu adam! Belki de karısı çocuğum olmamaktan ziyade bunun vicdansızlığından intihar etmişti. “Hazar! Laflarına dikkat et.” Diye kızdı babası Asım ona. Bizimkilerin demesi gerekeni babası demişti. Babasına içim ısınmıştı. Anlaşılan bu konakta en çok onu sevecektim. “Yanlış mı söylerim baba? Hepsi doğrudur.” Diye kızdı babasına Hazar da. “Düğün olacak! Büyük bir düğün olmasa da olacak.” Babasının sesi netti ama bu Hazar’ın umrunda değildi. “Sırf sen istediğin için evlenmeyi kabul ettim ama daha fazla beni zorlama baba! Olmayacak diyorsam olmayacak. Beni daha fazla delirtmeyin çeker giderim bir daha yüzümü de göremezsiniz!” sesi öyle gür çıkıyordu ki irkildim. Benim yüzüme bile bakmıyordu sanki kabahat benimmiş gibi. Babası mağlubiyetle omuzlarını indirdi. “Peki, yarın nikahınız kıyılır o zaman.” Ve Hazar, hiç beklemediğim bir cümle kurdu. “Şimdilik sadece imam nikahı kıyılacak. Eğer çocuk vermezse kapının önüne koyarım. Bana ne zaman oğul evlat verirse resmi nikah kıyarım.” İşte bu, acımasızlığın alasıydı. Herkesten nefret ediyordum ama en çok da ondan! Ben bu adamla nasıl gerdeğe girecektim?
Sevdiğim adam beni nikâh masasında terk etti. Ertesi gün babam karşıma geçti. “Hazırlan,” dedi.“Mardin’e gelin gidiyorsun.” … “Benden çocuk doğuracaksın,” dedi ilk gecemizde. “Benimle sadece yatak arkadaşı olabilirsin.” Sesi soğuktu. Acımasızdı. “Benden kocalık bekleme.” Dudaklarım titredi. Konuşamadım. “Kalbimde başka bir kadın var,” dedi gözlerime bile bakmadan. “Bu evde sadece yatağımda olacaksın. Kalbimde değil. Nikâh kıydık diye sana âşık olacağımı mı sandın?” O an anladım. Bu evlilik bir kader değil, bir anlaşmaydı. ------ Tanıtım Töreye kurban gitmiş bedenim acıyla sarsıldı.“Seninle sadece yatak arkadaşı olabilirim. Gerçek bir kocalık bekleme benden!” dedi acımasızca. Gözlerimden bir damla yaş aşağı süzüldü. “Benim kalbimle başka bir kadın var. Bu evde sadece yatağımda olabilirsin, kalbimde değil. Evlendik diye sana aşık olacağımı zannetme!” *** Ellerim öyle çok terliyordu ki bunun korkudan olduğunu biliyordum sadece. Karşımda bana pişmiş kelle gibi bakan kişi babamdan başkası değildi. Sanki ben kızı değil de düşmanıydım, neden benden bu kadar nefret ediyordu ki? Sırf anneme benzediğim için mi? Bu benim suçum muydu? “Artık senden kurtulacağım.” Dediğinde kalbim korkuyla kasıldı. Bu ne demek oluyordu? Beni öldürecek miydi? Evde, odamda yıllardır hapis halindeydim. Babam çok zengin bir iş adamı olsa da beni asla çocuğu olarak camiaya tanıtmamıştı. Neymiş, ben bir yüz karasıymışım! Büyük dedelerim aslen Mardinliydi fakat ben doğma büyüme İstanbulluydum. Erkek olmayışım bile onlar için gurur kırıcı bir şeydi. Bir diğer neden ise dilsiz olmamdı. Annemi on yaşımda kaybettiğimden beridir konuşmuyordum. Tıbbi olarak hiçbir açıklaması yoktu. Sağlığım konuşmak için elverişliydi ama dilim bağlanmıştı sanki, kelimeler dudaklarımdan dökülmüyordu. “Şöyle söyleyeyim güzel kızım, evleneceksin.” Gözlerim irice açıldı ve oturduğum sandalyeden fırlayıp kafamı iki yana salladım. Bu tepkim onu daha keyiflendirdi. Yaslandığı kapıdan sırıtarak bana bakmaya devam etti. “Mardin’in en zengin ağasının oğluyla hem de. Bizim şirkete ortak olacaklar. Bana, eğer oğluna hayırlı sessiz sakin bir kız bulursa bizimle ortak olmayı kabul edeceğini söyledi. Oğlu yani Küçük Ağa’nın karısı çocuğu olmadığı için kendini asmış. Oğlu da çıkan dedikodular nedeniyle hiç tanımadığı biriyle sadece evleneceğini söylemiş. Karısı öleli üç ay olmuş daha yeni ikna edebilmişler tekrar evlenmeye. Eh, tek erkek çocuk. Onlara bir erkek evlat verirsin artık değil mi? Hoş, annen bana veremedi ama belki sen verirsin.” Söylediği her cümle etime mızrak gibi saplandı, nefes almakta zorlandım. Kafamı yine şiddetle iki yana salladığımda yüzünde ki gülümseme söndü. “Boşuna kafanı sallama. Al sana kurtuluş bileti. Kıyafetlerini hazırla, hafta sonu tanışma için Mardin’e gidiyoruz.” Gözlerimden yaşlar usul usul süzüldü. Ben Mihrimah Kaya. Hayatım bir kuş gibi kafeste geçti. Şimdi ise beni kurtuluş bileti diye bir Ağa’nın önüne atacaklar ve dilsizliğimle beni ezeceklerdi. Bu bir kurtuluş mu yoksa ölüm müydü? Nikah Masası Mihrimah Kaya/ Nikah Günü Hayat, avuçlarımıza tüm iyilikleri ve kötülükleri bırakıp biz ise onları ayırmakla uğraşırdık. Avuçlarımın içerisine bırakılmış iyilikleri bir kefeye, kötülükleri başka kefeye koydum. Şimdi ise ikisinin ortasında yürüyor gibiydim. Gelinliğim içerisinde öyle heyecanlı, öyle mutluydum ki sanki kimseler bozamazdı mutluluğumu. Heyecanım bir çocuktan farksızdı. Zira bugün benim en mutlu olduğum gün aynı zamanda en çocuksu olduğum gündü. Aynada ki yansımama bakıp gülümsedim. Sevdiğim adamla evleniyordum. Oğuz Atasoy ile. Üniversiteyi beraber okumuştuk. Babam benden haz etmese de Oğuz’un ailesi market zincirlerinin sahibi olduğu için işine gelmişti bu evlilik. Hem benden de kurtulmuş olacaktı, bir taşla iki kuş! Ben ise mutluydum çünkü üniversite de ona olan aşkımı herkes bilirdi. Beni konuşma engelli olmama rağmen kabul eden tek adamdı. Bu devirde kim kalmıştı ki böyle güzel seven? O ela gözleri, pırıl pırıl gülümsemesi ile aşık olunmayacak gibi değildi. Oğuz çok yakışıklı bir adamdı, etrafında onlarca kız olmasına rağmen beni seçmiş olması kalbimi daha da sıcacık yapıyordu. Üç yılın sonunda nihayet evleniyorduk. Tek yakın arkadaşım olan Hilal, bugün de beni yalnız bırakmıyordu. “Çok güzel oldun prensesim.” Dedi iç geçirerek. “Peri kızı gibisin, nasıl bu kadar duru güzelliğin var anlam veremiyorum.” Dedi hayran hayran. Bu benzetmesi üzerine utangaç bir gülümseme gönderdim ona. O kadar heyecanlıydım ki sanki kalbim yerinden çıkıp ayaklarımın dibine düşecek gibiydi. Ellerim titriyor, bu muttu an için başım dönüyordu. “Hadi kızlar!” diye bağırdı Oğuz’un arkadaşı Cem. Bunun üzerine daha da heyecanlandım tabi ki. Hemen gelinliğimin eteklerinden tutup kapıya yürümeye başladığımda Hilal önümden yürüyordu. Kapı açıldı, Oğuz ile göz göze geldik. Bana samimi, her zaman tanık olduğum sıcak bir gülümseme ile bakıyordu. “Çok güzel olmuşsun.” Diye fısıldadı dibime girip alnıma bir öpücük bırakırken. Biraz tedirgin di bakışları neden böyleydi anlam veremedim ama heyecanına verdim. İşaret diliyle ona karşılık verdim. Sırf benim için işaret dili öğrenmişti ve bu en büyük lütuftu benim için. “Teşekkür ederim, sen de çok yakışıklı olmuşsun.” Gerçekten de öyleydi. Takım elbisesinin içerisinde muazzam görünüyordu. Saatler sonra onun kolları arasında olacağım hayali ile içim kıpır kıpırdı. “Teşekkür ederim, konukları bekletmeden hadi gidelim.” Ona ayak uydurup koluna girdim ve birlikte merdivenlerin başına geldik. Aşağıda onlarca insan vardı. Sosyete camiası gerçekten fazla kalabalıktı. Onları gördükçe daha çok elim ayağıma dolaşıyordu. “Sakin ol, bitecek her şey birazdan.” Dedi gergince. Bana diyordu ama kendinden haberi yoktu. Fazla gergindi. Belki de bana söylerken aslında kendini rahatlatıyordu. Merdivenlerden inerken kopan alkış tufanı ile dudaklarımı ısırıp gülümsedim. Konuşamıyordum belki ama mimiklerim zaten benim yerime konuşuyordu. Nikah masasına geldiğimizde alkış tufanı devam ediyordu. Nihayet oturduğunda babamın sahte gülümsemesini gördüm. Bir an modum düşecek gibi olsa da ona aldırış etmedim. En çok da babamdan kurtulacağım için mutluydum! Nikah memuru bize gülümseyip konuşma yaptı. Ardından ise iş o malum soruya geldi. “Yaptığımız araştırmada evlenmenizde bir sakınca görülmemiştir. Bana verilen yetki ile sizi evlendirmek için görevlendirildim. Sayın Musa Kızı Mihrimah Kaya; Fehmi oğlu Oğuz Atasoy’u, İyi günde kötü günde, sağlıkta hastalıkta , zenginlikte , yoksullukta, sonsuza kadar sayıp severek , kimsenin etkisi olmadan eşin olarak kabul ediyor musun?” Parıldayan gözlerimi yakın zamanda kocam olacak adama çevirdim ve kafamı sallayarak aynı zamanda işaret diliyle, “Evet!” dedim. Cevabım üzerine herkes alkışlamaya başladı. Bu sefer nikah memurunun gözleri Oğuz’a döndü. “ Sayın Fehmi oğlu Oğuz Atasoy; Musa kızı Mihrimah Kaya’yı, İyi günde kötü günde, sağlıkta hastalıkta , zenginlikte , yoksullukta, sonsuza kadar sayıp severek , kimsenin etkisi olmadan eşin olarak kabul ediyor musun?” Oğuz duraksadı, gözleri kalabalıkta birini arıyor gibiydi ve sanki bulmuş gibi aniden gözleri parladı. Baktığı yere baktığımda sarı saçlı alımlı bir kadın gördüm. Bizden birkaç yaş büyüktü. O an Oğuz hiç beklemediğim bir cevap verdi. “Hayır! Kabul etmiyorum.” Gözlerim irice açıldı, tüm mutlu ifadem bin parçaya ayrıldı. Bu da ne demek oluyordu böyle? “Anlamadım?” dedi nikah memuru da benim gibi şaşkınlık içerisinde. “Duydunuz, kabul etmiyorum. Ben başkasını seviyorum. Üzgünüm Mihrimah. Sen çok iyi bir kızsın ve bunları hak etmiyorsun ancak ben sesini duymadığım biriyle yapamam. Seninle önce iddia üzerine sevgili oldum sonradan çok tatlı bulduğum için devam ettim. Açıkçası senden hoşlandım da ancak geçen yaz tatilinde Selin ile tanıştım ve ona aşık oldum. Eğer bugün gelmeseydi seninle evlenmeye razı olacaktım ama geldi işte. Demek o da beni seviyor. Sana hayatında başarılar, tekrardan özür dilerim.” Diyerek nikah masasından kalktı ve o sarılın kadına doğru koşmaya başladı. Onun ailesi arkasından bağırırken kimseyi umursamadı. Benim ise başımdan aşağı kaynar sular döküldü, ocağına sanki ateş düştü. Gözlerim doldu, elimi acıyan kalbime götürdüm. Babam ile göz göze geldiğimde bana nefretle baktı. Bu bakışı biliyordum, bir şeyi beceremedim! Bakışlarıydı. Gözümden yaş süzülürken o anın verdiği hayal kırıklığı ve şok etkisiyle bilincimi yitirdim. Önce aldatıldığımı öğrendim, sonra da kocam olacak adam beni nikah masasında terk etti. Hayat, elimden tüm şanslarımı almıştı. Beni babama mecbur kılmıştı. Peki ya ikinci bir şans kapımı çalacak mıydı? İntihar İpi Hazar Şahindağ/ İntihar Günü Önüme altın tepsiyle sunulmuştu acı, yıpranmışlık ve bitmişlik hissi. Ne zordu doğu törelerine ayak uydurmak öyle değil mi? Aylardır karım sırf çocuk olsun, törenin istediği olsun diye kendini paralıyordu. Benim onca itirazlarımı kimse umursamıyordu. Çocuğumun olup olmaması benim için şu an çok da önemli değildi. Ben sadece sevdiğim kadın ile hayatıma bakmak istiyordum ama mümkün mü? Asla. “Ben gidiyorum, istediğin bir şey var mıdır?” dedim camın önüne çöreklenmiş karım Berivan’a bakarak. Yazmasını düzeltip bana döndü, saatlerdir kara kara o pencereden dışarı bakıyordu. Onun görüp de bizim göremediğimiz ne var o pencerenin önünde bende anlamış değilim ama artık beni dinlemediği için bir şey de demek istemiyordum yoksa bu sefer iyice sinirlerim gerilecekti ve aramızda son zamanlarda hiç eksik olmayan o kavga yine çıkacaktı. “Yok.” Dedi soğukça. Esmer teni bugün gözüme fazla beyaz mı geliyordu? Ben mi yanlış görüyordum bilmiyorum ama kahverengi gözlerine bakıp iç çektim ve dışarı çıktım. Kahveye gidecektim ağaların yanına. Bir süredir şirket işleri için onların yanına gidiyordum, iyice bir şeyler öğrenmek için. Babam artık işleri ele almamı istiyordu. Büyük abim dört ay önce töreye kurban gitmişti. Sırf kan davası uğruna onun canına kıymışlardı. Töre büyükleri şimdilik bizi susturmuş olsalar da ne zamana kadar susturabileceklerdi ki? Abimin intikamını günün birinde alacaktım. Kahveye geldiğimde babamın çoktan geldiğini gördüm. Bugün de hava epey kapalıydı anlaşılan yağmur yağacaktı. “Gel oğul. Biraz şu yeni sözleşmelere göz at.” Diyen babam Asım’ın yanına oturup ağalara selam verdim. Dediği gibi sözleşmelere göz atmaya başladığımda Atasoy aşiretinin ağası olan Sidar başımda ot gibi bitti. Kendisinden gram haz etmezdim keza o da benimle aynı duyguları paylaşıyordu. Geçmişte sevdiği kız bana aşık oldu diye beni suçlayıp durmuştu. Bir zamanlar yakın arkadaştık ama şimdi düşman sayılırdık. “Sen bunlardan anlar mısın be çapkın ağa?” diye bana laf soktuğunda bir sabır çektim. “Senden daha çok anladığım kesin.” Bana eskiden ne yazık ki Çapkın Ağa derlerdi. Gençliğini nirvanalarda yaşamış kişilerden biriydim. Üniversiteyi İstanbul’da okuduğum için de biraz aileden uzak olmanın verdiği etkiyle çapkınlıklar yapmıştım. Adım da bu civarda Çapkın Ağa’ya çıkmıştı. Sidar kulağıma eğilip fısıldadı. “Elinden en sevdiğin şeyleri alacağım , çünkü sen benim sevdiğimi aldın. Yaz bunu bir kenara!” dedi ve bir hışım yanımdan çekti gitti. Arkasından bir süre boş boş baktım bir gün elimde kalacaktı ya neyse. O gün bugün değil anlaşılan. Bir süre babamın verdiği belgeleri inceleyip uygun anlaşmalara göz attım. Bu esnada üzerimde bazı gözler hissediyordum. İnsanlar benden çekinirdi. Çünkü ben aynı zamanda karanlık işlerde de parmağı olan biriydim. Mardin’e giren çıkan silahların sorumluluğu bendeydi. Aynı zamanda ülke çapında da birçok yerle iletişimim vardı. Kahvede işim bittikten sonra içimdeki sıkıntıya anlam veremeyerek konağın yolunu tuttum. Normalde bu kadar erken eve gelmezdim ama içimde ki dürtü beni eve götürüyordu. Konağın avlusuna geldiğimde annem Zeliha huysuz yüzüyle bana baktı. “Senin kısır karın çıkmadı bugün odasından yine depresyonda herhalde bak hele şuna.” Sabır çekip merdivenlere yöneldim. Berivan’ı bana annem almış olmasına rağmen kısır olduğunu öğrendikten sonra resmen onu küçümser olmuştu. Zaten hiçbir haltı da beğenmezdi annem o da ayrı konu. Midyat annemden çok çekmişti... Odaya girdiğimde onu içeride göremedim. Sonra banyonun ışığının yandığını gördüm ve kapıyı çaldım. “Berivan Xanım müsait misin?” Ses yoktu. Bir kez daha duymamıştır diye düşünüp tekrardan kapıyı daha sert bir şekilde çaldım ama yine geri dönüş sadece sessizlik oldu. “Benden günah gitti!” diyerek kapıyı açtım, elim kapı kolunda kaldı. Karım, önümde cansız bedeniyle sallanıyordu. Dizlerimin bağı çözüldü, yere dizlerimin üzerinde düştüm. Boğazımda ki düğümler beni boğmaya başladığında avazım çıktığı kadar bağırdım. “Berivan!!” Ve karım, çocuğumuz olmuyor diye kendini asarak öldürdü... Ben ise bana bıraktığı büyük travma ve aşk acısıyla sınandım. Hayat beni tam kalbimin ortasından vurmuşken yeniden ayağa kalkabilecek miydim? O kurşunu oradan çıkarabilecek miydim? Peki ya hayat bana ikinci şansı verecek miydi? Küçük Ağa Hazar Şahindağ/ Aşiretin küçük ağası: “Evlenmek istemiyorum dedim! Anlamaz mısınız siz hiç laftan?” diye haykırdı avlunun ortasında Hazar. Babası Asım Ağa kaşlarını çatıp, “Oğlum inat etme! Ailemize bir erkek torun lazım. Evlenmen gerekiyor bırak artık Berivan’ın yasını!” diye çıkıştığında Hazar bedeninde baş gösteren öfkenin kurbanıydı. Eline geçen vazoları avlunun ortasına fırlattığında konağın tüm çalışanları ona korku içinde bakıyordu. Kalbine kor ateşleri düşmüştü de kimse onu anlamıyordu. Acısı daha tazeyken ondan istedikleri şeyi aklı almıyordu. “Acıma bile saygınız yok sizin! İnsanlığınız öldü mü? Nerede o tüm Midyat’ın en merhametli ağası dediği adam? Bu mu senin merhametin?” Oğlunun lafları üzerine Asım Ağa iyice gerildi. Kalbi sıkışmaya başlıyordu. Tüm Mardin’in dilinde onlar vardı. Önce büyük oğlunu kaybetti, sonra gelinini. Gelinin de adı kısır kadına çıkınca hep dalga geçilen o oldu ama kimse onun omuzlarında ki yükü bilmiyordu tabi. Davulun sesi herkese uzaktan hoş geliyordu. “Ben çok mu mutluyum sanıyorsun oğlum? Sana aşkından vazgeç demiyorum sadece bir torun istiyorum çok mu? Kahveye gitmeye utanıyorum artık. Herkes bana sen ne biçim ağasın bir oğluna söz bile geçiremiyorsun dedikleri halde ben sen üzülme, sen kırılma diye tüm lafları hep yuttum ama yeter artık. Berivan’ın kısır olması aşiretimize yeterince gölge düşürdü. Gelinimi bende severdim ölsün ister miydim? Kuma almış gibi düşüneceksin.” Onlar için bunlar normaldi. Kuma almak, Kan davası uğruna birilerini öldürmek ve niceleri. Ne yazık ki doğunun kanunları kafa ağrıtıcıydı. Hazar ise buralardan nefret eder hale gelmişti. “Onları diyeni getir karşıma da kafasına sıkayım! “ “Kafaya sıkmakla çözülüyorsa her şey ben kendi kafama sıkayım da bu şeyleri duymayayım!" Diye bağırdı en sonunda Asım Ağa. Kalbi daha fazla sıkışmaya başlıyordu. Hazar takım elbisesinin kravatını çekiştirdi. Daha yeni şirketten gelmiş kafasını sikmeye başlamıştı sevgili ailesi. Zaten şirkette yeterince sorun, personel eksiliği vardı bir de bunlarla uğraştığı için daha da öfkeleniyordu. “Abim öldü diye niye her şeyin faturası bana kesiliyor baba? Neden bu aileye bir erkek evlat getirmek zorundayım? Yeni gelecek olan kadının erkek doğuracağı ne malum?” diye hiddetle bağırmaya devam etti. Aynı zamanda bir ileri bir geri hırsla yürüyordu. “Kendine gel Hazar! Soyumuz için bu gerekli! Bak kuzenlerine paşa gibi oğulları oldu sen de hala iş yoktur. 28 yaşına geldin artık bir yerden başlaman gerekir!” Hazar’ın annesi Zeliha yazmasını düzeltip konuştu. “Baban doğru söyler oğlum. Büyüklerin ne diyorsa yap.” Hazar bu sefer annesine döndü hiddetle. “Bana evlen dedin, senin istediğin kızla evlendim zaten. Daha derdin nedir ana?” “Çürük yumurta seçmişim ne yapayım? Hadi inat etme de birini bulalım sana bak kaç tane kız bekliyor seninle evlenmeyi. Yakışıklısın, işin gücün yerinde inat etme be oğul.” Diyerek kanına girmeye çalıştı annesi ama Hazar Nuh diyor peygamber demiyordu. “Evlenmeyeceğim!” sesi çok net ve kendinden emindi. En azından bu kadar kısa süre içerisinde evlenmek istemiyordu. Daha yası bile bitmemişti neydi bu aceleleri? O esnada babası Asım Ağa kalbini tuttu. Artık yaşadığı stres bedenine fazla geliyordu. Aniden yere düştüğünde herkes bağırarak ona koştu. Konağın korumaları hemen dibinde bitmişti. Hazar korkuyla babasının yanına gittiğinde yüzünün kıpkırmızı olduğunu görünce korkuyla nefesini tuttu. Kalp krizi geçiriyordu. Onu alel acele kucaklayıp hastaneye giderken de dualar etmeye başlamıştı. Hepsi onun yüzünden olmuştu. Babasına bir şey olursa asla kendini affetmezdi. Karısını kaybetmişti bir de babasını kaybederse mahvolurdu! Hastaneye gelip hemen babasını sedyeye bindirdiler ve bir odaya doktorlar. Annesi korkuyla ağlamaya devam ediyordu. “Ne olurdu he deseydin? Bir inat uğruna babanı kaybetsek daha mı iyi olacak senin için?” diye kızdı oğluna. Hazar sustu. Şu an konuşacak hali bile yoktu. Nihayet doktorlar çıkıp durumunun iyi olduğunu, ani kalp spazmı olduğunu söyleyince rahat bir nefes aldı ve içeri girdi. Babası yorgun gözleriyle ona bakarken sıkkın bir nefes aldı ve konuştu. “Tamam, evleneceğim. Ama benden sakın düzgün bir karı koca ilişkisi beklemeyin! Sadece çocuk olsun diye uğraşacağım o kadar. Eğer bundan da olmazsa sakın beni zorlamayacaksınız. Burada ki ağaların kızlarından birini istemiyorum. Buluyorsanız da başka bir kız bulun, sessiz sakin olsun.” Bu sözler üzerine herkesin yüzünde güller açarken annesi Zeliha çoktan kız arayışlarına düşmüştü bile. Acı Bileklerimi neşterle kesseler, kalbimi yerinden söküp alsalar yine de acıyacaktı canım biliyorum. Bu hayat bana acıdan başka hiçbir şey vermemiş, aksine elimde ki en değerli şeylerimi almıştı. Önce annemi, sonra babamın sevgisini, ardından konuşma yetimi ve en sonunda ise sevdiğim adamı benden almıştı. O günün üzerinden tam bir yıl geçmişti. Babamın her Allah’ın günü bana nefret kustuğu, bir haltı beceremedin diye haykırdığı, doğru düzgün yemek bile vermediği 1 yıl. Resmen bir deri bir kemik kalmış, tüm güzelliğimi yitirmiştim. Elim kolum kalkmaz olmuştu. Oğuz beni sadece terk etmemişti. Benden tüm güzel duygularımı da beraberinde alıp gitmişti. Şu an ne yapıyordu? Hiçbir fikrim yok. En yakın arkadaşımla bile görüşemiyordum. Babam telefonumu da elimden almıştı. Babam zaten kendini etrafa amcam olarak tanıtmıştı. Benden öyle çok utanıyordu ki, babam olduğunu bile söylemiyordu. Konuşma engelli olmam, kadın olmam onun için büyük bir kusurdu! Ne de olsa o da aşiret soyundan geliyordu ancak bu kadar mı sevmiyorlardı kadınları? Sanmıyorum. Kızlarını seviyordur mutlaka babalar. Sadece erkek evlatlar aşiretin bel göbeği, neslin devamı açısından istiyorlardı. Ama benim babam direkt nefret ediyordu cinsimden. Geçmişte böyle miydi diye sorarsanız... Hayır. Annem hayattayken sevgisini az da olsa görürdüm. Zaten çalıştığı için çok görmezdim ancak annem öldükten sonra benden tamamen nefret etmişti. Sanki onu ben öldürmüşüm gibi davranıyordu. Kendi içinde ki acısının nefretini bana kusmaktan bir an olsun çekinmiyordu. Saçlarımı tararken aynada gördüğüm kadın bana yabancıydı. Gözlerim buz gibi, içimse gözlerimden daha soğuktu. “Seni çok özlüyorum anne.” Yazdım aynanın buğusuna. Burası çok soğuktu, babam kombiyi bile açma zahmetinde bulunmamıştı. Kendi kendime ölmemi istiyordu sanırım. Isınmak için dolapta ki battaniyelerimi ararken yanlışlıkla Oğuz ile fotoğrafımı bulunca dolu olan gözlerimden yaşlar akmaya başladı. “Neden bana bunu yaptın?” dedim ağzımı oynatarak. Sesim yoktu ama dudaklarım ve gözlerim bana ses olurdu. Onu çok sevmiştim. Neden sevdiğim her şeyin elimden gitmesi gibi bir huyu var ki? Artık gerçekten yorulmuştum. Allah’ım, bari canımı al da kurtulayım! Fotoğrafı parçalara ayırıp çöp kutusuna attım. Kendi kendime isyan ederken kapı açıldı. Babamı görmem ile tüm tüylerim diken diken oldu. Onu görmek şeytana bakmak gibiydi. Ellerim öyle çok terliyordu ki bunun korkudan olduğunu biliyordum sadece. Karşımda bana pişmiş kelle gibi bakan kişi babamdan başkası değildi. Sanki ben kızı değil de düşmanıydım, neden benden bu kadar nefret ediyordu ki? Sırf anneme benzediğim için mi? Bu benim suçum muydu? “Artık senden kurtulacağım.” Dediğinde kalbim korkuyla kasıldı. Bu ne demek oluyordu? Beni öldürecek miydi? Evde, odamda yıllardır hapis halindeydim. Babam çok zengin bir iş adamı olsa da beni asla çocuğu olarak camiaya tanıtmamıştı. Neymiş, ben bir yüz karasıymışım! Büyük dedelerim aslen Mardinliydi fakat ben doğma büyüme İstanbulluydum. Erkek olmayışım bile onlar için gurur kırıcı bir şeydi. Bir diğer neden ise dilsiz olmamdı. Annemi on yaşımda kaybettiğimden beridir konuşmuyordum. Tıbbi olarak hiçbir açıklaması yoktu. Sağlığım konuşmak için elverişliydi ama dilim bağlanmıştı sanki, kelimeler dudaklarımdan dökülmüyordu. “Şöyle söyleyeyim güzel kızım, evleneceksin.” Gözlerim irice açıldı ve oturduğum sandalyeden fırlayıp kafamı iki yana salladım. Bu tepkim onu daha keyiflendirdi. Yaslandığı kapıdan sırıtarak bana bakmaya devam etti. “Mardin’in en zengin ağasının oğluyla hem de. Bizim şirkete ortak olacaklar. Bana, eğer oğluna hayırlı sessiz sakin bir kız bulursa bizimle ortak olmayı kabul edeceğini söyledi. Oğlu yani Küçük Ağa’nın karısı çocuğu olmadığı için kendini asmış. Oğlu da çıkan dedikodular nedeniyle hiç tanımadığı biriyle sadece evleneceğini söylemiş. Karısı öleli üç ay olmuş daha yeni ikna edebilmişler tekrar evlenmeye. Eh, tek erkek çocuk. Onlara bir erkek evlat verirsin artık değil mi? Hoş, annen bana veremedi ama belki sen kocana verirsin.” Söylediği her cümle etime mızrak gibi saplandı, nefes almakta zorlandım. Kafamı yine şiddetle iki yana salladığımda yüzünde ki gülümseme söndü. “Boşuna kafanı sallama. Al sana kurtuluş bileti. Kıyafetlerini hazırla, hafta sonu tanışma için Mardin’e gidiyoruz.” Gözlerimden yaşlar usul usul süzüldü. Ben Mihrimah Çelebi. Hayatım bir kuş gibi kafeste geçti. Şimdi ise beni kurtuluş bileti diye bir Ağa’nın önüne atacaklar ve dilsizliğimle beni ezeceklerdi. Bu bir kurtuluş mu yoksa ölüm müydü? Konak Kara yazı gibi bağlanmıştı terk edilmem alnıma. Herkes dalga geçer olmuş, herkes arkamdan atıp tutar olmuştu. Kimisi, kim alır bu dilsizi dedi kimisi adam yattı kalktı hevesini aldı şutladı dedi. Erkeğin hiçbir vasfı yoktu ya! Olan kadına oluyor tabi. Erkek hep namuslu, hep aklanır ama kadına yapılınca bir kere o kara leke hep izi kalır. Gözyaşlarım eşliğinde valizimi toparlarken beni kendine misafir eden odama baktım. Bu odada çok hasta oldum, çok kez ağladım ve çok kez ölmek istedim yine de bana yoldaş oldu, sırdaş oldu, arkadaş oldu. Tüm iyi ve kötü anılarım buradaydı ve artık burayla bir bağımın kalmayacağını bilmek tuhaf hissettirdi. Aslında babamdan kurtulacağım için sevinmem gerekliydi ancak ben evliliğe düşman olmuştum. Erkeklerden nefret eder olmuştum. Nasıl başka bir adamın koynuna girecektim ki kalbimde ki yara hala tazeyken? Benden çok şey istiyordu babam. Ben ona annemin emanetiydim hiç mi saygısı yoktu bu emanete? Neye saygısı vardı ki ona olsun! Şeytanın kalfası falan olmalıydı babam başka bir açıklama bulamıyordum. İç çeke çeke eşyalarımı toplayıp odadan dışarı çıkarken tüm bedenim zangır zangır titriyordu. Babam ıslık çalarak yanaklarına krem sürerek lavabodan çıktı ve yanıma gelip sırıtarak alnını öptü. “Aferin, kedi olalı bir fare tuttun.” Dediğinde şaşkınlıkla yüzüne baktım. Bu zamana kadar bırak alnımdan öpmeyi bir kez bile tenime değmemişti şimdi ise para uğruna girdiği şu hallere bak gerçekten yazık... Hastalandığımda bile asla yanıma gelmez beni resmen ölüme terk ederdi. Bense kendi kendime ateşimi düşürmeye çalışırdım. Bana hiçbir güzel duygu yaşatmadığı için ondan çok ama çok nefret ediyordum. Boş boş yüzüne baktığımda kapının önünde bekleyen adama valizlerimizi aldırttı ve yine ıslık çalarak evden çıktı. Gözlerim dolu dolu burnumu çekerek bende evden peşinden çıktım. Şimdi ne yapacaktım? Daha doğrusu bana ne yapacaklardı? Törelerde kadının hükmü yoktu beni yılanın başını ezer gibi ezeceklerdi, biliyorum. Mardin’e gelene kadar ağladım içli içli. Ağlayışlarım babamın umrunda olmadı tabi. Konağın önüne gelirken arabanın içinde sertçe kolumu tuttu. “Bana bak, zorlamayı kes. Asım Ağa iyi bir ağadır yat kalk şükret onun gelini oluyorsun diye. Adam seni sevmez zaten sevilecek bir tipin de yok ya neyse. Kaynanan Zeliha’dan biraz çekeceksin ama umrumda değil. Ne b*k yersen ye burda bana laf söz getirtme! Zaten dilin de yok anca çocuk yapmaya yararsın sen.”Bana ettiği hakaretler öyle çok kanıma dokundu ki kalbim deli gibi sıkıştı ama bunu bile belli edemeyecek kadar ifadesizdim. Ben neşe dolu, yeri gelince asi olan bir kızdım ama benden bütün duygularımı çalmışlardı. Sevda konağın önünde indiğimizde kenarında ki Şahin logosuna takıldı gözüm. Şahindağ... Kimlerdi, nasıl biriydiler hiçbir fikrim yok. Biz de buralı olsak da hiçbir bağım olmamıştı. “Şimdi büyük dedenler gelecek, onlara da saygılı davran. ”Dedemler, amcamlar, kuzenlerim hiçbirini tanımıyordum çünkü babam sağ olsun hiç biriyle bağ kurmama izin vermemişti. Onun için her daim utanç kaynağı olmaktan öteye gidememiştim ne yazık ki... Sanki kız doğmak benim suçummuş gibi! Anlaşılan hiç biyoloji dersi almamış. Cinsiyeti belirleyenin erkek olduğunun ya farkında değildi ya da umrunda değildi biyolojik kavramlar. Dolan gözlerimden yaşlarımı akıtmamak için ifadesiz kalmayı başardım ve sadece başımı salladım. Ben bu saatten sonra yaşayan bir ölüydüm artık. O gün o kazada keşke bende ölseydim de bunları görmeseydim! Babamın beni bir mal gibi sattığını, beni düşmanı gibi gördüğünü, benden nefret ettiğini görmeseydim keşke . İç çeke çeke arabadan indiğimde karşı taraftan gelen başka bir araba yanımızda durdu ve arkasından gelen arabalar da aynı şekilde. Resmen bir aşiret gelmişti. Dedemler olmalıydı. Herkes arabadan inerken dedemi gördüm. Sert yüz hatları, sert bakışları ile ben acımasızım diye bağırıyordu adeta. Onun ürkütücü ve acımasız biri olduğunu daha önce kuzenlerim aralarında konulurken duymuştum zaten. Zira babam da ondan çok korkardı. “Babam!” dedi babam koşarak yanıma gidip boynu bükük bir şekilde elini öperken. Ceketini de önünde iliklemişti. Dedem onun sırtına bir iki tane vurdu. “Hoş geldin oğul. Bu iş güzel olacak.” Dedi keyifle. Herkesin tek düşündüğü para pul şöhretti. Sonuçta Mardin’in en zengin ağasına kız veriyorlardı. Onlar için bunlar önemli detaylardı. Detaylar da boğulmak üzereydim. Hayat beni genel olarak boğuyordu. Dedemin elini öpüp amcamlara döndüm ve onların da elini öptüm. Kuzenlerim ile de selamlaştık ama hepsi umursamaz bir şekilde bana bakıyordu. Biri hariç. Adını Havin olarak hatırladığım kuzenim bana öfke ve nefretle bakıyordu. Neden öyle bakıyordu ki anlam vermemiştim. Ona ne yapmıştım ki ben? Neden bana nefretle bakıyordu? Herkes bana acıyarak bakıyordu ben acınacak ne yapmıştım ki? “Seni alacak birini bulduğun için şanslısın.” Diye dalga geçti Havin benimle. “Ama bunu Hazar ile yapmak zorunda mıydın?” Sesi öfke doluydu. Şimdi derdi anlaşılmıştı. Derdi Hazar denilen adamdı. Yani yakında kocam olacak adam. Sertçe yutkundum. “Havin! Bu konuyu konuşmuştuk kızım!” dedi Elif Yengem. Sesi sertti ve bana da sinirle bakıyordu. Sanki bu benim suçumdu? Ben mi evlenmeyi istemiştim sanki? Aksine istememiştim bile ama yine her zaman ki gibi suçlu hep bir kadındı ve suçlayan da aynı şekilde başka bir kadındı. Gerçekten çok yazık ne desem ne düşünsem boştu onlar için. Bende aile diye bir şey olsaydı zaten babam yıllarca beni kafes gibi odaya kapatmazdı. Sadece okul okumama izin vermişti dışarıda arkadaşlarımla buluşmama bile müsaade etmezdi çok nadir sevgilimle takılırdı. Boş bakışlarımı onların üzerine gezdirdim. “Şuna baksana anne! Hazar bunu ne yapsın sanki yaşayan ölü! Bir de dilsiz. Baştan aşağı kusurlu!” “Öyle deme kuzen belki yatakta iyidir.” Diye bu sefer Bedirhan benimle dalga geçti. “Yatakta iyi olsaydı kocası olmak üzere olan adam bunu masada terk eder gider miydi?” Hiçbir şey koymamıştı da bu söylediği ağır koymuştu. Gözlerim hızla dolarken bu sefer dedem araya girdi. “Yeter! Benim yanımda nasıl böyle hadsizce konuşursunuz? Dayağımı özlediniz galiba!” Hepsinin sesi kesildi. İlk kez dedeme minnet duydum çünkü daha fazla onların sesini duymak istemiyordum. “Hadi! Yürüyün içeri. Bizi beklerler.” Dedi dedem ve öne geçip ellerini arkadan birleştirip tesbihini çeke çeke konağın kapısına girdi. O sırada konakta bir bağırış kopmuştu. Gür sesli bir adam bağırdı. “Yeter ana! Dilsiz bir kadını bana karı ettiğin yetmedi bir de beni işimden mi edeceksin? İşlerime karışma benim!” Kim olduğunu kullandığı kelimelerden anlamak mümkündü tabi. Müstakbel kocam ! Anlaşılan, hayatım boyunca hiçbir yerde istenmeyecektim . Gerginlik İçim yangın yeriydi ancak i***e su serpen yoktu. Sanki dünyada ki herkes bana düşmanmış gibi geliyordu. Neden kimse beni sevmek için çabalamıyordu? Sevilmeyecek kadar kötü ne yapmıştım ki ben? Bunları düşünmek bile gözlerimi doldurmuştu. Dedem konağın kapısını çalıp geri çekildi ve kapılar kısa süre sonra ardına kadar açılmıştı. Karşımda, başka aşiret mensupları vardı. “Hoş geldiniz Sadullah Ağa.” Dedi bu konağın ağası olan Asım Ağa. Gözlerim onun sert çehresinde gezindi. Sert yüz hatlarından ziyade sakin ve anlayışlı ifadeleri vardı. Babam Mardin’in en merhametli ağası demişti onun için. Gerçekten öyle miydi? Bana da merhametli olur muydu? “Hoş bulduk Asım Ağam. Nasılsınız? Allah konağınıza zeval vermesin.” Dedemin sesi öyle keyifliydi ki sanki alım satım yapacakmış gibi heyecanlıydı. Gözüm bu esnada en arkada olan küçük bir kız çocuğuna takıldı. Gülümseyerek bana el salladığında buruk bir tebessüm ile ona göz kırptım. Asım Ağa’nın arkasında olan erkeklere baktım ama kocam olacak adam hangisi acaba diye düşünürken hiçbiri bana o havayı vermedi. Burada değil miydi? “Buyrun, içeri geçelim.” Dedikten sonra bizi konağın merdivenlerinden yukarı çıkardı ve geniş bir odaya getirip şiltelere oturttu. Burası çok kalabalıktı en son ne zaman bu kadar büyük bir kalabalığın içeresinde oldum bilmiyordum bile. Herkesin gözleri bizim sülalenin kızlarındaydı. Muhtemelen hangisi gelin diye düşünüyorlardı. “Hangisi gelin kızımız?” dedi annesi olarak tahmin ettiğim kadın. Babam adı Zeliha demişti. Kadının gözleri Havin’in üzerinde dolaştı. “Sen misin? Maşallah pek de güzelsin.” Benden tarafa bakmıyordu bile. Çirkin bir kız sayılmazdım ancak babam bana çok yemek vermediği için çok zayıftım. Bu nedenle yüzüm çökmüştü biraz. Havin’in yüzünde egoist bir gülümseme oluştu. “Gelininiz olmak isterdim tabi ama ben değilim Zeliha Xanım. Kuzenim Mihrimah gelininiz.” Diyerek acınası bir şekilde bakışlarını bana çevirdi. Zeliha Hanım’ın gülen yüzü beni görmesiyle soldu. Beni baştan aşağı süzerken yüzünü buruşturmamak için çaba sarf ediyordu. “Pek de zayıfmışsın. Hiç mi ekmek yemedin kızım?” diye sorduğunda babam ile göz göze geldik. Hemen olaya el attı. “Yemek yemeyi pek sevmez.” Dediğinde alayla gülmek istedim. Hayır, yalan söylüyordu. Ben yemek yemeyi severdim ama bana bir tas çorbadan başka yemeği hak görmeyen bir babam vardı! Nasıl kilo alabilirim ki? “Oğlum Hazar sevmez zayıf kız. Artık mecbur yiyip kilo alacaksın.” Dediğinde boş boş yüzüne baktım. Neden bir erkek için kilo almak zorundaydım ki? Beni kabul eden olduğum gibi kabul etmeliydi ancak onlar da öncelik her zaman erkeklerin istekleriydi! “Alır alır, merak etmeyin.” Dedi babam keyifle. Şu an ondan mutlusu yoktu. “Damat bey nerde?” dedi dedem merakla etrafa bakarak. Asım Ağa mahcup bir şekilde dedeme baktı. “Gelir birazdan. İşlerden ötürü biraz canı sıkkındı da onun kusuruna bakmayın. Yoğun bu aralar.” Bunun yalan olduğunu hepimiz sezmiştik ama ben hariç kimsenin umurunda değildi tabi. Daha kocam olacak adam kimdi bilmiyordum bile. Belki de yaşlı bir adamdı nereden bileceğim? Gerçi bunun bir önemi yoktu değil mi? Benim isteklerinin hiçbir zaman önemi olmamıştı. Hayatımda bir kez babam istediğim kişiyle olmama izin verdi o da b*k olmuştu. O gün kırılan sesimi açarak bas bas bağırmak istedim ama dilim varmamıştı tabi. Ama bir gün konuşacaktım, biliyorum. “Önemli değil, iş adamı olmak kolay değil tabi. Hazar bey oğlum işleriyle adından çok bahsettirdi kendini Mardin de.” Annesinin göğsü bu laflar üzerine kabardı. Bu sırada genç bir delikanlının gözleri benim üzerimdeydi. İlgiyle bana bakıyordu. Yakışıklı bir delikanlıyı muhtemelen aynı yaşlardaydık. “Öyledir, çalışkandır oğlum.” Dedi annesi gururla ve sonrasında sohbet etmeye başladılar. Tabi ben bu sohbetin dışındaydım zaten konuşamıyordum da nasıl sohbet edecektim ki? Hiçbirinin işaret dili bilmediğine de emindim. Belli bir süre boş boş muhabbet edildi. Daha doğrusu benim anlamadığım muhabbetler. Ben sıkılmış bir şekilde etrafa bakarken kapıdan boylu poslu yakışıklı bir adam girdi. Üzerinde takım elbise vardı ve çok asil görünüyordu. Gözleri kısa bir an bana uğradı sonrasında ise dedemlere baktı. “Hoş geldiniz ağam, kusura bakmayın geciktim.” Dedi sert ve tok sesiyle. Oldukça gergin ve sinirli görünüyordu. Siniri benimle evleneceğine miydi yoksa dedikleri gibi işine mi? Dilsiz olmam sonuçta onu sinirlendiren bir etkendi, girmeden önce duymuştum dediklerini. “Estağfurullah. Gel otur hele, biraz konuşalım.” Dedi dedem omuzlarını gere gere. Öyle kasıntılardı ki onlara bakarken bile midem bulanıyordu. Umarım kendi ailemden daha beter çıkmazdı bunlar da. Onlar kadar beterine henüz rastlamamıştım da. İsminin Hazar olduğunu öğrendiğim yakışıklı adam 1.90 boyunda ve heybetliydi. Geçip babamların yanına kuruldu. “Gelinin olacak kızım Mihrimah.” Diyerek benimle tanıştırdı babam Hazar’ı. Kalbim heyecanla atarken acaba ne tepki verecek diye merakla yüzüne baktım ama o benden tarafa bakmadı bile. Bu biraz incitmişti. “Kısa sürede evlilik işleri halledilsin bu iş de aradan çıksın.” Dedi Hazar gergince. Dedem gerginliğini fark etmiş olmalı ki çok uzatması. Yoksa maazallah talih kuşu kaçardı! “Tabi oğul, sen nasıl istersen. Yarın düğün hazırlıklarına başlayalım istersen?” Hazar öfkeyle kafasını kaldırdı. “Düğün mü? Düğün falan yok. Ben bir kere evlendim zaten. İkinci karıya, hele ki nikâh masasında bırakılmış kadına ne düğünü yapacağım? Elalem ne der?!” demesiyle kalbime büyük bir acı oturdu. Ağlamamak için ne kadar dirensem de gözümden bir yaş firar etti, yanaklarımda yollar çizerek avcumun içine damladı. Başımı yere eğdim. Zaten yaraydı bu mevzu i***e şimdi başkasının ağzından duymak beni daha da beter hale sokmuştu. Kafamı bile kaldıramıyorum hüngür hüngür ağlarım korkusuna. Yakışıklıydı ama vicdan yoksunuydu bu adam! Belki de karısı çocuğum olmamaktan ziyade bunun vicdansızlığından intihar etmişti. “Hazar! Laflarına dikkat et.” Diye kızdı babası Asım ona. Bizimkilerin demesi gerekeni babası demişti. Babasına içim ısınmıştı. Anlaşılan bu konakta en çok onu sevecektim. “Yanlış mı söylerim baba? Hepsi doğrudur.” Diye kızdı babasına Hazar da. “Düğün olacak! Büyük bir düğün olmasa da olacak.” Babasının sesi netti ama bu Hazar’ın umrunda değildi. “Sırf sen istediğin için evlenmeyi kabul ettim ama daha fazla beni zorlama baba! Olmayacak diyorsam olmayacak. Beni daha fazla delirtmeyin çeker giderim bir daha yüzümü de göremezsiniz!” sesi öyle gür çıkıyordu ki irkildim. Benim yüzüme bile bakmıyordu sanki kabahat benimmiş gibi. Babası mağlubiyetle omuzlarını indirdi. “Peki, yarın nikahınız kıyılır o zaman.” Ve Hazar, hiç beklemediğim bir cümle kurdu. “Şimdilik sadece imam nikahı kıyılacak. Eğer çocuk vermezse kapının önüne koyarım. Bana ne zaman oğul evlat verirse resmi nikah kıyarım.” İşte bu, acımasızlığın alasıydı. Herkesten nefret ediyordum ama en çok da ondan! Ben bu adamla nasıl gerdeğe girecektim?
Sevdiğim adam beni nikâh masasında terk etti. Ertesi gün babam karşıma geçti. “Hazırlan,” dedi.“Mardin’e gelin gidiyorsun.” … “Benden çocuk doğuracaksın,” dedi ilk gecemizde. “Benimle sadece yatak arkadaşı olabilirsin.” Sesi soğuktu. Acımasızdı. “Benden kocalık bekleme.” Dudaklarım titredi. Konuşamadım. “Kalbimde başka bir kadın var,” dedi gözlerime bile bakmadan. “Bu evde sadece yatağımda olacaksın. Kalbimde değil. Nikâh kıydık diye sana âşık olacağımı mı sandın?” O an anladım. Bu evlilik bir kader değil, bir anlaşmaydı. ------ Tanıtım Töreye kurban gitmiş bedenim acıyla sarsıldı.“Seninle sadece yatak arkadaşı olabilirim. Gerçek bir kocalık bekleme benden!” dedi acımasızca. Gözlerimden bir damla yaş aşağı süzüldü. “Benim kalbimle başka bir kadın var. Bu evde sadece yatağımda olabilirsin, kalbimde değil. Evlendik diye sana aşık olacağımı zannetme!” *** Ellerim öyle çok terliyordu ki bunun korkudan olduğunu biliyordum sadece. Karşımda bana pişmiş kelle gibi bakan kişi babamdan başkası değildi. Sanki ben kızı değil de düşmanıydım, neden benden bu kadar nefret ediyordu ki? Sırf anneme benzediğim için mi? Bu benim suçum muydu? “Artık senden kurtulacağım.” Dediğinde kalbim korkuyla kasıldı. Bu ne demek oluyordu? Beni öldürecek miydi? Evde, odamda yıllardır hapis halindeydim. Babam çok zengin bir iş adamı olsa da beni asla çocuğu olarak camiaya tanıtmamıştı. Neymiş, ben bir yüz karasıymışım! Büyük dedelerim aslen Mardinliydi fakat ben doğma büyüme İstanbulluydum. Erkek olmayışım bile onlar için gurur kırıcı bir şeydi. Bir diğer neden ise dilsiz olmamdı. Annemi on yaşımda kaybettiğimden beridir konuşmuyordum. Tıbbi olarak hiçbir açıklaması yoktu. Sağlığım konuşmak için elverişliydi ama dilim bağlanmıştı sanki, kelimeler dudaklarımdan dökülmüyordu. “Şöyle söyleyeyim güzel kızım, evleneceksin.” Gözlerim irice açıldı ve oturduğum sandalyeden fırlayıp kafamı iki yana salladım. Bu tepkim onu daha keyiflendirdi. Yaslandığı kapıdan sırıtarak bana bakmaya devam etti. “Mardin’in en zengin ağasının oğluyla hem de. Bizim şirkete ortak olacaklar. Bana, eğer oğluna hayırlı sessiz sakin bir kız bulursa bizimle ortak olmayı kabul edeceğini söyledi. Oğlu yani Küçük Ağa’nın karısı çocuğu olmadığı için kendini asmış. Oğlu da çıkan dedikodular nedeniyle hiç tanımadığı biriyle sadece evleneceğini söylemiş. Karısı öleli üç ay olmuş daha yeni ikna edebilmişler tekrar evlenmeye. Eh, tek erkek çocuk. Onlara bir erkek evlat verirsin artık değil mi? Hoş, annen bana veremedi ama belki sen verirsin.” Söylediği her cümle etime mızrak gibi saplandı, nefes almakta zorlandım. Kafamı yine şiddetle iki yana salladığımda yüzünde ki gülümseme söndü. “Boşuna kafanı sallama. Al sana kurtuluş bileti. Kıyafetlerini hazırla, hafta sonu tanışma için Mardin’e gidiyoruz.” Gözlerimden yaşlar usul usul süzüldü. Ben Mihrimah Kaya. Hayatım bir kuş gibi kafeste geçti. Şimdi ise beni kurtuluş bileti diye bir Ağa’nın önüne atacaklar ve dilsizliğimle beni ezeceklerdi. Bu bir kurtuluş mu yoksa ölüm müydü? Nikah Masası Mihrimah Kaya/ Nikah Günü Hayat, avuçlarımıza tüm iyilikleri ve kötülükleri bırakıp biz ise onları ayırmakla uğraşırdık. Avuçlarımın içerisine bırakılmış iyilikleri bir kefeye, kötülükleri başka kefeye koydum. Şimdi ise ikisinin ortasında yürüyor gibiydim. Gelinliğim içerisinde öyle heyecanlı, öyle mutluydum ki sanki kimseler bozamazdı mutluluğumu. Heyecanım bir çocuktan farksızdı. Zira bugün benim en mutlu olduğum gün aynı zamanda en çocuksu olduğum gündü. Aynada ki yansımama bakıp gülümsedim. Sevdiğim adamla evleniyordum. Oğuz Atasoy ile. Üniversiteyi beraber okumuştuk. Babam benden haz etmese de Oğuz’un ailesi market zincirlerinin sahibi olduğu için işine gelmişti bu evlilik. Hem benden de kurtulmuş olacaktı, bir taşla iki kuş! Ben ise mutluydum çünkü üniversite de ona olan aşkımı herkes bilirdi. Beni konuşma engelli olmama rağmen kabul eden tek adamdı. Bu devirde kim kalmıştı ki böyle güzel seven? O ela gözleri, pırıl pırıl gülümsemesi ile aşık olunmayacak gibi değildi. Oğuz çok yakışıklı bir adamdı, etrafında onlarca kız olmasına rağmen beni seçmiş olması kalbimi daha da sıcacık yapıyordu. Üç yılın sonunda nihayet evleniyorduk. Tek yakın arkadaşım olan Hilal, bugün de beni yalnız bırakmıyordu. “Çok güzel oldun prensesim.” Dedi iç geçirerek. “Peri kızı gibisin, nasıl bu kadar duru güzelliğin var anlam veremiyorum.” Dedi hayran hayran. Bu benzetmesi üzerine utangaç bir gülümseme gönderdim ona. O kadar heyecanlıydım ki sanki kalbim yerinden çıkıp ayaklarımın dibine düşecek gibiydi. Ellerim titriyor, bu muttu an için başım dönüyordu. “Hadi kızlar!” diye bağırdı Oğuz’un arkadaşı Cem. Bunun üzerine daha da heyecanlandım tabi ki. Hemen gelinliğimin eteklerinden tutup kapıya yürümeye başladığımda Hilal önümden yürüyordu. Kapı açıldı, Oğuz ile göz göze geldik. Bana samimi, her zaman tanık olduğum sıcak bir gülümseme ile bakıyordu. “Çok güzel olmuşsun.” Diye fısıldadı dibime girip alnıma bir öpücük bırakırken. Biraz tedirgin di bakışları neden böyleydi anlam veremedim ama heyecanına verdim. İşaret diliyle ona karşılık verdim. Sırf benim için işaret dili öğrenmişti ve bu en büyük lütuftu benim için. “Teşekkür ederim, sen de çok yakışıklı olmuşsun.” Gerçekten de öyleydi. Takım elbisesinin içerisinde muazzam görünüyordu. Saatler sonra onun kolları arasında olacağım hayali ile içim kıpır kıpırdı. “Teşekkür ederim, konukları bekletmeden hadi gidelim.” Ona ayak uydurup koluna girdim ve birlikte merdivenlerin başına geldik. Aşağıda onlarca insan vardı. Sosyete camiası gerçekten fazla kalabalıktı. Onları gördükçe daha çok elim ayağıma dolaşıyordu. “Sakin ol, bitecek her şey birazdan.” Dedi gergince. Bana diyordu ama kendinden haberi yoktu. Fazla gergindi. Belki de bana söylerken aslında kendini rahatlatıyordu. Merdivenlerden inerken kopan alkış tufanı ile dudaklarımı ısırıp gülümsedim. Konuşamıyordum belki ama mimiklerim zaten benim yerime konuşuyordu. Nikah masasına geldiğimizde alkış tufanı devam ediyordu. Nihayet oturduğunda babamın sahte gülümsemesini gördüm. Bir an modum düşecek gibi olsa da ona aldırış etmedim. En çok da babamdan kurtulacağım için mutluydum! Nikah memuru bize gülümseyip konuşma yaptı. Ardından ise iş o malum soruya geldi. “Yaptığımız araştırmada evlenmenizde bir sakınca görülmemiştir. Bana verilen yetki ile sizi evlendirmek için görevlendirildim. Sayın Musa Kızı Mihrimah Kaya; Fehmi oğlu Oğuz Atasoy’u, İyi günde kötü günde, sağlıkta hastalıkta , zenginlikte , yoksullukta, sonsuza kadar sayıp severek , kimsenin etkisi olmadan eşin olarak kabul ediyor musun?” Parıldayan gözlerimi yakın zamanda kocam olacak adama çevirdim ve kafamı sallayarak aynı zamanda işaret diliyle, “Evet!” dedim. Cevabım üzerine herkes alkışlamaya başladı. Bu sefer nikah memurunun gözleri Oğuz’a döndü. “ Sayın Fehmi oğlu Oğuz Atasoy; Musa kızı Mihrimah Kaya’yı, İyi günde kötü günde, sağlıkta hastalıkta , zenginlikte , yoksullukta, sonsuza kadar sayıp severek , kimsenin etkisi olmadan eşin olarak kabul ediyor musun?” Oğuz duraksadı, gözleri kalabalıkta birini arıyor gibiydi ve sanki bulmuş gibi aniden gözleri parladı. Baktığı yere baktığımda sarı saçlı alımlı bir kadın gördüm. Bizden birkaç yaş büyüktü. O an Oğuz hiç beklemediğim bir cevap verdi. “Hayır! Kabul etmiyorum.” Gözlerim irice açıldı, tüm mutlu ifadem bin parçaya ayrıldı. Bu da ne demek oluyordu böyle? “Anlamadım?” dedi nikah memuru da benim gibi şaşkınlık içerisinde. “Duydunuz, kabul etmiyorum. Ben başkasını seviyorum. Üzgünüm Mihrimah. Sen çok iyi bir kızsın ve bunları hak etmiyorsun ancak ben sesini duymadığım biriyle yapamam. Seninle önce iddia üzerine sevgili oldum sonradan çok tatlı bulduğum için devam ettim. Açıkçası senden hoşlandım da ancak geçen yaz tatilinde Selin ile tanıştım ve ona aşık oldum. Eğer bugün gelmeseydi seninle evlenmeye razı olacaktım ama geldi işte. Demek o da beni seviyor. Sana hayatında başarılar, tekrardan özür dilerim.” Diyerek nikah masasından kalktı ve o sarılın kadına doğru koşmaya başladı. Onun ailesi arkasından bağırırken kimseyi umursamadı. Benim ise başımdan aşağı kaynar sular döküldü, ocağına sanki ateş düştü. Gözlerim doldu, elimi acıyan kalbime götürdüm. Babam ile göz göze geldiğimde bana nefretle baktı. Bu bakışı biliyordum, bir şeyi beceremedim! Bakışlarıydı. Gözümden yaş süzülürken o anın verdiği hayal kırıklığı ve şok etkisiyle bilincimi yitirdim. Önce aldatıldığımı öğrendim, sonra da kocam olacak adam beni nikah masasında terk etti. Hayat, elimden tüm şanslarımı almıştı. Beni babama mecbur kılmıştı. Peki ya ikinci bir şans kapımı çalacak mıydı? İntihar İpi Hazar Şahindağ/ İntihar Günü Önüme altın tepsiyle sunulmuştu acı, yıpranmışlık ve bitmişlik hissi. Ne zordu doğu törelerine ayak uydurmak öyle değil mi? Aylardır karım sırf çocuk olsun, törenin istediği olsun diye kendini paralıyordu. Benim onca itirazlarımı kimse umursamıyordu. Çocuğumun olup olmaması benim için şu an çok da önemli değildi. Ben sadece sevdiğim kadın ile hayatıma bakmak istiyordum ama mümkün mü? Asla. “Ben gidiyorum, istediğin bir şey var mıdır?” dedim camın önüne çöreklenmiş karım Berivan’a bakarak. Yazmasını düzeltip bana döndü, saatlerdir kara kara o pencereden dışarı bakıyordu. Onun görüp de bizim göremediğimiz ne var o pencerenin önünde bende anlamış değilim ama artık beni dinlemediği için bir şey de demek istemiyordum yoksa bu sefer iyice sinirlerim gerilecekti ve aramızda son zamanlarda hiç eksik olmayan o kavga yine çıkacaktı. “Yok.” Dedi soğukça. Esmer teni bugün gözüme fazla beyaz mı geliyordu? Ben mi yanlış görüyordum bilmiyorum ama kahverengi gözlerine bakıp iç çektim ve dışarı çıktım. Kahveye gidecektim ağaların yanına. Bir süredir şirket işleri için onların yanına gidiyordum, iyice bir şeyler öğrenmek için. Babam artık işleri ele almamı istiyordu. Büyük abim dört ay önce töreye kurban gitmişti. Sırf kan davası uğruna onun canına kıymışlardı. Töre büyükleri şimdilik bizi susturmuş olsalar da ne zamana kadar susturabileceklerdi ki? Abimin intikamını günün birinde alacaktım. Kahveye geldiğimde babamın çoktan geldiğini gördüm. Bugün de hava epey kapalıydı anlaşılan yağmur yağacaktı. “Gel oğul. Biraz şu yeni sözleşmelere göz at.” Diyen babam Asım’ın yanına oturup ağalara selam verdim. Dediği gibi sözleşmelere göz atmaya başladığımda Atasoy aşiretinin ağası olan Sidar başımda ot gibi bitti. Kendisinden gram haz etmezdim keza o da benimle aynı duyguları paylaşıyordu. Geçmişte sevdiği kız bana aşık oldu diye beni suçlayıp durmuştu. Bir zamanlar yakın arkadaştık ama şimdi düşman sayılırdık. “Sen bunlardan anlar mısın be çapkın ağa?” diye bana laf soktuğunda bir sabır çektim. “Senden daha çok anladığım kesin.” Bana eskiden ne yazık ki Çapkın Ağa derlerdi. Gençliğini nirvanalarda yaşamış kişilerden biriydim. Üniversiteyi İstanbul’da okuduğum için de biraz aileden uzak olmanın verdiği etkiyle çapkınlıklar yapmıştım. Adım da bu civarda Çapkın Ağa’ya çıkmıştı. Sidar kulağıma eğilip fısıldadı. “Elinden en sevdiğin şeyleri alacağım , çünkü sen benim sevdiğimi aldın. Yaz bunu bir kenara!” dedi ve bir hışım yanımdan çekti gitti. Arkasından bir süre boş boş baktım bir gün elimde kalacaktı ya neyse. O gün bugün değil anlaşılan. Bir süre babamın verdiği belgeleri inceleyip uygun anlaşmalara göz attım. Bu esnada üzerimde bazı gözler hissediyordum. İnsanlar benden çekinirdi. Çünkü ben aynı zamanda karanlık işlerde de parmağı olan biriydim. Mardin’e giren çıkan silahların sorumluluğu bendeydi. Aynı zamanda ülke çapında da birçok yerle iletişimim vardı. Kahvede işim bittikten sonra içimdeki sıkıntıya anlam veremeyerek konağın yolunu tuttum. Normalde bu kadar erken eve gelmezdim ama içimde ki dürtü beni eve götürüyordu. Konağın avlusuna geldiğimde annem Zeliha huysuz yüzüyle bana baktı. “Senin kısır karın çıkmadı bugün odasından yine depresyonda herhalde bak hele şuna.” Sabır çekip merdivenlere yöneldim. Berivan’ı bana annem almış olmasına rağmen kısır olduğunu öğrendikten sonra resmen onu küçümser olmuştu. Zaten hiçbir haltı da beğenmezdi annem o da ayrı konu. Midyat annemden çok çekmişti... Odaya girdiğimde onu içeride göremedim. Sonra banyonun ışığının yandığını gördüm ve kapıyı çaldım. “Berivan Xanım müsait misin?” Ses yoktu. Bir kez daha duymamıştır diye düşünüp tekrardan kapıyı daha sert bir şekilde çaldım ama yine geri dönüş sadece sessizlik oldu. “Benden günah gitti!” diyerek kapıyı açtım, elim kapı kolunda kaldı. Karım, önümde cansız bedeniyle sallanıyordu. Dizlerimin bağı çözüldü, yere dizlerimin üzerinde düştüm. Boğazımda ki düğümler beni boğmaya başladığında avazım çıktığı kadar bağırdım. “Berivan!!” Ve karım, çocuğumuz olmuyor diye kendini asarak öldürdü... Ben ise bana bıraktığı büyük travma ve aşk acısıyla sınandım. Hayat beni tam kalbimin ortasından vurmuşken yeniden ayağa kalkabilecek miydim? O kurşunu oradan çıkarabilecek miydim? Peki ya hayat bana ikinci şansı verecek miydi? Küçük Ağa Hazar Şahindağ/ Aşiretin küçük ağası: “Evlenmek istemiyorum dedim! Anlamaz mısınız siz hiç laftan?” diye haykırdı avlunun ortasında Hazar. Babası Asım Ağa kaşlarını çatıp, “Oğlum inat etme! Ailemize bir erkek torun lazım. Evlenmen gerekiyor bırak artık Berivan’ın yasını!” diye çıkıştığında Hazar bedeninde baş gösteren öfkenin kurbanıydı. Eline geçen vazoları avlunun ortasına fırlattığında konağın tüm çalışanları ona korku içinde bakıyordu. Kalbine kor ateşleri düşmüştü de kimse onu anlamıyordu. Acısı daha tazeyken ondan istedikleri şeyi aklı almıyordu. “Acıma bile saygınız yok sizin! İnsanlığınız öldü mü? Nerede o tüm Midyat’ın en merhametli ağası dediği adam? Bu mu senin merhametin?” Oğlunun lafları üzerine Asım Ağa iyice gerildi. Kalbi sıkışmaya başlıyordu. Tüm Mardin’in dilinde onlar vardı. Önce büyük oğlunu kaybetti, sonra gelinini. Gelinin de adı kısır kadına çıkınca hep dalga geçilen o oldu ama kimse onun omuzlarında ki yükü bilmiyordu tabi. Davulun sesi herkese uzaktan hoş geliyordu. “Ben çok mu mutluyum sanıyorsun oğlum? Sana aşkından vazgeç demiyorum sadece bir torun istiyorum çok mu? Kahveye gitmeye utanıyorum artık. Herkes bana sen ne biçim ağasın bir oğluna söz bile geçiremiyorsun dedikleri halde ben sen üzülme, sen kırılma diye tüm lafları hep yuttum ama yeter artık. Berivan’ın kısır olması aşiretimize yeterince gölge düşürdü. Gelinimi bende severdim ölsün ister miydim? Kuma almış gibi düşüneceksin.” Onlar için bunlar normaldi. Kuma almak, Kan davası uğruna birilerini öldürmek ve niceleri. Ne yazık ki doğunun kanunları kafa ağrıtıcıydı. Hazar ise buralardan nefret eder hale gelmişti. “Onları diyeni getir karşıma da kafasına sıkayım! “ “Kafaya sıkmakla çözülüyorsa her şey ben kendi kafama sıkayım da bu şeyleri duymayayım!" Diye bağırdı en sonunda Asım Ağa. Kalbi daha fazla sıkışmaya başlıyordu. Hazar takım elbisesinin kravatını çekiştirdi. Daha yeni şirketten gelmiş kafasını sikmeye başlamıştı sevgili ailesi. Zaten şirkette yeterince sorun, personel eksiliği vardı bir de bunlarla uğraştığı için daha da öfkeleniyordu. “Abim öldü diye niye her şeyin faturası bana kesiliyor baba? Neden bu aileye bir erkek evlat getirmek zorundayım? Yeni gelecek olan kadının erkek doğuracağı ne malum?” diye hiddetle bağırmaya devam etti. Aynı zamanda bir ileri bir geri hırsla yürüyordu. “Kendine gel Hazar! Soyumuz için bu gerekli! Bak kuzenlerine paşa gibi oğulları oldu sen de hala iş yoktur. 28 yaşına geldin artık bir yerden başlaman gerekir!” Hazar’ın annesi Zeliha yazmasını düzeltip konuştu. “Baban doğru söyler oğlum. Büyüklerin ne diyorsa yap.” Hazar bu sefer annesine döndü hiddetle. “Bana evlen dedin, senin istediğin kızla evlendim zaten. Daha derdin nedir ana?” “Çürük yumurta seçmişim ne yapayım? Hadi inat etme de birini bulalım sana bak kaç tane kız bekliyor seninle evlenmeyi. Yakışıklısın, işin gücün yerinde inat etme be oğul.” Diyerek kanına girmeye çalıştı annesi ama Hazar Nuh diyor peygamber demiyordu. “Evlenmeyeceğim!” sesi çok net ve kendinden emindi. En azından bu kadar kısa süre içerisinde evlenmek istemiyordu. Daha yası bile bitmemişti neydi bu aceleleri? O esnada babası Asım Ağa kalbini tuttu. Artık yaşadığı stres bedenine fazla geliyordu. Aniden yere düştüğünde herkes bağırarak ona koştu. Konağın korumaları hemen dibinde bitmişti. Hazar korkuyla babasının yanına gittiğinde yüzünün kıpkırmızı olduğunu görünce korkuyla nefesini tuttu. Kalp krizi geçiriyordu. Onu alel acele kucaklayıp hastaneye giderken de dualar etmeye başlamıştı. Hepsi onun yüzünden olmuştu. Babasına bir şey olursa asla kendini affetmezdi. Karısını kaybetmişti bir de babasını kaybederse mahvolurdu! Hastaneye gelip hemen babasını sedyeye bindirdiler ve bir odaya doktorlar. Annesi korkuyla ağlamaya devam ediyordu. “Ne olurdu he deseydin? Bir inat uğruna babanı kaybetsek daha mı iyi olacak senin için?” diye kızdı oğluna. Hazar sustu. Şu an konuşacak hali bile yoktu. Nihayet doktorlar çıkıp durumunun iyi olduğunu, ani kalp spazmı olduğunu söyleyince rahat bir nefes aldı ve içeri girdi. Babası yorgun gözleriyle ona bakarken sıkkın bir nefes aldı ve konuştu. “Tamam, evleneceğim. Ama benden sakın düzgün bir karı koca ilişkisi beklemeyin! Sadece çocuk olsun diye uğraşacağım o kadar. Eğer bundan da olmazsa sakın beni zorlamayacaksınız. Burada ki ağaların kızlarından birini istemiyorum. Buluyorsanız da başka bir kız bulun, sessiz sakin olsun.” Bu sözler üzerine herkesin yüzünde güller açarken annesi Zeliha çoktan kız arayışlarına düşmüştü bile. Acı Bileklerimi neşterle kesseler, kalbimi yerinden söküp alsalar yine de acıyacaktı canım biliyorum. Bu hayat bana acıdan başka hiçbir şey vermemiş, aksine elimde ki en değerli şeylerimi almıştı. Önce annemi, sonra babamın sevgisini, ardından konuşma yetimi ve en sonunda ise sevdiğim adamı benden almıştı. O günün üzerinden tam bir yıl geçmişti. Babamın her Allah’ın günü bana nefret kustuğu, bir haltı beceremedin diye haykırdığı, doğru düzgün yemek bile vermediği 1 yıl. Resmen bir deri bir kemik kalmış, tüm güzelliğimi yitirmiştim. Elim kolum kalkmaz olmuştu. Oğuz beni sadece terk etmemişti. Benden tüm güzel duygularımı da beraberinde alıp gitmişti. Şu an ne yapıyordu? Hiçbir fikrim yok. En yakın arkadaşımla bile görüşemiyordum. Babam telefonumu da elimden almıştı. Babam zaten kendini etrafa amcam olarak tanıtmıştı. Benden öyle çok utanıyordu ki, babam olduğunu bile söylemiyordu. Konuşma engelli olmam, kadın olmam onun için büyük bir kusurdu! Ne de olsa o da aşiret soyundan geliyordu ancak bu kadar mı sevmiyorlardı kadınları? Sanmıyorum. Kızlarını seviyordur mutlaka babalar. Sadece erkek evlatlar aşiretin bel göbeği, neslin devamı açısından istiyorlardı. Ama benim babam direkt nefret ediyordu cinsimden. Geçmişte böyle miydi diye sorarsanız... Hayır. Annem hayattayken sevgisini az da olsa görürdüm. Zaten çalıştığı için çok görmezdim ancak annem öldükten sonra benden tamamen nefret etmişti. Sanki onu ben öldürmüşüm gibi davranıyordu. Kendi içinde ki acısının nefretini bana kusmaktan bir an olsun çekinmiyordu. Saçlarımı tararken aynada gördüğüm kadın bana yabancıydı. Gözlerim buz gibi, içimse gözlerimden daha soğuktu. “Seni çok özlüyorum anne.” Yazdım aynanın buğusuna. Burası çok soğuktu, babam kombiyi bile açma zahmetinde bulunmamıştı. Kendi kendime ölmemi istiyordu sanırım. Isınmak için dolapta ki battaniyelerimi ararken yanlışlıkla Oğuz ile fotoğrafımı bulunca dolu olan gözlerimden yaşlar akmaya başladı. “Neden bana bunu yaptın?” dedim ağzımı oynatarak. Sesim yoktu ama dudaklarım ve gözlerim bana ses olurdu. Onu çok sevmiştim. Neden sevdiğim her şeyin elimden gitmesi gibi bir huyu var ki? Artık gerçekten yorulmuştum. Allah’ım, bari canımı al da kurtulayım! Fotoğrafı parçalara ayırıp çöp kutusuna attım. Kendi kendime isyan ederken kapı açıldı. Babamı görmem ile tüm tüylerim diken diken oldu. Onu görmek şeytana bakmak gibiydi. Ellerim öyle çok terliyordu ki bunun korkudan olduğunu biliyordum sadece. Karşımda bana pişmiş kelle gibi bakan kişi babamdan başkası değildi. Sanki ben kızı değil de düşmanıydım, neden benden bu kadar nefret ediyordu ki? Sırf anneme benzediğim için mi? Bu benim suçum muydu? “Artık senden kurtulacağım.” Dediğinde kalbim korkuyla kasıldı. Bu ne demek oluyordu? Beni öldürecek miydi? Evde, odamda yıllardır hapis halindeydim. Babam çok zengin bir iş adamı olsa da beni asla çocuğu olarak camiaya tanıtmamıştı. Neymiş, ben bir yüz karasıymışım! Büyük dedelerim aslen Mardinliydi fakat ben doğma büyüme İstanbulluydum. Erkek olmayışım bile onlar için gurur kırıcı bir şeydi. Bir diğer neden ise dilsiz olmamdı. Annemi on yaşımda kaybettiğimden beridir konuşmuyordum. Tıbbi olarak hiçbir açıklaması yoktu. Sağlığım konuşmak için elverişliydi ama dilim bağlanmıştı sanki, kelimeler dudaklarımdan dökülmüyordu. “Şöyle söyleyeyim güzel kızım, evleneceksin.” Gözlerim irice açıldı ve oturduğum sandalyeden fırlayıp kafamı iki yana salladım. Bu tepkim onu daha keyiflendirdi. Yaslandığı kapıdan sırıtarak bana bakmaya devam etti. “Mardin’in en zengin ağasının oğluyla hem de. Bizim şirkete ortak olacaklar. Bana, eğer oğluna hayırlı sessiz sakin bir kız bulursa bizimle ortak olmayı kabul edeceğini söyledi. Oğlu yani Küçük Ağa’nın karısı çocuğu olmadığı için kendini asmış. Oğlu da çıkan dedikodular nedeniyle hiç tanımadığı biriyle sadece evleneceğini söylemiş. Karısı öleli üç ay olmuş daha yeni ikna edebilmişler tekrar evlenmeye. Eh, tek erkek çocuk. Onlara bir erkek evlat verirsin artık değil mi? Hoş, annen bana veremedi ama belki sen kocana verirsin.” Söylediği her cümle etime mızrak gibi saplandı, nefes almakta zorlandım. Kafamı yine şiddetle iki yana salladığımda yüzünde ki gülümseme söndü. “Boşuna kafanı sallama. Al sana kurtuluş bileti. Kıyafetlerini hazırla, hafta sonu tanışma için Mardin’e gidiyoruz.” Gözlerimden yaşlar usul usul süzüldü. Ben Mihrimah Çelebi. Hayatım bir kuş gibi kafeste geçti. Şimdi ise beni kurtuluş bileti diye bir Ağa’nın önüne atacaklar ve dilsizliğimle beni ezeceklerdi. Bu bir kurtuluş mu yoksa ölüm müydü? Konak Kara yazı gibi bağlanmıştı terk edilmem alnıma. Herkes dalga geçer olmuş, herkes arkamdan atıp tutar olmuştu. Kimisi, kim alır bu dilsizi dedi kimisi adam yattı kalktı hevesini aldı şutladı dedi. Erkeğin hiçbir vasfı yoktu ya! Olan kadına oluyor tabi. Erkek hep namuslu, hep aklanır ama kadına yapılınca bir kere o kara leke hep izi kalır. Gözyaşlarım eşliğinde valizimi toparlarken beni kendine misafir eden odama baktım. Bu odada çok hasta oldum, çok kez ağladım ve çok kez ölmek istedim yine de bana yoldaş oldu, sırdaş oldu, arkadaş oldu. Tüm iyi ve kötü anılarım buradaydı ve artık burayla bir bağımın kalmayacağını bilmek tuhaf hissettirdi. Aslında babamdan kurtulacağım için sevinmem gerekliydi ancak ben evliliğe düşman olmuştum. Erkeklerden nefret eder olmuştum. Nasıl başka bir adamın koynuna girecektim ki kalbimde ki yara hala tazeyken? Benden çok şey istiyordu babam. Ben ona annemin emanetiydim hiç mi saygısı yoktu bu emanete? Neye saygısı vardı ki ona olsun! Şeytanın kalfası falan olmalıydı babam başka bir açıklama bulamıyordum. İç çeke çeke eşyalarımı toplayıp odadan dışarı çıkarken tüm bedenim zangır zangır titriyordu. Babam ıslık çalarak yanaklarına krem sürerek lavabodan çıktı ve yanıma gelip sırıtarak alnını öptü. “Aferin, kedi olalı bir fare tuttun.” Dediğinde şaşkınlıkla yüzüne baktım. Bu zamana kadar bırak alnımdan öpmeyi bir kez bile tenime değmemişti şimdi ise para uğruna girdiği şu hallere bak gerçekten yazık... Hastalandığımda bile asla yanıma gelmez beni resmen ölüme terk ederdi. Bense kendi kendime ateşimi düşürmeye çalışırdım. Bana hiçbir güzel duygu yaşatmadığı için ondan çok ama çok nefret ediyordum. Boş boş yüzüne baktığımda kapının önünde bekleyen adama valizlerimizi aldırttı ve yine ıslık çalarak evden çıktı. Gözlerim dolu dolu burnumu çekerek bende evden peşinden çıktım. Şimdi ne yapacaktım? Daha doğrusu bana ne yapacaklardı? Törelerde kadının hükmü yoktu beni yılanın başını ezer gibi ezeceklerdi, biliyorum. Mardin’e gelene kadar ağladım içli içli. Ağlayışlarım babamın umrunda olmadı tabi. Konağın önüne gelirken arabanın içinde sertçe kolumu tuttu. “Bana bak, zorlamayı kes. Asım Ağa iyi bir ağadır yat kalk şükret onun gelini oluyorsun diye. Adam seni sevmez zaten sevilecek bir tipin de yok ya neyse. Kaynanan Zeliha’dan biraz çekeceksin ama umrumda değil. Ne b*k yersen ye burda bana laf söz getirtme! Zaten dilin de yok anca çocuk yapmaya yararsın sen.”Bana ettiği hakaretler öyle çok kanıma dokundu ki kalbim deli gibi sıkıştı ama bunu bile belli edemeyecek kadar ifadesizdim. Ben neşe dolu, yeri gelince asi olan bir kızdım ama benden bütün duygularımı çalmışlardı. Sevda konağın önünde indiğimizde kenarında ki Şahin logosuna takıldı gözüm. Şahindağ... Kimlerdi, nasıl biriydiler hiçbir fikrim yok. Biz de buralı olsak da hiçbir bağım olmamıştı. “Şimdi büyük dedenler gelecek, onlara da saygılı davran. ”Dedemler, amcamlar, kuzenlerim hiçbirini tanımıyordum çünkü babam sağ olsun hiç biriyle bağ kurmama izin vermemişti. Onun için her daim utanç kaynağı olmaktan öteye gidememiştim ne yazık ki... Sanki kız doğmak benim suçummuş gibi! Anlaşılan hiç biyoloji dersi almamış. Cinsiyeti belirleyenin erkek olduğunun ya farkında değildi ya da umrunda değildi biyolojik kavramlar. Dolan gözlerimden yaşlarımı akıtmamak için ifadesiz kalmayı başardım ve sadece başımı salladım. Ben bu saatten sonra yaşayan bir ölüydüm artık. O gün o kazada keşke bende ölseydim de bunları görmeseydim! Babamın beni bir mal gibi sattığını, beni düşmanı gibi gördüğünü, benden nefret ettiğini görmeseydim keşke . İç çeke çeke arabadan indiğimde karşı taraftan gelen başka bir araba yanımızda durdu ve arkasından gelen arabalar da aynı şekilde. Resmen bir aşiret gelmişti. Dedemler olmalıydı. Herkes arabadan inerken dedemi gördüm. Sert yüz hatları, sert bakışları ile ben acımasızım diye bağırıyordu adeta. Onun ürkütücü ve acımasız biri olduğunu daha önce kuzenlerim aralarında konulurken duymuştum zaten. Zira babam da ondan çok korkardı. “Babam!” dedi babam koşarak yanıma gidip boynu bükük bir şekilde elini öperken. Ceketini de önünde iliklemişti. Dedem onun sırtına bir iki tane vurdu. “Hoş geldin oğul. Bu iş güzel olacak.” Dedi keyifle. Herkesin tek düşündüğü para pul şöhretti. Sonuçta Mardin’in en zengin ağasına kız veriyorlardı. Onlar için bunlar önemli detaylardı. Detaylar da boğulmak üzereydim. Hayat beni genel olarak boğuyordu. Dedemin elini öpüp amcamlara döndüm ve onların da elini öptüm. Kuzenlerim ile de selamlaştık ama hepsi umursamaz bir şekilde bana bakıyordu. Biri hariç. Adını Havin olarak hatırladığım kuzenim bana öfke ve nefretle bakıyordu. Neden öyle bakıyordu ki anlam vermemiştim. Ona ne yapmıştım ki ben? Neden bana nefretle bakıyordu? Herkes bana acıyarak bakıyordu ben acınacak ne yapmıştım ki? “Seni alacak birini bulduğun için şanslısın.” Diye dalga geçti Havin benimle. “Ama bunu Hazar ile yapmak zorunda mıydın?” Sesi öfke doluydu. Şimdi derdi anlaşılmıştı. Derdi Hazar denilen adamdı. Yani yakında kocam olacak adam. Sertçe yutkundum. “Havin! Bu konuyu konuşmuştuk kızım!” dedi Elif Yengem. Sesi sertti ve bana da sinirle bakıyordu. Sanki bu benim suçumdu? Ben mi evlenmeyi istemiştim sanki? Aksine istememiştim bile ama yine her zaman ki gibi suçlu hep bir kadındı ve suçlayan da aynı şekilde başka bir kadındı. Gerçekten çok yazık ne desem ne düşünsem boştu onlar için. Bende aile diye bir şey olsaydı zaten babam yıllarca beni kafes gibi odaya kapatmazdı. Sadece okul okumama izin vermişti dışarıda arkadaşlarımla buluşmama bile müsaade etmezdi çok nadir sevgilimle takılırdı. Boş bakışlarımı onların üzerine gezdirdim. “Şuna baksana anne! Hazar bunu ne yapsın sanki yaşayan ölü! Bir de dilsiz. Baştan aşağı kusurlu!” “Öyle deme kuzen belki yatakta iyidir.” Diye bu sefer Bedirhan benimle dalga geçti. “Yatakta iyi olsaydı kocası olmak üzere olan adam bunu masada terk eder gider miydi?” Hiçbir şey koymamıştı da bu söylediği ağır koymuştu. Gözlerim hızla dolarken bu sefer dedem araya girdi. “Yeter! Benim yanımda nasıl böyle hadsizce konuşursunuz? Dayağımı özlediniz galiba!” Hepsinin sesi kesildi. İlk kez dedeme minnet duydum çünkü daha fazla onların sesini duymak istemiyordum. “Hadi! Yürüyün içeri. Bizi beklerler.” Dedi dedem ve öne geçip ellerini arkadan birleştirip tesbihini çeke çeke konağın kapısına girdi. O sırada konakta bir bağırış kopmuştu. Gür sesli bir adam bağırdı. “Yeter ana! Dilsiz bir kadını bana karı ettiğin yetmedi bir de beni işimden mi edeceksin? İşlerime karışma benim!” Kim olduğunu kullandığı kelimelerden anlamak mümkündü tabi. Müstakbel kocam ! Anlaşılan, hayatım boyunca hiçbir yerde istenmeyecektim . Gerginlik İçim yangın yeriydi ancak i***e su serpen yoktu. Sanki dünyada ki herkes bana düşmanmış gibi geliyordu. Neden kimse beni sevmek için çabalamıyordu? Sevilmeyecek kadar kötü ne yapmıştım ki ben? Bunları düşünmek bile gözlerimi doldurmuştu. Dedem konağın kapısını çalıp geri çekildi ve kapılar kısa süre sonra ardına kadar açılmıştı. Karşımda, başka aşiret mensupları vardı. “Hoş geldiniz Sadullah Ağa.” Dedi bu konağın ağası olan Asım Ağa. Gözlerim onun sert çehresinde gezindi. Sert yüz hatlarından ziyade sakin ve anlayışlı ifadeleri vardı. Babam Mardin’in en merhametli ağası demişti onun için. Gerçekten öyle miydi? Bana da merhametli olur muydu? “Hoş bulduk Asım Ağam. Nasılsınız? Allah konağınıza zeval vermesin.” Dedemin sesi öyle keyifliydi ki sanki alım satım yapacakmış gibi heyecanlıydı. Gözüm bu esnada en arkada olan küçük bir kız çocuğuna takıldı. Gülümseyerek bana el salladığında buruk bir tebessüm ile ona göz kırptım. Asım Ağa’nın arkasında olan erkeklere baktım ama kocam olacak adam hangisi acaba diye düşünürken hiçbiri bana o havayı vermedi. Burada değil miydi? “Buyrun, içeri geçelim.” Dedikten sonra bizi konağın merdivenlerinden yukarı çıkardı ve geniş bir odaya getirip şiltelere oturttu. Burası çok kalabalıktı en son ne zaman bu kadar büyük bir kalabalığın içeresinde oldum bilmiyordum bile. Herkesin gözleri bizim sülalenin kızlarındaydı. Muhtemelen hangisi gelin diye düşünüyorlardı. “Hangisi gelin kızımız?” dedi annesi olarak tahmin ettiğim kadın. Babam adı Zeliha demişti. Kadının gözleri Havin’in üzerinde dolaştı. “Sen misin? Maşallah pek de güzelsin.” Benden tarafa bakmıyordu bile. Çirkin bir kız sayılmazdım ancak babam bana çok yemek vermediği için çok zayıftım. Bu nedenle yüzüm çökmüştü biraz. Havin’in yüzünde egoist bir gülümseme oluştu. “Gelininiz olmak isterdim tabi ama ben değilim Zeliha Xanım. Kuzenim Mihrimah gelininiz.” Diyerek acınası bir şekilde bakışlarını bana çevirdi. Zeliha Hanım’ın gülen yüzü beni görmesiyle soldu. Beni baştan aşağı süzerken yüzünü buruşturmamak için çaba sarf ediyordu. “Pek de zayıfmışsın. Hiç mi ekmek yemedin kızım?” diye sorduğunda babam ile göz göze geldik. Hemen olaya el attı. “Yemek yemeyi pek sevmez.” Dediğinde alayla gülmek istedim. Hayır, yalan söylüyordu. Ben yemek yemeyi severdim ama bana bir tas çorbadan başka yemeği hak görmeyen bir babam vardı! Nasıl kilo alabilirim ki? “Oğlum Hazar sevmez zayıf kız. Artık mecbur yiyip kilo alacaksın.” Dediğinde boş boş yüzüne baktım. Neden bir erkek için kilo almak zorundaydım ki? Beni kabul eden olduğum gibi kabul etmeliydi ancak onlar da öncelik her zaman erkeklerin istekleriydi! “Alır alır, merak etmeyin.” Dedi babam keyifle. Şu an ondan mutlusu yoktu. “Damat bey nerde?” dedi dedem merakla etrafa bakarak. Asım Ağa mahcup bir şekilde dedeme baktı. “Gelir birazdan. İşlerden ötürü biraz canı sıkkındı da onun kusuruna bakmayın. Yoğun bu aralar.” Bunun yalan olduğunu hepimiz sezmiştik ama ben hariç kimsenin umurunda değildi tabi. Daha kocam olacak adam kimdi bilmiyordum bile. Belki de yaşlı bir adamdı nereden bileceğim? Gerçi bunun bir önemi yoktu değil mi? Benim isteklerinin hiçbir zaman önemi olmamıştı. Hayatımda bir kez babam istediğim kişiyle olmama izin verdi o da b*k olmuştu. O gün kırılan sesimi açarak bas bas bağırmak istedim ama dilim varmamıştı tabi. Ama bir gün konuşacaktım, biliyorum. “Önemli değil, iş adamı olmak kolay değil tabi. Hazar bey oğlum işleriyle adından çok bahsettirdi kendini Mardin de.” Annesinin göğsü bu laflar üzerine kabardı. Bu sırada genç bir delikanlının gözleri benim üzerimdeydi. İlgiyle bana bakıyordu. Yakışıklı bir delikanlıyı muhtemelen aynı yaşlardaydık. “Öyledir, çalışkandır oğlum.” Dedi annesi gururla ve sonrasında sohbet etmeye başladılar. Tabi ben bu sohbetin dışındaydım zaten konuşamıyordum da nasıl sohbet edecektim ki? Hiçbirinin işaret dili bilmediğine de emindim. Belli bir süre boş boş muhabbet edildi. Daha doğrusu benim anlamadığım muhabbetler. Ben sıkılmış bir şekilde etrafa bakarken kapıdan boylu poslu yakışıklı bir adam girdi. Üzerinde takım elbise vardı ve çok asil görünüyordu. Gözleri kısa bir an bana uğradı sonrasında ise dedemlere baktı. “Hoş geldiniz ağam, kusura bakmayın geciktim.” Dedi sert ve tok sesiyle. Oldukça gergin ve sinirli görünüyordu. Siniri benimle evleneceğine miydi yoksa dedikleri gibi işine mi? Dilsiz olmam sonuçta onu sinirlendiren bir etkendi, girmeden önce duymuştum dediklerini. “Estağfurullah. Gel otur hele, biraz konuşalım.” Dedi dedem omuzlarını gere gere. Öyle kasıntılardı ki onlara bakarken bile midem bulanıyordu. Umarım kendi ailemden daha beter çıkmazdı bunlar da. Onlar kadar beterine henüz rastlamamıştım da. İsminin Hazar olduğunu öğrendiğim yakışıklı adam 1.90 boyunda ve heybetliydi. Geçip babamların yanına kuruldu. “Gelinin olacak kızım Mihrimah.” Diyerek benimle tanıştırdı babam Hazar’ı. Kalbim heyecanla atarken acaba ne tepki verecek diye merakla yüzüne baktım ama o benden tarafa bakmadı bile. Bu biraz incitmişti. “Kısa sürede evlilik işleri halledilsin bu iş de aradan çıksın.” Dedi Hazar gergince. Dedem gerginliğini fark etmiş olmalı ki çok uzatması. Yoksa maazallah talih kuşu kaçardı! “Tabi oğul, sen nasıl istersen. Yarın düğün hazırlıklarına başlayalım istersen?” Hazar öfkeyle kafasını kaldırdı. “Düğün mü? Düğün falan yok. Ben bir kere evlendim zaten. İkinci karıya, hele ki nikâh masasında bırakılmış kadına ne düğünü yapacağım? Elalem ne der?!” demesiyle kalbime büyük bir acı oturdu. Ağlamamak için ne kadar dirensem de gözümden bir yaş firar etti, yanaklarımda yollar çizerek avcumun içine damladı. Başımı yere eğdim. Zaten yaraydı bu mevzu i***e şimdi başkasının ağzından duymak beni daha da beter hale sokmuştu. Kafamı bile kaldıramıyorum hüngür hüngür ağlarım korkusuna. Yakışıklıydı ama vicdan yoksunuydu bu adam! Belki de karısı çocuğum olmamaktan ziyade bunun vicdansızlığından intihar etmişti. “Hazar! Laflarına dikkat et.” Diye kızdı babası Asım ona. Bizimkilerin demesi gerekeni babası demişti. Babasına içim ısınmıştı. Anlaşılan bu konakta en çok onu sevecektim. “Yanlış mı söylerim baba? Hepsi doğrudur.” Diye kızdı babasına Hazar da. “Düğün olacak! Büyük bir düğün olmasa da olacak.” Babasının sesi netti ama bu Hazar’ın umrunda değildi. “Sırf sen istediğin için evlenmeyi kabul ettim ama daha fazla beni zorlama baba! Olmayacak diyorsam olmayacak. Beni daha fazla delirtmeyin çeker giderim bir daha yüzümü de göremezsiniz!” sesi öyle gür çıkıyordu ki irkildim. Benim yüzüme bile bakmıyordu sanki kabahat benimmiş gibi. Babası mağlubiyetle omuzlarını indirdi. “Peki, yarın nikahınız kıyılır o zaman.” Ve Hazar, hiç beklemediğim bir cümle kurdu. “Şimdilik sadece imam nikahı kıyılacak. Eğer çocuk vermezse kapının önüne koyarım. Bana ne zaman oğul evlat verirse resmi nikah kıyarım.” İşte bu, acımasızlığın alasıydı. Herkesten nefret ediyordum ama en çok da ondan! Ben bu adamla nasıl gerdeğe girecektim?
Sevdiğim adam beni nikâh masasında terk etti. Ertesi gün babam karşıma geçti. “Hazırlan,” dedi.“Mardin’e gelin gidiyorsun.” … “Benden çocuk doğuracaksın,” dedi ilk gecemizde. “Benimle sadece yatak arkadaşı olabilirsin.” Sesi soğuktu. Acımasızdı. “Benden kocalık bekleme.” Dudaklarım titredi. Konuşamadım. “Kalbimde başka bir kadın var,” dedi gözlerime bile bakmadan. “Bu evde sadece yatağımda olacaksın. Kalbimde değil. Nikâh kıydık diye sana âşık olacağımı mı sandın?” O an anladım. Bu evlilik bir kader değil, bir anlaşmaydı. ------ Tanıtım Töreye kurban gitmiş bedenim acıyla sarsıldı.“Seninle sadece yatak arkadaşı olabilirim. Gerçek bir kocalık bekleme benden!” dedi acımasızca. Gözlerimden bir damla yaş aşağı süzüldü. “Benim kalbimle başka bir kadın var. Bu evde sadece yatağımda olabilirsin, kalbimde değil. Evlendik diye sana aşık olacağımı zannetme!” *** Ellerim öyle çok terliyordu ki bunun korkudan olduğunu biliyordum sadece. Karşımda bana pişmiş kelle gibi bakan kişi babamdan başkası değildi. Sanki ben kızı değil de düşmanıydım, neden benden bu kadar nefret ediyordu ki? Sırf anneme benzediğim için mi? Bu benim suçum muydu? “Artık senden kurtulacağım.” Dediğinde kalbim korkuyla kasıldı. Bu ne demek oluyordu? Beni öldürecek miydi? Evde, odamda yıllardır hapis halindeydim. Babam çok zengin bir iş adamı olsa da beni asla çocuğu olarak camiaya tanıtmamıştı. Neymiş, ben bir yüz karasıymışım! Büyük dedelerim aslen Mardinliydi fakat ben doğma büyüme İstanbulluydum. Erkek olmayışım bile onlar için gurur kırıcı bir şeydi. Bir diğer neden ise dilsiz olmamdı. Annemi on yaşımda kaybettiğimden beridir konuşmuyordum. Tıbbi olarak hiçbir açıklaması yoktu. Sağlığım konuşmak için elverişliydi ama dilim bağlanmıştı sanki, kelimeler dudaklarımdan dökülmüyordu. “Şöyle söyleyeyim güzel kızım, evleneceksin.” Gözlerim irice açıldı ve oturduğum sandalyeden fırlayıp kafamı iki yana salladım. Bu tepkim onu daha keyiflendirdi. Yaslandığı kapıdan sırıtarak bana bakmaya devam etti. “Mardin’in en zengin ağasının oğluyla hem de. Bizim şirkete ortak olacaklar. Bana, eğer oğluna hayırlı sessiz sakin bir kız bulursa bizimle ortak olmayı kabul edeceğini söyledi. Oğlu yani Küçük Ağa’nın karısı çocuğu olmadığı için kendini asmış. Oğlu da çıkan dedikodular nedeniyle hiç tanımadığı biriyle sadece evleneceğini söylemiş. Karısı öleli üç ay olmuş daha yeni ikna edebilmişler tekrar evlenmeye. Eh, tek erkek çocuk. Onlara bir erkek evlat verirsin artık değil mi? Hoş, annen bana veremedi ama belki sen verirsin.” Söylediği her cümle etime mızrak gibi saplandı, nefes almakta zorlandım. Kafamı yine şiddetle iki yana salladığımda yüzünde ki gülümseme söndü. “Boşuna kafanı sallama. Al sana kurtuluş bileti. Kıyafetlerini hazırla, hafta sonu tanışma için Mardin’e gidiyoruz.” Gözlerimden yaşlar usul usul süzüldü. Ben Mihrimah Kaya. Hayatım bir kuş gibi kafeste geçti. Şimdi ise beni kurtuluş bileti diye bir Ağa’nın önüne atacaklar ve dilsizliğimle beni ezeceklerdi. Bu bir kurtuluş mu yoksa ölüm müydü? Nikah Masası Mihrimah Kaya/ Nikah Günü Hayat, avuçlarımıza tüm iyilikleri ve kötülükleri bırakıp biz ise onları ayırmakla uğraşırdık. Avuçlarımın içerisine bırakılmış iyilikleri bir kefeye, kötülükleri başka kefeye koydum. Şimdi ise ikisinin ortasında yürüyor gibiydim. Gelinliğim içerisinde öyle heyecanlı, öyle mutluydum ki sanki kimseler bozamazdı mutluluğumu. Heyecanım bir çocuktan farksızdı. Zira bugün benim en mutlu olduğum gün aynı zamanda en çocuksu olduğum gündü. Aynada ki yansımama bakıp gülümsedim. Sevdiğim adamla evleniyordum. Oğuz Atasoy ile. Üniversiteyi beraber okumuştuk. Babam benden haz etmese de Oğuz’un ailesi market zincirlerinin sahibi olduğu için işine gelmişti bu evlilik. Hem benden de kurtulmuş olacaktı, bir taşla iki kuş! Ben ise mutluydum çünkü üniversite de ona olan aşkımı herkes bilirdi. Beni konuşma engelli olmama rağmen kabul eden tek adamdı. Bu devirde kim kalmıştı ki böyle güzel seven? O ela gözleri, pırıl pırıl gülümsemesi ile aşık olunmayacak gibi değildi. Oğuz çok yakışıklı bir adamdı, etrafında onlarca kız olmasına rağmen beni seçmiş olması kalbimi daha da sıcacık yapıyordu. Üç yılın sonunda nihayet evleniyorduk. Tek yakın arkadaşım olan Hilal, bugün de beni yalnız bırakmıyordu. “Çok güzel oldun prensesim.” Dedi iç geçirerek. “Peri kızı gibisin, nasıl bu kadar duru güzelliğin var anlam veremiyorum.” Dedi hayran hayran. Bu benzetmesi üzerine utangaç bir gülümseme gönderdim ona. O kadar heyecanlıydım ki sanki kalbim yerinden çıkıp ayaklarımın dibine düşecek gibiydi. Ellerim titriyor, bu muttu an için başım dönüyordu. “Hadi kızlar!” diye bağırdı Oğuz’un arkadaşı Cem. Bunun üzerine daha da heyecanlandım tabi ki. Hemen gelinliğimin eteklerinden tutup kapıya yürümeye başladığımda Hilal önümden yürüyordu. Kapı açıldı, Oğuz ile göz göze geldik. Bana samimi, her zaman tanık olduğum sıcak bir gülümseme ile bakıyordu. “Çok güzel olmuşsun.” Diye fısıldadı dibime girip alnıma bir öpücük bırakırken. Biraz tedirgin di bakışları neden böyleydi anlam veremedim ama heyecanına verdim. İşaret diliyle ona karşılık verdim. Sırf benim için işaret dili öğrenmişti ve bu en büyük lütuftu benim için. “Teşekkür ederim, sen de çok yakışıklı olmuşsun.” Gerçekten de öyleydi. Takım elbisesinin içerisinde muazzam görünüyordu. Saatler sonra onun kolları arasında olacağım hayali ile içim kıpır kıpırdı. “Teşekkür ederim, konukları bekletmeden hadi gidelim.” Ona ayak uydurup koluna girdim ve birlikte merdivenlerin başına geldik. Aşağıda onlarca insan vardı. Sosyete camiası gerçekten fazla kalabalıktı. Onları gördükçe daha çok elim ayağıma dolaşıyordu. “Sakin ol, bitecek her şey birazdan.” Dedi gergince. Bana diyordu ama kendinden haberi yoktu. Fazla gergindi. Belki de bana söylerken aslında kendini rahatlatıyordu. Merdivenlerden inerken kopan alkış tufanı ile dudaklarımı ısırıp gülümsedim. Konuşamıyordum belki ama mimiklerim zaten benim yerime konuşuyordu. Nikah masasına geldiğimizde alkış tufanı devam ediyordu. Nihayet oturduğunda babamın sahte gülümsemesini gördüm. Bir an modum düşecek gibi olsa da ona aldırış etmedim. En çok da babamdan kurtulacağım için mutluydum! Nikah memuru bize gülümseyip konuşma yaptı. Ardından ise iş o malum soruya geldi. “Yaptığımız araştırmada evlenmenizde bir sakınca görülmemiştir. Bana verilen yetki ile sizi evlendirmek için görevlendirildim. Sayın Musa Kızı Mihrimah Kaya; Fehmi oğlu Oğuz Atasoy’u, İyi günde kötü günde, sağlıkta hastalıkta , zenginlikte , yoksullukta, sonsuza kadar sayıp severek , kimsenin etkisi olmadan eşin olarak kabul ediyor musun?” Parıldayan gözlerimi yakın zamanda kocam olacak adama çevirdim ve kafamı sallayarak aynı zamanda işaret diliyle, “Evet!” dedim. Cevabım üzerine herkes alkışlamaya başladı. Bu sefer nikah memurunun gözleri Oğuz’a döndü. “ Sayın Fehmi oğlu Oğuz Atasoy; Musa kızı Mihrimah Kaya’yı, İyi günde kötü günde, sağlıkta hastalıkta , zenginlikte , yoksullukta, sonsuza kadar sayıp severek , kimsenin etkisi olmadan eşin olarak kabul ediyor musun?” Oğuz duraksadı, gözleri kalabalıkta birini arıyor gibiydi ve sanki bulmuş gibi aniden gözleri parladı. Baktığı yere baktığımda sarı saçlı alımlı bir kadın gördüm. Bizden birkaç yaş büyüktü. O an Oğuz hiç beklemediğim bir cevap verdi. “Hayır! Kabul etmiyorum.” Gözlerim irice açıldı, tüm mutlu ifadem bin parçaya ayrıldı. Bu da ne demek oluyordu böyle? “Anlamadım?” dedi nikah memuru da benim gibi şaşkınlık içerisinde. “Duydunuz, kabul etmiyorum. Ben başkasını seviyorum. Üzgünüm Mihrimah. Sen çok iyi bir kızsın ve bunları hak etmiyorsun ancak ben sesini duymadığım biriyle yapamam. Seninle önce iddia üzerine sevgili oldum sonradan çok tatlı bulduğum için devam ettim. Açıkçası senden hoşlandım da ancak geçen yaz tatilinde Selin ile tanıştım ve ona aşık oldum. Eğer bugün gelmeseydi seninle evlenmeye razı olacaktım ama geldi işte. Demek o da beni seviyor. Sana hayatında başarılar, tekrardan özür dilerim.” Diyerek nikah masasından kalktı ve o sarılın kadına doğru koşmaya başladı. Onun ailesi arkasından bağırırken kimseyi umursamadı. Benim ise başımdan aşağı kaynar sular döküldü, ocağına sanki ateş düştü. Gözlerim doldu, elimi acıyan kalbime götürdüm. Babam ile göz göze geldiğimde bana nefretle baktı. Bu bakışı biliyordum, bir şeyi beceremedim! Bakışlarıydı. Gözümden yaş süzülürken o anın verdiği hayal kırıklığı ve şok etkisiyle bilincimi yitirdim. Önce aldatıldığımı öğrendim, sonra da kocam olacak adam beni nikah masasında terk etti. Hayat, elimden tüm şanslarımı almıştı. Beni babama mecbur kılmıştı. Peki ya ikinci bir şans kapımı çalacak mıydı? İntihar İpi Hazar Şahindağ/ İntihar Günü Önüme altın tepsiyle sunulmuştu acı, yıpranmışlık ve bitmişlik hissi. Ne zordu doğu törelerine ayak uydurmak öyle değil mi? Aylardır karım sırf çocuk olsun, törenin istediği olsun diye kendini paralıyordu. Benim onca itirazlarımı kimse umursamıyordu. Çocuğumun olup olmaması benim için şu an çok da önemli değildi. Ben sadece sevdiğim kadın ile hayatıma bakmak istiyordum ama mümkün mü? Asla. “Ben gidiyorum, istediğin bir şey var mıdır?” dedim camın önüne çöreklenmiş karım Berivan’a bakarak. Yazmasını düzeltip bana döndü, saatlerdir kara kara o pencereden dışarı bakıyordu. Onun görüp de bizim göremediğimiz ne var o pencerenin önünde bende anlamış değilim ama artık beni dinlemediği için bir şey de demek istemiyordum yoksa bu sefer iyice sinirlerim gerilecekti ve aramızda son zamanlarda hiç eksik olmayan o kavga yine çıkacaktı. “Yok.” Dedi soğukça. Esmer teni bugün gözüme fazla beyaz mı geliyordu? Ben mi yanlış görüyordum bilmiyorum ama kahverengi gözlerine bakıp iç çektim ve dışarı çıktım. Kahveye gidecektim ağaların yanına. Bir süredir şirket işleri için onların yanına gidiyordum, iyice bir şeyler öğrenmek için. Babam artık işleri ele almamı istiyordu. Büyük abim dört ay önce töreye kurban gitmişti. Sırf kan davası uğruna onun canına kıymışlardı. Töre büyükleri şimdilik bizi susturmuş olsalar da ne zamana kadar susturabileceklerdi ki? Abimin intikamını günün birinde alacaktım. Kahveye geldiğimde babamın çoktan geldiğini gördüm. Bugün de hava epey kapalıydı anlaşılan yağmur yağacaktı. “Gel oğul. Biraz şu yeni sözleşmelere göz at.” Diyen babam Asım’ın yanına oturup ağalara selam verdim. Dediği gibi sözleşmelere göz atmaya başladığımda Atasoy aşiretinin ağası olan Sidar başımda ot gibi bitti. Kendisinden gram haz etmezdim keza o da benimle aynı duyguları paylaşıyordu. Geçmişte sevdiği kız bana aşık oldu diye beni suçlayıp durmuştu. Bir zamanlar yakın arkadaştık ama şimdi düşman sayılırdık. “Sen bunlardan anlar mısın be çapkın ağa?” diye bana laf soktuğunda bir sabır çektim. “Senden daha çok anladığım kesin.” Bana eskiden ne yazık ki Çapkın Ağa derlerdi. Gençliğini nirvanalarda yaşamış kişilerden biriydim. Üniversiteyi İstanbul’da okuduğum için de biraz aileden uzak olmanın verdiği etkiyle çapkınlıklar yapmıştım. Adım da bu civarda Çapkın Ağa’ya çıkmıştı. Sidar kulağıma eğilip fısıldadı. “Elinden en sevdiğin şeyleri alacağım , çünkü sen benim sevdiğimi aldın. Yaz bunu bir kenara!” dedi ve bir hışım yanımdan çekti gitti. Arkasından bir süre boş boş baktım bir gün elimde kalacaktı ya neyse. O gün bugün değil anlaşılan. Bir süre babamın verdiği belgeleri inceleyip uygun anlaşmalara göz attım. Bu esnada üzerimde bazı gözler hissediyordum. İnsanlar benden çekinirdi. Çünkü ben aynı zamanda karanlık işlerde de parmağı olan biriydim. Mardin’e giren çıkan silahların sorumluluğu bendeydi. Aynı zamanda ülke çapında da birçok yerle iletişimim vardı. Kahvede işim bittikten sonra içimdeki sıkıntıya anlam veremeyerek konağın yolunu tuttum. Normalde bu kadar erken eve gelmezdim ama içimde ki dürtü beni eve götürüyordu. Konağın avlusuna geldiğimde annem Zeliha huysuz yüzüyle bana baktı. “Senin kısır karın çıkmadı bugün odasından yine depresyonda herhalde bak hele şuna.” Sabır çekip merdivenlere yöneldim. Berivan’ı bana annem almış olmasına rağmen kısır olduğunu öğrendikten sonra resmen onu küçümser olmuştu. Zaten hiçbir haltı da beğenmezdi annem o da ayrı konu. Midyat annemden çok çekmişti... Odaya girdiğimde onu içeride göremedim. Sonra banyonun ışığının yandığını gördüm ve kapıyı çaldım. “Berivan Xanım müsait misin?” Ses yoktu. Bir kez daha duymamıştır diye düşünüp tekrardan kapıyı daha sert bir şekilde çaldım ama yine geri dönüş sadece sessizlik oldu. “Benden günah gitti!” diyerek kapıyı açtım, elim kapı kolunda kaldı. Karım, önümde cansız bedeniyle sallanıyordu. Dizlerimin bağı çözüldü, yere dizlerimin üzerinde düştüm. Boğazımda ki düğümler beni boğmaya başladığında avazım çıktığı kadar bağırdım. “Berivan!!” Ve karım, çocuğumuz olmuyor diye kendini asarak öldürdü... Ben ise bana bıraktığı büyük travma ve aşk acısıyla sınandım. Hayat beni tam kalbimin ortasından vurmuşken yeniden ayağa kalkabilecek miydim? O kurşunu oradan çıkarabilecek miydim? Peki ya hayat bana ikinci şansı verecek miydi? Küçük Ağa Hazar Şahindağ/ Aşiretin küçük ağası: “Evlenmek istemiyorum dedim! Anlamaz mısınız siz hiç laftan?” diye haykırdı avlunun ortasında Hazar. Babası Asım Ağa kaşlarını çatıp, “Oğlum inat etme! Ailemize bir erkek torun lazım. Evlenmen gerekiyor bırak artık Berivan’ın yasını!” diye çıkıştığında Hazar bedeninde baş gösteren öfkenin kurbanıydı. Eline geçen vazoları avlunun ortasına fırlattığında konağın tüm çalışanları ona korku içinde bakıyordu. Kalbine kor ateşleri düşmüştü de kimse onu anlamıyordu. Acısı daha tazeyken ondan istedikleri şeyi aklı almıyordu. “Acıma bile saygınız yok sizin! İnsanlığınız öldü mü? Nerede o tüm Midyat’ın en merhametli ağası dediği adam? Bu mu senin merhametin?” Oğlunun lafları üzerine Asım Ağa iyice gerildi. Kalbi sıkışmaya başlıyordu. Tüm Mardin’in dilinde onlar vardı. Önce büyük oğlunu kaybetti, sonra gelinini. Gelinin de adı kısır kadına çıkınca hep dalga geçilen o oldu ama kimse onun omuzlarında ki yükü bilmiyordu tabi. Davulun sesi herkese uzaktan hoş geliyordu. “Ben çok mu mutluyum sanıyorsun oğlum? Sana aşkından vazgeç demiyorum sadece bir torun istiyorum çok mu? Kahveye gitmeye utanıyorum artık. Herkes bana sen ne biçim ağasın bir oğluna söz bile geçiremiyorsun dedikleri halde ben sen üzülme, sen kırılma diye tüm lafları hep yuttum ama yeter artık. Berivan’ın kısır olması aşiretimize yeterince gölge düşürdü. Gelinimi bende severdim ölsün ister miydim? Kuma almış gibi düşüneceksin.” Onlar için bunlar normaldi. Kuma almak, Kan davası uğruna birilerini öldürmek ve niceleri. Ne yazık ki doğunun kanunları kafa ağrıtıcıydı. Hazar ise buralardan nefret eder hale gelmişti. “Onları diyeni getir karşıma da kafasına sıkayım! “ “Kafaya sıkmakla çözülüyorsa her şey ben kendi kafama sıkayım da bu şeyleri duymayayım!" Diye bağırdı en sonunda Asım Ağa. Kalbi daha fazla sıkışmaya başlıyordu. Hazar takım elbisesinin kravatını çekiştirdi. Daha yeni şirketten gelmiş kafasını sikmeye başlamıştı sevgili ailesi. Zaten şirkette yeterince sorun, personel eksiliği vardı bir de bunlarla uğraştığı için daha da öfkeleniyordu. “Abim öldü diye niye her şeyin faturası bana kesiliyor baba? Neden bu aileye bir erkek evlat getirmek zorundayım? Yeni gelecek olan kadının erkek doğuracağı ne malum?” diye hiddetle bağırmaya devam etti. Aynı zamanda bir ileri bir geri hırsla yürüyordu. “Kendine gel Hazar! Soyumuz için bu gerekli! Bak kuzenlerine paşa gibi oğulları oldu sen de hala iş yoktur. 28 yaşına geldin artık bir yerden başlaman gerekir!” Hazar’ın annesi Zeliha yazmasını düzeltip konuştu. “Baban doğru söyler oğlum. Büyüklerin ne diyorsa yap.” Hazar bu sefer annesine döndü hiddetle. “Bana evlen dedin, senin istediğin kızla evlendim zaten. Daha derdin nedir ana?” “Çürük yumurta seçmişim ne yapayım? Hadi inat etme de birini bulalım sana bak kaç tane kız bekliyor seninle evlenmeyi. Yakışıklısın, işin gücün yerinde inat etme be oğul.” Diyerek kanına girmeye çalıştı annesi ama Hazar Nuh diyor peygamber demiyordu. “Evlenmeyeceğim!” sesi çok net ve kendinden emindi. En azından bu kadar kısa süre içerisinde evlenmek istemiyordu. Daha yası bile bitmemişti neydi bu aceleleri? O esnada babası Asım Ağa kalbini tuttu. Artık yaşadığı stres bedenine fazla geliyordu. Aniden yere düştüğünde herkes bağırarak ona koştu. Konağın korumaları hemen dibinde bitmişti. Hazar korkuyla babasının yanına gittiğinde yüzünün kıpkırmızı olduğunu görünce korkuyla nefesini tuttu. Kalp krizi geçiriyordu. Onu alel acele kucaklayıp hastaneye giderken de dualar etmeye başlamıştı. Hepsi onun yüzünden olmuştu. Babasına bir şey olursa asla kendini affetmezdi. Karısını kaybetmişti bir de babasını kaybederse mahvolurdu! Hastaneye gelip hemen babasını sedyeye bindirdiler ve bir odaya doktorlar. Annesi korkuyla ağlamaya devam ediyordu. “Ne olurdu he deseydin? Bir inat uğruna babanı kaybetsek daha mı iyi olacak senin için?” diye kızdı oğluna. Hazar sustu. Şu an konuşacak hali bile yoktu. Nihayet doktorlar çıkıp durumunun iyi olduğunu, ani kalp spazmı olduğunu söyleyince rahat bir nefes aldı ve içeri girdi. Babası yorgun gözleriyle ona bakarken sıkkın bir nefes aldı ve konuştu. “Tamam, evleneceğim. Ama benden sakın düzgün bir karı koca ilişkisi beklemeyin! Sadece çocuk olsun diye uğraşacağım o kadar. Eğer bundan da olmazsa sakın beni zorlamayacaksınız. Burada ki ağaların kızlarından birini istemiyorum. Buluyorsanız da başka bir kız bulun, sessiz sakin olsun.” Bu sözler üzerine herkesin yüzünde güller açarken annesi Zeliha çoktan kız arayışlarına düşmüştü bile. Acı Bileklerimi neşterle kesseler, kalbimi yerinden söküp alsalar yine de acıyacaktı canım biliyorum. Bu hayat bana acıdan başka hiçbir şey vermemiş, aksine elimde ki en değerli şeylerimi almıştı. Önce annemi, sonra babamın sevgisini, ardından konuşma yetimi ve en sonunda ise sevdiğim adamı benden almıştı. O günün üzerinden tam bir yıl geçmişti. Babamın her Allah’ın günü bana nefret kustuğu, bir haltı beceremedin diye haykırdığı, doğru düzgün yemek bile vermediği 1 yıl. Resmen bir deri bir kemik kalmış, tüm güzelliğimi yitirmiştim. Elim kolum kalkmaz olmuştu. Oğuz beni sadece terk etmemişti. Benden tüm güzel duygularımı da beraberinde alıp gitmişti. Şu an ne yapıyordu? Hiçbir fikrim yok. En yakın arkadaşımla bile görüşemiyordum. Babam telefonumu da elimden almıştı. Babam zaten kendini etrafa amcam olarak tanıtmıştı. Benden öyle çok utanıyordu ki, babam olduğunu bile söylemiyordu. Konuşma engelli olmam, kadın olmam onun için büyük bir kusurdu! Ne de olsa o da aşiret soyundan geliyordu ancak bu kadar mı sevmiyorlardı kadınları? Sanmıyorum. Kızlarını seviyordur mutlaka babalar. Sadece erkek evlatlar aşiretin bel göbeği, neslin devamı açısından istiyorlardı. Ama benim babam direkt nefret ediyordu cinsimden. Geçmişte böyle miydi diye sorarsanız... Hayır. Annem hayattayken sevgisini az da olsa görürdüm. Zaten çalıştığı için çok görmezdim ancak annem öldükten sonra benden tamamen nefret etmişti. Sanki onu ben öldürmüşüm gibi davranıyordu. Kendi içinde ki acısının nefretini bana kusmaktan bir an olsun çekinmiyordu. Saçlarımı tararken aynada gördüğüm kadın bana yabancıydı. Gözlerim buz gibi, içimse gözlerimden daha soğuktu. “Seni çok özlüyorum anne.” Yazdım aynanın buğusuna. Burası çok soğuktu, babam kombiyi bile açma zahmetinde bulunmamıştı. Kendi kendime ölmemi istiyordu sanırım. Isınmak için dolapta ki battaniyelerimi ararken yanlışlıkla Oğuz ile fotoğrafımı bulunca dolu olan gözlerimden yaşlar akmaya başladı. “Neden bana bunu yaptın?” dedim ağzımı oynatarak. Sesim yoktu ama dudaklarım ve gözlerim bana ses olurdu. Onu çok sevmiştim. Neden sevdiğim her şeyin elimden gitmesi gibi bir huyu var ki? Artık gerçekten yorulmuştum. Allah’ım, bari canımı al da kurtulayım! Fotoğrafı parçalara ayırıp çöp kutusuna attım. Kendi kendime isyan ederken kapı açıldı. Babamı görmem ile tüm tüylerim diken diken oldu. Onu görmek şeytana bakmak gibiydi. Ellerim öyle çok terliyordu ki bunun korkudan olduğunu biliyordum sadece. Karşımda bana pişmiş kelle gibi bakan kişi babamdan başkası değildi. Sanki ben kızı değil de düşmanıydım, neden benden bu kadar nefret ediyordu ki? Sırf anneme benzediğim için mi? Bu benim suçum muydu? “Artık senden kurtulacağım.” Dediğinde kalbim korkuyla kasıldı. Bu ne demek oluyordu? Beni öldürecek miydi? Evde, odamda yıllardır hapis halindeydim. Babam çok zengin bir iş adamı olsa da beni asla çocuğu olarak camiaya tanıtmamıştı. Neymiş, ben bir yüz karasıymışım! Büyük dedelerim aslen Mardinliydi fakat ben doğma büyüme İstanbulluydum. Erkek olmayışım bile onlar için gurur kırıcı bir şeydi. Bir diğer neden ise dilsiz olmamdı. Annemi on yaşımda kaybettiğimden beridir konuşmuyordum. Tıbbi olarak hiçbir açıklaması yoktu. Sağlığım konuşmak için elverişliydi ama dilim bağlanmıştı sanki, kelimeler dudaklarımdan dökülmüyordu. “Şöyle söyleyeyim güzel kızım, evleneceksin.” Gözlerim irice açıldı ve oturduğum sandalyeden fırlayıp kafamı iki yana salladım. Bu tepkim onu daha keyiflendirdi. Yaslandığı kapıdan sırıtarak bana bakmaya devam etti. “Mardin’in en zengin ağasının oğluyla hem de. Bizim şirkete ortak olacaklar. Bana, eğer oğluna hayırlı sessiz sakin bir kız bulursa bizimle ortak olmayı kabul edeceğini söyledi. Oğlu yani Küçük Ağa’nın karısı çocuğu olmadığı için kendini asmış. Oğlu da çıkan dedikodular nedeniyle hiç tanımadığı biriyle sadece evleneceğini söylemiş. Karısı öleli üç ay olmuş daha yeni ikna edebilmişler tekrar evlenmeye. Eh, tek erkek çocuk. Onlara bir erkek evlat verirsin artık değil mi? Hoş, annen bana veremedi ama belki sen kocana verirsin.” Söylediği her cümle etime mızrak gibi saplandı, nefes almakta zorlandım. Kafamı yine şiddetle iki yana salladığımda yüzünde ki gülümseme söndü. “Boşuna kafanı sallama. Al sana kurtuluş bileti. Kıyafetlerini hazırla, hafta sonu tanışma için Mardin’e gidiyoruz.” Gözlerimden yaşlar usul usul süzüldü. Ben Mihrimah Çelebi. Hayatım bir kuş gibi kafeste geçti. Şimdi ise beni kurtuluş bileti diye bir Ağa’nın önüne atacaklar ve dilsizliğimle beni ezeceklerdi. Bu bir kurtuluş mu yoksa ölüm müydü? Konak Kara yazı gibi bağlanmıştı terk edilmem alnıma. Herkes dalga geçer olmuş, herkes arkamdan atıp tutar olmuştu. Kimisi, kim alır bu dilsizi dedi kimisi adam yattı kalktı hevesini aldı şutladı dedi. Erkeğin hiçbir vasfı yoktu ya! Olan kadına oluyor tabi. Erkek hep namuslu, hep aklanır ama kadına yapılınca bir kere o kara leke hep izi kalır. Gözyaşlarım eşliğinde valizimi toparlarken beni kendine misafir eden odama baktım. Bu odada çok hasta oldum, çok kez ağladım ve çok kez ölmek istedim yine de bana yoldaş oldu, sırdaş oldu, arkadaş oldu. Tüm iyi ve kötü anılarım buradaydı ve artık burayla bir bağımın kalmayacağını bilmek tuhaf hissettirdi. Aslında babamdan kurtulacağım için sevinmem gerekliydi ancak ben evliliğe düşman olmuştum. Erkeklerden nefret eder olmuştum. Nasıl başka bir adamın koynuna girecektim ki kalbimde ki yara hala tazeyken? Benden çok şey istiyordu babam. Ben ona annemin emanetiydim hiç mi saygısı yoktu bu emanete? Neye saygısı vardı ki ona olsun! Şeytanın kalfası falan olmalıydı babam başka bir açıklama bulamıyordum. İç çeke çeke eşyalarımı toplayıp odadan dışarı çıkarken tüm bedenim zangır zangır titriyordu. Babam ıslık çalarak yanaklarına krem sürerek lavabodan çıktı ve yanıma gelip sırıtarak alnını öptü. “Aferin, kedi olalı bir fare tuttun.” Dediğinde şaşkınlıkla yüzüne baktım. Bu zamana kadar bırak alnımdan öpmeyi bir kez bile tenime değmemişti şimdi ise para uğruna girdiği şu hallere bak gerçekten yazık... Hastalandığımda bile asla yanıma gelmez beni resmen ölüme terk ederdi. Bense kendi kendime ateşimi düşürmeye çalışırdım. Bana hiçbir güzel duygu yaşatmadığı için ondan çok ama çok nefret ediyordum. Boş boş yüzüne baktığımda kapının önünde bekleyen adama valizlerimizi aldırttı ve yine ıslık çalarak evden çıktı. Gözlerim dolu dolu burnumu çekerek bende evden peşinden çıktım. Şimdi ne yapacaktım? Daha doğrusu bana ne yapacaklardı? Törelerde kadının hükmü yoktu beni yılanın başını ezer gibi ezeceklerdi, biliyorum. Mardin’e gelene kadar ağladım içli içli. Ağlayışlarım babamın umrunda olmadı tabi. Konağın önüne gelirken arabanın içinde sertçe kolumu tuttu. “Bana bak, zorlamayı kes. Asım Ağa iyi bir ağadır yat kalk şükret onun gelini oluyorsun diye. Adam seni sevmez zaten sevilecek bir tipin de yok ya neyse. Kaynanan Zeliha’dan biraz çekeceksin ama umrumda değil. Ne b*k yersen ye burda bana laf söz getirtme! Zaten dilin de yok anca çocuk yapmaya yararsın sen.”Bana ettiği hakaretler öyle çok kanıma dokundu ki kalbim deli gibi sıkıştı ama bunu bile belli edemeyecek kadar ifadesizdim. Ben neşe dolu, yeri gelince asi olan bir kızdım ama benden bütün duygularımı çalmışlardı. Sevda konağın önünde indiğimizde kenarında ki Şahin logosuna takıldı gözüm. Şahindağ... Kimlerdi, nasıl biriydiler hiçbir fikrim yok. Biz de buralı olsak da hiçbir bağım olmamıştı. “Şimdi büyük dedenler gelecek, onlara da saygılı davran. ”Dedemler, amcamlar, kuzenlerim hiçbirini tanımıyordum çünkü babam sağ olsun hiç biriyle bağ kurmama izin vermemişti. Onun için her daim utanç kaynağı olmaktan öteye gidememiştim ne yazık ki... Sanki kız doğmak benim suçummuş gibi! Anlaşılan hiç biyoloji dersi almamış. Cinsiyeti belirleyenin erkek olduğunun ya farkında değildi ya da umrunda değildi biyolojik kavramlar. Dolan gözlerimden yaşlarımı akıtmamak için ifadesiz kalmayı başardım ve sadece başımı salladım. Ben bu saatten sonra yaşayan bir ölüydüm artık. O gün o kazada keşke bende ölseydim de bunları görmeseydim! Babamın beni bir mal gibi sattığını, beni düşmanı gibi gördüğünü, benden nefret ettiğini görmeseydim keşke . İç çeke çeke arabadan indiğimde karşı taraftan gelen başka bir araba yanımızda durdu ve arkasından gelen arabalar da aynı şekilde. Resmen bir aşiret gelmişti. Dedemler olmalıydı. Herkes arabadan inerken dedemi gördüm. Sert yüz hatları, sert bakışları ile ben acımasızım diye bağırıyordu adeta. Onun ürkütücü ve acımasız biri olduğunu daha önce kuzenlerim aralarında konulurken duymuştum zaten. Zira babam da ondan çok korkardı. “Babam!” dedi babam koşarak yanıma gidip boynu bükük bir şekilde elini öperken. Ceketini de önünde iliklemişti. Dedem onun sırtına bir iki tane vurdu. “Hoş geldin oğul. Bu iş güzel olacak.” Dedi keyifle. Herkesin tek düşündüğü para pul şöhretti. Sonuçta Mardin’in en zengin ağasına kız veriyorlardı. Onlar için bunlar önemli detaylardı. Detaylar da boğulmak üzereydim. Hayat beni genel olarak boğuyordu. Dedemin elini öpüp amcamlara döndüm ve onların da elini öptüm. Kuzenlerim ile de selamlaştık ama hepsi umursamaz bir şekilde bana bakıyordu. Biri hariç. Adını Havin olarak hatırladığım kuzenim bana öfke ve nefretle bakıyordu. Neden öyle bakıyordu ki anlam vermemiştim. Ona ne yapmıştım ki ben? Neden bana nefretle bakıyordu? Herkes bana acıyarak bakıyordu ben acınacak ne yapmıştım ki? “Seni alacak birini bulduğun için şanslısın.” Diye dalga geçti Havin benimle. “Ama bunu Hazar ile yapmak zorunda mıydın?” Sesi öfke doluydu. Şimdi derdi anlaşılmıştı. Derdi Hazar denilen adamdı. Yani yakında kocam olacak adam. Sertçe yutkundum. “Havin! Bu konuyu konuşmuştuk kızım!” dedi Elif Yengem. Sesi sertti ve bana da sinirle bakıyordu. Sanki bu benim suçumdu? Ben mi evlenmeyi istemiştim sanki? Aksine istememiştim bile ama yine her zaman ki gibi suçlu hep bir kadındı ve suçlayan da aynı şekilde başka bir kadındı. Gerçekten çok yazık ne desem ne düşünsem boştu onlar için. Bende aile diye bir şey olsaydı zaten babam yıllarca beni kafes gibi odaya kapatmazdı. Sadece okul okumama izin vermişti dışarıda arkadaşlarımla buluşmama bile müsaade etmezdi çok nadir sevgilimle takılırdı. Boş bakışlarımı onların üzerine gezdirdim. “Şuna baksana anne! Hazar bunu ne yapsın sanki yaşayan ölü! Bir de dilsiz. Baştan aşağı kusurlu!” “Öyle deme kuzen belki yatakta iyidir.” Diye bu sefer Bedirhan benimle dalga geçti. “Yatakta iyi olsaydı kocası olmak üzere olan adam bunu masada terk eder gider miydi?” Hiçbir şey koymamıştı da bu söylediği ağır koymuştu. Gözlerim hızla dolarken bu sefer dedem araya girdi. “Yeter! Benim yanımda nasıl böyle hadsizce konuşursunuz? Dayağımı özlediniz galiba!” Hepsinin sesi kesildi. İlk kez dedeme minnet duydum çünkü daha fazla onların sesini duymak istemiyordum. “Hadi! Yürüyün içeri. Bizi beklerler.” Dedi dedem ve öne geçip ellerini arkadan birleştirip tesbihini çeke çeke konağın kapısına girdi. O sırada konakta bir bağırış kopmuştu. Gür sesli bir adam bağırdı. “Yeter ana! Dilsiz bir kadını bana karı ettiğin yetmedi bir de beni işimden mi edeceksin? İşlerime karışma benim!” Kim olduğunu kullandığı kelimelerden anlamak mümkündü tabi. Müstakbel kocam ! Anlaşılan, hayatım boyunca hiçbir yerde istenmeyecektim . Gerginlik İçim yangın yeriydi ancak i***e su serpen yoktu. Sanki dünyada ki herkes bana düşmanmış gibi geliyordu. Neden kimse beni sevmek için çabalamıyordu? Sevilmeyecek kadar kötü ne yapmıştım ki ben? Bunları düşünmek bile gözlerimi doldurmuştu. Dedem konağın kapısını çalıp geri çekildi ve kapılar kısa süre sonra ardına kadar açılmıştı. Karşımda, başka aşiret mensupları vardı. “Hoş geldiniz Sadullah Ağa.” Dedi bu konağın ağası olan Asım Ağa. Gözlerim onun sert çehresinde gezindi. Sert yüz hatlarından ziyade sakin ve anlayışlı ifadeleri vardı. Babam Mardin’in en merhametli ağası demişti onun için. Gerçekten öyle miydi? Bana da merhametli olur muydu? “Hoş bulduk Asım Ağam. Nasılsınız? Allah konağınıza zeval vermesin.” Dedemin sesi öyle keyifliydi ki sanki alım satım yapacakmış gibi heyecanlıydı. Gözüm bu esnada en arkada olan küçük bir kız çocuğuna takıldı. Gülümseyerek bana el salladığında buruk bir tebessüm ile ona göz kırptım. Asım Ağa’nın arkasında olan erkeklere baktım ama kocam olacak adam hangisi acaba diye düşünürken hiçbiri bana o havayı vermedi. Burada değil miydi? “Buyrun, içeri geçelim.” Dedikten sonra bizi konağın merdivenlerinden yukarı çıkardı ve geniş bir odaya getirip şiltelere oturttu. Burası çok kalabalıktı en son ne zaman bu kadar büyük bir kalabalığın içeresinde oldum bilmiyordum bile. Herkesin gözleri bizim sülalenin kızlarındaydı. Muhtemelen hangisi gelin diye düşünüyorlardı. “Hangisi gelin kızımız?” dedi annesi olarak tahmin ettiğim kadın. Babam adı Zeliha demişti. Kadının gözleri Havin’in üzerinde dolaştı. “Sen misin? Maşallah pek de güzelsin.” Benden tarafa bakmıyordu bile. Çirkin bir kız sayılmazdım ancak babam bana çok yemek vermediği için çok zayıftım. Bu nedenle yüzüm çökmüştü biraz. Havin’in yüzünde egoist bir gülümseme oluştu. “Gelininiz olmak isterdim tabi ama ben değilim Zeliha Xanım. Kuzenim Mihrimah gelininiz.” Diyerek acınası bir şekilde bakışlarını bana çevirdi. Zeliha Hanım’ın gülen yüzü beni görmesiyle soldu. Beni baştan aşağı süzerken yüzünü buruşturmamak için çaba sarf ediyordu. “Pek de zayıfmışsın. Hiç mi ekmek yemedin kızım?” diye sorduğunda babam ile göz göze geldik. Hemen olaya el attı. “Yemek yemeyi pek sevmez.” Dediğinde alayla gülmek istedim. Hayır, yalan söylüyordu. Ben yemek yemeyi severdim ama bana bir tas çorbadan başka yemeği hak görmeyen bir babam vardı! Nasıl kilo alabilirim ki? “Oğlum Hazar sevmez zayıf kız. Artık mecbur yiyip kilo alacaksın.” Dediğinde boş boş yüzüne baktım. Neden bir erkek için kilo almak zorundaydım ki? Beni kabul eden olduğum gibi kabul etmeliydi ancak onlar da öncelik her zaman erkeklerin istekleriydi! “Alır alır, merak etmeyin.” Dedi babam keyifle. Şu an ondan mutlusu yoktu. “Damat bey nerde?” dedi dedem merakla etrafa bakarak. Asım Ağa mahcup bir şekilde dedeme baktı. “Gelir birazdan. İşlerden ötürü biraz canı sıkkındı da onun kusuruna bakmayın. Yoğun bu aralar.” Bunun yalan olduğunu hepimiz sezmiştik ama ben hariç kimsenin umurunda değildi tabi. Daha kocam olacak adam kimdi bilmiyordum bile. Belki de yaşlı bir adamdı nereden bileceğim? Gerçi bunun bir önemi yoktu değil mi? Benim isteklerinin hiçbir zaman önemi olmamıştı. Hayatımda bir kez babam istediğim kişiyle olmama izin verdi o da b*k olmuştu. O gün kırılan sesimi açarak bas bas bağırmak istedim ama dilim varmamıştı tabi. Ama bir gün konuşacaktım, biliyorum. “Önemli değil, iş adamı olmak kolay değil tabi. Hazar bey oğlum işleriyle adından çok bahsettirdi kendini Mardin de.” Annesinin göğsü bu laflar üzerine kabardı. Bu sırada genç bir delikanlının gözleri benim üzerimdeydi. İlgiyle bana bakıyordu. Yakışıklı bir delikanlıyı muhtemelen aynı yaşlardaydık. “Öyledir, çalışkandır oğlum.” Dedi annesi gururla ve sonrasında sohbet etmeye başladılar. Tabi ben bu sohbetin dışındaydım zaten konuşamıyordum da nasıl sohbet edecektim ki? Hiçbirinin işaret dili bilmediğine de emindim. Belli bir süre boş boş muhabbet edildi. Daha doğrusu benim anlamadığım muhabbetler. Ben sıkılmış bir şekilde etrafa bakarken kapıdan boylu poslu yakışıklı bir adam girdi. Üzerinde takım elbise vardı ve çok asil görünüyordu. Gözleri kısa bir an bana uğradı sonrasında ise dedemlere baktı. “Hoş geldiniz ağam, kusura bakmayın geciktim.” Dedi sert ve tok sesiyle. Oldukça gergin ve sinirli görünüyordu. Siniri benimle evleneceğine miydi yoksa dedikleri gibi işine mi? Dilsiz olmam sonuçta onu sinirlendiren bir etkendi, girmeden önce duymuştum dediklerini. “Estağfurullah. Gel otur hele, biraz konuşalım.” Dedi dedem omuzlarını gere gere. Öyle kasıntılardı ki onlara bakarken bile midem bulanıyordu. Umarım kendi ailemden daha beter çıkmazdı bunlar da. Onlar kadar beterine henüz rastlamamıştım da. İsminin Hazar olduğunu öğrendiğim yakışıklı adam 1.90 boyunda ve heybetliydi. Geçip babamların yanına kuruldu. “Gelinin olacak kızım Mihrimah.” Diyerek benimle tanıştırdı babam Hazar’ı. Kalbim heyecanla atarken acaba ne tepki verecek diye merakla yüzüne baktım ama o benden tarafa bakmadı bile. Bu biraz incitmişti. “Kısa sürede evlilik işleri halledilsin bu iş de aradan çıksın.” Dedi Hazar gergince. Dedem gerginliğini fark etmiş olmalı ki çok uzatması. Yoksa maazallah talih kuşu kaçardı! “Tabi oğul, sen nasıl istersen. Yarın düğün hazırlıklarına başlayalım istersen?” Hazar öfkeyle kafasını kaldırdı. “Düğün mü? Düğün falan yok. Ben bir kere evlendim zaten. İkinci karıya, hele ki nikâh masasında bırakılmış kadına ne düğünü yapacağım? Elalem ne der?!” demesiyle kalbime büyük bir acı oturdu. Ağlamamak için ne kadar dirensem de gözümden bir yaş firar etti, yanaklarımda yollar çizerek avcumun içine damladı. Başımı yere eğdim. Zaten yaraydı bu mevzu i***e şimdi başkasının ağzından duymak beni daha da beter hale sokmuştu. Kafamı bile kaldıramıyorum hüngür hüngür ağlarım korkusuna. Yakışıklıydı ama vicdan yoksunuydu bu adam! Belki de karısı çocuğum olmamaktan ziyade bunun vicdansızlığından intihar etmişti. “Hazar! Laflarına dikkat et.” Diye kızdı babası Asım ona. Bizimkilerin demesi gerekeni babası demişti. Babasına içim ısınmıştı. Anlaşılan bu konakta en çok onu sevecektim. “Yanlış mı söylerim baba? Hepsi doğrudur.” Diye kızdı babasına Hazar da. “Düğün olacak! Büyük bir düğün olmasa da olacak.” Babasının sesi netti ama bu Hazar’ın umrunda değildi. “Sırf sen istediğin için evlenmeyi kabul ettim ama daha fazla beni zorlama baba! Olmayacak diyorsam olmayacak. Beni daha fazla delirtmeyin çeker giderim bir daha yüzümü de göremezsiniz!” sesi öyle gür çıkıyordu ki irkildim. Benim yüzüme bile bakmıyordu sanki kabahat benimmiş gibi. Babası mağlubiyetle omuzlarını indirdi. “Peki, yarın nikahınız kıyılır o zaman.” Ve Hazar, hiç beklemediğim bir cümle kurdu. “Şimdilik sadece imam nikahı kıyılacak. Eğer çocuk vermezse kapının önüne koyarım. Bana ne zaman oğul evlat verirse resmi nikah kıyarım.” İşte bu, acımasızlığın alasıydı. Herkesten nefret ediyordum ama en çok da ondan! Ben bu adamla nasıl gerdeğe girecektim?
Tired of ruining recipes with "eyeballed" measurements? 😫 That moment when your cake doesn't rise because your "teaspoon" was actually a tablespoon... Meet the 2-in-1 solution that ends kitchen guesswork forever! ✨ ✨ Weigh As You Scoop: Just dip into ingredients and get instant gram readings. No more transferring between cups and scales! ✨ Perfect Results Every Time: From 0.1g of yeast to 100g of flour - achieve bakery-level precision in your own kitchen. ✨ One Tool, Endless Uses: Baking, coffee brewing, protein shakes, baby formula - this little genius does it all. Stop guessing. Start measuring with confidence. 👉 Tap to transform your cooking game! #BakingEssentials #KitchenHack #PrecisionCooking
Tired of ruining recipes with "eyeballed" measurements? 😫 That moment when your cake doesn't rise because your "teaspoon" was actually a tablespoon... Meet the 2-in-1 solution that ends kitchen guesswork forever! ✨ ✨ Weigh As You Scoop: Just dip into ingredients and get instant gram readings. No more transferring between cups and scales! ✨ Perfect Results Every Time: From 0.1g of yeast to 100g of flour - achieve bakery-level precision in your own kitchen. ✨ One Tool, Endless Uses: Baking, coffee brewing, protein shakes, baby formula - this little genius does it all. Stop guessing. Start measuring with confidence. 👉 Tap to transform your cooking game! #BakingEssentials #KitchenHack #PrecisionCooking
Chicken Tikka meal prep for lunches you’ll actually look forward to 🔥 Juicy tikka chicken, rice, fresh salad and loads of flavour from our Matt Cooper Bites Tikka Spice Mix. Prep it once, portion it up and you’ve got lunches sorted for the week. Grab your Tikka Spice Mix today. | Chicken Tikka meal prep for lunches you’ll actually look forward to 🔥 Juicy tikka chicken, rice, fresh salad and loads of flavour from our Matt Cooper Bites Tikka Spice Mix. Prep it once, portion it up and you’ve got lunches sorted for the week. Grab your Tikka Spice Mix today. | Chicken Tikka meal prep for lunches you’ll actually look forward to 🔥 Juicy tikka chicken, rice, fresh salad and loads of flavour from our Matt Cooper Bites Tikka Spice Mix. Prep it once, portion it up and you’ve got lunches sorted for the week. Grab your Tikka Spice Mix today. | Chicken Tikka meal prep for lunches you’ll actually look forward to 🔥 Juicy tikka chicken, rice, fresh salad and loads of flavour from our Matt Cooper Bites Tikka Spice Mix. Prep it once, portion it up and you’ve got lunches sorted for the week. Grab your Tikka Spice Mix today.
Unbelievable discounts on everything. Featured picks—download now.
🚀 Want to grow on Instagram without wasting hours trying? These days, there are simple ways to boost your visibility safely 🔒 👉 Tap “Learn More” and see how! | 🚀 Want to grow on Instagram without wasting hours trying? These days, there are simple ways to boost your visibility safely 🔒 👉 Tap “Learn More” and see how! | 🚀 Want to grow on Instagram without wasting hours trying? These days, there are simple ways to boost your visibility safely 🔒 👉 Tap “Learn More” and see how! | 🚀 Want to grow on Instagram without wasting hours trying? These days, there are simple ways to boost your visibility safely 🔒 👉 Tap “Learn More” and see how!
🚨Amira Gold Update 💎 📈 Gold price just dropped ($154 per gram) 🔥18k | 22k Available! ( Limited stock ) 💸Best rates and shipment for serious buyers (only) 📩DM ”Gold” to secure yours now!
INDIAN GROCERIES DELIVERED ACROSS THE UK! Visit: https://lotusmegastore.com/ Missing your favourite Indian groceries? Now you can shop authentic Indian groceries online from the comfort of your home with Lotus MegaStore — your online Indian supermarket in the UK! We stock a wide range of products including: • Basmati Rice • Sona Masoori Rice • Atta & Flours • Lentils & Chick Peas • Indian Masalas & Spices • Indian Sweets • South Indian & Kerala Groceries • And much more! FREE Delivery Available Shop online anytime and get your groceries delivered straight to your door anywhere in the UK. Explore our collections: Clearance Deals: https://lotusmegastore.com/collections/offers North Indian Groceries: https://lotusmegastore.com/collections/north-indian-groceries South Indian Groceries: https://lotusmegastore.com/collections/south-indian-groceries Kerala Groceries: https://lotusmegastore.com/collections/kerala-groceries-uk More Products: https://lotusmegastore.com/collections/mixed-products Shop now: https://lotusmegastore.com Fresh • Convenient • Delivered to Your Door #indiancommunityuk #CurryPowder #Atta #BasmatiRice #ukindians #DesiGroceries #DiwaliShopping #TasteOfKerala #britishindian #IdlyRice #SonaMasoori #IndianFoodLovers #UKMalayali #IndianGroceriesUK #IndianSpices #KeralaInUK #UKIndians #keralafood #britishmalayalee #britishmalayali #indiangroceriesuk #FreeDeliveryUK #southindianfood #onlinegroceryuk #indiangrocery
Got old or broken gold sitting at home? Here’s the smart way to turn it into money 1. Know your karat (18k, 21k, 22k - it matters!) 2. Weigh it properly , every gram counts. 3. Don’t rush to sell... Get the right value, not quick cash. 4. Avoid middlemen : Deal with someone you trust Best advice? Your gold is still GOLD. Broken doesn’t mean worthless. Sell smart, not desperate✔️ DM to get your gold valued the right way
The reason most people don't own silver is that it sounds complicated. It isn't. One coin a month. It arrives at your door. It belongs to your family. You can cancel anytime with no penalty and keep every coin you've received. No jargon. No ongoing decisions. No financial knowledge assumed. Just a simple, real, physical step that makes your savings do a little more. | The reason most people don't own silver is that it sounds complicated. It isn't. One coin a month. It arrives at your door. It belongs to your family. You can cancel anytime with no penalty and keep every coin you've received. No jargon. No ongoing decisions. No financial knowledge assumed. Just a simple, real, physical step that makes your savings do a little more. | No app. No account. No jargon. No platform managing something on your behalf. Just a silver coin — real, physical, British-minted — delivered to your door every month. The entire model in three steps: 📦 You choose your coin 📦 We deliver it free to your door 📦 It's yours — outright, immediately, no conditions One decision. Cancel anytime. The Wessex Mint makes owning real precious metal as simple as anything you'll do this week.
There's a difference between saving and protecting. Saving is putting money aside. Protecting is making sure it actually holds its ground. Silver has done that for thousands of years — not because it's exciting, but because it's real. Physical. Tangible. Something your family actually owns. The Wessex Mint makes starting simple: one British-minted silver coin a month, delivered free, with no minimum and no long-term contract. | There's a difference between saving and protecting. Saving is putting money aside. Protecting is making sure it actually holds its ground. Silver has done that for thousands of years — not because it's exciting, but because it's real. Physical. Tangible. Something your family actually owns. The Wessex Mint makes starting simple: one British-minted silver coin a month, delivered free, with no minimum and no long-term contract. | Your savings didn't build themselves. Every pound in that account represents a decision you made to put your family first. But a low-interest account doesn't protect what you've built — it just holds it still while inflation does its quiet work. Silver is different: 🥈 A real, physical asset with centuries of track record 🥈 Not a bet — a safeguard for what you've already saved 🥈 British-minted by The Wessex Mint, LBMA quality One coin delivered to your door each month. No financial knowledge needed. Cancel anytime.
No app. No account. No jargon. No platform managing something on your behalf. Just a silver coin — real, physical, British-minted — delivered to your door every month. The entire model in three steps: 📦 You choose your coin 📦 We deliver it free to your door 📦 It's yours — outright, immediately, no conditions One decision. Cancel anytime. The Wessex Mint makes owning real precious metal as simple as anything you'll do this week. | No app. No account. No jargon. No platform managing something on your behalf. Just a silver coin — real, physical, British-minted — delivered to your door every month. The entire model in three steps: 📦 You choose your coin 📦 We deliver it free to your door 📦 It's yours — outright, immediately, no conditions One decision. Cancel anytime. The Wessex Mint makes owning real precious metal as simple as anything you'll do this week. | No app. No account. No jargon. No platform managing something on your behalf. Just a silver coin — real, physical, British-minted — delivered to your door every month. The entire model in three steps: 📦 You choose your coin 📦 We deliver it free to your door 📦 It's yours — outright, immediately, no conditions One decision. Cancel anytime. The Wessex Mint makes owning real precious metal as simple as anything you'll do this week.
Your savings didn't build themselves. Every dollar in that account represents a decision you made to put your family first. But a low-interest account doesn't protect what you've built — it just holds it still while inflation does its quiet work. Silver is different: 🥈 A real, physical asset with centuries of track record 🥈 Not a bet — a safeguard for what you've already saved 🥈 LBMA-certified by The Wessex Mint, investment-grade quality One coin delivered to your door each month. No financial knowledge needed. Cancel anytime. | Your savings didn't build themselves. Every dollar in that account represents a decision you made to put your family first. But a low-interest account doesn't protect what you've built — it just holds it still while inflation does its quiet work. Silver is different: 🥈 A real, physical asset with centuries of track record 🥈 Not a bet — a safeguard for what you've already saved 🥈 LBMA-certified by The Wessex Mint, investment-grade quality One coin delivered to your door each month. No financial knowledge needed. Cancel anytime. | Your savings didn't build themselves. Every dollar in that account represents a decision you made to put your family first. But a low-interest account doesn't protect what you've built — it just holds it still while inflation does its quiet work. Silver is different: 🥈 A real, physical asset with centuries of track record 🥈 Not a bet — a safeguard for what you've already saved 🥈 LBMA-certified by The Wessex Mint, investment-grade quality One coin delivered to your door each month. No financial knowledge needed. Cancel anytime.
Your savings didn't build themselves. Every pound in that account represents a decision you made to put your family first. But a low-interest account doesn't protect what you've built — it just holds it still while inflation does its quiet work. Silver is different: 🥈 A real, physical asset with centuries of track record 🥈 Not a bet — a safeguard for what you've already saved 🥈 British-minted by The Wessex Mint, LBMA quality One coin delivered to your door each month. No financial knowledge needed. Cancel anytime. | Your savings didn't build themselves. Every pound in that account represents a decision you made to put your family first. But a low-interest account doesn't protect what you've built — it just holds it still while inflation does its quiet work. Silver is different: 🥈 A real, physical asset with centuries of track record 🥈 Not a bet — a safeguard for what you've already saved 🥈 British-minted by The Wessex Mint, LBMA quality One coin delivered to your door each month. No financial knowledge needed. Cancel anytime. | Your savings didn't build themselves. Every pound in that account represents a decision you made to put your family first. But a low-interest account doesn't protect what you've built — it just holds it still while inflation does its quiet work. Silver is different: 🥈 A real, physical asset with centuries of track record 🥈 Not a bet — a safeguard for what you've already saved 🥈 British-minted by The Wessex Mint, LBMA quality One coin delivered to your door each month. No financial knowledge needed. Cancel anytime.
A savings account is a number. A silver coin is something real your family actually owns. You can hold it. You can feel the weight of it. It doesn't live on a platform or in someone else's system — it's in your home, in your family's hands, belonging entirely to you. What The Wessex Mint delivers: 🏠 British-minted, LBMA quality silver coins 🏠 Free delivery straight to your door every month 🏠 Cancel anytime — every coin received stays yours Real security. Not just a balance on a screen. | A savings account is a number. A silver coin is something real your family actually owns. You can hold it. You can feel the weight of it. It doesn't live on a platform or in someone else's system — it's in your home, in your family's hands, belonging entirely to you. What The Wessex Mint delivers: 🏠 British-minted, LBMA quality silver coins 🏠 Free delivery straight to your door every month 🏠 Cancel anytime — every coin received stays yours Real security. Not just a balance on a screen. | A savings account is a number. A silver coin is something real your family actually owns. You can hold it. You can feel the weight of it. It doesn't live on a platform or in someone else's system — it's in your home, in your family's hands, belonging entirely to you. What The Wessex Mint delivers: 🏠 British-minted, LBMA quality silver coins 🏠 Free delivery straight to your door every month 🏠 Cancel anytime — every coin received stays yours Real security. Not just a balance on a screen.
You water. You fertilize. You wait. And still… your plants look tired, your lawn has patches, and your vegetables just won’t thrive. The problem isn’t your effort. It’s your soil. Meet Soil Pro Activator—the organic, easy-to-use solution that transforms what’s underneath so what’s above can flourish. 🌱 Why it works: Balances soil pH (fixes acidic or alkaline imbalances) Improves water retention and drainage Boosts beneficial soil microbes Helps break down existing nutrients so plants can actually use them Supports stronger roots, faster germination, and better stress resistance 💧 Simple to use: Mix 2 teaspoons per square foot with water. Pour or spray. That’s it. Real results from real gardeners: ⭐ “After feeding my jade plant for a year with little growth, a friend suggested the problem might be the soil. I noticed a remarkable difference in just a month!” – Judy C. ⭐ “My lawn was patchy despite my efforts. Now, it’s lush and beautiful.” – Dennis B. Stop treating the symptoms. Start fixing the soil. 🎁 LIMITED TIME OFFER: Special Pricing + Free Shipping over $60 🌿 Join 75,000+ gardeners who made the switch. 收起 查看翻译 评论 Joe Fuda 60gr jar thats about three gallons of mixed water for 20.00 bucks 🤣🤣🤣🤣🤣 4天 回复 查看翻译 William Fale More misrepresentative AI bs 1周 回复 你正用阿比留正太的身份发布评论。
You water. You fertilize. You wait. And still… your plants look tired, your lawn has patches, and your vegetables just won’t thrive. The problem isn’t your effort. It’s your soil. Meet Soil Pro Activator—the organic, easy-to-use solution that transforms what’s underneath so what’s above can flourish. 🌱 Why it works: Balances soil pH (fixes acidic or alkaline imbalances) Improves water retention and drainage Boosts beneficial soil microbes Helps break down existing nutrients so plants can actually use them Supports stronger roots, faster germination, and better stress resistance 💧 Simple to use: Mix 2 teaspoons per square foot with water. Pour or spray. That’s it. Real results from real gardeners: ⭐ “After feeding my jade plant for a year with little growth, a friend suggested the problem might be the soil. I noticed a remarkable difference in just a month!” – Judy C. ⭐ “My lawn was patchy despite my efforts. Now, it’s lush and beautiful.” – Dennis B. Stop treating the symptoms. Start fixing the soil. 🎁 LIMITED TIME OFFER: Special Pricing + Free Shipping over $60 🌿 Join 75,000+ gardeners who made the switch. 收起 查看翻译 评论 Joe Fuda 60gr jar thats about three gallons of mixed water for 20.00 bucks 🤣🤣🤣🤣🤣 4天 回复 查看翻译 William Fale More misrepresentative AI bs 1周 回复 你正用阿比留正太的身份发布评论。
You water. You fertilize. You wait. And still… your plants look tired, your lawn has patches, and your vegetables just won’t thrive. The problem isn’t your effort. It’s your soil. Meet Soil Pro Activator—the organic, easy-to-use solution that transforms what’s underneath so what’s above can flourish. 🌱 Why it works: Balances soil pH (fixes acidic or alkaline imbalances) Improves water retention and drainage Boosts beneficial soil microbes Helps break down existing nutrients so plants can actually use them Supports stronger roots, faster germination, and better stress resistance 💧 Simple to use: Mix 2 teaspoons per square foot with water. Pour or spray. That’s it. Real results from real gardeners: ⭐ “After feeding my jade plant for a year with little growth, a friend suggested the problem might be the soil. I noticed a remarkable difference in just a month!” – Judy C. ⭐ “My lawn was patchy despite my efforts. Now, it’s lush and beautiful.” – Dennis B. Stop treating the symptoms. Start fixing the soil. 🎁 LIMITED TIME OFFER: Special Pricing + Free Shipping over $60 🌿 Join 75,000+ gardeners who made the switch. 收起 查看翻译 评论 Joe Fuda 60gr jar thats about three gallons of mixed water for 20.00 bucks 🤣🤣🤣🤣🤣 4天 回复 查看翻译 William Fale More misrepresentative AI bs 1周 回复 你正用阿比留正太的身份发布评论。
You water. You fertilize. You wait. And still… your plants look tired, your lawn has patches, and your vegetables just won’t thrive. The problem isn’t your effort. It’s your soil. Meet Soil Pro Activator—the organic, easy-to-use solution that transforms what’s underneath so what’s above can flourish. 🌱 Why it works: Balances soil pH (fixes acidic or alkaline imbalances) Improves water retention and drainage Boosts beneficial soil microbes Helps break down existing nutrients so plants can actually use them Supports stronger roots, faster germination, and better stress resistance 💧 Simple to use: Mix 2 teaspoons per square foot with water. Pour or spray. That’s it. Real results from real gardeners: ⭐ “After feeding my jade plant for a year with little growth, a friend suggested the problem might be the soil. I noticed a remarkable difference in just a month!” – Judy C. ⭐ “My lawn was patchy despite my efforts. Now, it’s lush and beautiful.” – Dennis B. Stop treating the symptoms. Start fixing the soil. 🎁 LIMITED TIME OFFER: Special Pricing + Free Shipping over $60 🌿 Join 75,000+ gardeners who made the switch. 收起 查看翻译 评论 Joe Fuda 60gr jar thats about three gallons of mixed water for 20.00 bucks 🤣🤣🤣🤣🤣 4天 回复 查看翻译 William Fale More misrepresentative AI bs 1周 回复 你正用阿比留正太的身份发布评论。
3 Day Sardine Fast Results 🐟 I finally tested the 3 day sardine fast… and honestly, it was not what I expected. Day 1 was fine. Day 2 I felt rough. By day 3 and the morning of day 4, something changed and I felt much better — more switched on and clearer. But the biggest thing I noticed? I missed red meat very quickly. Not carbs. Not sugar. Not junk. Beef. My ketones also didn’t rise the way I expected. Using my @sibio_technology ketone monitor. My highest reading was 1.2 mmol/L, lowest was 0.1 mmol/L, and I spent 71% of the time between 0.5–3 mmol/L. So yes, I was in nutritional ketosis most of the time — but it wasn’t the huge ketone spike some people seem to experience. Also… air fried sardines? Absolutely not for me. Supermarket verdict: Tesco Finest were my favourite premium sardines, Tesco also had the best cheaper option, and Aldi came in a close second. Some shops had no sardines, so I tested mackerel from Sainsbury’s and Waitrose too. Would I recommend the sardine fast? honestly, no. Sardines can be a great carnivore food, but I’d rather stick to a balanced carnivore diet built around red meat, eggs, animal fats and foods I actually enjoy. Final takeaway: don’t just follow trends — test things, track how you feel, and find what works for you. #CarnivoreDiet #SardineFast #KetoneTracking #NutritionalKetosis #CarnivoreExperiment
You water. You fertilize. You wait. And still… your plants look tired, your lawn has patches, and your vegetables just won’t thrive. The problem isn’t your effort. It’s your soil. Meet Soil Pro Activator—the organic, easy-to-use solution that transforms what’s underneath so what’s above can flourish. 🌱 Why it works: Balances soil pH (fixes acidic or alkaline imbalances) Improves water retention and drainage Boosts beneficial soil microbes Helps break down existing nutrients so plants can actually use them Supports stronger roots, faster germination, and better stress resistance 💧 Simple to use: Mix 2 teaspoons per square foot with water. Pour or spray. That’s it. Real results from real gardeners: ⭐ “After feeding my jade plant for a year with little growth, a friend suggested the problem might be the soil. I noticed a remarkable difference in just a month!” – Judy C. ⭐ “My lawn was patchy despite my efforts. Now, it’s lush and beautiful.” – Dennis B. Stop treating the symptoms. Start fixing the soil. 🎁 LIMITED TIME OFFER: Special Pricing + Free Shipping over $60 🌿 Join 75,000+ gardeners who made the switch. 收起 查看翻译 评论 Joe Fuda 60gr jar thats about three gallons of mixed water for 20.00 bucks 🤣🤣🤣🤣🤣 4天 回复 查看翻译 William Fale More misrepresentative AI bs 1周 回复 你正用阿比留正太的身份发布评论。
There’s a reason this title is dominating the #1 Best-Seller charts. With record-breaking unlocks and a 98% reader retention rate, this isn't just a story—it’s an obsession. "The most addictive read of the year. Keep your coins ready; you won't be able to stop at just one chapter." Chapter 1 No More Letting Them Bleed Me "Reina, I am so disappointed in you!" The woman sat on the couch. With one arm, she held her trembling younger daughter, and with the other, pointed at her older daughter, Reina Ashworth. She yelled, "Stella only changed your application, and you're overreacting like this? How can you be so cruel?" Reina narrowed her eyes at the mother-daughter duo in front of her. Her heart turned cold. She ripped up the admission letter and threw the pieces at Stella Foster's head. "Cruel? Mom, do you even know where she changed my application to?" "Where?" Helen Foster actually had no clue what her younger daughter had done. Reina sneered. "Catgirl Club. Mom, if she likes that kind of trash, fine. But why did she change my application to some training school like that?" Anyone could tell by the name that it was run by some entertainment club inside the base—one that served men. She had finally awakened a Harvesting Ability. She could have applied to the base's official ability academy. This was her one shot at a better life, and her sister had just ruined it. "What's wrong with Catgirl Club?" Stella covered her swollen face and said in a pitiful voice, "The pay is high, and there's no danger. You can even meet important people in the base. I was thinking about you!" Hmph. It's just a useless Harvesting Ability. What's so great about it? Once I earn enough points to awaken my own ability, I'll be much better than Reina. A smug look flashed across Stella's eyes. In Greenfinch Base, the rule was simple: 18-year-olds only get one shot at a school application. If you mess it up or pick the wrong one, you don't get a do-over. She wanted Reina to miss the ability academy, stuck at the bottom, beneath her, forever. Helen's eyes lit up as she nodded along. "Stella's right, Reina. She's thinking about you. Going into the wilderness is dangerous. If the club accepts you, you'll definitely earn more than going out to do harvesting work." "Once you make money, we'll buy gene-awakening potions. Your sister and brother can awaken abilities, too. Then the three of you can support each other. Our family can finally establish ourselves at Greenfinch Base." Being abandoned by that man had always been Helen's biggest pain. She constantly dreamed that her kids would rise above everyone else and slap that heartless man in the face. Reina almost laughed in anger at what Helen and Stella said. Stand firm in the base by selling my body? What the hell is wrong with them? Reina honestly wanted to crack their heads open and see if their brains were just full of trash. She didn't want to waste any more breath on them. She turned around and went to her room to pack. She was leaving this house. She was done letting them bleed her dry like leeches. Last night, Reina had an incredibly vivid dream. In it, she saw Stella tampering with her school application. After she refused to enroll, Stella and Helen teamed up to drug her and sold her to the Catgirl Club. She ended up locked in a basement, used like a human blood pack to be drained every single day until her body gave out and she died a miserable death. It was so creepy that when she woke up this morning, she found out the first part of the nightmare—the changed application—had actually come true. For her own safety, she had to leave, even if it meant renting a tiny place somewhere else. As she was packing, Helen and Stella burst into the room. Seeing the suitcase, they tried to stop her. "What are you doing? Where do you think you're going?" Reina zipped up her backpack and said calmly, "The school is sending graduates on a mission outside the city. If I don't go, I won't get my diploma." Helen relaxed a little but still eyed Reina suspiciously. "Really? You're not lying to us?" "What do I get from lying to you?" Reina slung the backpack over her shoulder and walked toward the door. Helen blocked her again, looking suspicious. "So you're not going to the Catgirl training school?" "Nope!" Reina shoved past her mom and headed for the door. "If you aren't going there, where are you going?" Helen grabbed Reina's arms, holding tight while shooting a quick glance at Stella. Stella hurried over and said anxiously, "The Catgirl Club is a great choice. Don't give up on it! If they accepted normal people without abilities, I'd sign up myself." As she spoke, she reached for Reina's backpack. Reina dodged her, slapped her hand away, and gave them both a freezing look. "I'll say it again: I'm not going there. Don't mess with me, or you'll have to fend for yourselves." Ever since she was ten, she'd been the one heading outside the city on missions to pay for everything—eight whole years. Back then, she didn't even have an ability yet. Every time she returned, she suffered from severe contamination. Her skin would rot, her cheeks swelling up. If the school hadn't provided free treatment, she'd be dead. Meanwhile, her siblings were only two years younger than her, but they didn't even know where the outer city gate was. The worst part? When Reina's dad left, he'd given Helen a large sum of child support to raise Reina until she came of age. But Helen never spent a cent of that money on Reina. Instead, she used it to support a man and had twins with him. Yep. Stella and her brother were Helen's children with another man. Reina's father had left after finding out Helen was cheating on him. At the time, Helen still clung to Reina, so he left 18 years' worth of child support and moved to another base. Stella's real dad died when the twins were five; apparently, he'd gotten into a huge bar fight over a woman and been killed. Reina had learned all of this from Elise, her nanny. "Reina, listen to me," Helen said. She started to panic and tried to fix things. "I'm just worried you'll run into danger out there. H-How about you skip that mission?" "No. I already agreed. I have to go." Reina walked out without even looking at them. She hailed a taxi on the street and went straight out of the inner city. Greenfinch Base had two defensive walls, which divided it into the inner city and the outer city. Inside the inner city lived ability users and their families, as well as government workers and their families, as well as mercenaries and security forces. There were also farming families, but the farmland inside couldn't support hundreds of thousands of people. That's why the base often organized ability users and civilians to go out and gather edible plants and animals. The outer city was mostly home to poor, ordinary folks and refugees from other bases, with a population two or three times that of the inner city. Because of that, the outer city had worse security and a much higher death rate. Beyond the outer city walls lay a vast wilderness and forest. Countless brutal mutant beasts and mutant creatures were hiding out there. It was dangerous, but it also meant opportunity. If you were strong and lucky, you could still live pretty well out there. Reina paid 50 points at the gate and hopped onto a harvesting team's truck. It was a beat-up box truck packed with dozens of people. Most were wearing rags and carrying baskets or backpacks. They looked numb from the harsh life they lived. Some had skin rotting from demonic energy contamination. These were the people from the very bottom of the outer city. After bumping along for a few hours, the truck finally stopped. Reina hopped down with her bag and looked around. The land around them was wide and empty. All the mutant plants had been cleared away. The ground was leveled flat, and right in the middle was a huge courtyard with 33-foot-high walls topped with an electric fence. Nine circular earthen buildings rose at the center. Each building had a diameter of about 330 feet and stood roughly 65 feet tall. It had six floors, with dozens of rooms per floor, and it could withstand attacks from level 3 and below mutant beasts. This place was a base camp for harvesting teams and also a gathering spot for wilderness mercenaries. All kinds of scavengers and harvesters stayed here. If you had the money, you stayed in the buildings. If you didn't, you pitched a tent in the yard. Some didn't even have tents and just slept in a corner for the night. Luckily, it was the warm season. Even without shelter, they wouldn't freeze to death. The problem was mosquitoes and ants. Because of that, very few people slept outside. Most people at least squeezed into a tent with friends. Reina definitely wasn't sleeping outside. She'd just turned 18. Even if she were an ability user, sleeping alone in the open would be dangerous. She checked her smartwatch. She still had a little over 500 points left—enough for a day or two in a building. If she stayed longer, she could also trade in plants and animals with low contamination. That wouldn't be hard. After all, she had a harvesting ability, so getting low-contamination mutant plants wasn't a problem. Chapter 2 The Haul Reina walked into a building and showed her smartwatch at the front desk. After 500 points were deducted, she got the key to the smallest single room. She went inside and closed the door. She dumped everything out of her backpack and started sorting through it, picking what she needed for traveling in the wild. A dagger, a steel shovel, a protective suit, protective boots, a face mask and helmet, a lighter, a bottle of bug repellent, a small steel pot, and a few nutrition bars. These were all essentials. You don't go into the deep forest without them. She left the rest of her stuff—like her sleeping bag, blanket, extra clothes, and shoes—in the room. If her luck held up, she could stay a few more days and level up her ability. Reina put on her protective boots and tied her leg and wrist guards. Then she put on the mask and strapped the dagger to her wrist. There were many mutant insects in the wild. Blood-sucking insects and parasites were the worst nightmare for scavengers. So full-body protection was very important. She stuffed the protective suit and the other essentials into her big backpack and sprayed herself down with bug repellent. Bag on her back, Reina walked out of the camp yard and headed toward the wilderness. It was already afternoon, so she didn't plan to go deep. She'd just look around the edges for now and wouldn't team up with anyone yet. As she walked, Reina opened her status panel. Her ability was a bit special—it came with a built-in display panel that only she could see. Name: Reina Ashworth Age: 18 Race: Human Physique: 10 (A little stronger than an average person) Agility: 5 (You move like a snail among ability users) Strength: 7 (Your strength is a joke for someone with an ability) Energy: 10 (You can barely use your skill ten times. If you run out and don't rest in time, you might pass out) Abilities: Level 1 Harvesting Ability, EXP: 3450/5000 It might only be Level 1, but it had taken her over two years just to get there from Level 0. Since the first level-up also required 5,000 EXP, Reina guessed the requirement stayed the same until she reached the intermediate level. She walked for a long while. People thinned out, and a dense stretch of mutant woods loomed ahead. Thicker plants meant more danger, but they also meant better loot. Reina looked around and entered a patch of forest where no one was nearby. Calling it a forest wasn't completely accurate. It was really a huge area of giant grass and plants, some growing 20 to 26 feet tall. In this wasteland era, everything was huge and aggressive. Even small grass and vines had evolved hunting skills. The mutant insects were even crazier. They were bigger and hungrier. Some even attacked humans. But Reina had learned from history books that before the Cataclysm, these insects were small and weak. Back then, even a three-year-old could crush a bunch of ants. Now, ants were a hundred times bigger than they used to be. Their bite and poison could kill a 5-foot mutant rabbit on the spot. Reina carefully dodged a giant spiderweb and soon spotted a huge cluster of mutant bushes. She didn't even need her smartwatch to scan them; she knew they were mutant shepherd's purses. Each plant was over six feet tall with fluffy white flowers and seeds on top, and the stems at the bottom were thicker than a soup bowl. But these plants were covered in black mist, making them look creepy. The Contamination Value was probably over 300. More than a hundred years ago, the federal government had turned the contamination on this planet into data and issued guidelines. For example: 1-10: No contamination. 11-30: Low contamination. 31-70: Moderate contamination (Safe to eat in small amounts). 71-100: High contamination (Won't kill you instantly, but you'll definitely get sick). Materials under 100 could still be used. Like most of the wood used to build houses and furniture in Greenfinch Base, came from materials like that. But anything over 300? You're supposed to run away. Even getting close could contaminate you. Reina didn't want to go near it. Even a protective suit might not block such heavy contamination. But there was nothing worth harvesting nearby. She rushed in and activated her Harvesting Ability. A white light flashed from her fingertips. Ding! "Energy -1. Harvest successful. EXP +2. Gained a handful of wild shepherd's purses with slightly better taste. Contamination Value: 55." Reina grinned. She stuffed the greens into her bag and used the skill again. Ding! "Energy -1. Harvest successful. EXP +2. Gained a handful of wild shepherd's purses with slightly better taste. Contamination Value: 54." Ding! "Energy -1. Harvest successful. EXP +2. Gained a handful of wild shepherd's purses..." Heh! She didn't expect harvesting plants with extremely high contamination to give double EXP. Once her Energy hit 1, Reina called it quits. She found a spot nearby where the plants were thinner and sat to rest. She took off her mask, bit into a nutrition bar, and gave herself another heavy spray of bug repellent. A few people nearby kept glancing her way, looking like they might try something. Reina acted like she didn't notice and pulled out her shiny dagger to give it a wipe. She'd spent 1,000 points on it. It was high quality—sharp enough to cut through metal. Forget stabbing a person. It could even pierce through a Level 1 mutant beast's tough hide. Sure enough, those people slowly walked away. After finishing the nutrition bar, she rested for a while. Her Energy recovered by 2 points. Added to the 1 she had left, she had 3 total. She decided to move on and test her luck somewhere else. If she found mutant medicinal herbs, they would be way more valuable than shepherd's purse. She walked through the forest for more than ten minutes before finally spotting a giant thistle. Reina looked up. It was about 16 feet tall. The base of the stem was three feet wide—you couldn't even wrap your arms around it. It didn't even look like a weed anymore. She'd never seen a thistle this massive. She held her smartwatch near it to run a quick scan: Contamination Value: 500+. Reina was stunned. No wonder no one had dug up these valuable hemostatic herbs. The Contamination Value was insane. If the air near it was already at 500, the plant's sap might reach over 1,000. Reina quickly moved away and checked herself over to make sure there were no gaps in her protection gear. Getting contaminated by such strong demonic energy was no joke. One mistake could cost her life. Even if she survived, the medical bills would be insane. When she'd graduated, the school wouldn't cover her anymore. After calming herself down, Reina walked closer to the giant thistle. She reached out to harvest. Ding! "Energy -1. Harvest failed." Reina froze. Wait, what? Why did it fail? Did this plant have a super high level? She knew that if a target's level was three times higher than her ability level, she could fail. That meant this thistle was at least Level 4. Her eyes lit up. A Level 4 mutant medicinal herb counted as high-grade. Those were sold by the gram and were worth a lot of money! Jackpot! Too bad she couldn't harvest it right now. But leaving like this felt like a waste. She had already used 1 Energy. No way she'd give up so easily. Reina rubbed her chin and thought for a moment. Then she decisively pulled out her dagger and cut off a large branch. She dragged the three-foot-long branch to a hidden spot and tried again. Ding! "Energy -1. Harvest successful. EXP +10. Gained one Level 4 mutant thistle. Contamination Value: 68. Can be used to make a high-grade hemostatic potion." Reina looked at the bright green branch in her hand and started laughing like a dork. Meanwhile, the harvested branch on the ground had turned grayish-black, like a rotten, withered scrap. Chapter 3 Struck It Rich Seeing no one around, Reina quickly snapped the thistle in her hand, rolled it up, and stuffed it into her backpack. Then she hurried back. She only had 1 Energy left, and the stuff in her bag was too valuable to risk staying out in the wild. Hanging around would only lead to trouble. But she hadn't gone far when she heard a noisy group of footsteps running her way. Reina's heart tightened. She quickly hid behind a giant patch of grass. Peeking through a gap in the leaves, she saw a group of people in rags sprinting toward the spot where she'd just been, like they'd just found some huge treasure. Reina let out a quiet breath. After they went far enough away, she quickly left. Eight years of surviving in the wild had taught her one thing: don't chase the crowd, and don't try to snatch anything from others, or you'll die ugly. Even on the way back, she had to stay careful. Anyone she passed might attack. Reina moved carefully through the brush, her eyes always scanning the area. Suddenly, a bony hand shot out from a bush and grabbed her backpack. Reina was startled. She immediately slipped out of the backpack, spun around, and lunged. Her dagger stabbed straight into the attacker's arm. "Ah!" the man screamed and let go of the bag. Reina grabbed her bag back and kicked him hard. Her kick was strong. He was thin and weak. He flew backward. When the sneak attack failed, he gave up right away. Ignoring the pain in his arm, he scrambled on all fours into a nearby thorn bush. The thorns on those bushes were like steel needles, but he didn't even care. He was desperate. Reina wasn't stupid enough to follow him. She snorted, grabbed her backpack, and left. Stuff like this happened all the time. She'd dealt with it countless times over the last eight years. She went from getting robbed to fighting back. Took her six or seven years. Later, she awakened her ability. Her Physique got a boost. She used to be a weakling with 5 Physique and 3 Strength, but now she could take down an average man on her own. But only average guys. If she ran into other ability users, she still couldn't fight them. Her Harvesting Ability was a support-type. All her attributes were lower than those of people with Strength or Speed Abilities. Reina ran the whole way back. Even though she was out of breath, she didn't dare stop to rest. That was when she realized she urgently needed to improve her speed. She had been lucky this time. The attacker was alone and starved. If there had been two or three of them, she'd be toast. About ten minutes later, she could finally see the buildings of the camp in the distance. Only then did she relax. The courtyard was packed with people coming back from their own runs. She saw a few familiar faces but didn't stop to chat. She went straight to her rented room. She locked the door and took off her helmet and suit. The clothes underneath were already soaked. After collapsing on the small bed for a long rest, she sat up and started thinking about how to sell the thistle in her bag. Trading it to the camp wasn't the best deal. But going back to the city just for this felt like even more trouble. The return convoys weren't safe either. Plenty of desperate criminals liked to rob trucks heading back to the city. After all, everyone on those trucks was a "fat sheep" with a backpack full of loot. Forget it. I'll just trade it here. Running around wastes precious time. She wanted to level up as soon as possible. Without extra attribute points, she wasn't safe. Reina changed into dry clothes so she wouldn't catch a cold. Then she put her mask back on and grabbed her bag. She went downstairs to the trading hall. After waiting in line for a while, it was her turn. Each booth had partitions, like the glass booths at an ATM, to give people some privacy and security. On the other side of the window sat a camp staff member. Reina sat down and pulled out the nine bundles of shepherd's purse. Altogether, it was about nine pounds—one pound each. She pushed them through the window. The staff member stared at the perfectly organized bundles. Who harvested edible plants this neatly? They looked like they came off a factory line. Unreal. He ran a scanner over to check them one by one. Then he tore off a small leaf and tasted it. With a hint of jealousy, he said, "You got lucky." At this time of year, it was really hard to find so many tender leafy plants. Most mutant wild veggies were overgrown—tough, woody, and extremely bitter. Inedible. Even if the Contamination Value were low, bitterness meant poison. Eat it, and you might die. The greens Reina brought in weren't bitter at all. It was fresh and tender, and the Contamination Value wasn't high. Rare stuff. Still, rarity didn't matter when it came to the camp's strict prices. The staff member took out a price list and checked the Contamination Value before quoting the price. "These are moderate contamination. Our buying price is 10 credits per pound." Reina clicked her tongue and asked, annoyed, "Then how many points is a nutrition bar here?" She remembered that at the base, they'd pay 15 points a pound for moderate contamination greens; even the worst ones were 12 points. Here, they were basically taking a 30% cut. "18 points," the staff member replied. Three points more expensive than the base. Reina rubbed her forehead and waved her hand. "Got it. Just process it." "90 points total. Want them sent to your account?" the staff member asked. Reina nodded. She held out her smartwatch to scan it, and 90 points were credited to her account. Then she took out the thistle, still rolled into a big bundle, and placed it on the trading booth. "This is a Level 4 mutant thistle. How many points can I get for it?" "Level 4 mutant thistle?" The staff member's eyes widened. He grabbed his scanner. "It really is a Level 4 mutant thistle. Contamination Value is only 68?" He got so excited he actually called a co-worker over to double-check. He didn't want to make a mistake and give too many points—his salary definitely wouldn't cover that. After running the test again to make sure there wasn't a mistake, the staff member gave a price. "Our camp buys Level 4 mutant herbs for 2 points per gram. Yours weighs 2,252 grams. Want to trade it?" Wow. They cut the price by more than half. "No way. That's too low!" Reina grabbed the thistle back and started to walk away. A guy who looked like a supervisor quickly stopped her. "Hey, don't go! Sit down. No need to be so impatient. If you aren't happy, we can talk about it." Reina sat back down and said coldly, "Talk about what? My thistle's Contamination Value is 68. Moderate contamination. How can you use the high contamination price to fool me? You think I'm stupid?" She had spent years in school; the value of mutant plants was basic knowledge in class. Trying to trick her? Not happening. The supervisor gave an awkward smile. "Sorry, sorry. Taylor is new and not familiar with the job yet. He quoted the wrong price. How about I handle the trade myself?" He pushed Taylor aside and sat down. Smiling at Reina, he said, "A Level 4 mutant thistle with moderate contamination is indeed different from one with high contamination. Yours is good quality, so I'll give you 6 points per gram. How does that sound?" When Reina didn't answer right away, the supervisor, Blake, added, "This is the highest price we can offer. It's the same as the internal price at the base. Even if you bring it back there, you won't get a better deal." Reina thought about it for a moment, then nodded. "Fine. Deal." She handed the thistle back through the trading window. Blake was thrilled but tried to play it cool while he finished the transaction. A second later, Reina's smartwatch showed 13,512 points added to her account. Seeing that many points made Reina feel overjoyed. Just one branch sold for this much. She'd be filthy rich if she could harvest the entire plant! For more exciting content, please download the "Tapon" app to continue reading.
You water. You fertilize. You wait. And still… your plants look tired, your lawn has patches, and your vegetables just won’t thrive. The problem isn’t your effort. It’s your soil. Meet Soil Pro Activator—the organic, easy-to-use solution that transforms what’s underneath so what’s above can flourish. 🌱 Why it works: Balances soil pH (fixes acidic or alkaline imbalances) Improves water retention and drainage Boosts beneficial soil microbes Helps break down existing nutrients so plants can actually use them Supports stronger roots, faster germination, and better stress resistance 💧 Simple to use: Mix 2 teaspoons per square foot with water. Pour or spray. That’s it. Real results from real gardeners: ⭐ “After feeding my jade plant for a year with little growth, a friend suggested the problem might be the soil. I noticed a remarkable difference in just a month!” – Judy C. ⭐ “My lawn was patchy despite my efforts. Now, it’s lush and beautiful.” – Dennis B. Stop treating the symptoms. Start fixing the soil. 🎁 LIMITED TIME OFFER: Special Pricing + Free Shipping over $60 🌿 Join 75,000+ gardeners who made the switch. 收起 查看翻译 评论 Joe Fuda 60gr jar thats about three gallons of mixed water for 20.00 bucks 🤣🤣🤣🤣🤣 4天 回复 查看翻译 William Fale More misrepresentative AI bs 1周 回复 你正用阿比留正太的身份发布评论。